(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 37 กลุ่มคนที่น่ากลัว

        ท่ามกลางความตกตะลึงงันสายตาต่างจับจ้องมองมาที่จอมปีศาจริชเตอร์ เขายังยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวใครจะรู้ภายใต้หน้ากากของเขาก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน มาคัสและยูริมีสายตาลังเลชั่วครู่ก่อนจะต่อสู้กับพวกจระเข้ต่อไป มามอนยังปล่อยให้ฝูงอันเดตโจมตีส่วนตัวเขาเองก้าวเดินเข้ามาหาจอมปีศาจริชเตอร์

        “ผมยินดีเป็นอย่างมากหากได้ร่วมปาร์ตี้กับคุณ”

        “เช่นกันแต่มีข้อแม้สองอย่าง หนึ่ง ทุกคนที่อยู่ที่นี้จะได้ร่วมปาร์ตี้กันทั้งหมด และสองข้าจะไม่แสดงชื่อจริงของข้าให้พวกเจ้ารู้ ถ้ารับข้อเสนอนี้ได้ ก็เป็นอันตกลง”

        เคนจิไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของเขาเพราะมันจะให้ประโยชน์แก่เขามากกว่าผลเสียที่ได้รับเคนจิเหลือบมองกลุ่มเพื่อนของเขาแล้วได้ยื่นข้อเสนอให้มามอนเหลือบมองกลุ่มคนที่เหลือ แล้วพยักหน้าตอบรับ

        “ตกลงผมไม่มีปัญหา แล้วหัวหน้ากลุ่ม?”

        “เป็นนายนายสร้างเลย สัดส่วนระดับและสิ่งของที่ตกให้แบ่งเท่ากัน”

        “ได้ผมจะสร้างทันที”

        มามอนขยับนิ้วในอากาศไปมาปรากฏหน้าจอเข้าร่วมกลุ่มด้านหน้าของทุกคน เคนจิและทากีร่ากดยอมรับทันทีมาคัสและยูริจ้องหน้ากันชั่วครู่ก่อนจะกดยอมรับลงไปเพราะถึงยังไงเขาก็ได้รับประโยชน์จากร่วมกลุ่มกันมันจะช่วยเพิ่มเปอร์เซ็นต์ในการเก็บระดับ ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

        ทันทีที่ทุกคนกดยอมรับรายชื่อของคนในกลุ่มปรากฏขึ้นหน้าจอ หนึ่งในนั้นมีชื่อเป็นสัญลักษณ์ ???? ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าคือจอมปีศาจริชเตอร์เขาต้องการปกปิดชื่อจริงของตัวแต่แล้วสายตาของทุกคนต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นระดับของจอมปีศาจริชเตอร์การรวมกลุ่มปาร์ตี้นั้น ผู้เล่นจะเห็นระดับของแต่ละคน ข้อนี้ไม่สามารถปกปิดได้ ทุกคนต่างสบถออกมาพร้อมกัน

        “ระดับ540!!!”

        เคนจิเหงื่อออกภายใต้หน้ากากเขาลืมว่าการรวมกลุ่มจะเห็นระดับของผู้เล่น มันไม่สามารถหลบซ่อนได้ มาคัสอยู่ที่ 460 ยูริ 450 มามอน 445 ทากีร่านั้น อยู่ที่ 400 ด้วยระดับที่สูงของเคนจิหรือจอมปีศาจริชเตอร์มันทำให้เขาหายสงสัยทันทีเกี่ยวกับการที่เขาสามารถสังหารกลุ่มโจรด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

        เคนจิกระชับคาตานะในมือแน่นมุ่งเดินเข้าไปในม่านพลัง แสร้งทำเป็นไม่สนใจอาการตกตะลึงของพวกเขากลุ่มนักสู้จระเข้เมื่อเห็นเคนจิปรากฏตัว พวกมันต่างเริ่มพากันสั่นไหวหวาดกลัวและทันทีที่เคนจิไม่ทันสังเกต หนึ่งในพวกมันตนหนึ่งกำลังแหวกว่ายน้ำหายออกไปจากลุ่มเข้าไปส่วนลึกในบึง

        คนอื่นๆก็ตามเข้ามาทันที มามอนเริ่มสั่งการให้ฝูงอันเดตจู่โจมอีกครั้งกาต้าเกล็ดมังกรของทากีร่าเริ่มเข้าจู่โจมจระเข้สัตว์อัญเชิญของยูริทั้งหมาป่าสีทองและจิ้งจอกสีเงิน เข้าฟาดฟันไล่ตะปบฝูงจระเข้ดาบเล่มใหญ่ของมาคัสที่ได้จากจอมปีศาจริชเตอร์เริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่งเปอร์เซ็นต์ของหลอดเพิ่มระดับ เริ่มพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

