วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บทที่ 45 : หุบเหวรอยแยกน้ำแข็งทะลวงสวรรค์ สยบอสรพิษเหมันต์ และกำเนิดทารกวิญญาณเทวะ!

พายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าของมหาทวีปอุดรเหมันต์ถูกฉาบด้วยสีเทาหม่นที่ดูราวกับจะไม่มีวันสว่างไสวอีกต่อไป ราชสีห์เพลิง 'จินหลิน' พุ่งทะยานแหวกม่านความหนาวเหน็บ มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือด้วยความเร็วประดุจดาวตกสีทองแดง ทิ้งร่องรอยเปลวเพลิงที่ลุกโชนไว้เบื้องหลังเพียงชั่วครู่ก่อนจะถูกเกล็ดหิมะกลืนกิน

บนแผ่นหลังกว้างใหญ่ของสัตว์เทวะ ซูหลงอวิ๋นยืนเอามือไพล่หลัง สายลมที่คมกริบประดุจใบมีดพัดปะทะใบหน้าของเขา ทว่ากลับไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนใดๆ บนผิวหนังที่ได้รับการผลัดเปลี่ยนด้วย 'โลหิตมังกรบรรพกาล' ได้เลยแม้แต่น้อย เบื้องหลังของเขาคือหลิงอวี้ซี สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งดินแดนหมื่นเต๋า ที่บัดนี้จำต้องร่วมชะตากรรมหลบหนีมายังสุดขอบโลกพร้อมกับเขา

"นายท่าน... สัมผัสวิญญาณของข้าตรวจพบรอยแยกขนาดยักษ์บนพื้นดินเบื้องหน้าแล้วขอรับ กลิ่นอายปราณหยินที่นั่นหนาแน่นจนแม้แต่ข้าที่เป็นธาตุอัคคียังรู้สึกอึดอัด" จินหลินส่งกระแสจิตรายงาน

ซูหลงอวิ๋นหรี่ตาลง ทอดสายตามองฝ่าพายุหิมะไปไกลนับร้อยลี้ ทัศนียภาพที่ปรากฏคือรอยแยกของแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาลประดุจรอยแผลเป็นของโลกใบนี้ มันทอดยาวสุดลูกหูลูกตาและลึกลงไปในความมืดมิดที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ไอหมอกสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกนั้นตลอดเวลา แผ่รังสีความหนาวเย็นที่เสียดแทงไปถึงวิญญาณ

"นั่นคือ 'หุบเหวรอยแยกน้ำแข็งทะลวงสวรรค์'" หลิงอวี้ซีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแฝงความระมัดระวัง "สถานที่แห่งนี้คือจุดบรรจบของชีพจรเหมันต์ใต้พิภพ อุณหภูมิเบื้องล่างต่ำจนสามารถแช่แข็งปราณยุทธ์ของผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดให้แตกซ่านได้ในพริบตา ซ้ำยังมีสัตว์อสูรที่วิวัฒนาการตนเองให้เข้ากับความโหดร้ายนี้ซุกซ่อนอยู่มากมาย"

"ยิ่งอันตราย ก็ยิ่งเงียบสงบ ไร้ซึ่งแมลงหวี่แมลงวันมารบกวน... เหมาะสมอย่างยิ่ง" ซูหลงอวิ๋นกระตุกยิ้มมุมปาก "จินหลิน บินดิ่งลงไปเลย! หาชะง่อนผาที่ลึกที่สุดและปลอดภัยที่สุด!"

ราชสีห์เพลิงแผดเสียงคำรามรับคำสั่ง มันพับปีกเพลิงแนบลำตัว ก่อนจะทิ้งดิ่งทะยานลงสู่ความมืดมิดของหุบเหวเบื้องล่างประดุจลูกศรที่หลุดจากแหล่ง!

ฟิ้ววววว!

ยิ่งดำดิ่งลึกลงไป อุณหภูมิก็ยิ่งลดฮวบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว เกล็ดหิมะที่ลอยอยู่กลางอากาศในระดับนี้มิใช่เกล็ดหิมะธรรมดา ทว่ามันแหลมคมและแข็งแกร่งประดุจศัสตราวิญญาณระดับปฐพี ผนังหุบเหวทั้งสองด้านเป็นผลึกน้ำแข็งสีฟ้าเข้มที่สะท้อนแสงวาววับ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาทั้งสาม

ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันนั้นเอง...

