Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หกสิบเก้า เส้นทางของซีอีโอ

อันที่จริงที่ผมลังเลว่าจะเอามาสร้อยคอของไป่มู่หลิงหรือไม่เอาเพราะทางเทคนิคนี้มันเป็นวิชาชั้นสูงจนกระทั่งคนจากโลกเซียนกล่าวว่า

“โอ้ไม่นึกว่าจะเจอวิชาระดับในโลกเบื้องล่างนี้ทำให้ข้าสามารถดูดซับพลังปราณได้เร็วนับสิบเท่า พลังเพิ่มพูนกว่าสิบปี”

 และนั่นคือความเร็วระดับคนที่กลับมาจากโลกเซียนผมไม่ได้คิดจะดูถูกแต่ประการใดแต่ประโยคต่อไปนี่สิที่ผมมองว่าเป็นปัญหา

“ฟู่ พลังธาตุเย็น หยินรุนแรงนักต้องอาศัยความร้อนเข้าสะกดข่ม...”

แน่นอน ผมเชื่อมั่นในคำกล่าวของคนโลกเซียนมากๆ

ว่าหากคนกลับจากโลกเซียนบรรยายว่าธาตุเย็นแรงก็แสดงว่าคนธรรมดาเดินพลังนี้น่าจะตายอนาถแน่นอนออกแนว

“ชีพจรโดนความเย็นเยือกแข็งจับตายอนาถโดยมีน้ำแข็งจับตามใบหน้าและตาเหลือก”

โดยมีภาพประกอบด้านหลังว่าน้ำแข็งจับเต็มตัวตาเบิกโพลงลิ่มเลือดในร่างกายแข็งตัวจนทะลุออกมาเป็นฉากประกอบการบรรยายอยู่ด้านหลังช่องคำพูดของคนจากโลกเซียน

ซึ่งนี่คือโอกาสที่มาพร้อมกับความเสี่ยงที่ผมคิดว่าหากไป่มู่หลิงไม่ยอมมอบมา ผมก็คิดว่าจะไปหาอย่างอื่นที่ดีกว่า

เมื่อมอบมาแล้วผมก็คิดว่านี่จะเป็นหัวข้อในการวิจัยอีกแนวทางหนึ่งที่ให้โรเบิร์ตวิจัยต่อไปได้

“อะเอ่อ อ้าวป้าหม่า”

เสี่ยวชุ่ยเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆหลังจากที่เธอจ้องมองผมมาสักพักหนึ่ง

“นะนายไม่จำต้องหลงใหลมู่มู่ขนาดนั้นก็ได้ คะ ความรักมันฝืนกันไม่ได้”

ท่าทางเสี่ยวชุ่ยเริ่มเปลี่ยนจากมาตรการ

“ลอบสังหาร”

ที่เธอเลือกเป็นวิธีแรกนั้นล้มเหลว

กลายมาเป็นเลือกวิธีที่มนุษย์ปรกติควรจะทำกันอย่างการ

“เกลี้ยกล่อม”

ซึ่งผมก็มองว่าเป็นเรื่องที่ดีที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ทำเรี่องบ้าบออย่างมากวนเวลาการพักผ่อนและการฝึกวิชาของผมล่ะนะ

มีเพียงแค่อาหู่เท่านั้นที่ยิ้มมุมปาก

หุหุหุ แสดงว่าเสี่ยวชุ่ยเริ่มหลงเสน่ห์ของนายน้อยอ้าวป้าหม่าแล้วเวลาผ่านไปสักพัก ต้องยอมขึ้นเตียงกับนายน้อยเองอย่างแน่นอน หุหุหุ

หากอ้าวป้าหม่ารู้ว่าอาหู่คิดอะไรอยู่คงได้ถีบอาหู่ตกเครื่องบินเป็นแน่

แต่เพราะไม่รู้เลยต้องตีหน้าเข้มเร้าใจ

“ไม่ว่าเรื่องราวใดในโลกนี้นะเสี่ยวชุ่ยไม่มีอะไรได้มาด้วยความง่ายดายหรอก ชั้นเจรจากับไป่มู่หลิงและเธอด้วยการเดิมพันนี้น่ะคือการทำเรื่องที่ยากลำบากอย่างยุติธรรมที่สุดแล้ว อย่างน้อยน้องมู่หลิงก็ได้โอกาสกุมชะตากรรมของตนเองด้วยตนเองและชั้นอาจจะได้ตัดใจได้เสียที เฮ้อ”

