ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        แสงสว่างวาบผ่านไปต่อหน้าต่อตาหลังจากอาการพร่ามัวเพียงชั่วครู่พอรู้สึกตัวอีกทีก็ต้องประจันหน้ากับเพื่อนเก่าของตัวเองเข้าอย่างจังทั้งสามคนต่างส่งเสียงฮึดฮัดใส่กันแล้วสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง

        “ยังอาละวาดกันไม่พออีกเหรอ?”

        น้ำเสียงกังวานใสทว่าทรงอำนาจดังขึ้นทั้งสามคนรีบหันไปมองตามต้นเสียงทันที แต่พอเห็นว่าใครเป็นคนพูดสีหน้าของทั้งสามก็เคร่งขรึมลงก่อนจะรีบก้มคำนับอย่างรวดเร็ว

        “ท่านอธิการบดี!”

        เมื่ออยู่ต่อหน้านักศึกษาพวกเขาสามารถทำตัวตามอำเภอใจได้ แต่ต่อหน้าบุคคลที่อยู่เบื้องหน้าท่านนี้หากยังกล้าเหลวไหลอีก ก็คงเรียกได้ว่าไม่เห็นหัวใครแล้ว

        “ทำตัวไร้ภาพลักษณ์ ลงไม้ลงมือสู้กันต่อหน้านักศึกษาพวกคุณทั้งสามคนนี่มันเหลือเกินจริงๆ...”

        ได้ยินดังนั้นคณบดีทั้งสามต่างก็แสดงสีหน้าละอายใจ

        เมื่อต้องเผชิญกับพรสวรรค์อันเหนือชั้นของเจียงจืออวี๋พวกเขาต่างยอมน้อยหน้าไม่ได้หรือปล่อยให้ใครชิงตัดหน้าไปก่อนแต่ตอนนี้พอสงบสติอารมณ์ลงได้แล้วถึงเพิ่งมารู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปนั้นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

        เหนือสิ่งอื่นใดต่อไปหากพวกเขาคิดจะวางมาดในฐานะคณบดีต่อหน้านักศึกษาเกรงว่าคงไม่มีใครเชื่อถืออีกแล้ว

        “ไอ้เฒ่าหนังเหนียวสองคนนี้ทำฉันเสียเรื่องแท้ ๆ!”

        ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของทั้งสามคนโดยไม่ได้นัดหมาย

        “ว่ามาสิ ครั้งนี้มีเรื่องอะไรกัน”

        ชายชราหันกลับมามองทั้งสาม

        เขาสวมชุดผ้าป่านหยาบๆดูไปแล้วก็เหมือนกับคนแก่ที่ทำไร่ทำนามาตลอดชีวิตก่อนยุคมหาวิบัติไม่มีผิดเพี้ยน

        เรียบง่ายแก่ชรา แม้แต่แผ่นหลังยังค่อมเล็กน้อยจะมีก็เพียงดวงตาคู่นั้นที่ลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำโบราณ

        ความจริงแล้วอธิการบดีท่านนี้เคยเป็นชาวไร่ชาวนาจริง ๆเขาคลุกคลีอยู่กับท้องนามาทั้งชีวิตจนกระทั่งเข้าสู่ยุคพลังฟื้นฟู

        แต่ถ้าใครเผลอไปมองว่าเขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดาละก็ถือว่าคิดผิดมหันต์

        การที่สามารถย้ายระดับราชันยุทธ์ทั้งสามท่านมาที่นี่ได้ตามใจนึกไม่ต้องเดาก็รู้ว่าความแข็งแกร่งของท่านนี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

        “ท่านอธิการบดี เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้จริง ๆท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับผมด้วยนะ”

        คณบดีจี้รีบชิงพูดก่อน“คณะวิถียุทธ์พลังเลือดของผมกว่าจะมีนักศึกษาใหม่พรสวรรค์ล้ำเลิศเข้ามาสักคน เพิ่งเปิดเรียนไม่ทันไรนักศึกษาคนนั้นก็ฝึกทักษะยุทธ์ระดับนภาจนถึงระดับกลางได้ถึงสองวิชาแต่ไอ้แก่สองคนนี้ดันคิดจะมาแย่งลูกศิษย์ไปจากผม ท่านว่าเรื่องนี้ผมจะยอมได้เหรอ?”

        “ใครว่าเป็นลูกศิษย์นาย เจียงจืออวี๋เพิ่งเข้าเรียนยังไม่ได้เลือกคณะเลยด้วยซ้ำ”

        พอคณบดีจี้พูดจบคณบดีเฉียนก็ทนไม่ไหวรีบเอ่ยขัดทันที

        “อีกอย่างพรสวรรค์ของเจียงจืออวี๋ไม่ได้แสดงออกมาแค่ในวิถียุทธ์พลังเลือดสักหน่อย”

        “งูเกล็ดขาวระดับสามที่มีการกลายพันธุ์ทางสายเลือดแถมยังมีกลิ่นอายเลือดมังกรนั่น นายมองไม่เห็นเลยรึไง?”

