เจ้าอยากให้ข้าเป็นวายร้ายอย่างงั้นเหรอ?? เจ้าเปิดตาดูสิข้าหรือพวกเขากันแน่ที่เป็นตัวร้าย

เจียงหยุนยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ สายตาของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยการดูหมิ่นขณะมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าและเขามองไปที่เจียงถิงด้วยเจตนาฆ่า เนื่องจากเขารู้สาเหตุที่ไฟไหม้ฐานทัพลับมาจากนางที่ต้องการหาของขวัญให้กับวันเกิดของเจียงเฟิงโดยการล่ากิเลนไฟและผลกระทบจากการต่อสู้ของนางกับกิเลนไฟนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดไฟไหม้ในตอนนั้น

เขาพูดด้วยเสียงที่ไร้ความสนใจ "ให้ข้าเล่นกับมดตัวเล็กเหล่านั้น มันคงจะไม่สนุกเท่าไหร่ ว่าไหม?"

เจียงเฟิง เจียงถิง เจียงลี่ จื่อหาว ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อได้เห็นความเย่อหยิ่งของชายผู้นี้

เจียงถิง "หึ…เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งขนาดนั้นเลยรึไง"

บรรพบุรุษลำดับ 77 ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ สูดหายใจลึกก่อนจะพูดขึ้น "เจ้าช่วยลดการเพาะปลูกลงมาได้หรือไม่?"

เจียงหยุนยิ้มเล็กน้อย แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย "ได้ แต่ถ้าข้าชนะแล้ว ข้าจะได้อะไรล่ะ?"

บรรพบุรุษลำดับ 13 ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของลำดับ 77 เข้ามาเสริมเสียงดัง

"เจ้าจะได้รับตำแหน่งบุตรแห่งพระเจ้าของตระกูลเจียง ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลจะเทเข้าหาเจ้า เจ้าจะมีอำนาจและการสนับสนุนมากที่สุดในตระกูล!"

….

….

เจียงหยุนหัวเราะเสียงเบา เสียงนั้นฟังดูเยือกเย็นและท้าทาย "อืม…..ข้าไม่สนใจ"

บรรพบุรุษลำดับ 77 ถามด้วยความสงสัย "ถ้าเช่นนั้น เจ้าต้องการอะไร?"

เจียงหยุนเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันที ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความโหดเหี้ยม เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายลึกซึ้งและใช้จังหวะนี้ที่ทุกคนไม่คาดคิดนี้

"ข้าต้องการชีวิตของพวกมันทุกคนยังไงละ"

คำพูดของเจียงหยุนทำให้บรรพบุรุษลำดับ 77 ถึงกับชะงัก และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้หรือพูดอะไรออกมา ทันใดนั้นเอง คลื่นน้ำแข็งอันแหลมคมพุ่งเข้าใส่เจียงเฟิง เจียงลี่ และเจียงถิง รวมถึงจื่อหาวและเหล่าอัจฉริยะคนอื่น ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว

ทุกคนตกใจเมื่อเห็นการโจมตีที่รวดเร็วและโหดร้ายนี้ พวกเขาไม่สามารถหลบหนีการโจมตีของเจียงหยุนได้ จื่อหาว ซึ่งมีการเพาะปลูกสูงที่สุดในกลุ่มเพียงแค่จักรพรรดิระดับ 2 รู้ตัวว่าตนเองไม่มีทางรอดพ้นจากการโจมตีได้เลย เขาเตรียมที่จะใช้พลังบางอย่าง พร้อมเสียงพูดจากอัจฉริยะบางคน

“ไอ้สารเลว…เอ๊ยยย”

“เจ้าลอบโจมตีงั้นเหรอ…ช่างน่ารังเกียจ”

