ตอนที่1 เราอยากมีแฟน
“เราตัดสินใจแล้วหอม เราจะทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้องมาตลอด” ใบหน้าหวานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแสดงถึงความตั้งใจอันแรงกล้า
“แล้วสิ่งที่มึงอยากทำมาตลอดคืออะไรล่ะ” ผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์หันมาถามเพื่อนสาวของตนเองด้วยความสงสัย
“เราอยากมีแฟน!!!” คนตัวเล็กประกาศกร้าว แววตาแฝงความมุ่งมั่นเกินร้อย
“ฮะ? นี่คือสิ่งที่มึงอยากทำมาตลอดเหรอ”ต้นหอมถามย้ำเพื่อนสาวอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เธอรู้อยู่หรอกว่ายัยมัดหมี่เพื่อนรักของเธอไม่เคยมีแฟนเลยสักคนแต่ไม่คิดว่ายัยมัดหมี่จะตั้งใจหาแฟนขนาดนี้
“ก่อนอยากจะมีแฟน มึงขอพ่อมึงก่อนเถอะค่ะ หวงลูกสาวยิ่งกว่าอะไรดี จู่ ๆ ถ้าเกิดมึงมีแฟนแล้วพ่อมึงรู้ พ่อมึงจะไม่เอาปืนลูกซองมายิงกระบาลแฟนมึงเหรอ”
“ป๊ะป๋าไม่รู้หรอก ยังไงตอนนี้เราก็ย้ายออกมาอยู่คอนโดคนเดียวแล้ว ถ้าเราไม่พูด หอมไม่พูด พ่อจะรู้ได้ยังไงถูกไหม” ฉันพูดบอกต้นหอมเพื่อนรัก
เพื่อนสนิทคนเดียวของฉันที่เรียนด้วยกันมาั้แ่อนุบาลจนตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัย ตอนนี้พวกเราก็ยังเรียนคณะเดียวกันสาขาเดียวกันอีกด้วย
“เสือไม่อยู่ หนูร่าเริงเหรอจ๊ะ”
“หอมก็รู้ว่าเราอยากมีแฟนขนาดไหน อยากมีแฟนจนตัวสั่นเลยล่ะ คราวนี้แหละเราต้องหาแฟนให้ได้ จะได้มีประสบการณ์บนเตียงอันเร่าร้อนเหมือน
ที่เคยอ่านมา” มัดหมี่พูดสิ่งที่เธอคิดออกมาโต้ง ๆ อย่างไม่เขินอาย อีกทั้งเธอยังพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและแววตาเป็ประกาย
“กูจะบ้าตาย ความโสดมันทำให้คนเรากล้าขนาดนี้เลยเหรอ”
“หอมก็ต้องเข้าใจเราหน่อยนะ ว่าเราน่ะโสดมาั้แ่เกิด คนคุยสักคนก็ยังไม่มี ทั้งที่หน้าตาเราก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อย” คนตัวเล็กยู่ปากก่อนพูดบ่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา
มัดหมี่ หรือ มนฤดี เทวทิณณ์ นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ ปี 1 สาวน้อยเฟรชชี่สุดน่ารัก ใบหน้าของเธอสวยคมแต่บางมุมก็ดูหวานน่ารักโดยเฉพาะตอนเธอยิ้ม ดวงตากลมโตดูน่ารัก ริมฝีปากอวบอิ่ม เธอมักจะปล่อยผมที่ยาวสลวยสีดำถึงกลางหลัง รูปร่างของเธอไม่ได้ผอมบางจนเกินไปแต่มีน้ำมีนวลเล็กน้อย ส่วนที่มีน้ำมีนวลมากคงจะเป็หน้าอกหน้าใจที่ล้นออกมาจนสะดุดตา รูปร่างของมัดหมี่นั้นชวนให้หนุ่ม ๆ หลายคนหันมองตาเป็มัน
