Age of war

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“ทุกคนหนีไปที่เมืองหลวงด่วน! เดียวที่นี่พวกทหารอย่างเราจะรับมือเอง! ”

แอร์บาสร์กรีดเสียงก้องไล่พวกชาวบ้านที่ตื่นตระหนกให้ไปรวมกลุ่มบนถนนทางทิศใต้ของเมือง

ฉันยืนมองกองทัพที่ประจำการอยู่ ณ เวลานี้

ป้อมปืนใหญ่ที่แสนภาคภูมิใจบนยอดกำแพงสูง ดูแล้วคงมีเพียงแค่หกป้อมที่ยังใช้งานได้

ทหารในเมือง มีเพียงแค่ราวครึ่งแสนเมื่อประเมินจากสายตาที่เห็น

และเมืองหน้าด่านอีกสองแห่งในทิศเหนือคงมีสภาพไม่ต่างจากที่นี่เช่นกัน

มันคงเป็นศึกที่ยากลำบาก แต่ศัตรูในคราวนี้คือพวกมอนสเตอร์สุดแสนจะแฟนตาซี ฉันเลยรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ต่อสู้มากกว่าตื่นกลัว

“เอรีส เธอเองก็หนีไปเมืองหลวงพร้อมกับเจ้ามิลเลอร์ด้วย! ”

“เอ๊~…”

อยากอยู่ต่อสู้มากกว่าอ๊ะ

“ปี๊! ”

เจ้ามังกรวัยรุ่นมิลเลอร์ส่งเสียงน่ารัก พร้อมกับจับจ้องมาที่ฉัน

มันย่อตัวลงแล้วหันหน้าตรงไปทางฝูงมอนสเตอร์ที่นอกเมือง

แกเองก็อยากที่จะต่อสู้เหมือนกันสินะ?

ฉันเข้าใจมันดี

แม่ของมันตายไปต่อหน้ามัน จึงไม่แปลกที่รู้สึกอยากเข้มแข็งมากขึ้นกว่าเดิม

อยากแข็งแกร่งกว่านี้เพื่อที่จะไม่ต้องสูญเสียใครอีก

ดวงตาของมันบอกฉันเช่นนั้น

“ดีละ งั้นลุยกันเลย! ”

“ปี๊! ”

ฉันขึ้นขี่เจ้ามังกรวัยรุ่นพร้อมกับชักปืนไรเฟิลกระบอกโตออกมาพาดบนหลังของมัน

กระสุนปืนขนาด 0.5 cal ที่เหลืออีกเพียงยี่สิบนัดถูกนำออกมาถือเตรียมบรรจุลงไป

ไม้พลองเหล็กกล้าสีดำซึ่งมีสภาพทรุดโทรมถูกนำมาถือแนบข้างตัวเอาไว้ด้วยมือซ้ายที่สวมสนับมือเหล็ก

ที่เอวทั้งสองข้างมีมีดหนึ่งเล่ม ระเบิดมืออีกสองลูก และกระเป๋าย่ามใบเล็ก

นี่คืออาวุธทั้งหมดที่ฉันมีเหลือหลังจากผ่านการเดินทางมาอย่างยาวนาน

“ฉันไปก่อนนะแอร์บาสร์”

“... นั่นเธอจะไป---”

ฉันทิ้งแอร์บาสร์ไว้ข้างหลังโดยไม่ฟังในสิ่งที่เขากำลังจะพูดออกมา

“เริ่มยิงแล้ว ระวังโดนลูกหลงนะมิลเลอร์! ”

กระสุนปืนใหญ่สิบหกนัดถูกยิงลอยข้ามเหนือหัวของฉันไป

เสียงกระหึ่มของระเบิดที่ดังต่อเนื่องนั้น ทำให้หัวใจของฉันกรีดร้องลั่นไปด้วยความตื่นเต้น

ควันสีดำพวยพุ่งเป็นม่านที่บดบังร่างของเหล่ามอนสเตอร์ผู้น่าเกรงขาม

แต่เพียงชั่วพริบตา ม่านสีดำก็ถูกคลี่ออกด้วยร่างอันใหญ่โตของพวกมัน

“ยี่สิบ... ยี่สิบเอ็ด”

ฉันกำลังนับเวลาเพื่อให้ทราบถึงจังหวะของการยิงปืนใหญ่ปูพรมในแต่ละครั้ง

“สามสิบ”

*บรึ๊ม! *

เสียงปืนใหญ่ระลอกสองดังกระหึ่มขึ้นก้องกังวาล

ม่านสีดำกับเปลวไฟที่ลุกไหม้ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งที่ระยะห่างออกไปราวสองร้อยกิโลเมตร

ยิงทุกสามสิบวินาทีสินะ?