        เคนจิเหลือบมองอยู่พักใหญ่ดูท่าทีของแต่ละคนเขายื่นมือไปในช่องมิติเพื่อหยิบอะไรบางอย่าง สิ่งแรกที่เขาหยิบออกมาคือกาต้าแสงแม้พลังโจมตีน้อยกว่ากาต้าเกล็ดมังไฟแต่ฝูงจระเข้เป็นธาตุน้ำพลังของมันจึงออกมาได้ไม่เต็มที่หากใช้กาต้าแสงการโจมตีจะรุนแรงกว่า เขาโยนมันทั้งคู่ให้ทากีร่าทันทีทากีร่ารับมาแล้วเปลี่ยนมาใช้กาต้าแสงทันที พลังการโจมตีรุนแรงกว่าเดิม

        เขายื่นมือเข้าไปในช่องมิติอีกครั้งปรากฏดาบเล่มใหญ่ในมือ มันคือดาบของบอสอ๊อค และแน่นอนพลังโจมตีของมันมากกว่าดาบบอสก๊อบลินแน่นอน เคนจิโยนไปทางมาคัส ปักลงที่ด้านข้างของมาคัสอย่างแม่นยำพร้อมกับผืนน้ำสั่นไหวอย่างรุนแรง มาคัสเหลือบมองมาที่จอมปีศาจริชเตอร์ เคนจิพยักหน้าให้เขาเหมือนกับเป็นการส่งสัญญาณว่า“ให้ใช้มันซะ” มาคัสเก็บดาบของตนแล้วหันมาใช้ดาบที่จอมปีศาจริชเตอร์ส่งให้ทันทีพลังการโจมตีมากกว่าของบอสก๊อบลินเกือบเท่าตัวฝูงจระเข้ตกตายเป็นจำนวนมากในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

        เคนจิย่างเดินไปข้างหน้าคาตานะในมือสั่นไหว ผืนน้ำกระเพื่อมเป็นระลอกเคนจิกำลังจะลองท่าใหม่ของทักษะเพลงดาบจันทราฝูงจระเข้ที่อยู่ตรงหน้าจอมปีศาจริชเตอร์ดวงตาของพวกมันสอดแววความหวาดกลัวออกมาเมื่อเคนจิจะเริ่มลงมือ พวกมันเริ่มขู่คำรามใส่เขาจนเสียงดังสนั่นทั่วบึงร่างของจอมปีศาจริชเตอร์หายไปในพริบตา

        “เพลงดาบจันทราท่าที่ 1 ล่องนภา!!”

        แสงสีเหลืองนวลคล้ายกับดวงจันทร์ตวัดเป็นเส้นสาย ล่องลอยไปมาผ่านฝูงจระเข้หลายต่อหลายตัวหัวนักรบจระเข้หลายตัวต่างปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า จอมปีศาจริชเตอร์ปรากฏตัวอีกครั้งใจกลางกลุ่มของนักสู้จระเข้คาตานะตวัดหมุนเป็นข่างที่รวดเร็วดุจแสง

        “เพลงดาบจันทราท่าที่ 2 ดาราหวนคืน!”

        หัวนักรบจระเข้กลุ่มแรกยังไม่ทันตกลงสู่บึงก็มีหัวนักสู้จระเข้อีกหลายหัวลอยขึ้นไปจอมปีศาจริชเตอร์พุ่งทะยานสู่ด้านพร้อมกับตวัดคาตานะขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรุนแรงเกิดเป็นคลื่นพลังลมกระชากไปยังด้านหน้า ส่งให้ฝูงจระเข้ต่างล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

        “เพลงดาบจันทราท่าที่ 3 คลื่นดารา!”

        จอมปีศาจริชเตอร์ย่อตัวลงชันเข่า กระทืบเท้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมตวัดคาตานะขึ้นเกิดเป็นคลื่นพลังสีเหลืองอ่อนเป็นแนวโค้ง คล้ายกับพระจันทร์เสี้ยว สามสายฝูงจระเข้ที่ลอยอยู่บนฟ้า บางตัวขาดครึ่งบางตัวบาดเจ็บสาหัส พุ่งลงสู่ผืนน้ำอย่างรุนแรง เลือดสาดกระเซน เกลื่อนท้องฟ้า

        “เพลงดาบจันทราท่าที่ 4 จันทราเบิกฟ้า!”