ครุก... ครัก... ฟ่อออ!

เสียงขูดขีดของเกล็ดที่เสียดสีกับผลึกน้ำแข็งดังก้องสะท้อนมาจากผนังหุบเหวเบื้องล่าง พร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดและความตายที่พุ่งทะยานขึ้นมาประดุจคลื่นสึนามิ!

"ระวัง! มีบางอย่างกำลังพุ่งขึ้นมาด้วยความเร็วสูง!" หลิงอวี้ซีตวาดเตือน นางชักกระบี่เหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ออกจากฝัก ปราณยุทธ์ขอบเขตราชันย์ยุทธ์ถูกเร่งเร้าขึ้นมาเตรียมพร้อมปะทะ

ซูหลงอวิ๋นเพ่งสายตามองทะลุความมืด สิ่งที่กำลังเลื้อยไต่ผนังน้ำแข็งขึ้นมาด้วยความเร็วที่เหนือล้ำสัจธรรม คืออสรพิษขนาดยักษ์ที่มีลำตัวยาวกว่าสามสิบจั้ง! เกล็ดของมันเป็นสีขาวโปร่งใสประดุจเพชร ส่องประกายไอเย็นมฤตยู นัยน์ตาสีแดงฉานประดุจทับทิมอาบเลือดจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความหิวกระหายขีดสุด

"มันคือ 'อสรพิษเหมันต์กลืนวิญญาณ'! สัตว์อสูรระดับที่ห้า... เทียบเท่ากับยอดฝีมือขอบเขต 'ตัดวิญญาณ' (ขอบเขตที่ 5)!" หลิงอวี้ซีระบุตัวตนของศัตรูได้อย่างแม่นยำ "ข้าจะจัดการมันเอง!"

"ช้าก่อน อวี้ซี"

ซูหลงอวิ๋นยกมือขึ้นห้ามสตรีโฉมงาม เขาก้าวออกมายืนตระหง่านอยู่บนหัวของราชสีห์เพลิง นัยน์ตาสีดำสาดประกายแห่งการคำนวณและวางแผน "เจ้ายังต้องเก็บรักษาสมดุลของปราณเหมันต์เพื่อกดข่มบาดแผลภายใน หากเจ้าใช้พลังราชันย์ยุทธ์ฟาดฟันกับมัน รังแต่จะทำให้เพลิงอสนีบาตในตัวเจ้ากำเริบขึ้นมาอีก... ปล่อยให้จิ้งเหลนน้ำแข็งตัวนี้ เป็นหน้าที่ของข้าเถิด"

หลิงอวี้ซีขมวดคิ้ว "เจ้าจะบ้าหรือ! มันเป็นถึงสัตว์อสูรระดับห้า! พละกำลังทางกายภาพของมันแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตัดวิญญาณของมนุษย์เสียอีก เจ้าที่อยู่เพียงจุดสูงสุดแก่นแท้ทองคำ จะรับมือมันด้วยพลังของตนเองได้อย่างไร!"

"ความต่างชั้นเกือบสองขอบเขตใหญ่... หากปะทะด้วยพลังยุทธ์บริสุทธิ์ ข้าย่อมถูกมันบดขยี้ในกระบวนท่าเดียว" ซูหลงอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมีเหตุผล "ทว่า วิถีแห่งเต๋า มิใช่การเอาศีรษะไปกระแทกกับกำแพงน้ำแข็ง มนุษย์เราประเสริฐกว่าเดรัจฉาน ก็ตรงที่รู้จักใช้สติปัญญาและยุทธวิธี"

ฟ่ออออ!

อสรพิษเหมันต์กลืนวิญญาณไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้สนทนากันนานนัก มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่หยาดหยดด้วยพิษสีฟ้าใส ก่อนจะพ่น 'พายุหมอกเหมันต์กลืนวิญญาณ' พุ่งทะยานขึ้นมาครอบคลุมร่างของพวกเขาทั้งสาม! หมอกพิษนี้มีอำนาจในการแช่แข็งวิญญาณและบดขยี้จุดตันเถียนของผู้ฝึกยุทธ์ให้แหลกสลาย!

"จินหลิน ถอยออกไป!"

ซูหลงอวิ๋นส่งกระแสจิตสั่งราชสีห์เพลิงให้กระโจนหลบฉากขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ตัวเขาเองกลับพุ่งทะยานดิ่งลงไปเบื้องล่าง สวนทางกับหมอกพิษมรณะ!