แต่ทันใดนั้นเอง เว่ยหนิงเห็นสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนั้นด้วยความที่นางเป็นห่วงลูกของนางมาก นางจึงรีบกระโจนเข้าไปโจมตีเจียงหยุนทันที อย่างไรก็ตาม เจียงหยุนไม่ได้หลบหนีหรือปัดป้องด้วยวิธีใด ร่างของเขากลายเป็นน้ำแข็งในพริบตาเมื่อการโจมตีของเว่ยหนิงกระทบตัวเขาและเว่ยหนิงต้องหยุดการโจมตีเมื่อเห็นว่าเจียงหยุนไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ จากการโจมตีของนางเลย

"เป็นไปไม่ได้..." เว่ยหนิงกระซิบออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง นางยืนหยัดอยู่อย่างตะลึงงัน มองเจียงหยุนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

เจียงหยุนยังคงยืนยิ้มเล็กน้อยอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด สายตาของเขากวาดมองไปยังผู้คนตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"นี่คือสิ่งที่พวกท่านตัดสินใจมาใช่ไหม? แล้วที่คุยกันเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกัน" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"เจ้านั่นแหละ….ทำไมอยู่ดีถึงได้เริ่มโจมตีกัน" เจียงฮ่าวพูดขึ้น

"ข้ากลัวนิ..ดูท่าทางของพวกเขาแต่ละคนสิข้าคิดว่ามันน่ากลัวกว่าผู้ฝึกตนปีศาจเสียอีก" เจียงหยุนหัวเราะเล็กน้อย

เสียงหนึ่งดังขึ้น "เจ้าทำอะไร..นายน้อยของพวกเรากัน…ไอ้สารเลวเอ๊ย" พร้อมผู้อาวุโสบางคนได้พุ่งเข้าไปโจมตีเจียงหยุนทันที

"เฮ้อ... ข้าคิดว่าสันติอาจจะเป็นทางออกเสียอีก" เสียงเจียงหยุนดังขึ้น

"เจ้า..…"

ยังไม่ทันที่คำพูดของเขาจะจบสิ้น คลื่นน้ำแข็งที่ทรงพลังและหนาวเหน็บก็พุ่งออกมาจากตัวเจียงหยุน มุ่งตรงไปยังเหล่าอัจฉริยะที่ยืนตะลึงอยู่ พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัว และพลังนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต่อต้านได้

เจียงฮ่าว ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของเจียงหยุน เขาตกใจอย่างมากกับพลังอันมหาศาลของลูกชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนที่ไร้ค่ามาก่อน ทันใดนั้นเอง บรรพบุรุษลำดับ 120 พุ่งเข้าหาเจียงหยุนอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายเดียวคือสังหารเขา!

“ระบบ” เสียงดังขึ้นในใจของเจียงหยุน

[รับทราบโฮทส์] เสียงตอบกลับจากระบบ

"เจ้าเด็กอวดดี!" บรรพบุรุษลำดับ 120 คำรามอย่างเกรี้ยวกราด ดาบในมือของนางแทงทะลุร่างของเจียงหยุนด้วยความรวดเร็ว ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตกใจและตั้งใจจะห้ามปรามนาง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม คือความว่างเปล่าทรงกลมเปิดออกข้างหลังบรรพบุรุษลำดับ 120 และดาบของนางที่แทงทะลุร่างเจียงหยุนไปแล้วนั้นมันกลับออกมาจากความว่างเปล่านั้น แทงทะลุเข้าที่ข้างหลังร่างของนางเอง แต่นางเองก็สามารถหลบเลี่ยงจุดตายได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ยังคงได้รับบาดเจ็บอย่างหนักอยู่ดี

เสียงหอบหายใจของบรรพบุรุษดังขึ้น พร้อมความตื่นตระหนกที่แฝงอยู่ในแววตา

"ทำไม... ทำไมกึ่งจักรพรรดิอมตะเช่นข้าถึงไม่สามารถโจมตีเจ้าได้?"

