“หืม? มีอะไรเหรอ?” ลู่เซิ่งเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นท่าทีนั้น
“นี่คุณน่ะ คงจะเพิ่งเคยมาที่เขตสงครามทรายโลหิตเป็นครั้งแรกใช่ไหม”สาวน้อยไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับจ้องมองลู่เซิ่งแล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ใช่แล้ว” ลู่เซิ่งพยักหน้าตอบตามตรง
“ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องอธิบายให้นายเข้าใจชัดๆ ก่อน”
เมื่อสาวน้อยได้ยินดังนั้นเธอก็แสดงสีหน้าประมาณว่า ‘คิดไว้ไม่มีผิด’ ก่อนจะอธิบายด้วยความระมัดระวังว่า “คือว่าหุบเขาสิ้นหวังแห่งนั้นน่ะไม่ใช่เขตอิทธิพลของประเทศเสินเซี่ยของเรา แต่เป็นเขตของประเทศวอหนูหากผู้ใช้อาชีพของประเทศเสินเซี่ยอย่างพวกเราบุ่มบ่ามเข้าไปแล้วถูกผู้ใช้อาชีพของประเทศวอหนูพบเข้าก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกพวกมันใช้กลยุทธ์รุมจู่โจม ดังนั้นพวกเราถึงอยากจะหาคนร่วมทีมให้ได้มากที่สุดเพราะมีคนเพิ่มขึ้นอีกคน ก็ถือว่ามีกำลังเพิ่มขึ้นอีกส่วน”
พูดมาถึงตรงนี้เธอก็กล่าวเสริมว่า “แต่ถ้าไม่อยากไปตอนนี้ก็ยังเปลี่ยนใจทันนะ”
สิ้นคำพูดสาวน้อยไม่ได้รอให้ลู่เซิ่งเอ่ยปาก แต่กลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอเฝ้าหาคนเข้าทีมบนถนนเส้นนี้มาโดยตลอด
ทว่าทุกครั้งที่เธอบอกจุดหมายของการเดินทางไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นอาชีพอะไร หรือมีพรสวรรค์แบบไหน พื้นฐานแล้วล้วนไม่มีข้อยกเว้นทุกคนต่างปฏิเสธในทันที
แต่สาวน้อยก็ไม่ได้ตำหนิพวกเขา
เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าผู้ใช้อาชีพของประเทศวอหนูในเขตสงครามทรายโลหิตนั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเย็นชาหากตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกมัน พวกมันจะไม่ยอมให้ตายง่ายๆ แต่จะค่อยๆทรมานจนขาดใจตายไปเอง
ว่ากันว่าก่อนหน้านี้มีผู้ใช้อาชีพชาวเสินเซี่ยหลายคนหลงทางเข้าไปในเขตอิทธิพลของพวกมันจนสุดท้ายถูกชำแหละถลกหนัง สภาพการตายนั้นสยดสยองจนทนดูไม่ได้
ดังนั้นในสถานการณ์ปกติจึงไม่ค่อยมีผู้ใช้อาชีพคนไหนอยากจะ ‘ข้ามเส้น’ไปต่อกรกับพวกเดรัจฉานเหล่านั้น
ทว่าในจังหวะที่สาวน้อยถอดใจและไม่เหลือความหวังใดๆแล้วนั้นเอง
“ไปสิ! ของดีแบบนั้นทำไมฉันจะไม่ไปล่ะ?”
ลู่เซิ่งยิ้มบางๆเขาตอบตกลงออกมาโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ
“อะไรนะ? นาย... นายตอบตกลงงั้นเหรอ?”
สาวน้อยมองลู่เซิ่งด้วยความตกตะลึงผ่านไปครู่ใหญ่กว่าสติจะกลับคืนมา เธอถามด้วยความมึนงง“นาย... นายจะไม่ลองคิดดูอีกหน่อยเหรอ? ที่ที่เราจะไปน่ะคือเขตอิทธิพลของประเทศวอหนูเลยนะ...”
“ก็แค่ประเทศวอหนูเล็กๆ ประเทศหนึ่งฉันเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าพวกเดรัจฉานนั่นจะมีน้ำยาแค่ไหน” ลู่เซิ่งยิ้มอย่างทระนง
ความจริงแล้วหากสาวน้อยไม่บอกว่าหุบเขาสิ้นหวังเป็นเขตของพวกวอหนูลู่เซิ่งอาจจะต้องพิจารณาดูอีกทีว่าจะไปดีไหม
แต่ยิ่งเป็นเขตของประเทศวอหนูเขาก็ยิ่งอยากจะไปมากขึ้น
เพราะในเมื่อรู้ล่วงหน้าแล้วว่าพวกหน้าหมาของประเทศวอหนูคิดจะลอบกัดเพื่อนร่วมชาติของเขาแทนที่จะนั่งรอความตาย สู้เป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อนจะดีกว่า
อย่างที่เขาว่ากันฆ่าหนึ่งเสมอตัว ฆ่าสองกำไร...
“ยอดเยี่ยมไปเลย!!”
