น้ำฝนขับรถไปหารุ้งลดาผู้เป็น้องสาวที่คอนโดของเธอด้วยความร้อนใจ เกิดอะไรขึ้นกับเอกกันนแน่? ทุกอย่างมันดูผิดปรกติกเกินไปแล้ว นั้นไม่ใช่ลูกชายคนเดิมที่เธอรู้จักแน่ ๆ มันดูคล้ายกับมีบางอย่างชั่วร้ายสิงอยู่ และสิ่งนั้นน่าจะมาจากอาคารร้างที่พวกเธอไปล่าท้าผีมาเมื่อวานไม่ผิดแน่
ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินน้ำฝนมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอพบว่าตนเองไม่สามารถโทรติดต่อรุ้งลดาได้ ทั้ง ๆ ที่ทุกครั้งน้องสาวคนนี้จะรับสายเธอตลอด หรือว่า....รุ้งลดาเองก็....!!
ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้หญิงสาวร้อนรุ่มหนักกว่าเดิม เธอเหยียบคันเร่งสุดแรงจนเกือบทำความเร็วอยู่ในขั้นอันตราย ดีว่าทางที่ไปนั้นรถไม่เยอะ แถมตำรวจก็ไม่มี เพราะถ้ามีเธอคงเสียเวลาอีกมากโขกว่าจะไปถึงที่หมาย น้ำฝนขับรถมาด้วยความกลัว แต่สุดท้ายเธอก็ถึงคอนโดของรุ้งลดา ซึ่งเป็ที่หมายได้สำเร็จ
ผู้เป็พี่สาวไม่รอช้ารีบติดต่อเ้าหน้าที่ที่ชั้นล่างของคอนโด ก่อนจะขึ้นไปยังห้องรุ้งลดาทันที
..
ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเรียกชื่อ
“ยัยดาอยู่ในห้องไหมตอบพี่หน่อย...”
ทุกอย่างเงียบไปสักพัก นั้นทำให้ความกลัวของน้ำฝนเพิ่มพูนขึ้น
“กะ...เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้เราถามเ้าหน้าที่แล้วนี่ เหมือนยัยดาจะไม่ได้ออกไปไหน แล้วทำไมถึงไม่ตอบ...”
“ค่าาาา...าาา พี่ฝนรอแป๊บนะ ดาพึ่งจะอาบน้ำเสร็จ”
ยังไม่ทันที่น้ำฝนจะคิดจบ จู่ ๆ เสียงของรุ้งลดาก็ดังออกมาจากภายในห้อง และไม่นานประตูห้องก็เปิดออก
“อ้าว ว่าไงพี่ จู่ ๆ มาหาหนูมีเื่...!!” ยังไม่ทันที่รุ้งลดาจะพูดจบ น้ำฝนก็พลันพุ่งเข้าไปกอดน้องสาวของเธอด้วยความตื่นกลัว
“ยะ...ยัยดาแกปลอดภัยดีใช่มั้ย? ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ” รุ้งลาดถึงกับงงเป็ไก่ตาแตก
“นะ...หนูน่ะปลอดภัยดี พี่ฝนนั่นแหละเป็อะไรเนี่ย ทำหน้ายังกับเจอผีมา ปล่อยก่อน! เกิดอะไรขึ้น” คำพูดนั้นทำเอาน้ำฝนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ผู้เป็พี่สาวค่อย ๆ คลายกอด ก่อนจะมองหน้าผู้เป็น้องสาว แล้วเอ่ยว่า
“ยะ...ยัยดา พี่....พี่เจอผี!”
“หา? ...ผี? ผีที่ไหนพี่...”
จากนั้นน้ำฝนก็เริ่มเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้รุ้งลดาผู้เป็น้องสาวฟังอย่างละเอียด
...
