เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​ยามรุ่งอรุณ ขบวนของสำนักเฟยหลงนั้นพร้อมสรรพ ในการจะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง แต่เลี่ยงจินเห็นว่าทางข้างหน้า จะต้องมีศัตรูดักรออยู่อย่างแน่นอน เขาจึงให้เปลี่ยนแผนจากการมุ่งตรงไป  เปลี่ยนไปใช้เส้นทางทิศตะวันออก เพื่อเข้าสู่ประตูเมืองทางด้านทิศตะวันออกแทน โดยใช้เส้นทางเลาะริมแม่น้ำ จะทำให้ต้องคอยระวังศ้ตรูแค่เพียงฝั่งเดียว และหลีกเลี่ยงการปะทะกันพื้นที่ราบ ซึ่งเสียเปรียบด้านจำนวน

"ก็เป็นแผนที่ดีนะ แต่ว่าเราต้องใช้เวลาเดินทางเพิ่มมากขึ้น" เฟยฮุ่ย เห็นด้วยในแผนการ แต่ก็อยากให้ถึงจุดหมายโดยเร็วเพื่อจะได้เสร็จสิ้นภารกิจในครั้งนี้เสียที

"ทางนี้แหละ ข้าวิเคราะห์ดูแล้ว ถึงจะอ้อมขึ้นมาสักหน่อย แต่พวกเราเดินทางได้ปลอดภัยขึ้นก็ น่าจะลองเสี่ยงดู" เลี่ยงจินเชื่อมั่นในความคิดของตน

"เจ้าจะไม่ไปกับพวกข้าจริงๆ หรือเทียนเสียง" หนิงเฟิ่ง ถามหานเทียนเสียง เพราะไม่อยากเชื่อว่าเขาจะอยู่ห่างจากเฟยฮุ่ยได้ เนื่องจากที่ผ่านมาเห็นติดตามกันดั่งเงา

"ครั้งนี้ถ้าจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ก่อนขอเวลาข้าสักนิดแล้วข้าจะตามไปสมทบ" หานเทียนเสียงตอบอย่างมั่นใจว่าเขาจะต้องติดตามไปอย่างแน่นอน

 "ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้า"หนิงเฟิ่งกล่าวกับหานเทียนเสียงก่อนจะหันไปทางเฟยฮุ่ย

"น้องฮุ่ย สหายของเจ้าไม่ได้ตามไปด้วยเช่นทุกครั้งเจ้าไม่รู้สึกอย่างไรบ้างหรือ"

"ช่างเขาปะไร ไปด้วยก็รังแต่จะเป็นภาระ" เฟยฮุ่ยตอบโดยที่มิได้หันมาหน้ามามองผู้ใด

"อ้าวไปเสียแล้วมิได้ร่ำลากันเลย" หนิงเฟิ่งประหลาดใจที่เฟยฮุ่ยไปโดยมิได้ลาหานเทียนเสียง

"แล้วข้าจะรีบตามไปนะ!" หานเทียนเสียงตะโกนไล่หลังเฟยฮุ่ยไป

"ถ้าจ้าฝึกไม่สำเร็จ ไม่ต้องรีบตามข้าไปนะเกะกะ!" เฟยฮุ่ยร้องตอบโดยที่มิได้หันหลังกลับมามองเช่นเดิม...

"อย่างไรข้าก็จะตามเจ้าไป..." ประโยคหลังนี้หานเทียนเสียงไม่ได้ตอบกลับไปเพียงแต่พูดกับตนเอง

หลังจากขบวนของสำนักไปหลงออกจากหมู่บ้านไปแล้ว หานเทียนเสียงจึงได้กลับมาพบเซียงเหลียงที่ ถึงแม้อาการจะไม่กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม แต่เขาก็แข็งแรงขึ้นกว่าเดิมได้อย่างรวดเร็วในชั่วข้ามคืน

"พร้อมแล้วใช่ไหมล่ะ"เซียงเหลียงถามความพร้อมของลูกศิษย์

"ถ้าพร้อมมาตั้งนานแล้วท่านรีบสอนค่าให้เก่งเร็วๆ เถอะ" หานเทียนเสียงเริ่มใจร้อน เพียงเฟยฮุ่ยจากไปได้ไม่นานแต่สำหรับเขา แล้วมันช่างรู้สึกเนิ่นนานจนแทบจะทนไม่ได้

"ดีมากข้าขอให้เจ้ากระตือรือร้นอย่างนี้ได้ตลอดนะ ฮ่าๆ" เซียนกระบี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีแต่แววตากับดูน่ากลัว

