ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เช้าวันต่อมาชิงเถารู้สึกตัวตั้งแต่เช้ามืดอาจจะเพราะแปลกสถานที่หรือว่าอยู่ในสถานการณ์ที่นางต้องตื่นตัวกันแน่เมื่อนางรู้สึกตัวแล้วจึงรีบออกมาดูนอกที่พักหลังจากที่ทำธุรส่วนตัวเล็กๆน้อยๆตั้งแต่อยู่ในกระโจมพักแล้ว

“คุณหนู”ด้านหน้ากระโจมของชิงเถามีคนของมี่หนิงหยางเฝ้าอยู่ไม่ห่างเมื่อนางออกมาเขาจึงเอ่ยทักทายนางออกมา

“ท่านได้พักบ้างหรือไม่เจ้าคะไม่ใช่ว่านั่งเฝ้าแบบนี้ทั้งคืน” ชิงเถาถามออกไปอย่างเป็นห่วง

“เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับไม่ได้เดือดร้อนอะไร”เมื่อได้รับคำตอบเช่นนั้นชิงเถาจริงไม่ได้ถือสาอยู่สนทนากับเขาต่อนางเดินไปยังที่มีคนเจ็บหลายคนยังนอนพักอยู่ หลายคนเริ่มจะตื่นกันแล้วแต่ว่าคนที่เจ็บหนักก็ยังคงนอนพักเอาแรงอยู่

“เป็นเช่นไรกันบ้างเจ้าคะแผลดีขึ้นหรือไม่”ชิงเถาเข้าไปถามคนเจ็บใกล้ๆด้วยเสียงที่ไม่ดังจนเกินไปเพราะนางเกรงว่าจะทำให้คนที่ยังหลับอยู่รู้สึกตัว

“ดีขึ้นมากแล้วขอรับ”หลายคนที่ชิงเถาเข้ามาสอบถามต่างตอบเป็นเสียงเดียวกัน ไม่ใช่แค่ตอบเพื่อให้นางสบายใจแต่ว่าเมื่อได้รับการรักษาแล้วพวกเขาก็อาการดีขึ้นจริงๆคงเหลือก็แต่ความเจ็บปวดที่ต้องใช้ยาบรรเทาอาการกันต่อไปอีกหลายวัน

“เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะพวกท่านเอายาไว้กินนะเจ้าคะ จะได้ไม่เจ็บแผลมากจนเกินไป”ชิงเถาส่งยาให้คนเจ็บหลายคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนพวกเขาบาดเจ็บนางจึงให้ยาที่พี่สาวให้มาไปมันเป็นยารักษาอาการบาดเจ็บทั่วไปและยังช่วยเรื่องให้แผลสมานตัวเร็วขึ้นด้วย

“เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้”มี่หนิงหยางที่เห็นชิงเถากำลังยืนคนหม้อข้าวอยู่ไม่ไกลจากที่พักจึงเดินเข้ามาหานางนางหาอะไรทำอีกแล้ว รู้แบบนี้เขาส่งนางกลับที่พักตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

“อ่อคุณชายนั่นเอง ตื่นแล้วหรือเจ้าคะข้ากำลังทำข้าวต้มให้ทุกคนได้กินรองท้องกันเจ้าค่ะ” ชิงเถาตอบอีกคนไปยิ้มๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาสนใจหม้อข้าวต้มของนางต่อ

“ให้ทหารทำก็ได้เจ้าไม่ต้องลำบากหรอก” มี่หนิงหยางเอ่ยห้าม

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะอีกอย่างเหล่าทหารก็สู้รบกับคนร้ายเมื่อคื่นจนเหนื่อยล้าแล้ว ให้พวกเขาได้พักเถอะนี่ก็เหลืออีกไม่เท่าไหร่ ข้าทำได้เจ้าค่ะ”ชิงเถาก็หัวรั้นไม่ทำตามที่เขาว่าเช่นกัน

“เช่นนั้นก็ตามใจเถอะ”ไม่รู้จะทำเช่นไรกับนางดีเขาก็ต้องปล่อยให้นางได้ทำในสิ่งที่ต้องการไป

