สามีฉันคือท่านอ๋อง (มี e-book นะคะ)

        “ขอพระชายาทรงอภัยด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น” จางฉีเซียนแสร้งกล่าวอย่างเสียใจก่อนจะหันหน้าขึ้นไปสบตากับหลินอ๋อง

ตงอ๋องฉู่ฉือยิ้มมองดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งในที่นั่งของตัวเอง

        “จางฉีเซียนบุตรสาวของเจ้าเมืองหลิน เจ้าช่างมีน้ำใจยิ่งนัก เราขอบใจแทนพระชายาของเราด้วย เพียงแต่ว่าการที่ชายาของเราจะมีสหายสักคนต้องให้เจ้ามาเดือดร้อนด้วยถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หลินอ๋องพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉย

        “ท่านอ๋องเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าคิดแต่เพียงว่าพระชายาเป็นหญิงที่เดินทางจากบ้านมาไกล การที่จะมีสหายสักคนคงจะช่วยคลายความเหงาได้เจ้าค่ะ” จางฉีเซียนตอบด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

        “แม่นางจาง เราได้ยินว่าช่วงนี้เจ้าเมืองหลินสุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอย่างนั้นหรือ” ตงอ๋องฉู่ฉือพูดขึ้น

        “เรียนตงอ๋อง เป็นเพราะท่านพ่ออายุมากแล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชาวบ้านประสบปัญหาภัยแล้ง ทำให้เกิดความอดอยากติดต่อกันมานานหลายปี ทำให้ร่างกายของท่านทรุดโทรมลงไปบ้างเจ้าค่ะ” จางฉีเซียนตอบเสียงนุ่ม

        “น่าเห็นใจท่านเจ้าเมืองอยู่ไม่น้อย เจ้าต้องดูแลเขาให้พักผ่อนมากๆ หากต้องการความช่วยเหลือเรื่องใดให้คนมาบอกกับเรา วิชาแพทย์ของเราคงพอจะช่วยพ่อของเจ้าได้” ตงอ๋องฉู่ฉือพูดอย่างมีน้ำใจ

        “ขอบพระทัยตงอ๋องเจ้าค่ะ” จางฉีเซียนแสร้งทำหน้าขัดเขินยินดี

        “แม่นางจาง เจ้ายังมีธุระอะไรกับข้าอีกหรือไม่” หลิวจางหมิ่นพูดแทรกขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้

        “ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” จางฉีเซียนกล่าวลาก่อนจะหันไปมองหลินอ๋องอีกรอบหนึ่ง

        “น้องสะใภ้ สงสัยเจ้าจะต้องมีเรื่องให้กังวลใจเพิ่มมาอีกเรื่องหนึ่งแล้วล่ะ” ตงอ๋องพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

        “จะเป็นปัญหาหรือไม่ต้องอยู่ที่คนกลางเจ้าค่ะ”

        “ท่านพี่ ท่านเป็นพี่ชายของข้านะขอรับ” หลินอ๋องพูดอย่างร้อนรน “จางหมิ่นเจ้าจะมากล่าวโทษข้าอย่างนี้ไม่ได้”

        “ข้าไม่ได้กล่าวโทษอะไรท่านพี่เลยนะเจ้าคะ ข้าเพียงแต่บอกว่าปัญหาต่างๆ จะเกิดหรือคลี่คลายก็อยู่ที่ตัวท่านพี่เอง” หลิวจางหมิ่นพูดอย่างสบาย

        “พวกเจ้าหยุดก่อน น้องห้าเจ้าก็อย่าเพิ่งตระหนกไป เจ้าคิดว่าที่แม่นางจางพยายามที่จะเข้ามาตีสนิทกับพวกเจ้านั้นเป็นเพราะอะไร” ตงอ๋องถามอย่างตรงประเด็น

        “ข้ายังไม่ทราบขอรับ แต่ข้าจะให้หลงเป่ากับหลงปิงไปสืบมาเดี๋ยวนี้” หลินอ๋องพูดเสร็จก็เรียกองครักษ์ทั้งสองคนเข้ามาสั่งการโดยเร็ว

        “พี่สี่ ท่านเคยดูละครหรือไม่เจ้าคะ เดาได้ไม่อยากหรอกเจ้าค่ะ นางคงอยากเข้ามาแทนที่ตำแหน่งของข้าก็เท่านั้น”