“ที่แท้เื่เป็แบบนี้นี่เอง โทษทีพี่พอดีโทรศัพท์หนูแบตหมด เห็นไหมเนี่ยพึ่งชาร์จแบตมีแค่ 30เปอร์เซ็นต์เอง ส่วนเื่ของตาเอกฟังดูแล้วก็แปลกจริง ๆ แต่คนอื่น ๆ ในกองถ่ายก็ไม่มีใครเจออะไรนะพี่ หนูเองก็ไม่เจอ”
“แต่พี่ว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับตาเอกแน่ ๆ ดาพี่จะทำไงดี”
“หนูเองก็ไม่รู้จักพวกหมอผี คนทรงอะไรซะด้วยสิ อะ! นึกออกแล้ว พี่รอแป๊บนะ” คล้ายรุ้งลดานึกอะไรออก ดวงตาของเธอสาดประกายสว่างจ้า ก่อนที่หญิงสาวจะลุกพรวดพราดจากโซฟา และวิ่งตรงเข้าไปในห้องนอน เธอเงียบไปสักพัก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมของบางอย่างในมือ
“นะ...นั้นอะไรน่ะยัยดา” น้ำฝนเอ่ยถาม
“สิ่งนี้คือ ตะกรุดอาจารย์ต๊อด วัดเขาอีโต้ขวางเป็ด หนูเช่ามาจากคนรู้จักเมื่อเดือนก่อน”
“วะ...วัดอะไรน่ะชื่อแปลก ๆ เหมือนพี่เคยได้ยินที่ไหนสักที่”
“ไม่น่าจะเคยได้ยินนะพี่ วัดนี้ไม่ค่อยดังเท่าไหร่พี่ไม่น่าจะเคยได้ยินจากที่ไหน แต่ถึงวัดจะไม่มีชื่อเสียง แต่เื่ของขลังของดีคนวงในเขารู้กันอยู่ พี่เอาไปเลยหนูมีสองอัน จะเอาไว้ห้อยเอง หรือจะเอาไปห้อยให้ตาเอกก็ได้ รับรองสัมภเวสี ผีห่าซาตานกระเจิง”
“งะ...งั้นเหรอ ศะ...ศักดิ์สิทธิ์ขนาดเลยเหรอ ขะ...ขอบใจนะ” น้ำฝนเริ่มใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยื่นมือไปรับตะกรุดสีเงินอันเล็กจากรุ้งลดามา”
“งั้นพี่กลับเลยนะ เป็ห่วงตาเอก”
“อืม กลับดี ๆ ขับรถกลับดี ๆ นะพี่ได้ผลยังไงก็โทรมาบอกหนูนะ คราวนี้โทรติดแน่ ๆ”
พอน้ำฝนร่ำลากับรุ้งลดาเสร็จ เธอก็ลงมาจากคอนโด ก่อนจะตรงไปขึ้นรถ และขับกลับบ้านทันที ยามนี้หญิงสาวรู้สึกมีความกล้ามากขึ้น ไม่รู้เป็เพราะตะกรุดอาจารย์ต๊อดวัดเขาอีโต้ขวางเป็ด ในกระเป๋าเสื้อรึเปล่า
หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้านในที่สุด ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาภายในบ้านดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังมาจากห้องรับแขก นั้นแปลว่า...เอกอยู่ในนั้นเป็แน่
น้ำฝนยืนนิ่งอยู่สักพัก แม้นก่อนหน้าตอนอยู่บนรถจะมีความกล้าเพิ่มขึ้น แต่พอมาถึงตอนนี้เธอกลับเริ่มกลัวขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ ๆ หยุดกลัวเดี๋ยวนี้ยัยฝน ตอนนี้เธอมี ตะกรุดอาจารย์ต๊อดวัดเขาอีโต้ขวางเป็ดอยู่นะ” น้ำฝนพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะเดินทำหน้าปั้นยิ้ม ตรงเข้าไปหาเอกซึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก
“ไงตาเอกแม่กลับมาแล้ว”
“อ้าว กลับมาแล้วเหรอแม่? หายไปไหนมาเนี่ย จู่ ๆ ก็รีบออกไปแถมไม่บอกอะไรสักคำ เล่นเอาเอกงงเลย”
“อะ..เอ่อ...แม่ไป...ไปหาน้าดามาน่ะลูก พอดีมีเื่จะคุยกันนิดหน่อย แถมแม่โทรหาน้าดาไม่ติดด้วย พอไปถึงพึ่งรู้ว่าแบตน้าดาหมด แม่เลยค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย” น้ำฝนพยายามยิ้ม และหัวเราะกลบเกลื่อน ส่วนในใจนั้นก็พยายามจะจับสังเกตว่า คนตรงหน้าใช่ เอก ลูกชายของเธอหรือไม่...
“ละ...แล้วนี่ลูกกินอะไรหรือยัง? หิวไหม? เดี๋ยวแม่ทำอะไรให้กินเอามั้ย”
“นิดหน่อยครับ กะว่าจะสั่งพิษซ่ามากินพอดี เพราะไม่รู้แม่จะกลับมากี่โมง”
“พิษซ่าเหรอ? ก็ไม่เลวนะ งั้นแม่สั่งให้”
“ตามนั้นเลยครับ”
พูดจบเอกก็หันไปดูรายการในทีวีต่อ ส่วนน้ำก็หลบมุมไปโทรสั่งพิษซ่า
“...ทุกอย่างดูปรกติดีแฮะ การพูดจา ท่าทางเหมือนตาเอกคนเดิม สงสัยตะกรุดอาจารย์ต๊อดวัดเขาอีโต้ขวางเป็ดท่าทางจะได้ผล...” ยามนั้นน้ำฝนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรสั่งพิษซ่า โทรเสร็จก็โทรหารุ้งลดาต่อ
...
