มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันต่อมา

ทั้งสิบคนเตรียมตัวอยู่หน้าห้องบอส

ไม่มีใครพูดมากเหมือนครั้งก่อน

ทุกคนรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้...

อาจเป็นครั้งสุดท้าย

หากพวกเขายังทำอะไรไม่ได้

พวกเขาจะต้องกลับออกมาและหาวิธีใหม่อีกครั้ง

นัทสะพายง้าว

มาร์โกตรวจมีดทั้งสองเล่ม

ไคมองทุกคน

“วันนี้ไม่ต้องรีบ”

ทุกคนพยักหน้า

“จำรูปแบบการโจมตีของมัน”

ไคมองไปยังประตู

“แล้วใช้สิ่งที่เราเรียนรู้มา”

นัทสูดหายใจ

เขารู้สึกว่าปราณในร่างกายไหลได้ง่ายกว่าก่อนหน้านี้

แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

เขายังคิดว่ามันเป็นผลจากการฝึกหลายวันที่ผ่านมา

“ไปกันครับ”

ทั้งสิบคนเดินเข้าไป

ทันทีที่เข้าไปในห้อง

แรงกดดันเดิมก็ถาโถมเข้ามา

นัทกำง้าวแน่น

มาร์โกหรี่ตา

ไคยกมือขึ้น

“ระวัง”

เสียงฝีเท้าหนักดังมาจากด้านใน

ตึง

ตึง

ตึง

ร่างขนาดใหญ่ค่อย ๆ เดินออกจากความมืด

เกราะหินยังคงเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวจากการต่อสู้ครั้งก่อน

โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อด้านหลัง

นัทยิ้มเล็กน้อย

“ยังจำได้อยู่”

มาร์โกมองจุดเดิม

“แต่ครั้งนี้มันก็คงจำเราได้เหมือนกัน”

เหมือนตอบรับคำพูดนั้น

บอสยกอาวุธขึ้น

ฟ้าว!

มันพุ่งเข้ามาทันที

รันยกโล่รับ

เคร้งงง!

แรงกระแทกทำให้เขาถอยหลัง

ไคพุ่งเข้าประชิด

หมัดปราณกระแทกเข้าใส่ลำตัว

ตูม!

บอสเซไปด้านข้าง

มาร์โกหายเข้าไปในเงา

พรึ่บ

เขาปรากฏตัวด้านหลัง

ส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งออกจากจุดเดิม

เปลี่ยนตำแหน่งทันที

มีดแทงเข้าใส่รอยแตก

ฉึก!

มาร์โกถอนตัวออก

นัทเห็นช่อง

เขาส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งเข้าไป

ง้าวฟาดลง

ฉัวะ!

เศษเกราะหลุดออกมา

บอสคำราม

มันหมุนตัวกลับ

นัทถอยทันที

ฟึ่บ!

อาวุธของบอสกวาดผ่านหน้าเขา

ตูม!

พื้นแตก

นัทมองหลุมที่เกิดขึ้น

ก่อนพึมพำ

“แรงกว่าเดิมอีก”

มาร์โกปรากฏข้าง ๆ

“มันกำลังเร่ง”

“ผมรู้”

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้ทั้งสองคนไม่ใช้สกิลพร่ำเพรื่อ

นัทใช้แรงส่งจากเท้าเพื่อเข้าและออกจากระยะ

มาร์โกใช้แรงส่งสั้น ๆ เพื่อเปลี่ยนตำแหน่ง ก่อนผสานกับเงา

ไคและคนอื่นคอยบังคับทิศทางของบอส

ทุกคนกำลังทำตามแผนเดิม

แต่คราวนี้...

นัทเริ่มรู้สึกบางอย่าง

ปราณที่ไหลเข้าสู่ง้าว

มันตอบสนองเร็วกว่าเดิม

เขาไม่จำเป็นต้องดึงมันออกมามากเท่าก่อน

แต่แรงที่ส่งออกไป...

กลับมากกว่าเดิม

นัทฟันอีกครั้ง

ฉัวะ!

แกร๊ก!

เกราะแตกออก

นัทชะงัก

“หืม?”

เขามองง้าว

จากนั้นมองรอยแตก

เมื่อก่อนการโจมตีระดับนี้ต้องใช้แรงมากกว่านี้

แต่ครั้งนี้กลับง่ายกว่า

บอสคำราม

มันก้าวถอยหลัง

จากนั้นยกอาวุธขึ้นเหนือหัว

ไคเห็นท่านั้นทันที

“ถอย!”

ทุกคนกระจายตัว

ตูมมมม!!!