พวกเราทั้งคู่ต่างบินทะยาน แหวกท้องฟ้าไปด้วยความรวดเร็ว

กระสุนปืนใหญ่ยังคงยิงโหมกระหน่ำ ส่วนที่ด้านหลังก็มีกองทัพโดรนรถถังกับเครื่องบินจำนวนหนึ่งเริ่มวิ่งเข้าประจำแนวรบ

เมื่อประเมินด้วยสายตาแล้ว พวกมันคงมีเหลือไม่ถึงห้าพันตัว

จะบอกว่าเป็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่ของมนุษย์ก็ได้ เพราะในเวลานี้แทบจะไม่เหลือโดรนสงครามเอาไว้สำหรับปกป้องเมืองอีกต่อไปแล้ว

แถมเมื่อเทียบกับจำนวนของฝูงมอนสเตอร์ขนาดยักษ์ตรงหน้า ก็จะทราบได้ทันทีว่าปืนใหญ่และรถถังของพวกเราที่เมืองหน้าด่านนั้นมีไม่พอรับมือ

“มิลเลอร์! ”

“ปิ! ”

ดังนั้นฉันจึงต้องทำมัน

“เอรีส มิลเลอร์ นั่นพวกเธอจะทำบ้าอะไร!? จะไปตายเปล่าหรือยังไง! ”

เสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลใจของแอร์บาสร์ได้ดังผ่านวิทยุสื่อสารของฉัน

“ไม่เป็นไรแอร์บาสร์ เดียวฉันจะไล่พวกมันกลับไปให้ได้ดูเอง”

“พูดบ้าอะไรของเธอออกมากันเนี่ย! ”

หากมีใครสักคนมองขึ้นมาดู ตัวฉันในเวลานี้คงเป็นที่น่าขบขันมาก

สตรีขี่มังกรวัยรุ่นตัวคนเดียวที่หาญกล้าเข้าเผชิญหน้ากับคลื่นมอนสเตอร์อย่างบ้าบิ่น

ขนาดปืนใหญ่ยังหยุดไม่อยู่ แล้วทหารกับมังกรตัวคนเดียวจะไปหยุดได้เช่นไรกันละ?

หากเป็นตัวฉันเมื่อก่อนคงไม่กล้าทำแบบนี้

แต่ตัวฉันในตอนนี้ ผู้ที่ผ่านการผจญภัยมามากมายต้องสามารถหยุดพวกมันได้แน่นอน!

ฉันนะแข็งแกร่งขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วนะจะบอกให้~

“มิลเลอร์พ่นไฟ! ”

“ปู้ว! ”

เปลวไฟหนึ่งพันองศาอันร้อนแรงของมังกรน้อยได้พวยพุ่งออกจากริมฝีปากของมัน

เบฮีมอธตรงหน้าถูกไฟที่ร้อนแรงแผดเผาใบหน้าจนมอดไหม้

ไฟนั้นกรีดผิวหนัง กินลึกลงไปสู่สมองจนแน่นิ่งไป

“ฮ่ะ! ”

ส่วนฉันกระโดดตัวลงมาจากเจ้ามิลเลอร์ ลงสู่พื้นหิมะเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์อันบ้าคลั่ง

ฉันเหนี่ยวไกปืนที่หนักอึ้ง ยิงทะลุแกนของสไลม์ยักษ์ตัวหนึ่งที่อยู่จุดลงจอด

กระสุนพุ่งตรงทะลวงร่างของศัตรูจนสิ้นชีพและกลายเป็นเบาะน้ำที่แผ่ขยายบนพื้นสีขาว

ฉันใช้มันเป็นที่ลงจอดร่างของตัวเองซึ่งกำลังร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง

“ฮึบ! ”

ฉันไม่เสียเวลาลุกขึ้นยืน แต่ใช้การม้วนหน้าเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งจากการถูกมอนสเตอร์เหยียบ แล้วสวนโจมตีด้วยไม้พลองเหล็กในมือซ้าย

ไม้เหล็กที่ทรงพลังถูกหวดเข้าใส่ใบหน้าของหมาป่าขาวขนาดห้าเมตรเต็มแรงจนสิ้นชีพไปในทันที

