Pioneer Era

หนึ่งในตำนานของชนเผ่าผู้รุกราน คือเรื่องเล่าของการสร้างโลก

"เทพเจ้าสามองค์ ไร้หน้า ไร้แขน และไร้ขา ได้จักเรียงร้อยดวงวิญญาณให้ถือกำเนิดขึ้นบนโลก"

"ดวงวิญญาณเหล่านั้น ประกอบด้วยเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหก"

"เผ่ามนุษย์ผู้ชาญฉลาดและเจ้าเลห์เพทุบาย"

"เผ่ายักษ์ผู้ทรงพลัง"

"เผ่าปักษาผู้ปกครองน่านฟ้า"

"เผ่าอาร์โทโพดาผู้ปกครองใต้พิภพ"

"เผ่าภูติผู้ควบคุมเวทมนตร์"

"และ… เผ่าโพรแคริโอต ผู้ลึกลับไร้ซึ่งตัวตน"

"เผ่าที่น่าสงสารทั้งหกถูกจับขังในวังวนพายุสีดำ และบีบบังคับให้ทำสงครามต่อกัน"

"แล้ววันหนึ่งพวกเขาจักลุกขึ้นต่อต้านเทพเจ้า จนกระทั้งได้รับอิสระภาพเฉกเช่นทุกวันนี้"

***

" และนั่นคือเรื่องราวของยุคแห่งเทพเจ้าที่แม่เคยได้ผ่านเจอมากับตัวเอง"

"ค่ะ ท่านแม่"

[ควีน] ว่าที่ราชินีของอาณาจักรแฟตในวัยสามปีกำลังกล่าวด้วยสายตาที่ส่องประกาย

" เผ่าที่หก มันมีอยู่จริงใช่ไหมค่ะท่านแม่! "

" ว่ากันว่าพวกเขาอยู่ในร่างกายของเราทุกคน พวกเขาใช้ร่างกายของเราเป็นที่พักอาศัย หากว่าเราตายไป พวกเขาก็จะย้ายหาร่างใหม่ในการอยู่อาศัย แต่นั่นคือเรื่องในตำนาน ยังไม่มีใครค้นพบความจริงทางวิทยาศาสตร์เลยแม้แต่คนเดียวนะ"

" ถ้าอย่างงั้นหนูจะไขความลับนั้นเองค่ะ! แล้วจะนำมันมาใช้เพื่อประโยชน์ของเผ่าพวกเราค่ะ! "

" หึ หึ หึ ถ้าเผ่าที่หกมันมีอยู่จริงละนะลูกรัก~"

และท่ามกลางบรรดาพี่น้องนับหมื่นคนที่นั่งฟังรวมตัวอยู่ในห้องโถงต่อหน้าราชินีแฟต ก็มี [ควีน] ผู้นี้เพียงผู้เดียวที่เชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่าเรื่องเล่าในตำนานนั้นคือความจริง

***

เวลาได้ไหลผ่านไปอีกหลายสิบปี

เธอได้เติบโตขึ้นมาท่ามกลางเกมส์แย่งชิงบัลลังก์ของเผ่า

ต้องแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นจากพี่น้องด้วยกันเอง

ถึงจะไม่มีใครที่ปราถนาเลือด แต่ด้วยธรรมเนียมของเผ่าที่สืบทอดกันมา อีกทั้งธรรมเนียมของราชินีเพียงหนึ่งเดียว สุดท้ายพวกเขาก็จักวนเวียนอยู่กับการต่อสู้

ถูกหมายเอาชีวิตและเอาชีวิต

เธอต้องผ่านชีวิตเช่นนั้น ต้องเสียน้ำตา ฉีกกระชากวิญญาณที่เรียกว่าจิตใจของตนจนหยาบกระด้างและเย็นชาไปตั้งแต่เมื่อไหร ก็มิอาจจะรู้ได้

จนกระทั้งเธออายุได้ 19 ปี

"นี่มัน… มีอยู่จริง!? "

เธอก็ค้นพบความฝันที่ในอดีตที่เธอเคยคิดว่าตัวเองได้ลืมไปแล้ว

สิ่งนั้นคือเผ่าพันธุ์ที่หกในตำนาน เผ่าเซลล์เดียวที่มีสำนึกความคิดทรงภูมิปัญญาเทียบเท่าเผ่าผู้ปกครองทั้งห้า