“เราไปหาข้อมูลมาแล้ว เกือบ 70% เลยนะที่เราจะสามารถหาแฟนได้ในรั้วมหา’ลัย ใช่แล้ว ยังไงก็ต้องมีสักคนแหละที่ถูกใจเรา”
“เป้าหมายชัดเจนเลยนะมึง”
“จริง ๆ มันก็มีแอปหาคู่เยอะแยะ ทำไมไม่ลองโหลดมาล่ะ บางทีมึงอาจจะเจอคนที่ใช่ในนั้นก็ได้นะ” ต้นหอมพูดแนะนำ
“เราโหลดมาแล้วนะ นี่ไงดูสิ” มัดหมี่พูดบอกก่อนที่เธอจะโชว์ภาพหน้าจอมือถือที่ปรากฏแอปพลิเคชันหาคู่ที่เธอโหลดไว้หลายแอป
“ในเมื่อมึง้าขนาดนี้ กูก็จะเป็กำลังใจให้แล้วกัน แต่ยังไงก็ระวังหน่อย บางคนเขาก็ไม่ได้อยากจะคบหามึงหรอกเขาแค่้าเล่นสนุก”
“แต่กูเชื่อว่ามึงคงมีมาตรฐานที่สูงและดูคนออก ว่าคนไหนที่เข้าหามึงเพื่อหลอก”
“อื้ม หอมไม่ต้องหวงนะ เราตั้งสเปกไว้แล้ว เราอยากมีแฟนเป็หนุ่มวิศวะที่ตัวสูง ขายาว เรียนเก่งและหล่อจนเราละสายตาไม่ได้ ส่วนนิสัยก็อยากได้คนที่เ็านิด ๆ ปากร้ายหน่อย ๆ หน้าตาดูหยิ่ง ๆ และซึนเล็กน้อย ขี้อ้อนด้วยก็คงดี ที่สำคัญเลยตอนอยู่กับเราก็จะน่ารักกับเราแค่คนเดียว”
“คานทองอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม” ต้นหอมที่ได้ฟังบรรยายสเปกผู้ชายของมัดหมี่ถึงกับกุมขมับ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีคนแบบนั้นอยู่จริง ๆ เหรอ
“หอมอย่าดับฝันสิ!”
“มึงจะไปหาคนแบบนั้นได้จากไหน ก็จริงอยู่ที่มีคนมากมายแต่มันจะเหลือให้มึงเหรอ คนหล่อจะตกถึงมึงหรือไง”
“เชื่อเราสิ มันต้องมีแน่ ๆ คนที่หล่อแบบนั้นและโสดด้วย คนที่ทำให้เรารู้สึกตกหลุมรักั้แ่แรกเห็นและฝันไปไกลถึงวันแต่งงาน”
“สติค่ะสาว นี่ไม่ใช่โลกนิยายนะหนู!”
ต้นหอมมองเพื่อนด้วยสายตาปลง เธอรู้ว่ายัยมัดหมี่เพื่อนรักของเธอบ่นเื่แฟนมานานขนาดไหนและคราวนี้ดูเพื่อนรักของเธอจะตั้งใจสุด ๆ ด้วยสิ ปกติเ้าตัวก็เป็คนกล้าคิดกล้าทำอยู่แล้ว
“ไม่ต้องห่วง กูจะพามึงไปสถานที่ที่เต็มไปด้วยคนหล่อมากมายเอง”
“ฮือ หอมน่ารักที่สุดเลย แต่ว่าวันไหนดี?”
“นัดมาเลย เราพร้อมมาก จะใกล้หรือไกลก็พร้อมลุย!”
“กูเชื่อแล้วว่ามึงอยากมีแฟน ดูหน้ามึงสิ แม่งคิดไปไหนไกลแล้วเนี่ย” ต้นหอมพูดแซวเพื่อนสาวที่กำลังแสดงสีหน้าตื่นเต้น
“เดี๋ยวกูบอกอีกทีแล้วกันนะ”
“เราจะตั้งตารอนะ!”