        จอมปีศาจริชเตอร์ยังล่องลอยอยู่บนอากาศ เขาตีลังกาหมุนตัว พุ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความรวดเร็วปรากฏเปลวไฟห่อหุ้มร่าง ดูแล้วมันช่างคล้ายกับดาวตกก่อนจะตกลงสู่ผืนน้ำเขาตวัดดาบคาตานะในมือด้วยความเร็วสูงใส่กลุ่มของจระเข้ที่อยู่เบื้องล่าง “ตูม!!!!!!!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเกิดเป็นแสงสีเหลืองอ่อนของดวงจันทร์ลากยาวจนไปถึงฝั่ง แหวกบึงมรณะจนเห็นพื้นดินในบึงผ่านไปชั่วครู่น้ำในบึงก็กลับมาประจบกันอีกครั้ง

        “เพลงดาบจันทราที่ 5 ดวงดาราล่วงโรย!”

        ปรากฏซากนักสู้จระเข้ล่องลอยสู่ผิวน้ำ เลือดไหลนองจนอาบบึง บึงมรณะเริ่มกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง เศษซากหัวแขน ขา หาง และอวัยวะภายใน เริ่มลอยเกลื่อนบึง ภาพเบื้องหน้าดุลดังโศกนาฏกรรมกลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งกระจาย จนยูริและทากีร่าต้องเบือนหน้าหนี มามอนมองภาพเบื้องหน้าอย่างพึ่งพอใจดวงตาไฟสีเขียวของเขาสั่นไหวเป็นระลอก มาคัสยืนอ้าปากค้างแล้วหุบลงกลืนน้ำลายดัง"เอื๊อก"ใหญ่

        “เฮ้! ยูริ ถ้าาวันนั้นเขาใช้คาตานะโจมตีเราล่ะ”

        “ไม่น่าถาม!ตายกันหมดตั้งแต่ท่าแรกแล้ว วันนั้นเขาคงออมมือให้เรา”

        “งั้นก็แปลว่าระดับพวกเรา เขาคงไม่ต้องเอาจริงเลยนะซิ”

        “คงใช้ดีนะที่วันนี้เราอยู่ทีมเดียวกัน เสียดายจริงๆ ที่ติดต่อเคนจิไม่ได้”

        “ยูริเธอดูเปอร์เซ็นต์ระดับซิ ตอนที่จอมปีศาจริชเตอร์ลงมือ มันขึ้นเร็วมากเลย”

        “จริงด้วย!! หรือว่าเขาใช้การ์ดคูณระดับมิน่าล่ะ ระดับเขาไปเร็วจริงๆ เขาต้องเป็นคนที่มีฐานะในสังคมแน่ๆ เลยไม่แปลกใจที่เขาปกปิดตัวตน”

        “อย่ามัวแต่คุย!! สนใจในการต่อสู้ซะพวกมันชอบพรางตัวเป็นขอนไม้แล้วลอบจู่โจม”

        จอมปีศาจริชเตอร์กล่าวเตือนพวกเขาและในทันทีที่มีขอนไม้ท่อนหนึ่งพุ่งขึ้นจากบึง เข้าโจมตียูริในระยะใกล้ยูริหวาดผวาตกใจเสียหลักล้มลงไปในบึง มาคัส และสัตว์อสูรอัญเชิญ รีบพุ่งไปหาหมายจะไปช่วยให้ทันยูริกรีดร้องลั่น คมเขี้ยวที่แหลมคมกำลังจะกัดเธอที่ศีรษะ เธอขบตาแน่นด้วยหวาดกลัว

        เวลาผ่านไปยูริไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใดคิดในใจหากไม่ใช่มาคัสก็ต้องเป็นสัตว์อัญเชิญของเธอมาช่วยได้ทันเธอลืมตาขึ้นภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เธอต้องกรีดร้องอีกครั้งนักสู้จระเข้ยังอยู่เบื้องหน้าของเธอ ยูริตะเกียดตะกายถอยหลังทันทีมันทำให้เธอเห็นภาพข้างหน้าได้กว้างขึ้น

        ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือนักสู้จระเข้มีเพียงแค่หัวเท่านั้นมีมือของใครบางคนกำลังจับมันไว้อยู่นั้นคือจอมปีศาจริชเตอร์ที่โผล่มาจากอีกฝั่งหนึ่งเขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับตัดหัวนักสู้จระเข้ตัวนั้น ขณะที่มาคัสและสัตว์อัญเชิญอยู่ใกล้ยูริกว่ามากก็ยังไม่ทันต่อความเร็วของเขา จอมปีศาจริชเตอร์โยนหัวนักสู้จระเข้ทิ้งไปเหลือบสายตาที่แดงก่ำเข้าหายูริ

        “ครั้งหน้าหากเจ้าไม่ฟังที่ข้าเตือน และยังคงเป็นภาระให้ทีม ข้านี้แหละจะเป็นคนฆ่าเจ้าเองแม้แต่เลือดของเจ้าทุกหยด ข้าก็จะกินไม่ให้เหลือ จำไว้!”

