แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 41: เจอผี“ถอยไป!”คนของโม่หลี่เห็นว่าเจ้าเด็กตรงหน้าขวางประตูอยู่ ก็พลันเดินตรงไป ผลักอีกฝ่ายด้วยมือตึก ตึก ตึก!ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ คนที่เดินเข้าไปก็ผงะถอย กระแทกพวกพ้องของตนเองไปพร้อมกันโครม!มีคนกล้าขวางกลุ่มของโม่หลี่ คนหลายคนค้นพบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนี้ แต่ล่ะคนต่างก็ใช้สายตาสงสัยใคร่รู้และยินดีมองมา“ใครกัน?”“มีคนหาเรื่องโม่หลี่เหรอ?”เสียงเพลงเต้นเชื่องช้าลงอีกครั้ง ชายหญิงบนฟลอร์เต้นรำ ต่างก็มองไปยังทิศทางนั้นทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ รอบด้านพลันเงียบลงเล็กน้อย“แกรนหาที่ตายอยู่ใช่ไหม!” คนของโม่หลี่ที่ถูกผลักออกไป ลุกขึ้นมา ตวาดเสียงสูงพร้อมกับหยิบมีดแหลมออกมาหลินเซียวแกะรอยมาตลอดทาง อาเซว่ยืนยันว่า จ้าวจื่อซานอยู่ภายในสถานบันเทิงแห่งนี้เพียงแต่ว่าสถานบันเทิงเช่นนี้เสียงดังเกินไป หลินเซียวไม่ต้องการให้อาเซว่เข้ามาและแหวกหญ้าให้งูตื่น ดังนั้นแล้วจึงปล่อยให้มันเดินเล่นรอบๆ ไปสักพัก แล้วเข้ามาหาคนด้วยตนเองใครจะไปรู้ว่าแค่เดินเข้ามา ก็มีเรื่องน่าตื่นตา มีคนโจมตีเขา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เกรงใจ“พวกนายทำอะไรของพวกนาย?” หลินเซียวค่อนข้างงุนงง อีกฝ่ายรู้ตัวแล้วงั้นเหรอ ทำไมเขาถึงได้ถูกขวางทันทีที่เข้ามากันโม่หลี่และคนอื่นๆ ยิ่งประหลาดใจ เจ้าเด็กนี่โง่จริงๆ หรือแกล้งโง่ ไม่แม้แต่จะรู้จักพี่โม่หลี่ที่โด่งดังเลยรึไง?“แม่งเอ้ย! แกไม่รู้เหรอว่านี่คือพี่โม่หลี่?”คนหลายคนพุ่งตัวออกไป ล้อมรอบหลินเซียวเอาไว้ทุกทิศทุกทาง แสยะยิ้มชั่วร้ายดุดัน“ไม่รู้จัก! ออกไป!” หลินเซียวเอ่ยตอบเสียงเรียบ ยกเท้าก้าวไปด้านหน้าก้าวหนึ่ง เผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่มีท่าทีดุดันกระฟัดกระเฟียด ทว่าไม่ได้นำคนเหล่านั้นมาใส่ใจ“บ้าเอ้ย! วันนี้ฉันได้เห็นผีแล้ว!”“มันเสียสติไปแล้วเหรอ?”“หยุดนะ!”ฟึ่บ!คนบางคนโจมตีเข้ามาจากทางด้านหลัง ยกหมัดของตนเองขึ้นและเหวี่ยงมันเข้าไปยังหลังศีรษะของหลินเซียวหลินเซียวถอยหลบอย่างเรียบง่าย อีกฝ่ายก็เหวี่ยงหมัดเข้ากับอากาศว่างเปล่า ชายหนุ่มฉวยโอกาสกับการเคลื่อนไหวนี้กระแทกไปยังเอวของอีกฝ่าย คนพลันกุมท้องของตนเองแล้วล้มลงไป“อึก……”ชายคนนั้นครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ขดตัวอยู่บนพื้น ไม่อาจขยับตัวได้“เอ๋?” โม่หลี่แต่เดิมไม่สนใจ เขาเพียงรู้สึกว่าได้เจอเด็กหน้าเซ่อคนหนึ่ง ไม่มีค่าให้ต้องเอ่ยปาก ทว่าตอนนี้เขาได้ตื่นตระหนกความคล่องแคล่วของหลินเซียว“สารเลว! จัดการมัน!”คนของโม่หลี่ เมื่อเห็นว่าพี่น้องของตนเองถูกทำร้าย ก็พุ่งเข้าไปราวกับฝูงผึ้ง ภาพเหตุการณ์ขยับขึ้นไปอีกขั้น กลับกลายเป็นเรื่องราวเดือดพล่านในทันทีเหล่าฝูงชนที่เฝ้ามองอยู่ส่งเสียงดังรื่นเริง เฝ้ามองความตื่นเต้น เหตุการณ์ตีกันแบบนี้ เกิดขึ้นได้ทุกวันในสถานเริงรมย์ ทว่าหนึ่งในนั้นคือโม่หลี่ ไม่ถือว่าเป็นเหตุการณ์ปกติ รู้สึกเล็กน้อยว่าหลินเซียวโชคร้ายอย่างมากทว่า ในสายตาของหลินเซียว การเคลื่อนไหวของคนเหล่านี้นับว่าเชื่องช้าจนเกินไป ขยับวูบไหวขวาซ้ายสองสามครั้ง ก็สามารถออกมาจากวงล้อมได้ มือทั้งสองวาดออกเบื้องหน้ารวดเร็วราวสายฟ้า คว้าจับลำคอของคนสองคนเอาไว้ ยกขึ้นอย่างกะทันหันโครม!