ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        หลังจากที่พระชายาฟื้นขึ้นมา นางก็ถูกซือหยาสาวใช้คนสนิท  ที่ตามติดเป็นเงาไม่ว่าจะไปที่ไหนต้องมีคนติดตามทุกที่ทุกเวลา  เพราะนั้นคือคำสั่งจากอี้อ๋องที่เป็นห่วงและหวงชายารักเป็นอย่างมาก 

        จนเหมยซีแทบจะระเบิดเพราะไม่ต้องการให้ใครมาเฝ้าติดตามเพียงแค่มีซือหยาก็เพียงพอ  แต่นี้อี้อ๋องเล่นใหญ่มากจัดองค์รักษ์เงาแทบจะทั้งหมดที่มีคอยเฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน

        "อี้อ๋องเพคะ...  ได้โปรดลดคนเฝ้าหม่อนฉันได้หรือไม่  มีเพียงซือหยาที่คอยดูแลก็เพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องขนองค์รักษ์เงาทั้งกองมาไว้ที่จวนหม่อนฉันหรอกเพคะ" เหมยซีอ้อนขอให้อี้อ๋องมีคำสั่งให้องค์รักษ์ทั้งหลายกลับไปทำหน้าที่ของตนดีกว่าต้องมาเฝ้านางทั้งเช้าค่ำ

        "ข้าไม่เห็นด้วย  ข้าต้องการให้คนติดตามดูแลเจ้าตลอดเวลา  ไม่งั้นข้าจะไม่สบายใจกลัวเจ้าเป็นอันใดอีก อดทนอีกนิดเถิดหนาคนดีเดี๋ยวเจ้าก็ชิน"  อี้อ๋องกล่าวต่อภรรยาสุดที่รักอย่างอ่อนโยน

        "ไม่ชินเพคะ  ทำยังไงก็ไม่ชิน  เอาอย่างนี้เรามาทำข้อตกลงคนละครึ่งทาง  ตอนกลางวันให้องค์รักษ์เฝ้าเพียงหนึ่งคนและกลางคืนหนึ่งคนเท่านั้น  หม่อมฉันต้องการความเป็นส่วนตัว  ไม่อยากให้ใครมาเสียเวลาตามตลอดเยี่ยงนี้" เหมยซีอ้อนหนักมากเพราะหลายวันมานี้นางอึดอัด    ต้องทำให้อี้อ๋องเห็นด้วยให้ได้

        " เฮ้อ!!! ..  เอาอย่างนี้ดีหรือไม่พระชายากลางวันสองคนกลางคืนสองคน  ข้าจะได้สบายใจ  เจ้าอย่างขัดข้าเลย"  อี้อ๋องก็อ้อนกลับชายารัก

        "ถ้าพระองค์เห็นสมควรเยี่ยงนั้นเพื่อความสบายพระทัย  ตกลงเพคะสองก็สอง"  เหมยซีที่ไม่อาจต่อรองได้อีก ก็ได้แต่จำยอมทำตามที่สามีต้องการ

        "ข้ายังมีเรื่องที่จะปรึกษาเจ้าอีกเหมยซี  ข้าต้องการจัดงานพิธิสมรสกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าอีกครั้ง เจ้าเห็นเป็นเยี่ยงไรแม้เจ้าจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นชายาของเราแล้ว  แต่ที่จริงเรายังไม่เคยเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกันเลย  เจ้าว่าจริงหรือไม่"  อี้อ๋องมองชายารัก  เหมยซีน้ำตาคลอ

        "พระองค์จะจัดงานแต่งงานให้หม่อนฉันอีกครั้งไม่กลัวชาวบ้านนินทาหรือเพคะเพราะทุกคนก็คงเคยได้มาร่วมงานฉลองมงคลสมรสแล้ว" เหมยซีมองอี้อ๋องเพื่อรอคำตอบ

        "ใช่ เป็นอย่างเจ้าว่าทุกคนเคยมางานแล้ว  มีเพียงเจ้าเหมยซีที่ยังไม่เคยเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับข้า  เจ้ายินดีที่จะเข้าร่วมพิธีกับข้าหรือไม่"  อี้อ๋องกล่าวอย่างจริงจัง

        "หม่อนฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งเพคะ  หญิงสาวทุกคนต่างก็มีความฝันที่จะได้เข้าพิธีสมรสกับชายอันเป็นที่รัก  ร่วมถึงหม่อนฉันด้วย  พระองค์คงจะทราบเหตุผลดี"  เหมยซีตาแดงกล่ำมองอี้อ๋องเพราะไม่นึกว่าเข้าจะใส่ใจความรู้สึกของนางถึงเพียงนี้