อาวุธกระแทกพื้น

แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่วห้อง

นัทเสียหลักเล็กน้อย

แต่กลับตั้งตัวได้เร็วกว่าเดิม

เขาย่อตัว

ส่งปราณลงขา

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งออกไป

เขาไม่ได้คิดอะไร

เพียงทำตามที่ฝึกมา

แต่ในจังหวะนั้น—

ไคหันมาเห็นนัท

สายตาของเขาหยุดนิ่ง

ไม่ใช่เพราะความเร็ว

แต่เพราะตอนที่นัทพุ่งผ่านหน้าเขา...

ไคสัมผัสปราณที่ไหลออกมา

เขาชะงัก

เดี๋ยว...

ความรู้สึกนั้น...

ไม่เหมือนเดิม

ไคหันกลับไปมองนัท

“นัท!”

นัทไม่ได้ยิน

เขากำลังพุ่งเข้าหาบอส

นัทเข้าถึงด้านหลัง

รอยแตกเดิมเปิดออก

เขายกง้าว

แต่ก่อนจะฟัน—

บอสหมุนตัวกลับ

เร็วเกินคาด

ฟ้าว!

นัทรีบถอย

แต่ปลายอาวุธยังเฉี่ยวผ่านลำตัว

ปัง!

ร่างของนัทกระเด็นไปด้านข้าง

มาร์โกหันขวับ

“นัท!”

นัทกลิ้งไปกับพื้น

เขารีบลุกขึ้น

“ไม่เป็นไร!”

ไคกำหมัดแน่น

แต่สายตายังคงจับอยู่ที่นัท

เขาสัมผัสปราณเมื่อครู่อีกครั้ง

คราวนี้ชัดเจน

นี่ไม่ใช่ปราณของขั้นทะลวงชีพจร

ไคเบิกตา

“เป็นไปไม่ได้...”

รันหันมามอง

“อะไร?”

ไคไม่ตอบ

เขามองนัท

“นัท!”

นัทหันมา

“ครับ?”

“หยุดก่อน!”

นัทชะงัก

“อะไรครับ?”

ไคพุ่งเข้ามา

คว้าข้อมือของนัทไว้

จากนั้นส่งปราณเข้าไปสัมผัสอย่างระมัดระวัง

เพียงเสี้ยววินาที—

สีหน้าของไคเปลี่ยนไป

เขาปล่อยมือออกช้า ๆ

“นาย...”

นัทมองเขา

“อะไรครับ?”

ไคจ้องนัท

“นายขึ้นปราณก่อเกิดแล้ว”

นัทนิ่ง

มาร์โกเองก็ชะงัก

“อะไรนะ?”

ไคยังไม่ละสายตา

“ปราณของนายเปลี่ยนไป”

นัทมองมือตัวเอง

“ผม?”

“ใช่”

ไคตอบ

“ปราณก่อเกิดขั้นต้น”

ทั้งกลุ่มเงียบลงทันที

แม้แต่เสียงของบอสยังเหมือนถูกลืมไปชั่วขณะ

มาร์โกหันมองนัท

“เมื่อไหร่?”

นัทส่ายหน้า

“ไม่รู้”

ไคขมวดคิ้ว

“นายไม่รู้?”

“ครับ”

“นายทะลวงเมื่อไหร่?”

“ผมไม่ได้ทะลวง”

คำตอบนั้นทำให้ไคเงียบ

“ไม่ได้ทะลวง?”

นัทส่ายหน้า

“เมื่อวานผมก็ฝึกตามปกติ”

มาร์โกพูดเสริม

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”

ไคมองทั้งสองคน

เขาไม่เข้าใจ

คนที่ทะลวงเข้าสู่ขั้นใหม่ควรมีสัญญาณบางอย่าง

แต่สำหรับนัท...

ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีการระเบิดปราณ

ไม่มีคลื่นพลัง

ไม่มีช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าตัวเองทะลวง

เหมือนระดับพลังของเขา...

เปลี่ยนไปเอง

ไคยังไม่ทันถามต่อ

เสียงคำรามก็ดังขึ้น

โฮกกกก!!!

บอสกำลังพุ่งเข้ามา

ไคหันกลับทันที

“ไว้ค่อยคุย!”

นัทกำง้าว

“ครับ”

มาร์โกยิ้ม

“อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้แล้ว”

นัทมองบอส

“รู้ว่าอะไร?”

“นายแข็งแกร่งขึ้น”

นัทกระชับง้าว

“งั้นก็ใช้มันเลย”

บอสพุ่งเข้ามา

รันรับด้านหน้า

ไคโจมตีจากด้านข้าง

มาร์โกหายเข้าเงา

นัทก้มตัว

ปราณไหลลงขา

ฟึ่บ!

เขาพุ่งออกไป

เร็วกว่าเดิม

แต่ครั้งนี้เขารู้สึกถึงมันชัดเจน

ไม่ใช่เพียงความเร็ว

การควบคุมดีขึ้น

เขาเปลี่ยนทิศกลางการเคลื่อนที่ได้ง่ายขึ้น

นัทอ้อมไปด้านหลัง

มาร์โกปรากฏขึ้นอีกฝั่ง

ทั้งสองสบตากัน

ไม่ต้องพูด

มาร์โกพุ่งก่อน

ฉึก!

