ราชาไร้บัลลังก์

กองทัพมารโลหิตที่นับจำนวนไม่ได้เมื่อได้รับคำสั่งพวกมันก็เคลื่อนไหวทันทีแต่เดิมมันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ทั่วไปแต่ตอนนี้พวกมันกลับปลี่ยนเป็นของเหลวสีแดงสดหรือก็คือเลือด ซวบ! พวกมันหายเข้าไปตัวศัตรูไม่นานตัวศัตรูก็ระเบิดออกมาเลือดบางส่วนได้ไหลเข้าไปรวมกันที่มารโลหิตจากนั้นพวกมันก็มีพลังเพิ่มมากขึ้นอีกกล่าวคือกองทัพมารโลหิตยิ่งฆ่ายิ่งแกร่ง
''บัดซบ! อาจารย์ของเจ้าคือใครกันแน่ทำไมถึงต้องการกวาดล้างเผ่ามาร''ผู้นำเผ่ามารตะโกนออกมาเรื่องที่แบร็คต้องการแก้แค้นให้ตระกูลตอนนี้มันกระจ่างในเรื่องนั้นแล้วแต่อาจารย์ที่แท้จริงของแบร็คคือใครกันแน่? นี่คือสิ่งที่มันอยากจะรู้มากที่สุดในตอนนี้
''อ่า...ไหนๆเจ้าก็ไปไม่รอดอยู่แล้วข้าจะบอกให้ก็แล้วกัน อาจารย์ของข้าชื่อมิคาเอลชื่อนี้เจ้าคุ้นบ้างมั้ยหากยังนึกไม่ออกงั้นเอาเป็นนายน้อยตระกูลมังกรผู้สังหารพระเจ้าที่ถูกไล่ล่าเมื่อ5,000กว่าปีก่อนล่ะ''
''เป็นไปไม่ได้ มันตายไปแล้ว''เมื่อได้ฟังแบร็คพูดตัวมันถึงกับยอมรับไม่ได้ ไม่สิ...ไม่มีทางเป็นไปได้ในความคิดของมันหากมิคาเอลรอดมาได้จริงๆทำไมถึงเพิ่งจะออกมาเอาป่านนี้
''หึ! แต่มันเป็นไปแล้วส่วนพ่อแม่และคนในตระกูลของอาจารย์เองก็คงถูกช่วยออกมาทั้งหมดแล้วด้วยบางที...ตอนนี้เผ่าสัตว์อสูรอาจจะจบสิ้นไปแล้วก็ได้''
''เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก การป้องกันที่ส่วนกลางไม่ใช่อะไรที่จะเข้าไปได้ง่ายๆ แล้วจัดการเผ่าสัตว์อสูรนี่เจ้าคิดว่ามันตลกนักหรือไง อาจารย์ของเจ้ามันจะเอาปัญญาและพลังที่ไหนไปจัดการกับกองกำลังที่มากขนาดนั้น''
''เรื่องนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจหรอก สนใจเรื่องของตัวเองก่อนดีกว่า''ร่างกายของแบร็คกลายเป็นฝุ่นตูม! ด้วยความตกใจผู้นำเผ่ามารโจมตีใส่แบร็คทันทีแต่พลังที่ผู้นำเผ่ามารปล่อยออกไปกลับไหลผ่านเม็ดฝุ่นเหล่านั้นไปเหมือนกับว่าพลังมันหลีกเลี่ยงออกไปฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เม็ดฝุ่นที่เล็กๆนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสู่ร่างผู้นำเผ่ามารคนทะลุออกไปด้านหลังจากนั้นเม็ดฝุ่นที่ทะลุออกไปจึงก่อร่างเป็นตัวของแบร็คขึ้นมาอีกครั้ง
''มีพลังฝีมือเพียงเท่านี้แต่กลับคิดจะเป็นอาจารย์ของข้า เจ้ามันน่าสมเพชจริงๆ''แบร็คไม่เกรงกลัวอะไรเพราะตั้งแต่อยู่กับผู้นำเผ่ามารมาแบร็ครู้ดีว่าผู้นำเผ่ามารไม่ได้มีไพ่ลับอะไรนอกจากยาที่เพิ่มพลังได้ชั่วคราวแต่นั้นก็ต้องแลกมาด้วยค่าตอบแทนที่มหาศาลหลังจากกินมันลงไป
''อย่าให้มันมากนัก''พรึ่บ! ออร่าสีดำถูกกระตุ้นออร่าเหล่านั้นลอยไปทั่วรูเล็กๆบนร่างของผู้นำเผ่ามารไม่นานบาดแผลพวกนั้นก็หายสนิทและในเวลาต่อมาร่างของผู้นำเผ่ามารก็กลายเป็นเงานี่คือร่างที่แท้จริงของมัน
''ไม่ได้มากเกินไปเลย เจ้ามันอ่อนแอเองต่างหาก ผนึก!''เลือด? เลือดได้ไหลออกมาจากมารโลหิต10คนมันกลับกลายเป็นฝนเลือดที่ตกใส่ผู้นำเผ่ามารแค่คนเดียว เพียงพริบตาร่างเงาที่วูบวาบไปมากลับหยุดลงตัวของมันแข็งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันติดอยู่ในสถานะที่ถูกเลือดแช่แข็งจะมีก็แค่ส่วนหัวเท่านั้นที่ยังขยับและพูดได้ แบร็คแสยะยิ้มจากนั้นจึงเดินเข้าไปที่ด้านหน้าของมันเพี๊ยะ! ใช่ฝ่ามือตบไปที่หน้าของอีกฝ่ายด้วยกำลังกายเพียงอย่างเดียวการทำแบบนี้คือการหยามเกียรติของอีกฝ่ายอย่างมาก เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ตบอย่างต่อเนื่อง