"ท่านจะให้ข้าฝึกอะไรก่อนเล่า" หานเทียนเสียงถามอย่างคนที่ไม่เคยฝึกวิทยายุทธมาก่อน

"ของเจ้ามันเป็นแบบพิเศษหันหลังมาสิ...ใช้แค่ความอดทนอย่างเดียว!" เซียนกระบี่สั่งให้ลูกศิษย์หันหลังมาจากนั้นจึงโคจรพลัง ภายในทั้งหมดถ่ายทอดให้กับเขา

"อ๊าคค!... ท่านทำอะไรข้าเนี่ย! ทำไมข้าถึงได้ปวดไปทั่วร่างกาย" หานเทียนเสียงร้องลั่นเพราะไม่เคยมีกำลังภายในสะสมอยู่ในร่างกายมาก่อน

"เงียบๆ สิ ทำสมาธิไว้ ข้าแค่ถ่ายทอดกำลังภายในให้กับเจ้า ถึงมันอาจจะทรมานเจียนตาย แต่ถ้าเจ้าทนไม่ได้ก็คงต้องตายจริงๆ" เซียนกระบี่ถ่ายทอดพลัง 1 ใน 3 ส่วนให้เขาก่อนเพราะถ้าหากให้รับในครั้งเดียวร่างกายกานเทียนเสียงน่าจะรับไม่ไหวแน่นอน

"โอ๊ยยย ข้าไม่ไหวแล้ว ได้โปรดหยุดเถอะ!" หานเทียนเสียงเกิดมายังไม่เคยได้รับความเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อนร้องขอให้เซียงเหลียงหยุดมือ

"ใจเสาะจริงๆ ครั้งต่อไปเจ้าจะทรมานยิ่งกว่านี้เจ้าต้องทนให้ได้! รวบรวมสมาธิไว้เจ้า ตอนนี้เจ้าเริ่มสัมผัสพลังในร่างกายได้แล้วใช่หรือไม่ พยายามควบคุมมันไว้ แล้วทำตามที่ข้าบอก ถ้าเจ้าสติแตกไม่ตายก็พิการ" เซียงเหลียง มาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีทางหยุดมืออย่างแน่นอน

"มันทำไมถึงเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ" พูดได้เท่านี้หานเทียนเสียงก็หมดสติไป

"เฮ้อ...เจ้าหมอยาเอ๋ย แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะรับพลังจากข้าได้หมดเล่านี่" เซียนกระบี่พูดพร้อมส่ายหัวอย่างสุดระอา

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หานเทียนเสียงจึงรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง  ก็พบว่าตนเองนั่งหันหน้าให้กับเซียงเหลียง

"หึหึ พร้อมนะ มาต่อกันดีกว่า" หานเทียนเสียงพร้อมที่จะถ่ายทอดพลังให้กับหานเทียนเสียงต่อ

"แต่ข้ายังไม่พร้อมนะ!! อ๊าคค!" หานเทียนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจเหมือนก่อนหน้า 

" อย่าใจเสาะสิ...คิดถึงนางหนูเฟยฮุ่ยเขาไว้ ...เจ้าอยากเห็นนางตายหรือ" 

"ใช่เฟยฮุ่ย ต้องไม่ตาย! เข้ามาเลยท่านอาจารย์ โอ๊ยย!" หานเทียนเสียง เริ่มมีใจคิดจะสู้แต่ก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวสลบไปอีกครั้งหนึ่ง

"จะไหวไหมละเนี่ยสงสัยจะตายก่อนฝึกสำเร็จซะมั้ง ถ้าเช่นนั้นเป็นตายแล้วแต่ฟ้าลิขิตละกัน" เซียงเหลียงส่ายหัวหนักใจ แต่ทั้งเขาและหานเทียนเสียงต่างก็ไม่มีเวลามากไปกว่านี้อีกแล้ว 

ทางด้านเฟยฮุ่ยได้แต่ครุ่นคิดว่าเซียนกระบี่จะใช้วิธีแบบไหนในการสอนวิทยายุทธ์ ให้กับหานเทียนเสียง โดยหากเป็นวิธีการถ่ายทอดกำลังภายในให้โดยตรงแล้ว นั่นจะเป็นวิธีที่ไวที่สุดแต่ก็อันตรายที่สุดสำหรับผู้รับพลังหากไม่มีความพร้อมที่เพียงพอ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเป็นห่วง หานเทียนเสียงจนจิตใจว้าวุ่นแต่ภารกิจที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้นางต้องตัดใจ...