“ไงล้าาา หนูบอกแล้วว่าตะกรุดอาจารย์ต๊อดวัดเขาอีโต้ขวางเป็ดน่ะของแทร่ ภูตผีชั้นต่ำหนีหัวซุกหัวซุน ต่อให้มันแอบอยู่ในร่างตาเอกก็ไม่รอด พี่สบายใจได้เลย”
“อืม...ขอบใจมากนะยัยดา งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่สั่งพิษซ่าไว้ พอดีเลยจะได้ฉลองกับตาเอก”
“ค่าาาพี่ กินเพื่อหนูด้วยนะ แล้วเจอกัน”
หลังจากวางสาย น้ำฝนก็นั่งรอพิษซ่ามาส่งกับเอกอย่างสบายใจ ยามนี้เด็กหนุ่มดูเป็ปรกติมาก ไม่มีแววตา ท่าทางหลอน ๆ น่ากลัว ๆ เหมือนเมื่อเช้าแม้แต่น้อย ความกังวล ความหวาดกลัวภายในใจของน้ำฝนจึงมลายหายไปจนหมดสิ้น...
ทุกอย่างกลับมาเป็ปรกติได้ราว ๆ 3 วัน ก่อนที่เื่น่าประหลาดจะเกิดขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง
ยามนั้นน้ำฝนในชุดนอนสีดำตัวบางเฉียบ กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอยามนั้นดูทรมานแปลก ๆ คล้ายกับกำลังฝันร้ายถึงบางอย่างอยู่...
...
“แม่!! ช่วยด้วย! ช่วยเอกด้วย!! อย่าเข้าใกล้มัน นั้นไม่ใช่เอก!!”
“หมายความว่าไงเอก! เกิดอะไรขึ้น? ลูกพูดอะไรแม่ไม่เข้าใจ”
สิ่งที่น้ำฝนเห็นในความฝันคือหมอกสีขาวโพลน กับเอกในสภาพเปลือยท่อนบนที่โผล่ออกมาจากหมอก พร้อมพยามยามส่งเสียงของความช่วยเหลือ ทว่า...น้ำฝนนั้นไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าบุตรชายพยายามจะสื่ออะไร
“แม่!!! หนีไปอย่า....!!!” เอกส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น ก่อนที่เขาจะแน่นิ่งไป
“อะ..เอกเกิดอะไรขึ้น? เป็อะไรไปลูกทำไมถึง...!!” น้ำฝนพยายามจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาลูกชายตรงหน้า ทว่า...ยังไม่ทันที่จะก้าวเท้า ขนทั่วร่างของเธอก็พลันลุกชูชัน สันหลังเสียววาบ ความรู้หวาดกลัวในตอนนั้นพลันหวนคืนมา
“หึหึหึ” เสียงหัวเราะน่าขนลุกจากเอกดึงขึ้นเบา ๆ
“กะ....แก...”
“แม่ครับ...มาช่วยเอกเร็วสิ เอกกลัวจังเลย...” เอกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมมาก มันเป็เสียงแหบห้าวน่าขนลุก
“มะ....ไม่!! แกไม่ใช่ลูกชายฉัน ออกไปนะ! อย่ามายุ่งกับเขา”
“อ้าว...แม่ครับ ไหงพูดกับผมแบบนั้นล่ะ น่าเสียใจจริง ๆ ถ้าแม่ไม่เข้ามางั้น...เดี๋ยวผมเข้าไปหาเองนะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกะเิเสียงหัวเราะดังลั่น ก่อนที่มันจะพลันพุ่งกระโจนเข้าใส่น้ำฝนอย่างรวดเร็ว
“ว้าย! ปล่อยฉันนะ! ออกไป!”
“ปล่อยแน่ แต่ปล่อยในนะแม่จ๋า ฮ่า ๆ ๆ ๆ กูจะล่อมึงให้หอยบานเลยอีนมใหญ่” สิ้นเสียงหัวเราะน่าเกลียด เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกก็พุ่งหน้าลงมาจูบซุกไซ้ไปตามตัวของน้ำฝนอย่างหื่นกระหาย ซึ่งหญิงสาวก็ออกแรงดิ้นสุดชีวิต ทว่า...เรี่ยวแรงนั้นกลับไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้เลย เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกทั้งก้มลงดูดไปที่หน้าอกอวบอัด พร้อมใช้มือบีบเคล้นจนเนื้อนมปลิ้นทะลัก อีกมือก็ลูบไล้ไปตามร่างกาย ก่อนจะมาหยุดที่เนิน์ มันเริ่มเคล้นคลึงไปทั่วร่อง
“อ๊ายยยย...ยยย ยะ...หยุดนะไอ้บ้า!! อย่าเอาร่างลูกชายฉันมา...มาทำอะไร ซี้ดดด....ดดด แบบนี้!!” น้ำฝนพยายามร้องบอกเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอก แต่ดูเหมือนเสียงของเธอจะไม่ได้เข้าหูของมันแม้แต่นิดเดียว...
จบตอน
25K