        ณ งานมงคลสมรส

        เหมยซีมองชุดแต่งงานและเครื่องประดับที่อี้อ๋องได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับนาง  มือเรียวยาวค่อยๆลูบสัมผัสชุดแต่งงานอย่างดีใจ  ด้านซือหยาสาวใช้คนสนิทมองเจ้านายที่ตอนนี้ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข เมื่อเจ้านายมีความสุขตนก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

        "พระชายาเพคะ  จวนจะได้เวลาแล้วเรามาเปลี่ยนชุดเตรียมเข้าพิธีมงคลสมรสได้แล้ว เดี๋ยวจะเสียฤทธิ์เพคะ"  ซือหยาประครองเจ้านายมานั่งเพื่อที่จะแต่งหน้าทำผมและตกแต่งเครื่องประดับที่อี้อ๋องประทานมา  และสวมชุดแต่งงานให้พระชายา

        "งดงามมากเพคะพระชายา  นานแล้วที่ไม่ได้เห็นพระชายายิ้มอย่างมีความสุขเยี่ยงนี้"  ซือหยารู้สึกภูมิใจที่ได้คอยรับใช้ปรนนิบัติเจ้านายของตน

        แม่สื่อได้เข้ามาบอกว่าได้ฤทธิ์แล้ว  ซือหยาได้ใช้ผ้าคลุมสีแดงที่สวยงามไม่แพ้ชุดให้กับพระชายา  และประครองพระชายาไปยังโถงด้านหน้าจวนอี้อ๋องที่ตอนนี้แขกมาร่วมแสดงความยินดีในพิธิมงคลสมรสนี้กันมากมาย

        อี้อ๋องได้เห็นพระชายาสวมชุดแต่งงานที่ตนเลือกให้พระชายาโดยเฉพาะก็ยิ้มอย่างดีใจ  ความสุขต่างแสดงออกมาทางใบหน้าและดวงตาอี้อ๋อง  

        และพิธิการต่างๆ  ก็ค่อยๆดำเนินต่อไปจนเสร็จสิ้นที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวไหว้ซึ่งกันและกัน  แม่สื่อได้ส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าเรืองหอ

        หลังจากที่อี้อ่องได้ต้อนรับแขกเหรือที่มาแสดงความยินดีในงานได้สักพักก็ขอตัวไปยังห้องหอที่ตกแต่งด้วยผ้าสีแดง บนโต๊ะก็มีสุราอาหารเตรียมไว้พร้อม

        อี้อ๋องก้าวเข้าไปในห้อง  เหมยซีที่ตอนนี้อยู่ภายใต้ผ้าคลุมก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

        อี้อ๋องเดินเข้ามาและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวออก  "เจ้างดงามมากหาหญิงใดเปรียบไม่ได้เลยชายาของข้า"  เหมยซีที่ถูกชมก็หน้าแดงขึ้นมาทันที  อี้อ๋องเห็นท่าทางของชายาก็ยิ้มอย่างเอ็นดู

        "เหมยซีวันนี้ข้ามีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้แต่งงานกับเจ้า  ข้าขอสัญญาว่าจะรักเพียงเจ้าคนเดียวชาตินี้ท้ังชาติจะไม่รับสนม  จะมีเพียงเจ้าที่เป็นภรรยาของข้าเท่านั้น"  อี้อ๋องพูดจบก็บรรจงจุมพิศที่หน้าผากของเหมยซี

        "หม่อมฉันก็จะรักและดูแลอี้อ๋องให้สมกับความรักที่ท่านได้มอบให้  ตราบชั่วชีวิตทุกภพทุกชาติเพคะ"  เหมยซีซบที่อกของอี้อ๋องอย่างรักใคร่และกล่าวกับอี้อ๋องว่า

        "พระองค์ทรงเป็นรักแรกและจะเป็นรักเดียวของเหมยซี   และหม่อนฉันจะทำหน้าที่ภรรยาของพระองค์อย่างดีที่สุดเพคะ"  ทั้งสองสบตากันแสดงความรักความห่วงใยผ่านทางสายตาซึ่งถือเป็นคำมั่นสัญญาต่อกัน

        ค่ำคืนของการแต่งงานที่หอมหวานอบอวนไปด้วยความรัก ความห่วงใย  และไม่มีสิ่งใดมาทดแทนได้  อี้อ๋องจุมพิศและมองเหมยซีด้วยความรักความเสน่หา  อี้อ๋องจะมอบค่ำคืนอันงดงามให้เหมยซีแต่เพียงผู้เดียว