ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

สายลมแห่งรุ่งอรุณยังไม่ทันเป่าผ่านยอดเขา บรรยากาศภายในห้องทดลองหมายเลข 17 ก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นของเหล็กเก่า ความเงียบขรึม และไอพลังที่ยากจะอธิบาย

หลิงเซียวนั่งพับเพียบกับพื้นหิน ร่างกายยังแน่นิ่ง แต่จิตเขาแล่นไหลไม่หยุด

ตั้งแต่คืนวานจนถึงเช้าวันนี้ เขาใช้เวลาอยู่กับกลจักรหมายเลขสิบเจ็ด—ไม่ใช่เพื่อซ่อมแซม ไม่ใช่เพื่อบังคับ แต่เพื่อ “ฟัง” สิ่งที่มันยังไม่อาจกล่าวออกมา

และในความเงียบสงัดนั้นเอง…

เสียงหนึ่งแว่วขึ้นอีกครั้งในห้วงจิต

“…เจ้าฟัง…เข้าใจแล้วหรือยัง?”

หลิงเซียวลืมตาช้า ๆ

“ข้าเริ่มเข้าใจ…” เขาพึมพำตอบ “…แต่ยังไม่ทั้งหมด”

เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปยืนต่อหน้าร่างยักษ์ของกลจักรไร้ใจ พลางวางฝ่ามือลงบนแผ่นแผงอกที่แตกร้าวของมันอีกครั้ง

“เจ้าถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอาวุธไร้วิญญาณ…แต่กลับแบกรับวิญญาณที่เจ็บปวดที่สุดไว้ในตนเอง”

กลจักรสั่นไหวเล็กน้อย เสียงโซ่เหล็กที่ตรึงไว้ขยับเบา ๆ ดังแกรกกรากในความเงียบ

จากความเงียบงันนั้น—กลไกเล็ก ๆ ที่ด้านในของร่างยักษ์ค่อย ๆ หมุนขึ้นทีละตัว

พลังเวทบางอย่างแผ่ออก…ไม่ใช่ความป่าเถื่อนหรืออาฆาต

แต่คือ…การตอบรับ

สัญญา

…

หลิงเซียวรับรู้ได้ทันทีว่า กลจักรตัวนี้ไม่ได้เป็นเพียง “ของ” ที่ถูกสร้างขึ้น

มันคือเศษหนึ่งของจิตวิญญาณผู้หลงลืม

สิ่งที่ยังไม่เสร็จ

สิ่งที่ต้องการใครสักคน “เข้าใจ” และ “พาไปให้สุดทาง”

“ข้าจะไม่ซ่อมเจ้า” หลิงเซียวเอ่ยเสียงแน่วแน่ “แต่จะสร้างเจ้าขึ้นใหม่…จากจิตดั้งเดิมของเจ้าเอง”

ขณะที่เขากล่าวจบ วงแหวนกลไกเบื้องหลังพลันเปล่งแสงอ่อนเรือง

พลังจิตในร่างหลิงเซียวปะทุขึ้นชั่วขณะ พร้อมเสียงกึกก้องในห้วงจิต

“ข้าขอผูกสัญญา…ข้าไม่ใช่เจ้านายของเจ้า และเจ้าก็ไม่ใช่ทาสของข้า

แต่เราจะเป็น ‘ผู้สร้าง’ และ ‘ผู้เดินเคียง’ ในเส้นทางของจักรกลมีวิญญาณ”

…

ทันใดนั้น…โซ่ทั้งสี่ที่ตรึงกลจักรไว้ก็เกิดเสียงแตกเปรี๊ยะทีละเส้น

ไม่ใช่เพราะถูกทำลายด้วยกำลัง

แต่เพราะมัน…ยอมสลายตัวเอง

พลังเวทที่ตรึงมันไว้แตกเป็นผงแสงแล้วหายไปกลางอากาศ

กลจักรหมายเลขสิบเจ็ดก้มศีรษะลงเล็กน้อย

และในวินาทีนั้น

มันคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลิงเซียว

“ขอรับคำสั่ง…ผู้สร้าง”

…

เสียงประตูห้องเปิดออกอย่างเงียบงัน

เฟิ่งเหยา ผู้ซึ่งถูกส่งมาสังเกตการและรายงานผลโดยไม่ให้หลิงเซียวรู้ตัว ยืนอยู่เงียบ ๆ เบื้องหลังตลอดช่วงท้ายของเหตุการณ์

แววตานางแปรเปลี่ยนจากความประหลาดใจ…กลายเป็นลึกซึ้ง

หลิงเซียวหันกลับไปสบตานาง

“ข้าไม่ได้ควบคุมมัน…” เขากล่าว

เฟิ่งเหยาพยักหน้าเบา ๆ “ข้ารู้…เจ้าสร้างมันใหม่ขึ้นต่างหาก”

…

ไม่กี่ชั่วยามต่อมา

กู้เสวียนเดินทางมาถึง และเมื่อเห็นกลจักรไร้ใจที่เคยไร้การตอบสนองบัดนี้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลิงเซียว สีหน้าของเขากลายเป็นแววจริงจัง

“เจ้าทำสิ่งที่แม้แต่ปรมาจารย์บางคนยังไม่อาจทำได้…” เขาเอ่ยด้วยเสียงต่ำ “…หากเจ้ายังต้องการเดินบนเส้นทางแห่งกลจักรที่มีชีวิต เช่นนั้น—ข้าจะมอบบางสิ่งให้เจ้า”

เขายื่นกล่องโลหะขนาดเท่ากำปั้น

หลิงเซียวรับมา เปิดกล่องออก

ภายในคือ “แก่นพลังกลไกโบราณ”

สิ่งที่ใช้ฟื้นคืนชีวิตให้กลจักรระดับสูง

และเป็นหนึ่งในชิ้นส่วนที่ใช้สร้าง “หุ่นจักรกลมีจิตแห่งตนเอง”

…

เมื่อหลิงเซียวรับมา พลังในร่างเขาก็สะท้อนรับแก่นนั้นทันที

กลไกภายในจิตเริ่มหมุนอีกครั้งอย่างรุนแรง

พลังจิตขยายตัว

พลังปราณวิญญาณหลอมรวมบางส่วนกับพลังกลไก

ช่องทางใหม่ในการสร้างจักรกลระดับสูง…ถูกเปิดขึ้นในห้วงสำนึก

…

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]