คนทั้งสองตาเหลือกขึ้นก่อนที่จะล้มลงฟึ่บ!ชายหนุ่มเอนหลังลงเล็กน้อย หมัดหมัดหนึ่งเหวี่ยงผ่านปลายจมูกของเขา หลินเซียวยกมือทั้งสองขึ้น อีกฝ่ายรับรู้เพียงเรี่ยวแรงมหาศาลจากแขนของตนเอง ร่างทั้งร่างเหวี่ยงกลับหลังไปอย่างไม่อาจควบคุมตูม!เขาร่วงลงไปสภาพราวหมาคลุกฝุ่นชะตาของคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่ากันสักเท่าไหร่ หลินเซียวขยับซ้ายขวาวูบไหว เคลื่อนกายไปมาท่ามกลางผู้คน ไม่ได้ลงมือหนักหน่วง ทว่าก็ยังสามารถเอาชนะศัตรูได้ตูม ตูม ตูม!ในเวลาเพียงแค่สิบวินาที คนเกินกว่าสิบคนต่างก็ล้มลงไปนอนบนพื้น ส่งเสียงครวญครางไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ผู้คนต่างส่งเสียงฮือฮา มองภาพนั้นด้วยอาการปากอ้าตาค้างหลินเซียวไม่ต้องการจะสร้างปัญหา ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ไม่ใช่การลงมือที่หนักหน่วง เขารู้ว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือผู้นำ ดังนั้นเขาจึงแย้มยิ้มบางเอ่ยขึ้น: “ฉันไม่ต้องการจะมีเรื่อง คนพวกนี้ของนายไม่ได้รับบาดเจ็บมาก ขอตัว”ดวงตาของโม่หลี่มืดหม่น ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า หลินเซียวเดินเข้าไปในส่วนลึกของฟลอร์เต้นรำ เขาจึงได้รู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตนเอง“หยุด!!!”ทันใดนั้น โม่หลี่ก็ตะโกนขึ้น โยนซิก้าร์ทิ้งลงบนพื้น สร้างประกายไฟขึ้นมา“เฮ้อ!” หลินเซียวถอนหายใจเล็กๆ ทำไมในเมืองมันถึงได้มีการทะเลาะวิวาทเยอะแยะแบบนี้ มีแต่คนที่หาเรื่องเขาไปเสียทุกที่ผู้คนกลับกลายเป็นเงียบงันอย่างที่สุด ไม่ต้องพูดถึงเสียงเพลงเลย กระทั่งเสียงลมหายใจของทุกคน ยังถูกทำให้เบาบางลงอย่างจงใจ ทุกคนต่างมองไปยังพวกเขาอย่างกระวนกระวายโม่หลี่ ในฐานะของผู้นำภายใต้ต้วนซานเย่ เรื่องความแข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องพูดถึง ครั้งหนึ่งหนึ่งคนหนึ่งดาบครองทั้งถนน เขากำจัดแก๊งแก๊งหนึ่งไป ในตอนนั้นเลือดไหลนองราวกับแม่น้ำ ไม่มีใครรู้ว่าคนตายไปมากมายเท่าใดไม่มีใครกล้าหาเรื่องโม่หลี่ต่อหน้า และถึงจะมี คนเหล่านั้นก็ได้ถูกโยนลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลาหมดแล้ว“ฉันบอกว่าฉันไม่ต้องการหาเรื่อง!” หลินเซียวหันตัวกลับไปอย่างช้าๆ น้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่ต้องการที่จะแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำให้จ้าวจื่อซานหวาดกลัวหลบหนีไปก่อน“ฮ่าฮ่าฮ่า……” โม่หลี่หัวเราะเสียงดัง ประกายโหดเหี้ยมแล่นวูบในดวงตา กระชากเสื้อโค้ทของตนเองออก เผยให้เห็นแผ่นอกกำยำ “แค่ก แค่ก แค่ก…… กล้าทำตัวจองหองขนาดนี้ต่อหน้าฉัน แกเป็นคนแรกเลย”“เข้าใจยากจริง!” หลินเซียวกลอกตา ไม่ต้องการจะวุ่นวายอยู่กับอีกฝ่าย หมุนตัวเดินหนีไป สายตากวาดมองผู้คน ค้นหาร่องรอยของจ้าวจื่อซาน“รนหาที่ตาย!” โม่หลี่เห็นอีกฝ่ายเมินตนเอง ในใจเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว พลันก้าวเท้าออกไป กระโจนเข้าหาอีกฝ่ายอย่างดุดันฟึ่บ!