"วิถีแห่งเทวะ... ม่านปราการเพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลก!"

ฟู่!

เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ปะทุออกจากร่างของซูหลงอวิ๋น ห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ประดุจเกราะเทพเจ้า! เพลิงปรโลกคือสุดยอดแห่งสายหยิน เมื่อปะทะกับหมอกพิษเหมันต์ของอสรพิษ มันจึงมิได้ถูกแช่แข็ง ทว่ากลับ 'ดูดกลืน' และ 'ย่อยสลาย' ไอเย็นเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงตนเอง!

นี่คือความได้เปรียบทางด้านคุณสมบัติของ 'เพลิงสวรรค์'! แม้ระดับพลังจะด้อยกว่า ทว่าสัจธรรมของมันกลับกดข่มสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็งได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

อสรพิษเหมันต์ชะงักงันด้วยความประหลาดใจ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันร้องเตือนถึงภัยคุกคามจากเพลิงสีขาวนั้น ทว่าความหิวกระหายก็มีมากเกินกว่าจะล่าถอย มันตวัดหางขนาดยักษ์ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเพชร ฟาดฟันทะลวงมิติเข้าใส่ร่างของซูหลงอวิ๋นด้วยพละกำลังที่สามารถถล่มภูเขาได้ทั้งลูก!

"ค่ายกลพันธนาการแปดทิศ... จงลุกโชน!"

ซูหลงอวิ๋นมิได้โง่เขลาพอจะเอา 'กายามังกรเทวะ' ของตนไปรับแรงกระแทกของสัตว์อสูรระดับห้าโดยตรง เขาสะบัดมือทั้งสองข้าง ดีด 'ศิลาวิญญาณธาตุอัคคี' ระดับสูงแปดก้อนที่เตรียมไว้ออกไปฝังตามผนังน้ำแข็งรอบด้านอย่างแม่นยำ!

วิ้งงงง!

ตาข่ายค่ายกลสีแดงฉานกางออกในพริบตา! มันมิใช่ค่ายกลทำลายล้าง ทว่าคือค่ายกล 'ดึงดูดและสะท้อนกลับ' หางขนาดยักษ์ของอสรพิษฟาดปะทะเข้ากับตาข่ายพลังงาน ค่ายกลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนศิลาวิญญาณปริแตก ทว่ามันก็สามารถ 'เบี่ยงเบน' วิถีการโจมตีของหางนั้น ให้แฉลบไปฟาดเข้ากับผนังหุบเหวอีกด้านหนึ่งอย่างจัง!

ตูมมมมม!

ผนังผลึกน้ำแข็งแตกกระจาย หินถล่มลงมาดังกัมปนาท อสรพิษเหมันต์เสียหลักและสูญเสียสมดุลชั่วขณะ!

และนั่นคือ 'เสี้ยววินาที' ที่มัจจุราชชุดขาวรอคอย!

"ย่างก้าวเงามายา... ผสานสายเลือดมังกรบรรพกาล!"

ซูหลงอวิ๋นพุ่งทะยานทะลวงมิติ เข้าประชิดส่วนหัวของอสรพิษเหมันต์ในความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า! เขามิได้ชักกระบี่ ทว่าเขากลับกระแทกฝ่ามือลงบนเกล็ดตรงหน้าผากของมัน พร้อมกับปลดปล่อย 'แรงกดดันทางสายเลือด' อันยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกหล้า!

"เดรัจฉานชั้นต่ำ... จงคุกเข่าต่อหน้าสายเลือดแห่งมังกรบรรพกาล!"

ก๊าซซซซ!!!

เงาร่างของมังกรทองห้ากรงเล็บขนาดยักษ์ ปรากฏซ้อนทับอยู่เบื้องหลังของซูหลงอวิ๋น! กลิ่นอายความสูงส่งและอำนาจการปกครองของ 'จักรพรรดิมังกร' ที่แท้จริง กดทับลงมาบนจิตวิญญาณของอสรพิษเหมันต์อย่างจัง!

สำหรับเผ่าพันธุ์อสรพิษ มังกรคือตัวตนที่อยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร! สัญชาตญาณความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในสายเลือด ทำให้พละกำลังขอบเขตตัดวิญญาณของมันชะงักงัน ร่างกายขนาดยักษ์สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม!

"ชิ้งงงง!!!"