           เมื่อถึงมื้อเช้าทุกคนที่นอนพักทั้งจากฤทธิ์ยาหรือจากการบาดเจ็บก็ตื่นจนหมดแล้วชิงเถาจึงให้ทหารที่ยังแข็งดีช่วยนำข้าวต้มที่นางทำไปให้กับคนเจ็บก่อนส่วนพวกเขาค่อยกลับมารับอีกรอบข้าวต้มหม้อใหญ่ที่ ชิงเถานางไปหยิบยืมหม้อจากนายทหารที่ดูแลเสบี่ยงของคณะทูตมาเพื่อทำอาหารให้ทุกคนกินข้าวต้มที่ใส่เนื้อรมควันและเนื้อปลาที่ชิงเถาพึ่งซื้อมานางเอาไปลวกก่อนเพื่อลดกลิ่นคาวโรยหน้าด้วยไข่เจียวหั่นฝอยและกระเทียมเจียวส่งกลิ่นหอมปลุกทหารตั้งแต่ก่อนมื้อเช้าเสียอีกและตอนนี้นางก็ยืนมองทุกคนที่กำลังกินข้าวต้มที่นางทำอย่างเอร็ดอร่อยเพียงเท่านี้นางก็ดีใจแล้ว ถือเสียว่าเป็นการกล่าวขอโทษเล็กๆน้อยๆจากนางอีกอย่างที่ทำให้มี่หนิงหยางมาถึงช้าและช่วยพวกเขาได้ช้าก็แล้วกันชิงเถานางเห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนหลังจากที่มี่หนิงหยางเข้ามาช่วยเหลือเหตุการณ์ก็แปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นฝ่ายชนะพวกคนร้ายได้โดยง่ายเลย

“พี่รองงงง”เสียงหมิงลู่ร้องขึ้นอยู่ไม่ไกลเมื่อเห็นพี่สาวยืนอยู่หลังหม้อข้าวหม้อใหญ่เมื่อคืนเขาเป็นห่วงพี่สาวมากๆ ที่อยู่ๆก็วิ่งหนีหายไป แต่ก็ไม่อาจจะตามไปได้ถ้าไม่มีคนไปส่งข่าวว่าพี่สาวสบายดีและพักอยู่อีกที่ เขาและพี่ชายคงไม่อาจเข้านอนได้แล้วเมื่อคืนคงต้องนั่งรอพี่สาวจนถึงเช้าเป็นแน่

“พวกเจ้ามาได้อย่างไรกัน”ชิงเถาที่เห็นน้องชายวิ่งลิ่วเข้ามาจึงเอ่ยถามออกมพร้อมส่งยิ้มไปถึงหมิงเลี่ยนที่เดินตามหลังน้องชายมาด้วย

“ข้าเร่งให้พวกเขาพามาหาพี่รองขอรับ”

“เขางอแงจะมาหาพี่รองตั้งแต่ตื่นเลยขอรับ”หมิงลู่บอกพี่สาวด้วยรอยยิ้มร่าเริงและก็ตามด้วยประโยคที่หมิงเลี่ยนฟ้องพี่สาวเรื่องของน้องชาย

“ข้าไม่ได้งอแงเสียหน่อย”

“แต่เจ้าลงไปนอนบนพื้นเลยนะตอนที่พวกเขาจะไม่พาเจ้ามาหาพี่รอง”สองแฝดเริ่มทะเลาะกันแล้ว เมื่อน้องชายไม่ยอมรับเรื่องที่พี่ชายเล่า

“เอาละๆเงียบก่อน ว่าแต่พวกเจ้ากินข้าวมาหรือยัง ถ้าไม่ก็กินพร้อมกันเสียที่นี่เลย”ชิงงเถารีบห้ามทั้งสอง เดี๋ยวจะเสียงดังรบกวนคนอื่นไปมากกว่านี้

“ยังเลยขอรับ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นชิงเถาจึงได้ตักข้าวต้มให้กับน้องชายและคนติดตามคนอื่นๆด้วยทันทีและตัวนางเองก็ตักข้าวต้มแล้วไปนั่งกินพร้อมน้องชายด้วย ตอนแรกก็ยังไม่หิวหรอกแต่พอเห็นน้องชายมาแล้วท้องนางก็เริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาแล้ว

“คุณหนูไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนแน่นะขอรับ”เอ้อฉงยังคงถามชิงเถาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจถึงแม้เขาจะไม่เห็นว่านางมีอาการผิดปกติก็เถอะ

“ไม่มีเลยเจ้าค่ะข้าสบายดีมากๆ” ชิงเถาก็ยังยืนยันอีกรอบเมื่อมีคนถาม

“แล้วเรื่องที่พี่รองเล่าเป็นเช่นไรต่อขอรับหลังจากปามีดใส่คนร้ายแล้วยังไงต่อ”ส่วนตัวน้องชายหลังจากที่เลิกห่วงพี่สาวแล้วจึงซักไซ้เรื่องที่นางเจอมาพอเริ่มเล่าแล้วก็จะถูกถามนั่นนี่จนหยุดไม่ได้เหนื่อยพี่สาวอย่างชิงเถาที่ต้องเล่าเรื่องราวให้ฟังต่อจนจบ

“หลังจากนี้พวกท่านจะจัดการเช่นไรต่อ”ชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่เป็นคนหนึ่งในกระโจมที่กำลังหารือกันอยู่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาตื่นได้สักพักมีการเชิญเขาเข้าร่วมปรึกษาหารือเพื่อจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาที่ได้รับบาดเจ็บที่แขนแต่ได้รับการรักษาอย่างดีแล้วจึงมีแรงมานั่งถามคนอื่นอย่างกดดันเช่นนี้