ส่วนเจ้ามิลเลอร์บินทะยานลงมายืนข้างฉัน พร้อมกับใช้กรงเล็บอันทรงพลัง คว้าศพของหมาป่าขาวทุ่มใส่ร่างของอสรพิษยักษ์ที่อยู่ทางซ้าย

อสรพิษตัวนั้นเสียจังหวะการเลื้อย และกลายเป็นสิ่งกีดขวางเส้นทางของฝูงมอนสเตอร์ที่วิ่งไล่ตามหลังมา

ลำตัวที่ยาวถึงยี่สิบเมตรนั้นทำให้มอนสเตอร์ล้มกลิ้งต่อเนื่องราวกับโดมิโน่

“คู่ต่อสู้ของแกอยู่ตรงนี้! ”

“ปี๊! ”

นี่คือแผนการหยุดคลื่นมอนสเตอร์ของฉัน

เป็นแผนที่ไม่ซับซ้อนและเข้าใจง่าย เพียงแค่บุกเข้าใจกลางฝูงเพื่อก่อความวุ่นวายและดึงความสนใจของพวกมันก็พอแล้ว

พวกมอนสเตอร์จะต้องหันมาสหบาทาใส่ฉันแทนตัวเมืองอย่าง---

“โกรวว! ”

“ฮูมมมม! ”

---ดันเสือกไม่สนใจฉันซะงั้น...

พวกมันพากันวิ่งแยกออกเป็นซ้ายขวาดุจมีก้อนหินขนาดยักษ์มาขวางเส้นทางผ่านของแม่น้ำ

ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในสายตาของมันจะมีเพียงตัวเมืองตรงหน้าเท่านั้น

“มิลเลอร์! ”

“ปิ! ”

ฉันขึ้นขี่มังกรอีกครั้ง และสั่งให้พ่นไฟเป็นเส้นทางยาวแผดเผาดินแดนสีขาวจนลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟ

ใช้ปืนในมือลั่นกระสุนขัดขาพวกมอนสเตอร์ยักษ์ให้มันล้มตัวลงมาขัดขวางเส้นทางวิ่ง

แต่ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นได้เพียงแค่แมลงอันน่ารำคาญที่ไม่ต้องใส่ใจมาตั้งแต่แรก

พวกมันไม่สนใจฉันเลย

ฉันสั่งให้มิลเลอร์บินทะยานขึ้นท้องฟ้าเพื่อหลบการโจมตีจากปืนใหญ่ปูพรมที่กำลังมาอีกระลอก แล้วโผบินลงมาก่อกวนพวกมันอีกครั้งหลังจากที่กระสุนได้ร่วงโรยสู่แผ่นดินสีขาว

แต่คลื่นมอนสเตอร์ก็ยังคงเพิกเฉยตัวตนของฉันเช่นเดิม

ระเบิดมือ กระสุนทั้งยี่สิบนัด มีด ทุกสิ่งที่ฉันมีถูกใช้ออกไป

แต่ตัวตนเล็ก ๆ อย่างฉันก็ทำได้เพียงแค่ฆ่าพวกมันเพียงสิบห้าตัวเท่านั้น

ไม่อาจเรียกว่าสามารถก่อภัยอันตรายใด ๆ ให้กับฝูงของพวกมันได้

“ไล่ตามไป! ”

สุดท้ายก็ถูกทิ้งอยู่รั้งท้ายขบวน

ฉันให้มิลเลอร์บินแทรกระหว่างฝูง

มือทั้งสองกำลังควงอาวุธสีดำที่ยาวเมตรครึ่งสลับไปมาซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว

วาดลวดลายอันงดงาม กระหน่ำลงกลางกระหม่อมของพวกมอนสเตอร์ยักษ์ พร้อมกับหลบคมเขี้ยวร้ายที่โจมตีเข้ามา

ใช้ขาทั้งสองวิ่งโลดแล่นบนผิวเกล็ดน้ำตาลอันน้อยนิด กระโดนกายกรรมกลางนภาไปพร้อมกับคู่หูมังกรน้อย แล้วใช้ไม้พลองแทงสวนดุจห่าฝนใส่ไทฟอนตรงหน้า

“อะไร!? พวกมันเข้าประชิดเมืองได้แล้วเรอะ! ”

ระหว่างที่ทำการต่อสู้ระยะประชิด พอรู้ตัวอีกที คลื่นมอนสเตอร์ก็กรีธาทัพมาประชิดเมืองหน้าด่านทั้งสามไปแล้ว