ในวินาทีที่วิญญาณของมันถูกสยบด้วยสายเลือด ซูหลงอวิ๋นก็ชัก 'กระบี่กลืนเงา' ออกมาจากแผ่นหลัง! ประกายแสงสีดำทมิฬที่อัดแน่นด้วย 'แก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุด' และ 'เจตจำนงกระบี่บรรพกาล' พุ่งทะยานออกไปเป็นเส้นตรง!

"เคล็ดกระบี่กลืนดารา... แทงทะลวงเจ็ดนิ้วสะบั้นวิญญาณ!"

ฉึก!!!!!

คมกระบี่สีดำทมิฬที่ถูกรีดเร้นพลังทำลายล้างจนถึงขีดสุด พุ่งทะลวงเข้าสู่จุดอ่อนที่สุดของอสรพิษ... นั่นคือรอยต่อของเกล็ดบริเวณใต้ลำคอ (จุดเจ็ดนิ้ว) ซึ่งเป็นตำแหน่งของ 'แก่นอสูร'!

แม้จะเป็นสัตว์อสูรระดับห้า ทว่าเมื่อถูกสายเลือดมังกรข่มขวัญจนไร้การป้องกัน ซ้ำยังถูกโจมตีที่จุดตายด้วยกระบี่มารระดับสูง... ย่อมไม่อาจต้านทานได้!

กระบี่กลืนเงาแทงทะลุเกล็ดและกล้ามเนื้อ เจาะทะลวงเข้าทำลาย 'แก่นอสูร' ของมันจนเกิดรอยร้าว! อักขระกลืนวิญญาณบนใบกระบี่สว่างวาบ ดูดกลืนพลังชีวิตและวิญญาณของสัตว์อสูรขนาดยักษ์เข้ามาอย่างตะกละตะกลาม!

"ฟ่อออออ... อั้ก!"

อสรพิษเหมันต์กลืนวิญญาณดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาสีแดงฉานของมันจะหม่นแสงลง ร่างขนาดยักษ์ยาวสามสิบจั้งร่วงหล่นลงสู่ก้นหุบเหวประดุจภูเขาที่พังทลาย ดังกัมปนาทสะท้านไปทั่วทั้งรอยแยกน้ำแข็ง!

สับสังหารสัตว์อสูรขอบเขตตัดวิญญาณ! โดยใช้ความได้เปรียบทางธาตุ ค่ายกลเบี่ยงเบน การข่มขวัญทางสายเลือด และการโจมตีจุดตายที่แม่นยำที่สุด! นี่คือขีดสุดของสติปัญญาและวิถีแห่งการต่อสู้ข้ามขอบเขตของซูหลงอวิ๋น!

หลิงอวี้ซีที่ลอยตัวอยู่เบื้องบน มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเลื่อมใส นางปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บุรุษผู้นี้คืออัจฉริยะแห่งการต่อสู้อย่างแท้จริง เขารู้จักประเมินสถานการณ์และใช้สรรพสิ่งรอบกายมาเป็นอาวุธได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ซูหลงอวิ๋นร่อนลงไปยืนอยู่บนซากศพของอสรพิษยักษ์ เขาใช้กระบี่ชำแหละเกล็ดน้ำแข็งออก ก่อนจะควักเอา 'แก่นอสูรเหมันต์' ขนาดเท่ากำปั้น ที่เปล่งประกายสีฟ้าครามและอัดแน่นไปด้วยปราณหยินระดับห้า ออกมาถือไว้ในมือ

"เยี่ยมมาก... แก่นอสูรระดับห้าธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์ ช่างเป็นของขวัญต้อนรับจากสวรรค์เสียจริง สิ่งนี้จะกลายเป็นแก่นกลางของ 'ค่ายกลปิดด่าน' ที่จะช่วยให้ข้ารักษาสมดุลยามหลอมรวมเพลิงอสนีบาตได้อย่างไร้ที่ติ"

มังกรหนุ่มเก็บแก่นอสูรเข้าแหวนมิติ ก่อนจะหันไปสำรวจผนังหุบเหวเบื้องล่าง "จินหลิน! อวี้ซี! ลงมาเถิด ข้าพบถ้ำน้ำแข็งธรรมชาติที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตกที่กลายเป็นน้ำแข็งแล้ว เราจะปิดด่านกันที่นั่น!"

...