อ้าวป้าหม่ามองไปในท้องห้ายามราตรีจากกระจกของเครื่องบินส่วนตัว

สำเร็จเท่านี้ตามขั้นตอนการปลอบใจเรียกว่า

Bargaining การเจรจาต่อรอง

หากเราโดนปฏิเสธ เราโมโหเราเจรจาต่อรองและยอมรับได้ในที่สุด

เป็นการค่อยๆเปลี่ยนแปลงโดยคนไม่ผิดสังเกตนั่นเอง

“ดังนั้นชั้นจะไม่ยุ่งในเมืองหลวงอีก เธอกับอาหู่มีหน้าที่ดูแลกิจการและเปิดบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า โรงเรียนและโครงการต่งๆให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของพวกนักษัตรด้วย”

อ้าวป้าหม่าชี้ไปที่พวกนักษัตร

“นายท่าน”

พวกนั้นน้ำตาซึม

“ชั้นรักษาสัญญาเสมอแต่เมื่อชั้นไปไม่ได้ พวกเจ้าไปดูแลเรื่องการก่อสร้างโรงเรียนและการซื้อข้าวของต่างๆพร้อมทั้งป้องกันเสี่ยวชุ่ยกับอาหู่ไปด้วย”

เป็นการใช้ประโยชน์ทีเดียวที่เอาพวกนักษัตรไปคุ้มครองอาหู่ที่จะส่งหินวิญญาณล็อตแรกมาให้ผม

“เฮ้อ ชั้นไม่คิดว่า เธอจะมารักนายได้หรอกนะอ้าวป้าหม่าทำไมไม่ไปหาคนอื่นที่ดีกว่าล่ะ”

อ้าวป้าหม่าก็พยักหน้าคิดในใจว่าผมก็ต้องการอย่างนั้นล่ะ

ซึ่งอาหู่ที่อยู่ด้านข้างก็คิดว่า

หุหุหุเสี่ยวชุ่ยเปิดโอกาสให้นายน้อยอ้าวแล้วอีกไม่นานต้องยอมกลายเป็นสาวใช้อุ่นเตียงแน่นอน

“ชั้นคิดว่าห่างกันสักพักคงทำให้ชั้นคิดอะไรได้มากขึ้น”

ซึ่งเป็นมุกที่ผู้หญิงมักจะใช้เวลาจะเลิกกับผู้ชายนั่นเอง

[ห่างกันสักพักเพื่อคิดอะไรให้มากขึ้น]

ผู้ชายที่เป็นควายเผือกมักจะคิดว่าให้โอกาสเพื่อรักษาความสัมพันธ์อาไว้ แต่ความจริง คือกลยุทธของผู้หญิงที่ค่อยๆห่างไป เลื่อนสถานะการเลิกกันไปเรื่อยๆนั่นเอง

มองว่าสุดท้ายก็ห่างกันไปนับว่าเป็นการเลิกกันแล้วและยังกันท่า ไม่ให้หาแฟนใหม่ได้ในช่วงเวลาที่คลุมเครือนั้นในเวลาเดียวกัน

นับว่าได้ประโยชน์ทั้งหมดของการเลิกกันและป้องกันความเสี่ยงของการเลิกกันไปได้ในทีเดียว

นับเป็นแนวคิดที่ลดความเสี่ยงได้อย่างมาก

จนผมคิดเสมอว่าหากผู้หญิงเอาความคิดนี้ไปเป็นนักลงทุนแทนที่จะมายุ่งกับตำนานรักดอกเหมย ชิงรักหักสวาทพวกเธอคงกลายเป็นวอเรนบัเฟเฟตกันไปหมดแล้ว

ฮืมผมรู้สึกตนเองสกปรกมากขึ้นเมื่อใช้กลยุทธเช่นนี้ คงมีแต่พวกซีอีโอและสาวสังคมเท่านั้นสินะที่ทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างง่ายดายไม่อายตนเองหรือรู้สึกผิดน่ะ

ไม่ได้การ

ในโลกยุทธจักรผมต้องมีความคิดแบบซีอีโอให้มากขึ้น มันไม่มีช่องว่างให้น้ำใจเราอาจจะตายแทนได้ในโลกที่อันตรายใบนี้

อ้าวป้าหม่าจิบไวน์มองดูภาพทิวทัศน์เครื่องบินส่วนตัวที่บินสู่คฤหาสน์ของตนเองยามค่ำคืน