เจียงหยุนยิ้มเยาะ ดวงตาเย็นชาของเขาจับจ้องไปที่นาง ราวกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยที่น่าสมเพช เขาเอื้อมมือไปยังตำแหน่งหัวใจของบรรพบุรุษลำดับ 120 แต่ก่อนที่จะสัมผัสได้ บรรพบุรุษอีกคนพุ่งเข้ามาพร้อมกับพลังที่เปล่งประกาย

"เจ้า สารเลว!" บรรพบุรุษคนนั้นคำราม "เจ้ายังคิดจะฆ่าบรรพบุรุษของตนเองเช่นนั้นหรือ?"

เจียงหยุนไม่สนใจคำพูดใด ๆ ของบรรพบุรุษเลยเขาใช้ช่องโหว่พุ่งทะยานไปหากลุ่มอัจฉริยะทันที โดยเฉพาะเจียงเฟิง เจียงลี่ และเจียงถิง มือของเขาเริ่มเรียงรูปแบบบางอย่างขึ้นในอากาศ สัญลักษณ์เรืองแสงลอยขึ้นพร้อมกับพลังที่น่ากลัว

"ฮึ….เจ้าอย่าได้คิดที่จะทำลายอนาคตของตระกูลเด็ดขาด!"

เสียงหนึ่งดังขึ้น ขณะที่พลังอันน่ากลัวของเจียงหยุนเริ่มโหมกระหน่ำ มันคือเจียงฮ่าวที่ใช้พลังเคลื่อนย้ายเจียงเฟิง จื่อหาว เจียงลี่ เจียงถิง และคนบางส่วนออกไปจากสนามรบได้ทันก่อนที่พวกเขาจะตกเป็นเป้าหมายของการโจมตี

เจียงหยุนหันมองตามอย่างไม่สนใจนัก เขายังคงพุ่งเข้าหาเหล่าอัจฉริยะคนอื่น ๆ โดยไม่หยุดยั้ง ทุกคนที่ยังเหลืออยู่พยายามหนีตาย แต่กลับไม่สามารถหลบหนีน้ำแข็งของเจียงหยุนได้ และเจียงหยุนค่อย ๆ ดูดกลืนพวกเขาเข้าไปในตัวเขาอย่างรวดเร็ว

"ไม่..." เจียงถิงอุทานออกมาเมื่อเห็นการกระทำของเจียงหยุน น้ำตาเอ่อล้น "พี่ชายหลิน!"

"ท่านพ่อช่วย..พี่ชายหลินด้วย!….ได้โปรด" เจียงถิงตะโกนขึ้น

เจียงฮ่าวโกรธและกำลังจะลงมือแต่ในขณะที่สถานการณ์กำลังเข้าสู่ความรุนแรงที่สุด ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มบรรพบุรุษด้วยท่าทางมั่นคงและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เจ้าหนู เจ้าเริ่มจะทำเกินไปแล้วรึเปล่า”

เสียงของเขาดังไปทั่วบริเวณ ทุกคนหันไปมองที่บุคคลที่พึ่งออกมาจากความว่างเปล่าด้วยความตกตะลึง บุคคลที่ก้าวออกมาคือบรรพบุรุษลำดับ 9 ผู้เป็นจักรพรรดิอมตะระดับต่ำ ชายผู้โหดเหี้ยมและยึดถือกฎและประโยชน์ของตระกูลเป็นอันดับแรก

ทุกคนที่นั่นตะโกน “คารวะ บรรพบุรุษลำดับ 9” แต่บรรพบุรุษลำดับ 9 ไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อยเพราะสายตาของเขาจับจ้องไปที่เจียงหยุนเท่านั้น

เจียงหยุนยิ้มเยาะและหัวเราะเบา ๆ เขาหันไปมองบรรพบุรุษลำดับ 9 ด้วยท่าทีที่ไม่สนใจ

“ข้าทำอะไรตรงไหนที่มันเกินไปกันช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อยสิ”

บรรพบุรุษลำดับ 9 พูดขึ้น “เจ้าทำร้ายคนภายในตระกูลเดียวกันอย่างโหดเหี้ยมแถมเจ้ายังได้ฆ่าบางคนไปแล้วด้วย ข้าขอสั่งลงโทษเจ้าโดยการคุมขังในคุกของตระกูล”