“เรียนอ๋องสามทางเราต้องขออภัยจริงๆพะยะค่ะที่เกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อคืนขึ้นแต่ก็ต้องขอบคุณประมุขพรรคเหนือเมฆาด้วยเช่นกันที่เข้าช่วยเหลือ”องค์ชายเจ็ดเมินตอบคำถาม แต่เลือกจะเริ่มต้นประโยคที่ดูจะผ่อนคลายกว่าก่อน

“กระหม่อมจะเร่งสืบหาผู้อยู่เบื้องหลังให้ได้เร็วที่สุดพะยะค่ะ”นายกองผู้อารักขาเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น

“ข้ากระหม่อมก็เช่นกันพะยะค่ะ”เช่นเดียวกับนายกองผู้อารักขาของอ๋องสามจากแคว้นเย่วอู่

“ต้องแน่อยู่แล้วพวกเจ้าต้องจับตัวคนร้ายมาให้ได้” อ๋องสามยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กดดันอยู่ส่งไปให้แต่ผู้ที่ฟังก็ต้องก้มหน้ารับอย่างหวั่นเหรง เพราะคราวนี้พวกเขาถึงขั้นหัวขาดเลยก็ได้ถ้าจัดการเรื่องได้ไม่ดี

“ท่านถามข้าไม่ใช่หรือว่าจะทำเช่นไรต่อไปเราก็มาช่วยกันคิดสิ” องค์ชายสามที่เห็นว่านายกองทั้งสองเริ่มจะหวั่นกับการข่มขู่ของอ๋องสามจึงเริ่มเข้าช่วยและเปลี่ยนเรื่องไปก่อน

“แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อ”อ๋องสามหันมาสนใจองค์ชายเจ็ดและสอบถาม

“ท่านประมุขพรรค”องค์ชายเจ็ดไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปขอความคิดเห็นจากอีกคนหรือก็คือพี่ชายที่เขาเคารพนั่นเอง

“จากนี้คง”มี่หนิงหยางเอ่ย และเข้าเรื่องเพื่อหาแนวจาการจัดการต่อจากนี้คนร้ายเมื่อคืนพวกเขาจับตัวพวกมันได้ถึงห้าคนแต่นั่นก็ต้องพลาดเมื่อพวกมันรีบกินยาฆ่าตัวตายไปเสียก่อนคงต้องสืบเอาจากคนตายไปก่อน ไหนจะการแต่งกาย อาวุธและสัญลักษณ์บนร่างกายของกลุ่มคนร้าย พวกเขาคิดว่าคงตามสืบหาได้ไม่ยากแต่เรื่องที่ยากก็คือ ถ้าหากคนพวกนี้ถูกจ้างมาอีกที การจะสืบสาวถึงตัวคนจ้างก็คงเป็นไปได้ยากกว่าเดิมแล้ว

‘เชี่ยนเชี่ยน เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าคนร้ายเมื่อคืนมาจากไหน’ชิงเถาที่ยังนั่งพูดคุยหัวเราะเล่นกับน้องชายแต่ในหัวยังคงสอบถามข้อสงสัยกับเชี่ยนเชี่ยนอยู่

‘ดูเหมือนพวกมันจะเป็นคนของหอพฤกษาราตรีนะ’

‘พฤกษราตรีเช่นนั้นหรือ ไม่เคยได้ยินอ่ะ คืออะไร’ชิงเถายังคงไม่เข้าใจเท่าไหร่ ต้องการคำอธิบายมากกว่า

‘เฮ่อะ มันก็เหมือนพรรคๆหนึ่งในยุทธภพนั่นแหล่ะ หอพฤกษาราตรีมีคนมากทีเดียวพวกมันจะรับงานจ้างมาอีกที ไม่ว่าใครที่มีเงินทองหรือของมีค่ามากพอก็สามารถจ้างพวกมันไปทำงานได้ทั้งนั้น’

‘อ้อ เช่นนี้นี่เอง พวกมันถูกจ้างให้มาฆ่าคนในขนวบเดินทางนี้สินะแล้วพวกมันมาฆ่าใครกันแน่ องค์ชายเจ็ด หรือว่าอ๋องสาม’ชิงเถาพอจะเข้าใจที่เชี่ยนเชี่ยนพูดนางเลยเริ่มคิดต่อว่าพวกนั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อฆ่าใครกันแน่ถ้าเป็นองค์ชายเจ็ดทำไมพึ่งจะลงมือตอนเดินทางกลับหรือว่าจะเป็นอ๋องสามที่เดินทางออกจากแคว้นตนในครั้งนี้ หรือว่าจะเป็นคนทั้งคู่เลยถ้าเป็นทั้งสอง แล้วพวกเขามีความเกี่ยวข้องกันเช่นไรให้คนได้มาฆ่าพร้อมๆกัน