มีการต้อนรับของลูกปืนกล กระสุนครก และปืนใหญ่ของรถถังออกมาเป็นจำนวนมาก

ส่วนฝั่งมอนสเตอร์เองก็กระจายตัวเพื่อลดความเสียหาย

มอนสเตอร์ที่โจมตีระยะไกลได้อย่างเบฮีมอธเริ่มยิงบอลไฟสวนกลับไปที่ป้อมปราการปืนใหญ่

มอนสเตอร์ที่เร้นกายไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่าสไลม์กับอสรพิษ ต่างกลืนหายตัวไปกับหิมะขาว

ส่วนพวกที่เข้าปะทะตรง ๆ ก็วิ่งเข้าใสกองทัพอย่างคุ้มคลั่ง

รถถังถูกยกพลิกคว่ำทั้งคัน

เครื่องบินรบถูกเบฮีมอธยิงร่วงโรย

เหล่าทหารถูกคมเขี้ยวของไทฟอนไล่ล่าสังหาร

และภายในเมืองที่ถูกถมเต็มไปด้วยฝูงมอนสเตอร์อย่างสไสลม์กับอสรพิษยักษ์

“หน่อย! ”

ฉันกับมิลเลอร์เข้าร่วมการต่อสู้ตะลุมบอนอันวุ่นวายนั้นด้วย

พวกเราสู้จนเลือดท่วมกาย ต่อสู้ขาดใจดิ้นสุดชีวิต สู้จนซากศพทับถมนองทับแผ่นดินจนไร้ที่ยืน

เวลาได้ร่วงโรยมาถึงช่วงเย็นพร้อมกับมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายที่จบชีวิตลง

ถึงจะเอาชนะมาได้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่เหลือป้อมปราการปืนใหญ่ในทิศเหนืออีกต่อไปแล้ว

หุ่นโดรนรถถังกับเครื่องบินในส่วนของกองทัพภาคเหนือเองก็แทบจะสูญสิ้นพังพินาศไปเช่นกัน

แถมราวกับว่าจะเยาะเย้ยความพยายามของพวกเรา---

[พบคลื่นมอนสเตอร์ฝูงใหม่อีกแล้ว!]

---ระลอกคลื่นมอนสเตอร์ฝูงใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง

มันจะมีเยอะเกินไปแล้วนะ…

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

ข้าและหน่วยของข้ากำลังยืนประจำการอยู่ที่ริมผา ณ ข้างหลังเมืองหลวงของเผ่ายักษาน้อย

ถึงจะไม่มีอะไรมายืนยันว่าที่นี่คือเมืองหลวง แต่เมืองที่ใหญ่โตและเจริญขนาดนี้คงไม่มีพลาดเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก

“ว่าแต่ยัยแครอทนี่เหนือสามัญสำนึกไปแล้วแฮะ”

ข้าพึมพำให้กับตัวเองพร้อมกับส่องไปที่การรบในทิศเหนือด้วยกล้องส่องทางไกล

กองทัพอสูรที่ยัยแครอทรวบรวมมาฝึกตลอดเวลาช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมานี้ มีร่วมทั้งหมดสองล้านตัว

ทั้งที่เธอกับลูกน้องของเธอมีรวมกันแค่หนึ่งแสนคน แต่กลับรวบรวมอสูรมาได้มากถึงขนาดนี้

ช่างน่ากลัวจริง ๆ

“ท่านบานาครับ ทุกหน่วยต่างไปประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้วครับ”

“ดีมาก”

กองทัพที่เตรียมตัวเพื่อบุกมาเมืองหลวงนั้นมีข้า แครอท อเมริคานา และแมงโก

สี่ขุนนางกับกองทัพจำนวนสามแสนคนที่เตรียมความพร้อมเพื่อมาทำสงครามนั้น ต่างกำลังประจำการอยู่ตามแนวเทือกเขาด้านหลังเมืองหลวงของเผ่ายักษาน้อย

ส่วนอีกหนึ่งแสนคนกับยัยแครอทนั้น เธอต้องไปคุมกองกำลังอสูร ดังนั้นจึงต้องแยกตัวไปบุกโจมตีจากทางทิศเหนือ

แล้วเดียวจะมีกองทัพของขุนนางแคนตาลูปจากทางตะวันออกอีกหนึ่งแสนมาเสริมในภายหลังตามแผนการของขุนนางแอปเปิ้ลด้วย