ร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศ หมัดทั้งสองชกออกเป็นชุด แรงกดดันน่าตื่นตะลึงอย่างมาก เสียงแหวกสายลมผ่านอากาศ ทำให้ดวงตาของผู้คนหรี่ลงเล็กๆนับเป็นคนมากความสามารถโดยแท้ ในแต่ล่ะทวงท่า เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างรุนแรง เพียงมองดู ก็ทำให้รู้สึกหวาดผวาแล้วคนหลายคนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง หวาดกลัวว่าจะเห็นหลินเซียวโดนหมัดนั้นกระแทกเข้าที่ศีรษะ กลายเป็นภาพสมองไหล นั่นย่อมเป็นเรื่องย่ำแย่แน่ ดูน่าอนาถอย่างมากฟึ่บ!คาดไม่ถึงว่าหมัดนี้จะชกได้เพียงอากาศว่างเปล่า หลินเซียวราวกับมีตาหลัง เอนศีรษะหลบเลี่ยง ในเวลาเดียวกันก็หมุนตัวอย่างรวดเร็ว เผชิญหน้ากับโม่หลี่“เอ๋?” โม่หลี่เห็นหมัดไม่ได้ผล ในใจก็ส่งเสียงประหลาดออกมาเบาๆ ทว่ายังคงเคลื่อนไหวต่อไป เปลี่ยนหมัดเป็นกรงเล็บ คว้าจับลำคอของหลินเซียวฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!กรงเล็บทั้งสาม ต่างก็มุ่งตรงไปยังลำคอของหลินเซียว อันตรายอย่างมาก เปลือกตาของผู้คนที่เฝ้ามองอยู่กระตุกวูบหากกรงเล็บเหล่านี้จับลำคอได้ เป็นไปได้ว่าคงเป็นภาพของเนื้อก้อนใหญ่ที่ถูกฉีกกระชากออกมา ตัดสินเป็นตายในเสี้ยววินาที“อย่าบีบบังคับฉัน!” หลินเซียวล่าถอยไปเรื่อยๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น“วันนี้ฉันจะบีบบังคับแก แกจะทำอะไรฉันได้?” โม่หลี่แสยะยิ้มกว้าง กรงเล็บทั้งสองขยับรวดเร็วขึ้น มุ่งตรงไปยังช่วงศีรษะของหลินเซียวอย่างต่อเนื่องฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!กรงเล็บแล้วกรงเล็บเล่า ต่างก็เพ่งเล็งไปยังจุดตายบนศีรษะของอีกฝ่ายแกร๊ง!กรงเล็บของโม่หลี่วาดลง หลินเซียวขยับวูบไปยังเสาไม้ต้นหนึ่ง ในเวลาเดียวกันก็เบี่ยงข้าง กรงเล็บของอีกฝ่ายพลันคว้าจับเข้าที่เสาไม้หนา พลันกระชากเอาเนื้อไม้ออกมาชิ้นใหญ่วูบ!โม่หลี่ยกมือขึ้นโยนเศษไม้ทิ้งไป แสยะยิ้มกว้าง ครุ่นคิดอย่างมาดมั่นว่า หลินเซียวต้องหวาดกลัว“แกกลัวแล้ว!” โม่หลี่ฉวยโอกาส ลงมือดุดันยิ่งกว่าเดิม ไล่ต้อนหลินเซียวไปยังมุม ไม่มีความคิดที่จะเมตตาประกายแสงโหดเหี้ยมแล่นผ่านดวงตาดุดันของโม่หลี่ อีกฝ่ายอยู่ท่ามกลางผู้คน ทว่าไม่ไว้หน้าเขา เช่นนั้นมันก็มีผลลัพธ์ได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือความตาย!หากลงมือต้องฆ่าให้ตาย ความบ้าคลั่งของโม่หลี่แทบจะไร้ที่สิ้นสุด“ฮึ่ม!” หลินเซียวไม่ต้องการที่จะลดตัวลงไปวุ่นวายกับอีกฝ่าย ทว่าโม่หลี่ไม่ยอมและกดดันไล่ต้อน สร้างร่องรอยความโกรธขึ้นในใจของเขาฟึ่บ!โม่หลี่ยกแขนของตนเองขึ้น ตั้งท่ากรงเล็บแข็งแกร่ง มุ่งตรงไปยังศีรษะของหลินเซียวผู้คนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ตำแหน่งนั้น หลินเซียวไม่อาจหลบเลี่ยงได้ หากถูกจับโดยกรงเล็บของโม่หลี่ แม้ว่าจะไม่ตาย ก็ย่อมต้องบาดเจ็บสาหัส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 41 เจอผี

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 41 เจอผี

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้