        “น้องห้า เจ้ามีความเห็นกับเรื่องนี้อย่างไร” ตงอ๋องหันไปถามน้องชาย

        “พี่สี่ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะขอรับว่านางต้องการสิ่งใด” หลินอ๋องตอบอย่างร้อนรน ก่อนจะเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าคิดว่าคงเกี่ยวพันกับตำแหน่งและความผิดที่เจ้าเมืองหลินเคยทำไว้ขอรับ”

        “เขาคงคิดจะใช้แผนสาวงามเข้ามาช่วยจัดการเป็นแน่ เพราะหากแม่นางจางได้เข้ามาอยู่ในจวนอ๋องจริง เจ้าก็คงจะจัดการกับเจ้าเมืองหลินได้ยากขึ้น” ตงอ๋องวิเคราะห์

        “เวลานี้เราคงต้องรอฟังข่าวจากหลงเป่าและหลงปิงก่อนเท่านั้นขอรับ”

        “ท่านพี่ กับพี่สี่ก็ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะเจ้าคะ ข้าว่าแม่นางจางดูเป็นคนเจ้าแผนการอยู่ไม่น้อย”

        “น้องสะใภ้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก เพราะข้าไม่ใช่เป้าหมายของพวกเขา” ตงอ๋องพูดยิ้มๆ ก่อนหันไปมองน้องชาย

        “พี่สี่ จางหมิ่น พวกท่านก็รู้ว่าข้าเคยเจอแผนการอย่างนี้มาก่อน ข้าจะไม่ยอมให้มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองแน่ขอรับ” หลินอ๋องยืนยันอย่างหนักแน่น

        “ท่านพ่อ จะว่าไปแล้วพระชายาน่าจะจัดการได้ไม่ยากนะเจ้าคะ” 

        “เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”

        “จากที่ข้าลองสังเกตดู นางเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องให้ขึ้นมาเป็นพระชายาเท่านั้น ใบหน้าก็จัดว่าเป็นเพียงหญิงงามทั่วไป และดูเหมือนว่าการที่ข้าเข้าไปพบนางที่จวนวันนี้ นางไม่ได้รู้สึกระแวงสงสัยอะไรเลยเจ้าค่ะ” จางฉีเซียนพูดอย่างมั่นใจ

        “เจ้าก็อย่าเพิ่งมั่นใจจนเกินไป ถึงแม้นางจะเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา แต่หากนางไม่มีข้อดีอะไรเลย เจ้าคิดว่าหลินอ๋องจะยกนางให้ขึ้นเป็นชายาได้อย่างนั้นหรือ” จางฉีซื่อวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล

        “ท่านพ่อเชื่อใจข้าได้เลยเจ้าค่ะ ไม่มีบุรุษใดต่อต้านมารยาหญิงได้หรอกนะเจ้าคะ” 

        “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดก็ต้องรอบคอบไว้ก่อนจะเป็นการดี พ่อไม่คิดว่าหลินอ๋องจะจัดการได้ง่ายอย่างที่เจ้าว่า”

        “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แล้วฝั่งของท่านพ่อจะจัดการเรื่องโยกย้ายเสบียงอย่างไรหรือเจ้าคะ”

        “เวลานี้คนของหลินอ๋องและคนของแม่ทัพเปาเข้มงวดเรื่องการตรวจนับและเฝ้าระวังมาก พ่อยังนึกไม่ออกเลยว่าต่อไปจะทำอย่างไร ฝ่ายโน้นก็เร่งรัดอยากจะได้เสบียงมากเสียด้วย” จางฉีซื่อกล่าวเสียงเครียด

        “ท่านพ่อไม่ลองใช้แผนนี้ล่ะเจ้าคะ ซื้อตัวคนคุมเสบียงให้ได้ หาคนที่มีจุดอ่อนและพร้อมจะทำงานให้เรา”

        “เป็นความคิดที่ดีมากทีเดียว พ่อจะให้คนไปสืบหาเดี๋ยวนี้ว่าจะมีคนอย่างที่เจ้าว่าหรือไม่”

        จางฉีซื่อรีบเดินออกจากห้องไปสั่งการด้วยความดีใจ ปล่อยให้จางฉีเซียนนั่งคิดแผนการของนางอยู่คนเดียว