ภายในถ้ำน้ำแข็งบรรพกาลที่ลึกซึ้งและมืดมิด

ซูหลงอวิ๋นใช้เวลาครึ่งวันเต็มในการจัดเตรียมสถานที่ เขาฝังศิลาวิญญาณระดับสูงนับหมื่นก้อนลงไปในพื้นผลึกน้ำแข็ง พร้อมกับวาง 'แก่นอสูรเหมันต์ระดับห้า' ไว้ที่จุดศูนย์กลาง ก่อเกิดเป็น 'ค่ายกลเก้าวิถีเหมันต์สะกดสวรรค์' ค่ายกลระดับสูงที่ดึงเอาไอเย็นจากชีพจรใต้ดินมาควบแน่นเป็นโดมพลังงานสีฟ้าใส ครอบคลุมพื้นที่ใจกลางถ้ำเอาไว้อย่างมิดชิด

ม่านพลังนี้ไม่เพียงแต่จะป้องกันการรบกวนจากสัตว์อสูรภายนอก ทว่ายังทำหน้าที่เป็น 'ตู้แช่แข็งวิญญาณ' ที่จะคอยลดทอนความร้อนแรงของเพลิงสวรรค์มิให้ระเบิดออกมาทำลายถ้ำแห่งนี้จนถล่มลงมา

"อวี้ซี เจ้าจงนั่งรักษาสมดุลปราณเหมันต์อยู่รอบนอกค่ายกลนี้ หากมีสิ่งใดผิดปกติหรือมีศัตรูระดับสูงกว่าวิญญาณก่อกำเนิดบุกรุกเข้ามา จงใช้ป้ายหยกนี้ปลุกข้าทันที"

ซูหลงอวิ๋นโยนป้ายหยกสื่อสารให้นาง ก่อนจะหันไปลูบหัวราชสีห์เพลิง "จินหลิน เจ้าคอยคุ้มกันอยู่หน้าปากถ้ำ อย่าให้มดปลวกตัวใดเล็ดลอดเข้ามาได้"

"รับคำสั่งนายท่าน! ขอให้การทะลวงขอบเขตของท่านลุล่วงไปได้ด้วยดีขอรับ!" จินหลินค้อมหัวรับคำ

หลิงอวี้ซีกำป้ายหยกไว้แน่น นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของซูหลงอวิ๋น "การหลอมรวมเพลิงสวรรค์ดวงที่สามเข้าสู่จุดตันเถียน... มันคือการฝืนกฎของฟ้าดินอย่างแท้จริง ร่างกายมนุษย์มิอาจรองรับพลังทำลายล้างที่ขัดแย้งกันถึงสามสายได้... เจ้าจงระวังตัวให้จงหนัก หากเจ้าตาย ตราประทับในวิญญาณของข้าก็ย่อมดึงข้าลงนรกตามเจ้าไปด้วย"

"ห่วงใยข้าด้วยรึ? ช่างเป็นสตรีที่ปากไม่ตรงกับใจเสียจริง" ซูหลงอวิ๋นหัวเราะเบาๆ เขาหมุนตัวก้าวเดินเข้าไปใจกลางค่ายกลเก้าวิถีเหมันต์ "จงรอดูเถิด ภาชนะของข้า... รอดูการถือกำเนิดของตัวตนที่จะเหยียบย่ำสรวงสวรรค์"

เมื่อก้าวเข้าสู่ใจกลางค่ายกล ซูหลงอวิ๋นก็นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นผลึกน้ำแข็ง เขาสูดลมหายใจลึก ปรับสภาวะจิตใจให้สงบนิ่งประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น

ฟุ่บ!

เขาเปิดจุดตันเถียน เรียกเอา 'เตาหลอมเก้ามังกรกลืนสวรรค์' ออกมาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ภายในเตาหลอมนั้น เสียงคำรามของสายฟ้าและเปลวเพลิงดังกึกก้องประดุจอสูรร้ายที่ถูกจองจำ มันคือ 'เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า' ต้นกำเนิดที่แท้จริง ซึ่งบัดนี้กำลังคลุ้มคลั่งและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางหลุดพ้น!

"ถึงเวลาแล้ว ที่พวกเราจะต้องกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน"

ซูหลงอวิ๋นประสานอินด้วยสองมือ ปลดปล่อยพลัง 'เพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลก' และ 'เพลิงสุริยันผลาญเอกภพ' ออกมาจากจุดตันเถียน เปลวเพลิงสีขาวและสีทองลอยวนเวียนอยู่รอบกายของเขา ก่อเกิดเป็นสัญลักษณ์หยินหยางที่สว่างเจิดจ้า!

"คัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์... เคล็ดวิชากลืนนภาผลาญจักรวาล... เปิดอ้าสัจธรรม กลืนกินเพลิงสวรรค์!"

แกรก!

ฝาเตาหลอมเก้ามังกรถูกเปิดออก!

เปรี้ยงงงงงงงงง!!!!!

คลื่นพายุสายฟ้าสีม่วงทองที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายทำลายล้างระดับสูงสุด พุ่งทะลักออกจากเตาหลอมประดุจเขื่อนแตก! มันมิได้เป็นเพียงเปลวไฟ ทว่ามันแฝงด้วย 'กฎเกณฑ์แห่งอสนีบาตสวรรค์' ที่สามารถบดขยี้วิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์ให้แตกซ่าน!

สายฟ้าขนาดยักษ์พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของซูหลงอวิ๋นอย่างจัง!

"อ๊ากกกก!"

ความเจ็บปวดที่เหนือล้ำจินตนาการระเบิดขึ้นในห้วงสมองของมังกรหนุ่ม! มันคือความรู้สึกประดุจถูกเหล็กแหลมนับหมื่นเล่มที่ร้อนระอุ ทิ่มแทงทะลวงเข้าสู่เส้นชีพจรและจุดตันเถียนในเวลาเดียวกัน! กายามังกรเทวะที่ว่าแข็งแกร่ง ถึงกับมีรอยปริแตกและมีเลือดสีทองคำไหลซึมออกมาตามรูขุมขน!

นี่คือความน่ากลัวของการหลอมเพลิงวิญญาณธาตุสวรรค์ลำดับที่หก!

"กดข่มมันไว้! อาศัยค่ายกลเหมันต์และเพลิงปรโลก ดับความคลุ้มคลั่งของมันซะ!"

ซูหลงอวิ๋นกัดฟันจนห้อเลือด เขาเร่งเร้าค่ายกลเก้าวิถีเหมันต์ให้ทำงานเต็มกำลัง ไอเย็นสีฟ้าครามจากแก่นอสูรระดับห้า พุ่งเข้าห่อหุ้มกระแสสายฟ้าสีม่วงทอง ช่วยลดอุณหภูมิและความดุร้ายของมันลงไปได้กว่าครึ่ง! พร้อมกันนั้น เพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลกก็ทำหน้าที่ประดุจกำแพงน้ำแข็ง ล้อมกรอบและบีบบังคับให้เพลิงอสนีบาตจำต้องไหลเวียนเข้าไปตามเส้นชีพจรที่เขากำหนด!

ภายในจุดตันเถียน 'แก่นแท้ทองคำหยินหยาง' ขั้นสูงสุด กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันสูบกลืนพลังอสนีบาตที่ไหลเข้ามาอย่างตะกละตะกลาม ทว่าพลังที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ทำให้ผิวของแก่นแท้ทองคำเริ่มเกิดรอยร้าว!

"แก่นแท้ทองคำ... คือเปลือกไข่ที่กักขังวิญญาณ หากต้องการก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด ก็จงใช้เพลิงสวรรค์ดวงนี้... กะเทาะเปลือกนั้นซะ!"

ซูหลงอวิ๋นมิได้พยายามรักษาสภาพของแก่นแท้ทองคำ ทว่าเขากลับเร่งเร้าให้ 'เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า' ผสานเข้ากับ 'เพลิงสุริยัน' และ 'เพลิงปรโลก' กลายเป็นเกลียวสว่านสามสี พุ่งทะลวงกระแทกเข้าใส่แก่นแท้ทองคำของตนเองอย่างบ้าบิ่นที่สุด!

ปังงงงงง! แควก!

ในห้วงความนึกคิด เสียงระเบิดดังกึกก้องประดุจจักรวาลถือกำเนิด!

แก่นแท้ทองคำหยินหยางที่หล่อเลี้ยงมาอย่างยากลำบาก... แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ตามมา ทำให้ซูหลงอวิ๋นกระอักเลือดสีทองคำออกมาคำโต ทว่าเขาไม่ยอมหมดสติ จิตวิญญาณอันเด็ดเดี่ยวของจักรพรรดิเทพยุทธ์ยังคงสว่างไสว!