เจียงหยุนพูดแทรกขึ้นมา “สั่งลงโทษข้า? ข้าก็หวังว่าท่านจะมีความสามารถพอที่จะทำอย่างที่ปากท่านพูดนะ”

เขาพูดพร้อมกับดูดกลืนอัจฉริยะและธิดาแห่งโชคชะตาที่เป็นผู้ติดตามของจื่อหาวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เจียงถิงตะโกนขึ้น "ท่านพ่อช่วยพี่ชายหลินเร็วเข้า!"

จื่อหาวตะโกนออกไปด้วยความกังวล “ผู้อาวุโส ช่วยนางด้วยขอรับ!”

บรรพบุรุษลำดับ 9 ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พร้อมกับถามเจียงหยุนอย่างจริงจัง

“เจ้าหนูถ้าข้าสามารถยกเลิกความผิดของเจ้าทั้งหมดได้ เจ้าต้องการกลับมาที่ตระกูลเจียงหรือไม่?”

เจียงหยุนยิ้มด้วยท่าทีหยามเหยียดและตอบกลับ

“กลับมาเพื่อให้เจ้าดึงต้นกำเนิดร่างกายของข้าอีกงั้นเหรอ? ข้าไม่ได้อายุ 5 ขวบเหมือนตอนนั้นแล้วนะ”

บรรพบุรุษลำดับ 9 ส่งเสียงออกมา “หึ แล้วไงละ เจ้าก็ควรเสียสละเพื่อตระกูลหรือไม่?”

เจียงหยุนยิ้มและหัวเราะ “แล้วข้าได้อะไรละ หลังจากพวกเจ้าดึงต้นกำเนิดร่างบางอย่างออกไปจากข้าแล้วเจ้ามอบอะไรให้ข้าบ้างละ..การดูแลที่ดีหรือที่พักอาศัยที่อบอุ่นหรือทรัพยากรในหารฝึกตนละ…”

บรรพบุรุษลำดับ 9 เงียบ “…….”

เจียงหยุนหัวเราะต่อ “ไม่..ไม่..หลังจากที่พวกเจ้าดึงต้นกำเนิดร่างกายของข้าออกไปแล้วพวกเจ้าได้ก็ปกปิดความทรงจำข้าแล้วโยนข้าที่มี อายุ 5 ไปไว้ในลานขยะไงละ…จำได้รึเปล่า”

เจียงหยุนมองไปที่เจียงเฟิง “ส่วนให้ข้าเดาคงจะเพื่อรักษาเจ้านั้นสินะ…”

บรรพบุรุษลำดับ 9 พูดแทรก “หุบปากซะ!!”

ทันใดนั้นเจียงหยุนลอบโจมตีบรรพบุรุษลำดับ 9 ทันทีแต่มันก็ไม่ได้ผลเลยพลังของทั้ง 2 คนปะทะกันอย่างแรง และกลายเป็นเจียงหยุนที่ได้ร่วงหล่นล้มลงกับพื้นพร้อมเลือดที่ไหลออกจากตัวเขามากมาย แต่เขาก็ยังคงยิ้มและหัวเราะได้พร้อมพูดว่า

“ระดับจักรพรรดิอมตะได้แค่นี้หรือไง หากเจ้ากับข้าอายุเท่ากันเจ้าคงเป็นได้แค่มดที่ข้าเหยียบระหว่างทางก่อนจะได้เริ่มเดินบนเส้นทางแห่งการเพาะปลูกเสียอีก”

บรรพบุรุษลำดับ 9 หัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าการใช้คำยั่วโมโหที่ไร้ค่าของเจ้าเพื่อที่จะให้ข้าเปิดช่องโหว่ให้สินะช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินยิ่งนัก”