“ไอ้องศา วันศุกร์นี้มึงจะไปดื่มกับพวกกูไหมวะ” เสียงเข้มของเจย์ร้องถามเพื่อนสนิทหน้านิ่งที่กำลังตั้งใจเรียนอยู่
“ไปกับพวกกูเฮอะ ออกไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง เพื่อนมึงเหงาจะตายแล้วเนี่ย” คราวนี้เป็เสียงของน้ำไนล์พูดตัดพ้อ
องศามองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองของเขาที่กำลังส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสารอีกทั้งยังพูดจาทำให้เขารู้สึกผิด แต่เขาจะไม่ได้รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย แต่พอฟังพวกมันตัดพ้อไปนาน ๆ ก็เริ่มรู้สึกรำคาญ คราวนี้เขาควรไปกับพวกมันเพราะเขาปฏิเสธพวกมันมาหลายครั้ง
“หยุดเป็อินโทรเวิร์ดให้พวกกูสักหนึ่งวันไม่ได้เหรอวะ กูมีแค่มึงกับไอ้เจย์เป็เพื่อนแค่นี้นะเว้ย”
องศามองก่อนจะถอนหายใจก่อนที่เขาจะตกปากรับคำของไอ้น้ำไนล์ไป “อืม กูไป” เขาเลือกที่จะพูดตอบตกลงไปเพราะไม่อยากฟังพวกมันตัดพ้ออีกและหากว่าคราวนี้เขาปฏิเสธอีก พวกมันคงไม่ยอมและต้องลากเขาไปแน่ ๆ
“ต้องงี้ดิวะ! ไปแดกเหล้าให้ชุ่มคอกันเถอะครับ”
“วันศุกร์ยิ่งสาว ๆ สวย ๆ เยอะด้วย กูจะบอกให้ผับ on top มันคือสถานที่รวมนางฟ้าชัด ๆ” ไอ้เจย์พูดพร้อมตาประกาย
“กูมั่นใจมาก ว่าต้องมีสาว ๆ เดินมาชนแก้วที่โต๊ะเราเยอะแน่ ๆ โดยเฉพาะมึงไอ้องศา กูเอาหัวเป็ประกัน”
“ก็เื่ของเขา กูไม่สนใจ” เสียงทุ้มพูดตอบก่อนที่จะเขาจะหันกลับมาสนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังสอน
“ชาตินี้มึงจะมีเมียกับเขาไหมไอ้สัตว์”
“แม่มึงจะได้ลูกสะใภ้หรือเปล่าเนี่ย หรือมึงจะโสดตลอดชีวิต” น้ำไนล์ที่เห็นท่าทางเฉยชาตายด้านไม่รู้รักของเพื่อนสนิทก็เริ่มพูดประชดประชัน
“กูอยู่คนเดียวได้ อยู่คนเดียวมันไม่ตายหรอก”
“มึงก็ทำตัวสมฉายาที่เขาตั้งจริง ๆ เลยนะ ไอ้เ้าชายน้ำแข็งเอ๊ย!”
องศายักไหล่ไม่สนใจไยดีกับคำพูดของไอ้เจย์ เขาไม่ได้รู้สึกแย่กับการอยู่คนเดียว เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าใครจะเรียกเขาว่าพระอิฐพระปูนหรือผู้ชายเ็า การที่เขาไม่แยแสผู้หญิงที่เขามาจีบก็เพราะเขายังไม่พร้อมจะรับใครเข้ามาในชีวิต
“กูล่ะอยากเห็นฉิบหาย ผู้หญิงที่ทำให้เ้าชายน้ำแข็งแบบมึงคลั่งรักได้ แม่งต้องเป็ผู้หญิงที่สวยขนาดไหนกัน” น้ำไนล์ยังไม่ยอมแพ้เื่ของ
องศา เขายกประเด็นเื่ความรักขึ้นมาพูด
“กูคิดว่าต้องเป็ผู้หญิงที่รุกเก่ง ๆ ไอ้องศาคงต้านผู้หญิงแบบนั้นไม่ไหว” ไอ้เจย์ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบ
“ผู้หญิงใสซื่อ หวาน ๆ คงไม่เหมาะ เพราะเขาคงทนความเ็าของมันไม่ไหว คุยได้สามประโยคก็คงหนีหายแน่ ๆ”
“กูเห็นด้วย ต้องเป็ผู้หญิงที่ใจกล้าเท่านั้นแหละที่จะกุมใจเพื่อนเราได้”
สองหนุ่มเพื่อนรักพูดคุยถึงเื่สเปกผู้หญิงที่จะทำให้เ้าชายเ็าเพื่อนรักของเขาลดกำแพงในหัวใจลงได้
“ขนาดพี่กรีนคนสวยมาจีบ ไอ้องศาแม่งยังไม่ยอมคุยด้วย จิตใจมึงทำด้วยอะไร” ไอ้น้ำไนล์หันมาถามเขา
“เลิกคุยเื่ไร้สาระแล้วตั้งใจเรียนเถอะพวกมึง”
“เออครับพ่อ” สุดท้ายพวกเขาก็ต้องยอมแพ้กับความเ็าของเพื่อนรักที่ไม่เคยสนใจอะไรเลยนอกจากเื่เรียน แม้พวกเขาจะเป่าหูให้มันเปิดใจให้สาว ๆ ก็ตาม
“เกิดมาหล่อแต่ไม่ยอมให้สาวจีบ เสียดายของฉิบหาย”