"ก่อกำเนิดสัจธรรม! สร้างทารกวิญญาณเทวะ!"

ภายใต้เศษซากของแก่นแท้ทองคำที่แตกสลาย พลังปราณบริสุทธิ์ทั้งสามสาย (ขาว ทอง ม่วง) ได้หลอมรวมกัน ณ จุดกึ่งกลางแห่งความว่างเปล่า! กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินรอบหุบเหวน้ำแข็งปั่นป่วนอย่างรุนแรง ปราณวิญญาณนับแสนลี้ถูกสูบกลืนเข้ามาหล่อเลี้ยงจุดกำเนิดนั้น!

ค่อยๆ ปรากฏเงาร่างเรืองแสงขนาดเล็กจิ๋วขึ้นมาท่ามกลางความว่างเปล่า... มันมีรูปลักษณ์เหมือนกับซูหลงอวิ๋นทุกประการ! ทว่ามีขนาดเพียงแค่ฝ่ามือ นั่งขัดสมาธิอย่างสง่างามอยู่บน 'ฐานดอกบัวสามสี' (ขาว ทอง ม่วง) ที่ลุกโชนด้วยเพลิงวิญญาณสวรรค์ทั้งสามชนิด!

นัยน์ตาของทารกวิญญาณลืมขึ้น สาดประกายแสงที่สามารถมองทะลุวัฏสงสาร! กลิ่นอายแห่งความยิ่งใหญ่ การทำลายล้าง และสัจธรรมแห่งความเป็นอมตะ แผ่ซ่านออกมาจนทำให้ค่ายกลเหมันต์ในถ้ำถึงกับปริแตก!

บึ้มมมมมมมมมม!!!!!

พลังปราณของซูหลงอวิ๋นพุ่งทะยานทะลุขีดจำกัดของขอบเขตแก่นแท้ทองคำ ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งมนุษย์และวิญญาณอย่างสมบูรณ์แบบ! คลื่นพลังงานระเบิดออกกวาดล้างถ้ำน้ำแข็งจนขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า!

ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด ขั้นต้น! (ขอบเขตที่ 4)

ซูหลงอวิ๋นเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีดำของเขาบัดนี้ลึกล้ำประดุจห้วงอวกาศ มีกระแสไฟฟ้าสีม่วงทองแลบแปลบปลาบอยู่ภายในตาดำ บ่งบอกถึงการหลอมรวมเพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

"ขอบเขตที่สี่... วิญญาณก่อกำเนิด"

มังกรหนุ่มพึมพำแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับดังกังวานสะท้านไปถึงจิตวิญญาณของผู้ที่อยู่รอบนอก เขาลุกขึ้นยืน เหยียดแขนขาเพียงเล็กน้อย มวลอากาศรอบกายก็แตกร้าวประดุจกระจก

"ร่างกายและจิตวิญญาณของข้า บัดนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของปุถุชนไปอีกขั้น ทารกวิญญาณหยินหยางเทวะของข้า ไม่เพียงแต่จะทรงพลังยิ่งกว่าวิญญาณก่อกำเนิดทั่วไปนับสิบเท่า ทว่ามันยังสามารถเดินทางทะลวงมิติ และบัญชาการเพลิงสวรรค์ทั้งสามดวงได้อย่างอิสระ..."

ซูหลงอวิ๋นยกมือขวาขึ้น ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประกายสายฟ้าสีม่วงทองที่แฝงด้วยเจตจำนงการทำลายล้าง ก็พุ่งทะยานออกไปกระแทกผนังน้ำแข็งบรรพกาลจนละลายเป็นช่องโหว่ลึกนับร้อยจั้ง!

"ด้วยพลังของข้าในยามนี้... หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูขอบเขต 'ตัดวิญญาณ' (ขอบเขตที่ 5) ไม่ว่าจะเป็นขั้นต้นหรือขั้นกลาง ข้าสามารถใช้ 'พลังยุทธ์บริสุทธิ์และวิชากระบี่' เข้าฟาดฟันและสังหารพวกมันได้อย่างสง่าผ่าเผย โดยมิต้องพึ่งพาค่ายกลหรือแผนการให้วุ่นวายอีกต่อไป!"

การทะลวงขอบเขตครั้งนี้ เป็นการลบช่องว่างของความห่างชั้นได้อย่างงดงาม! เขาเติบโตขึ้นจนสามารถต่อกรกับยอดฝีมือระดับสูงของมหาทวีปได้อย่างแท้จริง!

"และหากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูขอบเขต 'บรรพชนศักดิ์สิทธิ์' (ขอบเขตที่ 6) ซึ่งอยู่ห่างกันสองขอบเขตใหญ่... ด้วยพลังทารกวิญญาณเทวะและเพลิงสวรรค์สามดวง ผสานกับค่ายกลจารึก ข้าก็มั่นใจว่าสามารถต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด หรือแม้กระทั่งหาจังหวะสวนกลับให้พวกมันบาดเจ็บสาหัสได้!"

ความมั่นใจอันเย่อหยิ่งทว่ามีเหตุผลรองรับ เปล่งประกายเจิดจ้าจากตัวของจักรพรรดิเทพยุทธ์

ซูหลงอวิ๋นสะบัดแขนเสื้อ สลายค่ายกลเก้าวิถีเหมันต์ที่เหลือเพียงเศษซาก เขาก้าวเดินออกมาจากถ้ำลับ มุ่งหน้าไปหาหลิงอวี้ซีที่ยืนตะลึงกับความก้าวหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของเขา

"สำเร็จแล้วสินะ..." นางเอ่ยเสียงสั่น นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่อันตรายและทรงเสน่ห์ยิ่งกว่าเดิมจากบุรุษผู้นี้

"แน่นอน... บัดนี้ เพลิงของตาแก่เทียนจี กลายเป็นอาวุธของข้าอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว" ซูหลงอวิ๋นยิ้มกริ่ม

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยสิ่งใดต่อ...

ครืนนนนน!

ท้องฟ้าเหนือหุบเหวรอยแยกน้ำแข็งทะลวงสวรรค์ พลันมืดทะมึนลงอย่างกะทันหัน! พายุหิมะหยุดนิ่ง กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินในมหาทวีปอุดรเหมันต์บิดเบี้ยวและถูกกดทับด้วยกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่และหนาวเหน็บอย่างถึงที่สุด!

กลิ่นอายนี้ ทรงอำนาจเหนือกว่าผู้อาวุโสคุมกฎขอบเขตที่หก (บรรพชนศักดิ์สิทธิ์) อย่างเห็นได้ชัด! มันคือกลิ่นอายที่หยั่งรากลึกเข้าถึงสัจธรรมแห่งความเป็นความตายของขุนเขาน้ำแข็ง!

"กลิ่นอายนี้... ขอบเขตที่เจ็ด! ราชันย์ยุทธ์!" หลิงอวี้ซีหน้าถอดสี นางจำกลิ่นอายที่ทรงพลังระดับนี้ได้ดี "และมิใช่ราชันย์ยุทธ์ธรรมดา... มันคือ 'อาณาเขตวังวนเหมันต์นิรันดร์' ของ 'ประมุขไป๋รั่วปิง' แห่งวังวังวนเหมันต์! นางมาด้วยตนเอง!"

ซูหลงอวิ๋นแหงนหน้ามองขึ้นไปยังฟากฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยอาณาเขตของราชันย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด นัยน์ตาสีดำของเขาสาดประกายแห่งการท้าทายสวรรค์ รอยยิ้มโอหังที่ทำให้ผู้มองต้องขนลุกซู่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ยอดเยี่ยม... ข้าเพิ่งจะทะลวงระดับสำเร็จ และกำลังนึกเบื่อหน่ายที่ไม่มีผู้ใดให้ทดสอบพลัง... ในเมื่อประมุขแห่งแดนเยือกแข็งอุตส่าห์มาต้อนรับข้าถึงที่ ข้า ซูหลงอวิ๋น ก็จะสนองความเมตตานั้นอย่างสมเกียรติ!"

พายุแห่งสงครามข้ามขอบเขตที่แท้จริง และการปะทะกับตัวตนที่อยู่จุดสูงสุดของมหาทวีปอุดรเหมันต์ กำลังจะเปิดม่านขึ้นแล้ว!

(จบบทที่ 45)

..... ที่แอดต้องบอก (ขอบเขตที่ 1,2,3,4,5) เพราะแอดชอบจับมาสลับกันบ่อยจึงต้องมี()แล้วบอกระดับใหรู้จะได้ไม่สลับระดับพลังยุทธ์ ขออภัยด้วยหากมันดูขัดตา????