สิ้นสุดเสียง พลังทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง คลื่นพลังของบรรพบุรุษลำดับ 9 มุ่งตรงไปที่เจียงหยุนแต่เจียงหยุนไม่ได้สนใจแต่อย่างใดที่เขาถูกการโจมตีนั้นจนทำให้บาดเจ็บสาหัสแต่เขากลับใช้การกระแทกของพลังนั้นเป็นแรงส่งตัวเขามุ่งตรงไปที่หาเจียงเฟิง เจียงถิง เจียงลี่และจื่อหาวทันที ทันใดนั้นเองมือของเขาได้ใช้รูปแบบปกปิดสวรรค์เพื่อพยายามดูดโชคของคนเหล่านั้นทั้งหมดทันทีแต่ทันใดนั้นเอง หอกไฟก็พุ่งตรงมาแทงที่ร่างของเจียงหยุนทำให้ร่างกายเขาหยุดนิ่งลงและเลือดที่ไหลออกมาจากปากของเขา บรรพบุรุษลำดับ 9 พุ่งตรงมาพร้อมจับคอของเจียงหยุนยกขึ้นและพูดว่า

“เจ้าคิดว่า..ข้าไม่กล้าฆ่าเจ้ารึไง…”

เจียงหยุนพูดขึ้น “แน่นอนว่า…ไม่”

ทันใดเจียงหยุนเปิดใช้งานรูปแบบน้ำแข็งที่เขาแอบให้ระบบซ่อนไว้ก่อนหน้านี้พร้อมยิ้มและค่อยๆ หมุนคอของตัวเองจนมันได้หักออกและเสียชีวิตลงทันที บรรพบุรุษลำดับ 9 ตกใจเขาไม่คิดว่าเจียงหยุนจะทำแบบนี้ และเมื่อเจียงหยุนเสียชีวิตลง ทุกคนที่นั่นตกใจและนี้มันเรื่องบ้าอะไรกันทุกอย่างมันเกิดอะไรขึ้นไวไปหมดเลย พวกเขาไม่สามารถตั้งตัวได้และอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ อัจฉริยะที่พวกเขาคาดหวังถึงขนาดที่พวกเขาพร้อมที่จะทิ้ง ร่างจักรพรรดิอมตะทั้ง 3 คนเพื่อเลือกเจียงหยุนแต่เพียงผู้เดียวแต่ตอนนี้เขากลับเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายด้วยการหักคอของตัวเองงั้นรึ

ทันใดนั้นแรงดูดมหาศาลได้ดึงดูดทุกคนเข้าไปหาร่างที่ไร้ชีวิตของเจียงหยุนทันทีโดยบางคนที่มีการเพาะปลูกระดับต่ำก็ไม่สามารถหลบหนีได้และพวกที่มีการเพาะปลูกสูงก็ถูกน้ำแข็งแช่เอาไว้ไม่สามารถขยับได้เช่นกัน บรรพบุรุษลำดับ 9 ที่สังเกตเห็นอะไรบ้างอย่างที่ร่างกายของเจียงหยุนและพูดขึ้น

“ไอ้เด็กเวรนี้..มันตั้งใจจะระเบิดตัวเอง”

ทันใดนั้นเองชายคนหนึ่งก็ออกมาจากความว่างเปล่าและหยุดระเบิดจากร่างกายของเจียงหยุนได้อย่างง่ายดายและทุกคนที่อยู่ที่นั่นตกตะลึงและมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ว่านี้มันเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อกี้กัน และพวกเขามองไปที่ศพของเจียงหยุนที่กลายเป็นน้ำแข็งและร่างกายก็ค่อยๆ แตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ น้อยๆ พวกเขากลับเพิ่มความมึนงงขึ้นไปอีกยังไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเจียงหยุนทำไปเพื่ออะไรทำไมถึงต้องฆ่าตัวตายด้วย

ทุกคนที่มึนงงอยู่ก็พูดขึ้น “คารวะบรรพบุรุษลำดับ 5” ชายชราโบกมือให้ทุกคนตามสบายได้