ในที่สุดสาวน้อยก็กู้สติกลับมาได้เธอส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ พลางส่งคำขอเข้าทีมให้ลู่เซิ่งและถือโอกาสแนะนำตัวไปด้วย
“ฉันชื่อสวี่ซาซา อาชีพนักบวช ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของอาชีพคือสายพิทักษ์”
เมื่อพูดจบเธอก็โบกมือเรียกไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน
ชายอีกสองคนที่ร่วมทางมากับเธอเห็นสัญญาณก็เดินตรงเข้ามาหา
“สองคนนี้คือรุ่นพี่ของฉันเอง”
สวี่ซาซาบอกลู่เซิ่งคำหนึ่งก่อนจะหันไปพูดกับชายทั้งสองว่า “เพื่อนคนนี้เพิ่งจะตอบตกลงรับคำขอเข้าทีมของพวกเราน่ะ”
“โอ้? ในที่สุดก็หาเพื่อนร่วมทีมได้แล้วเหรอ?”
สิ้นเสียงของเธอในบรรดาชายทั้งสองคนชายหนุ่มคนหนึ่งที่ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์และเห็นได้ชัดว่าอายุยังน้อยรีบก้าวออกมาข้างหน้าและยื่นมือให้ลู่เซิ่งพลางแนะนำตัว“สวัสดี ฉันชื่อเฉาอวี่ อาชีพนักรบความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของอาชีพคือสายระบำคลั่ง”
“สวัสดี ฉันชื่อลู่เซิ่ง อาชีพพาลาดินความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของอาชีพคือสายพิพากษา”
ลู่เซิ่งยิ้มพลางแนะนำตัวกลับไป
แต่การที่เขาแจ้งอาชีพและความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของตนเองออกไปนั้นสู้ไม่บอกเสียยังดีกว่า เพราะทันทีที่เขาพูดจบทั้งสามคนรวมถึงสวี่ซาซาต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
“อะไรนะ? พาลาดิน? แถมยังเป็นพาลาดินในสายพิพากษาอีกเหรอ?”
ชายอีกคนที่เหลือในกลุ่มขมวดคิ้วมุ่นและใช้ทักษะตรวจสอบใส่ลู่เซิ่งโดยตรง
[เป้าหมาย: ลู่เซิ่ง]
[อาชีพ: พาลาดิน]
[ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของอาชีพ:??]
[เลเวล:??]
[พลังชีวิต:??]
[ค่ามานา:??]
[ระดับดาวพลังรบ:??]
......
“เอ๊ะ? มองไม่เห็นค่าสถานะพื้นฐานงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นแผงสถานะของลู่เซิ่งชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มมีโทสะขึ้นมา
เพราะเขาดูออกทันทีว่าลู่เซิ่งต้องใช้อุปกรณ์ประเภทปิดบังข้อมูลแน่ๆ
แต่อย่างไรเสียก็เป็นแค่พาลาดินสายพิพากษา ต่อให้ไม่ปิดบังสถานะก็เป็นได้แค่เศษขยะในหมู่ขยะเท่านั้นแหละ
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะบ่นกับสวี่ซาซาที่อยู่ข้างๆ ว่า “ซาซาฉันว่าเธอเสียเวลาเปล่าแล้วล่ะ หาอาชีพขยะแบบนี้ไปหุบเขาสิ้นหวังกับเรานอกจากเขาจะช่วยอะไรเราไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวแล้ว ยังจะเป็นตัวถ่วงพวกเราอีก”
“คือ...”
สวี่ซาซาเองก็มีสีหน้าลำบากใจเห็นได้ชัดว่าเธอเองก็คาดไม่ถึงว่าอาชีพและความเชี่ยวชาญของลู่เซิ่งจะย่ำแย่ขนาดนี้
พาลาดินสายพิพากษาน่ะคือพาลาดินไร้ค่าบนดาวสีน้ำเงินและไม่มีอาชีพไหนเทียบตัวตนที่ไร้ค่าที่สุดเช่นนี้ได้อีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นเขตสงครามทรายโลหิตยังเป็นพื้นที่พิพาทที่เต็มไปด้วยอันตรายผู้ใช้อาชีพที่ไม่มีฝีมือย่อมไม่กล้ามาเก็บเลเวลในสถานที่แบบนี้แน่นอน
ดังนั้นก่อนหน้านี้สวี่ซาซาจึงไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้พบกับอาชีพที่แปลกประหลาดอย่างพาลาดินสายพิพากษาในเขตสงครามทรายโลหิตแห่งนี้...
“หึหึ ถ้าพวกเธอไม่อยากร่วมทีมด้วย ฉันก็ไม่ฝืนหรอกนะ บาย”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคนลู่เซิ่งก็คร้านจะเสียเวลากับพวกเขา พูดจบเขาก็เตรียมจะหันหลังเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน!”
ในตอนนั้นเองสวี่ซาซาก็รีบยื่นมือมาขวางเขาไว้ และพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี“นายชื่อลู่เซิ่งใช่ไหม ความจริงพวกเราไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกนายนะและถ้าหากนายไม่รังเกียจ พวกเราก็ยินดีมากที่จะให้นายมาร่วมทีมด้วย”
“ใช่ๆ ได้ยินมาว่าถ้าพาลาดินสายพิพากษามีอุปกรณ์ดีๆ สนับสนุนก็สามารถระเบิดพลังรบที่รุนแรงออกมาได้เหมือนกันอีกอย่างพาลาดินยังมีเวทอวยพรและเวทรักษาด้วย ถ้ามองดีๆก็ถือว่ายังมีประโยชน์อยู่นะ ฮ่าๆ” เฉาอวี่ที่อยู่ข้างๆก็ช่วยประสานคำพูดนั้นด้วยท่าทางร่าเริง
333K