        “สำหรับฉัน พรสวรรค์ของเจียงจืออวี๋เหมาะกับวิถีควบคุมสัตว์อสูรที่สุดถ้าให้คณะวิถียุทธ์พลังเลือดของพวกนายไปสอน ก็เท่ากับทำลายอนาคตเด็กเอาหยกงามไปทิ้งในบ่อโคลนชัด ๆ!”

        คำพูดนี้ทำเอาคณบดีจี้ร้อนรนเตรียมจะอ้าปากโต้กลับ แต่ถูกอธิการบดีตัดบทเสียก่อน“แล้วคุณล่ะ ทำไมถึงไปร่วมวงกับเขาด้วย?”

        ขณะพูดอธิการบดีก็หันไปมองคณบดีหลี่ “ปกติคุณเป็นคนใจเย็นที่สุดตามหลักแล้วไม่น่าจะมาแย่งชิงอะไรแบบนี้กับพวกเขา”

        “แม้แต่หลี่ฉางหมิงในตอนนั้นยังไม่ทำให้คุณเกิดความรู้สึกอยากได้ตัวขนาดนี้เจียงจืออวี๋ก็ดูไม่เหมาะกับคณะเวทมนตร์อย่างเห็นได้ชัดแล้วทำไมคุณถึงคุมสติไม่อยู่?”

        คณบดีหลี่ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วส่ายหัว“เจียงจืออวี๋ไม่เหมือนคนอื่น”

        “เธอเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง แต่กลับมีพลังจิตระดับโหวแห่งยุทธ์แถมยังสามารถใช้เคล็ดวิชาลับโจมตีทางจิตในหอพิชิตดาวชั้นที่เก้าได้ด้วย!”

        “...”

        อธิการบดีนิ่งเงียบไปทันทีดวงตาที่เคยสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณเริ่มฉายแววไหววูบ

        “พวกคุณกำลังจะบอกว่า นักศึกษาปีหนึ่งคนนี้เรียนรู้ทักษะยุทธ์ระดับนภาด้วยตัวเองได้ถึงสองวิชาในขณะที่ฝึกทั้งวิถียุทธ์และควบคุมสัตว์อสูรควบคู่กันไปก็สามารถเลี้ยงงูเกล็ดขาวจนถึงระดับทหารอสูรระดับสามและมีสายเลือดมังกรแถมยังขัดเกลาพลังจิตจนถึงระดับโหวแห่งยุทธ์แถมยังแอบฝึกเคล็ดวิชาลับสายโจมตีจนสำเร็จอีกเหรอ?”

        “ผมเข้าใจไม่ผิดใช่ไหม?”

        ทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะพวกเขาสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของอธิการบดี

        เมื่อสบตากันทั้งสามก็แอบถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

        พวกเขาจะแย่งกันเองน่ะได้แต่ถ้าทำให้อธิการบดีเกิดสนใจอยากรับลูกศิษย์ขึ้นมาด้วยแล้วพวกเขาจะไปเหลืออะไรให้แย่งอีก

        ตำแหน่งคณบดีเมื่อเทียบกับอธิการบดีแล้วก็เหมือนอาจารย์ทั่วไปเทียบกับคณบดีนั่นแหละ

        คำเดิมคือถ้าเจียงจืออวี๋ไม่โง่ เธอย่อมรู้ว่าควรเลือกใคร

        “อะแฮ่ม คือว่า... ท่านอธิการบดี ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วนขอตัวก่อนนะครับ”

        คณบดีจี้เอ่ยขึ้นแล้วรีบเผ่นไปทันที

        ทางด้านคณบดีเฉียนและคณบดีหลี่ก็ไม่ต่างกันต่างรีบเอ่ยลาแล้วหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

        มาเร็วไปเร็วยิ่งกว่า

        ความขัดแย้งของทั้งสามคนนั้นซับซ้อนและแก้ได้ยาก

        เพราะต่างก็เป็นถึงตัวตนระดับราชันยุทธ์แต่กลับทะเลาะกันจนถึงขั้นลงมือต่อหน้านักศึกษา แถมยังไม่มีใครยอมถอยให้ใคร