        ยูริสะดุ้งสุดตัวขนลุกชูชัน ความหนาวเย็นแทรกไปในทุกรูขุมขนเธอยันตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับการจากไปของจอมปีศาจริชเตอร์ เขามุ่งหน้าเข้าฟาดฟันฝูงนักสู้จระเข้ต่อไปทุกเส้นทางที่เขาพุ่งผ่าน จะปรากฏซากที่ฉีกขาดของนักสู้จระเข้เขาดุจดั่งพญามัจจุราชในทุกที่ๆ เขาก้าวเดิน ยูริส่งสายตาโกธรเคืองเล็กน้อยพร้อมกับสบถบางอย่างออกมาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

        “เขาหมายความว่ายังไงแม้แต่เลือดทุกหยด ข้าก็จะกินไม่ให้เหลือ เอ๊ะ!! แวมไพร์”

        มาคัสเข้ามาหายูริพอดีได้ยินที่ยูริพูดเขาก็เหลือบมองไปที่จอมปีศาจริชเตอร์ที่กำลังฟาดฟันกับฝูงจระเข้อย่างดุเดือด

        “เขาเป็นแวมไพร์หรอยูริเธอแน่ใจหรือเปล่า”

        “ฉันไม่แน่ใจแต่คำพูดของเขาก็มีสิทธิ์เป็นไปได้ นี้มันข่าวใหญ่เลยนะ”

        “ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่าเขาต้องการปกปิดตัวเขาเอง หากเขารู้ว่าข่าวมาจากเธอก็เตรียมตัวเลิกเล่นเกมนี้ได้เลย เขาต้องตามล่าเธอสุดล้าฟ้าเขียวแน่นอน”

        “อื้อ! ฉันก็คงไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงหรอกย่ะกับคนพันธ์ุนั้น น่ากลัวจะตาย”

        “ไปเก็บระดับกันต่อเถอะเดียวเขาจะเอ็ดเอาอีก”

        ยูริพยักหน้าแล้วไปประจำตำแหน่งตัวเองเริ่มฟาดฟันกับฝูงจระเข้อีกครั้ง มาคัสอยู่ไม่ไกลจากยูริมากเพื่อป้องกันความปลอดภัยของเธอทากีร่ารู้ว่าจอมปีศาจริชเตอร์เป็นอย่างไรเพราะครั้งหนึ่งเธอก็เคยร่วมต่อสู้กับเขาเธอจึงพยายามไม่ทำตัวเป็นภาระกับเขาให้มากที่สุด

        มามอนก็กำลังพยายามทำหน้าที่ของตนอย่างดีเขามีนักรบโครงกระดูกสี่ตนรอบกาย เพื่อป้องกันการลอบโจมตีส่วนที่เหลือก็ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง เมื่อตัวใดตัวหนึ่งตกตาย ก็จะมีตัวใหม่โผล่มาแทนที่จากการลอบสังเกตของจอมปีศาจริชเตอร์พบว่า การอัญเชิญแต่ละครั้งกินพลังมานา มากพอดูสังเกตจากการที่มามอนหยิบยาเพิ่มพลังมานา ออกมาอย่างต่อเนื่อง

        เวลาผ่านไปเกือบครึ่งคืนพวกเขาออกมาพักที่หลังม่านพลัง พร้อมกับรอการเกิดของนักสู้จระเข้ มาคัส ยูริทากีร่า กำลังนั้งเกาะกลุ่มกินอาหารที่เตรียมมา และเริ่มคุยกันอย่างถูกคอเขาใช้เวลาในการพักฟื้นผูกสัมพันธ์ุกัน ต่างกับปีศาจมามอนที่กำลังตรวจดูยาในช่องมิติ ส่วนจอมปีศาจริชเตอร์นั้นกำลังเพ่งมองไปในบึงมรณะอย่างใจเย็น

        บึงมรณะถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดทั่วทั้งบึงซากศพที่ลอยเกลื่อน มันมากยิ่งกว่าวันก่อน พวกต่างต่อสู้กับพวกนักสู้จระเข้จนไม่มีเวลาตรวจดูระดับของตัวเองแม้แต่ตอนนี้ขณะที่เคนจิกำลังจะตรวจสอบระดับของตัวเองนั้น บึงมรณะเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงน้ำในบึงกระเพื่อมเป็นจังหวะ ทุกคนหยุดกิจกรรมต่างๆ มองเข้าไปด้านในเงาดำขนาดใหญ่มหึมา กำลังคืบคลานมาจากด้านในบึง จอมปีศาจริเตอร์พูดลอยออกมาอย่างบางเบา

        “มันมาแล้วเตรียมตัว”