เจียงฮ่าว เว่ยหนิง “ทั้งสองได้แต่เงียบ” และเจียงลี่ก็เช่นกัน

เจียงถิง “พี่ชายหลิน….ไม่..ไม่”

เจียงเฟิงมีรอยยิ้มในใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเจียงหยุนเสียชีวิตไปแล้ว

“เราทำอะไรผิดไปกัน..เขาไม่ชอบตระกูลเจียงถึงขนาดที่ต้องฆ่าตัวตายเลยรึไง” บรรพบุรุษคนหนึ่งพูดขึ้น

“เหตุผล..คืออะไรกัน” บรรพบุรุษอีกคนหนึ่งก็พูดขึ้น

“เราเสียอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ไปแล้วเหรอ…” บรรพบุรุษอีกคนพูดขึ้น

“เฮ้อ….เราไม่สามารถเลี้ยงสัตว์ร้ายหลายตัวเอาไว้ด้วยกันได้หรอก...โดยเฉพาะคนอย่างเจียงหยุน” บรรพบุรุษลำดับ 5

บรรพบุรุษลำดับ 9 เขามองไปที่เศษน้ำแข็งของเจียงหยุนด้วยความโกรธและพูดออกไปด้วยเสียงที่หนักแน่น

“ทำไมเจ้าถึงเลือกแบบนี้กัน….ทำไมถึงไม่..ทิ้งความแค้นของเจ้าแล้วมาเริ่มใหม่กับตระกูลกันนนนน”

บรรพบุรุษลำดับ 5 พูดขึ้น “งี่เง่า..…เจ้าคิดว่าเขาที่จำเรื่องที่เจ้าดึงต้นกำเนิดของเขาออกมาเพื่อรักษาเจียงเฟิงแล้วเจ้าคิดว่าเขายังต้องการกลับมาที่ตระกูลเจียงด้วยรึไง…ช่างโง่เขลา”

บรรพบุรุษลำดับ 9 นิ่งเงียบเมื่อถูกบรรพบุรุษลำดับ 5 พูดแบบนั้นออกมาและความกดดันที่ปะทะกับทุกคนทำให้พวกเขาตกใจจนตัวสั่น ทันใดนั้นเองบรรพบุรุษลำดับ 5 ก็ได้ทำการจื่อหาวสลบลงไปพร้อมสังหารคนจากกองกำลังอื่นๆ ทั้งหมดทันที คนจากตระกูลเจียงตกใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่บรรพบุรุษลำดับ 5 พูดขึ้น

“หน่วยลับของตระกูลมาหาข้าซะ”

ตัดภาพมาที่ ณ ภูเขาแห่งหนึ่ง เจียงหยุนนั่งอยู่ในบนพื้นหญ้าอย่างสงบ ท่ามกลางกลิ่นหอมของชา เขาดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับการดื่มชาอย่างสบายใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบนี้เขาคิดถึงแผนการบางอย่าง

เมื่อเขาเพิ่งเสร็จสิ้นการต่อสู้กับเฟิ่งอี้และในตอนที่ชายชุดดำ มาเชิญให้เขากลับไปที่ตระกูลในตอนนั้นเขาได้สลับร่างกับโคลนสังสารวัฏเพื่อให้โคลนไปที่ตระกูลเจียงเพื่อไปเรียนรู้ทักษะและคัมภีร์ต่าง ๆ ของตระกูลเจียงแทนตัวเขาเอง

ตอนแรกเขาคิดว่ามันคงจะยากแต่เหตุการณ์หลายอย่างมันช่างเป็นใจให้เขาเหลือเกินเขาได้มาทั้งวิชาระดับจักรพรรดิอมตะมากมายและรวบรวมบุตรหรือธิดาแห่งโชคได้อีก 7 คนด้วย ตระกูลเจียงช่างให้ของขวัญล้ำค่ากับเขายิ่งหนัก และเขาหยิบชาขึ้นมาดื่มเล็กน้อยและสายตาที่มองไปบนท้องฟ้าอย่างมีความหมาย