มีดแทงเข้าไปในรอยแตก

บอสหันตาม

นัทเข้าจากอีกด้าน

ฉัวะ!

ง้าวฟันเข้าใส่จุดเดิม

แกร๊ก!

เกราะแตกออก

ชิ้นใหญ่หลุดลงพื้น

ไคตะโกน

“อีกครั้ง!”

รันกระแทกโล่เข้าใส่

บอสเสียหลัก

มาร์โกหายเข้าเงา

นัทถอยหนึ่งก้าว

ส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งเข้าไป

ครั้งนี้เขาไม่ใช้สกิล

เพียงรวบรวมปราณไปที่ง้าวเท่าที่จำเป็น

แล้วฟัน

ฉัวะ!!!

ง้าวทะลุเข้าไปถึงด้านในของข้อต่อ

เสียงแตกร้าวดังขึ้น

กร๊อบ!

ขาข้างหนึ่งของบอสทรุดลง

ทุกคนเห็นพร้อมกัน

ไคตะโกน

“มันเสียสมดุลแล้ว!”

มาร์โกพุ่งเข้าไป

ฉึก!

มีดแทงเข้าไปในช่องว่าง

บอสคำราม

มันพยายามยกอาวุธขึ้น

แต่รันกระแทกโล่เข้าใส่อีกครั้ง

ตูม!

ไคพุ่งเข้าด้านหน้า

เปลวไฟรวมอยู่ที่กำปั้น

“เปิดทาง!”

ทุกคนถอย

ไคกระแทกหมัดเข้าใส่กลางลำตัว

ตูมมมม!!!

เปลวไฟระเบิดออก

เกราะด้านหน้าร้าว

บอสเซไปด้านหลัง

นัทมองช่องว่างตรงหน้า

เขากำง้าวแน่น

มาร์โกปรากฏขึ้นข้าง ๆ

“พร้อมไหม?”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

ทั้งสองพุ่งออกพร้อมกัน

มาร์โกใช้เงา

นัทใช้แรงส่งจากเท้า

หนึ่งคนจากด้านซ้าย

อีกคนจากด้านขวา

บอสพยายามหมุนตัว

แต่ช้าเกินไป

มาร์โกแทงมีดเข้าไปในรอยแตก

นัทฟันซ้ำ

ฉัวะ!!!

แกร๊กกกก!!!

รอยแตกจากข้อต่อขยายขึ้นไปทั่วเกราะ

เสียงแตกร้าวดังต่อเนื่อง

กร๊อบ...กร๊อบ...กร๊อบ...

บอสหยุดนิ่ง

ร่างขนาดใหญ่สั่นสะเทือน

ไคมองจังหวะนั้น

“ทุกคน!”

ทุกคนรวมพลังโจมตีพร้อมกัน

โล่

หอก

ดาบ

มีด

ง้าว

และเปลวไฟของไค

พุ่งเข้าใส่จุดที่แตกพร้อมกัน

ตูมมมมมม!!!

เกราะทั้งส่วนระเบิดแตกออก

ร่างของบอสเซไปด้านหลัง

นัทกำง้าวแน่น

เขาพุ่งเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่มีสกิล

ไม่มีการอัดปราณทั้งหมดลงไป

เพียงรวบรวมเท่าที่จำเป็น

แล้วฟันลงตรงจุดที่เปิดออก

ฉัวะ!!!

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง

ร่างของบอสหยุดนิ่ง

จากนั้น—

ครืน...

ร่างขนาดใหญ่ค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น

ตูม

ไม่มีใครพูด

ทุกคนยืนมองมัน

จนแน่ใจว่า...

มันไม่ขยับอีกแล้ว

นัทหอบหายใจ

มาร์โกถอนมีดออกจากร่างบอส

ไคยืนนิ่ง

สายตายังคงอยู่ที่นัท

เขาเพิ่งเห็นสิ่งหนึ่งชัดเจน

เด็กหนุ่มคนนี้...

เพิ่งเข้าสู่ ปราณก่อเกิดขั้นต้น

และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองขึ้นขั้นตอนไหน

ไคส่ายหน้าเบา ๆ

“สองคนนี้...”

รันหันมามอง

“อะไร?”

ไคไม่ได้ตอบทันที

เขามองร่างบอสที่นอนอยู่

จากนั้นมองนัทกับมาร์โก

ในที่สุด...

พวกเขาก็ผ่านมันมาได้

แต่สำหรับไค

สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนการฆ่าบอส...

กลับน่าตกใจกว่าชัยชนะเสียอีก.