        หากเลือกเข้าข้างคนหนึ่งอีกสองคนย่อมไม่ยอม เรื่องนี้จึงยากจะลงเอยด้วยดี

        แต่ในความเป็นจริงขอเพียงใช้วิธีที่ถูกต้อง การแก้ปัญหาอาจใช้แค่เพียงสายตาเดียว

        เหมือนอย่างเมื่อครู่เขาเพียงแค่แสดงออกว่าเริ่มสนใจในตัวเจียงจืออวี๋ทั้งสามคนก็รีบเก็บเรื่องไปจัดการกันเองเป็นการภายในทันที

        ต่อจากนี้ไม่ว่าใครในสามคนจะยอมอ่อนข้อให้กัน เรื่องแบบเมื่อกี้คงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

        ในเมื่อความขัดแย้งภายในแก้ไม่ได้ก็แค่หาคนที่สี่เข้ามาเพื่อกดดันให้พวกเขาต้องย้ายเป้าหมายความขัดแย้งไปที่จุดอื่น

        ดูจากตอนนี้แล้วผลลัพธ์ที่ได้ถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว

        อธิการบดีมองส่งทั้งสามคนเดินออกจากลานบ้านหลังเล็กของตนไปก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายและลงมือจัดการแปลงผักของเขาต่อ

        เมื่อทั้งสามเดินออกมาจนแน่ใจว่าอธิการบดีไม่ได้ตามมาแล้วจึงหยุดฝีเท้าลง

        “ว่ามาสิ เรื่องนี้จะเอายังไง?”

        “จะเอายังไงอะไรล่ะ เส้นทางหลักที่เจียงจืออวี๋เลือก พวกนายก็เห็นแล้วเธอควรมาเป็นนักศึกษาคณะวิถียุทธ์พลังเลือดของฉัน พวกนายน่ะเลิกฝันได้แล้ว”

        “งั้นเหรอ? แต่ที่ฉันเห็นคือค่าพลังเลือดของเจ้างูเกล็ดขาวนั่นรุนแรงยิ่งกว่าตัวเจียงจืออวี๋เองเสียอีกนะแถมยังมีเลือดมังกรคอยเสริมเจียงจืออวี๋เรียนสายควบคุมสัตว์อสูรย่อมไม่มีทางได้ผลการเรียนที่แย่แน่นอน”

        “ตาแก่เฉียน นี่นายตั้งใจจะแย่งกับฉันให้ถึงที่สุดใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็มาวัดกันด้วยฝีมือ ใครชนะก็ได้เป็นอาจารย์ของเจียงจืออวี๋”

        “ได้สิ มาเลย! นึกว่าฉันจะกลัวนายรึไง?”

        เมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังจะเปิดศึกกันอีกรอบคณบดีหลี่ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวจนต้องเอามือกุมขมับ

        “พอได้แล้ว พวกนายอยากให้อธิการบดีลงมาแทรกแซงจริงๆ ใช่ไหม?”

        คำพูดนี้ทำเอาทั้งสองคนที่กำลังตั้งท่าจะปะทะกันถึงกับหงอยลงทันตา

        “ตามความเห็นของฉัน เรื่องนี้ต้องให้เจียงจืออวี๋เป็นคนตัดสินใจเอง”

        “พวกเราสามคนมาแย่งกันไปมาตรงนี้ มันไม่มีวันได้ข้อสรุปหรอก”

        “เอาแบบนี้ การประลองล่ารางวัลถูกกำหนดไว้ในอีกสามเดือนข้างหน้าใช่ไหม?”

        “ในช่วงสามเดือนนี้ พวกเราจะผลัดกันสอนเจียงจืออวี๋ โดยไม่ก้าวก่ายกันใครมีดีอะไรก็งัดออกมาใช้”

        “พอครบสามเดือน ให้เจียงจืออวี๋เลือกเองว่าอยากจะเรียนกับใคร”

        “แบบนี้ยุติธรรมที่สุด แถมเรื่องไม่ลามไปจนอธิการบดีต้องหันมาสนใจด้วยตกลงไหม?”

        คณบดีหลี่เสนอวิธีแก้ปัญหาทั้งสองคนเหลือบมองเขาแล้วนิ่งเงียบไป

        ต้องยอมรับว่านี่เป็นวิธีที่ยุติธรรมที่สุดสำหรับทั้งสามคนและเป็นวิธีที่ยอมรับได้มากที่สุดในขณะนี้

        แต่ปัญหาคือใครจะเริ่มก่อน ใครจะเริ่มหลัง?

        “ง่าย ๆ จับสลาก”

        คณบดีหลี่พลิกฝ่ามือเรียกกระบอกหยกออกมาในนั้นมีกิ่งหลิวเสียบอยู่สามกิ่ง

        “เรียงตามความยาวของกิ่ง ใครได้กิ่งยาวสุดเริ่มก่อน ให้เวลาคนละสามวันส่วนฉันขอเป็นคนสุดท้าย แบบนี้คงไม่มีใครค้านแล้วนะ”