''อย่าให้ข้าหลุดไปได้ไม่อย่างนั้นเจ้าตาย''ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ผู้นำเผ่ามารต้องการฆ่าแบร็คให้ได้ไม่ว่าทางใดตลอดเวลาหลายพันปีไม่เคยมีใครกล้าทำกับมันแบบนี้อย่าว่าแต่ตบหน้าเลย แค่ด่ามันยังไม่มีใครกล้าทำ
''ข้ากลัวเจ้าจนฉี่จะราดอยู่แล้ว''เพี๊ยะ! แบร็คเริ่มใส่พลังลงไปในฝ่ามือที่ใช้ตบหน้าผู้นำเผ่ามารแต่มันก็แค่พลังระดับ1เทพจติเท่านั้น เวลาผ่านไป10นาทีในหน้าของอีกฝ่ายเริ่มบวมขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้มันไม่มีเค้าโครงใบหน้าเดิมเหลืออยู่เลย
''ข้าในตอนนี้จะฆ่าเจ้าทิ้งมันง่ายเหมือนกับบี้มดแต่ข้าไม่ทำเจ้ารู้มั้ยทำไม''แบร็คเงียบลงเพื่อให้อีกฝ่ายถามแต่อีกฝ่ายไม่ยอมถามออกมา เพี๊ยะ! ฝ่ามือที่มีพลังระดับ90เทพจุติถูกตบออกไปฟันทั้งหมดของผู้นำเผ่ามารถูกถอนออกมา
''เพราะอะไร''ผู้นำเผ่ามารจำใจต้องถามออกมาไม่อย่างนั้นมันคงจะโดนตบอีกแน่นอน
''ในเมื่อเจ้าอยากรู้ข้าก็จะบอก ข้าได้แมลงพิเศษมาจากถ้ำหมื่นมารแมลงตัวนี้จะเข้าไปกัดกินตัวเจ้าและออกลูกออกหลานข้างในตัวเจ้า มันสามารถมีชีิวิตอยู่ในตัวเจ้าได้เท่านั้น''ปัง! จุดกักเก็บพลังถูกทำลายพร้อมกับแบร็คนำแมลงตัวเท่านิ้วก้อยออกมา2ตัว
''นะ...นั่นแมลงกลืนชีพ ไม่จริงมันหายสาปสูญไปกว่า4,000ปีแล้ว เจ้ามีมันได้ยังไง''
''นี่เจ้าไม่ได้ฟังที่ข้าพูดเลยหรือไง ข้าก็บอกไปแล้วว่าได้มาจากถ้ำหมื่นมารและตอนนี้ข้าจะให้เจ้า''
''ไม่ ไม่ อย่าเอามันมาใกล้ข้า อั่ก!''ไม่ทันแล้วแบร็คยัดแมลงใส่ปากผู้นำเผ่ามารทันที
''อ๊ากกก''แค่แมลง2ตัวนั้นเข้าไปในปากพวกมันก็ทำหน้าที่ของมันทันที ผู้นำเผ่ามารกรีดร้องอย่างน่าสงสารมันไม่สามารถตายได้ด้วยตัวเองเพราะแมลงกลืนชีพได้เข้าไปกัดกินกระดูกเส้นเอ็นต่างๆก่อนเป็นอันดับแรกซึ่งตอนนี้ผู้นำเผ่ามารต้องทนรับความเจ็บแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะตายไปเอง
''เร่งมือเข้า''แบร็คสั่งให้มารโลหิตเร่งจัดการคนของเผ่ามารให้มากที่สุดขณะที่ตัวเองก็ลงมือด้วยตูม! ตูม! ตูม! ปลดปล่อยพลังระดับ97เทพจุติแล้วซัดออกไปรอบตัวเผ่ามารในสถาบันลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ แบร็คยังคงกวาดล้างต่อไปจนกว่าจะหมดเวลาและในที่สุดมารโลหิตก็หมดเวลาของมัน มิติที่ฉีกขาดพลันดูดพวกมันกลับไปอย่างรวดเร็ว
''อั่ก เจ้าที่เป็นศิษย์ของผู้นำเผ่ามารทำไมถึงทำแบบนี้''บางคนที่รอดอยู่และไม่ได้รู้เรื่องพูดออกมาหากให้นับจริงๆจำนวนเผ่ามารที่เหลืออยู่ในสถาบันมีไม่มากแล้วแบร็คแค่ลงมือครั้งเดียวก็สามารถเก็บกวาดได้หมด แต่เผ่ามารที่กระจายตัวตามที่ต่างๆแบร็คจัดการไม่ได้สุดท้ายแบร็คจึงตั้งใจจะไปหามิคาเอลก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที
''เรื่องของข้า โลหิตกลืนกิน''บูม! เลือดที่เหลืออยู่ตามพื้นได้ลอยขึ้นมามันแยกตัวกลายเป็นหยดฝนจากนั้นจึงตกลงมาทั่วสถาบันเผ่ามาร ซี่! ซี่! ซี่! ร่างทุกร่างยกเว้นแบร็คและผู้นำเผ่ามารละลายลงแต่นั่นรวมถึงสิ่งก่อสร้างต่างๆด้วย เผ่ามารในตอนนี้ก็สูบเสียขุมกำลังที่ใหญ่ที่สุดไปเหมือนกันพวกที่เหลือทำได้แค่รอเวลาล่มสลายของเผ่าพันธุ์เท่านั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่171:รอเวลาล่มสลาย

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่171:รอเวลาล่มสลาย

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้