และนี่คือแผนการที่ท่านขุนนางแอปเปิ้ลวางเอาไว้

ให้กองทัพอสูรจำนวนสองล้านตัวบุกจากทางเหนือเป็นระลอกต่อเนื่อง ทีละประมาณหนึ่งแสนถึงสองแสนตัวติดต่อกันหกวัน

พวกเราไม่รู้ว่าเผ่ายักษาน้อยยังมีอาวุธมหาประลัยซ่อนอยู่อีกหรือไม่ ดังนั้นจึงต้องใช้อสูรเป็นตัวล่อเพื่อผลาญทรัพยากรณ์อาวุธของพวกมัน

และเมื่อถึงวันที่ 90 กองทัพของขุนนางแคนตาลูปกับกองกำลังอสูรที่เหลือทั้งหมดก็จะเริ่มโจมตีเข้ามาเพื่อเป็นตัวดึงความสนใจ

หากเป็นไปตามแผนการ เมืองหน้าด่านที่บอบช้ำจะต้องเรียกกำลังเสริมจากเมืองหลวงไป หรือต่อให้ไม่เรียกแล้วทิ้งเมืองหน้าด่านมารวมกำลังที่เมืองหลวง พวกมันก็ต้องเอากำลังทั้งหมดไปออกกันที่กำแพงเมืองทางทิศเหนืออยู่ดี

แล้วพวกเราที่ซ่อนตามริมผาจำนวนสามแสนนายก็จะได้โอกาสบุกจากทิศตะวันตกด้วยการโรยตัวลงไปที่เมือง

แน่นอนว่าเพื่อป้องกันการตรวจจับจากเรดาร์ของศัตรู พวกเราจึงค่อย ๆ เคลื่อนไหวกันอย่างระวัง เกาะกลุ่มกันเป็นส่วนน้อยไปตามเงาของป่าและหุบเขา

การที่ยังไม่มีใครเจอตัวพวกเรานั้นคือหลักฐานชั้นดีที่แสดงให้เห็น ว่าทฤษฏีการหลบเลี่ยงเรดาร์ของขุนนางเชอรี่นั้นถูกต้อง

“อุปกรณ์พวกนี้มันยิงคลื่นและใช้การตรวจจับจากการสะท้อน… ถ้าหลบตามวัตถุที่มีมวลหนา หรือไม่เคลื่อนไหวเกาะกลุ่มผิดธรรมชาติ พวกเราก็น่าจะเคลื่อนไหวลอบโจมตีได้”

นั่นคือสิ่งที่ขุนนางเชอรี่เคยกล่าวเอาไว้จากการศึกษาเรดาร์ที่ได้มาจากเผ่าตัวจิ๋ว

ตอนนี้ที่พวกเราต้องทำคือการรอให้ถึงเวลาบุกโจมตีเท่านั้น

ในเวลาเดียวกัน ณ ศูนย์บัญชาการที่เมืองหลวงของเผ่ามนุษย์

“**/213ads---บานา--$$! %@#3da”

ที่ศูนย์บัญชาการซึ่งเต็มไปด้วยฐานเรดาร์และเครื่องดักฟังจำนวนมากนั้น กำลังจับบางอย่างที่ผิดปกติได้อยู่

“ท่านผู้บัญชาการครับ ดูเหมือนว่าจะมีคลื่นวิทยุแทรกแปลก ๆ มาจากทางริมผาครับ แถมเรดาร์ยังตรวจพบตำแหน่งที่ดูผิดธรรมชาติจำนวนมากกระจายไปทั่วริมผาเลยครับท่าน”

“ภาษานั้น… ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นของเผ่าไหน แต่คงเป็นของศัตรูนั่นละ”

สำหรับเผ่ายักษาที่ไม่คุ้นชินกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ จึงไม่แปลกที่จะไม่รู้ว่าเครื่องสื่อสารนั้น มันสามารถถูกดักฟังได้

และคลื่นวิทยุเจ้าปัญหาที่ว่าก็ได้แจ้งให้ฝ่ายมนุษย์รู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นแล้ว

“ที่เมืองหน้าด่านกำลังรับศึกหนักอยู่ ถ้าถูกโจมตีเมืองหลวงตอนนี้คงได้พินาจแน่…”

ผู้บัญชาการชาวแอฟริกาพึมพำกับตัวเอง

“อืม… ไม่ต้องเสียเวลาตรวจสอบหรอก ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่ยิงถล่มแม่งเลย! สั่งให้ปืนใหญ่ทุกกระบอกของเมืองหลวงยิงปูพรมถล่มริมหน้าผา ณ บัดนี้! ”