เธอค้นพบมันอย่างบังเอิญจากการส่งลูกน้องให้ไปเฝ้าติดตามคู่แข่งของเธอ [แฟต]

ในตอนนั้น เพื่อนของแฟตที่ชื่อว่า [โฮป] ได้รับบาดเจ็บหนักจากการปะทะกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า [อะบอม]

เพื่อให้ทราบถึงกำลังและเส้นสายของศัตรู รายงานข้อมูลการรักษาทั้งหมดของบุรุษผู้นั้นจึงถูกส่งไปรายงานให้กับเธอทั้งหมด

"การเปลี่ยนแปลงของเซลส์? "

ควีน ณ ตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นมาก ราวกับเด็กที่กำลังวิ่งไล่ความฝันอย่างซื่อบริสุทธิ์

บุรุษเผ่ามนุษย์ที่ชื่อโฮปมีการพัฒนาของเซลส์อย่างก้าวกระโดด หลังจากอาบรังสีจากอาวุธจนเกินขนาด

ตามปกติชายที่ชื่อโฮปจะต้องตายไปแล้ว

แต่ทุกเซลส์ของเขากลับฟื้นตัวจากความตาย แถมยังมีความแข็งแรงมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ประหนึ่งมีวิศวกรชั้นยอดคอยเข้าไปซ่อมแซมโครงสร้าง เพื่อมิให้บ้านของตัวเองต้องพังทลายลงมา

ไม่เพียงแค่ชายคนนั้น แม้แต่ยอดวีรบุรุษบานาที่บังเอิญผ่านศึกเดียวกัน ก็มีข้อมูลที่คล้ายกันนี้เช่นกันด้วย

เพื่อไม่ให้ข้อมูลเหล่านี้ตกไปถึงมือคนอื่น เธอจึงรีบสั่งให้ลูกน้องของเธอขโมยข้อมูลทั้งหมด แล้วปลอมแปลงเอกสาร รวมไปถึงซื้อตัวบุคคลทางการแพทย์ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นทั้งหมด

มอบทุนและเปิดห้องวิจัยพิเศษให้

มอบสถานที่อันเหมาะสมแก่การศึกษาหาต้นเหตุของการพัฒนาการลึกลับนั้น

ทุกคนที่รู้จักเธอ รวมไปถึงเหล่าบรรดาลูกน้อง ต่างมองว่าเป็นการปิดปากบุคลากร พร้อมกับครอบครองพลังในตำนานให้มาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

แต่ความจริงเธอก็แค่อยากจารึกชื่อของตัวเอง ว่าเป็นผู้ค้นพบความลึกลับนั้นลงไปในประวัติศาสตร์ของโลก

เธอ… แค่อยากไล่ตามความฝันอันบริสุทธิ์เมื่อครั้งในวัยเด็กของเธอ

เธอไม่เคยต้องการบัลลังก์เลือด

เธอต้องการที่จะเรียน

เธออยากเป็นอย่างแฟต

อยากเข้าเรียนและเป็นนักวิชาการ

เป็นนักวิชาการเพื่อไล่ตามความฝันค้นหาตำนานของเธอ

ใช่… จริง ๆ มันมีเพียงแค่นั้น...

***

ณ เวลาปัจจุบัน

สารเหลวสีชมพูแห่งความฝันในวัยเด็กของควัน กำลังไหลผ่านปลายเข็มเข้าสู่ร่างกายของตัวเธอเอง

เธอไม่เคยทดลองใช้สิ่งนี้กับสิ่งมีชีวิตมาก่อน ดังนั้นจึงไม่เคยมีความคิดที่จะใช้สิ่งนี้จนกว่าจะมั่นใจว่าปลอดภัย

แต่เป็นเพราะถูกพลักดันด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้ รวมไปถึงความชิงชังและความอิจฉาที่มีต่อศัตรู เธอจึงบ้าระหำฉีดมันลงไป

"ควีน! "

เสียงของแฟต พี่น้องชิงบัลลังก์ของเธอกำลังดังไปทั่วพื้นที่ ที่อยู่ภายในห้องกระจก

แต่เสียงนั้นไม่อาจส่งไปถึงควีน พี่สาวของเธอได้

เพราะว่าภายในหัวของเธอกำลังเต็มไปด้วยเสียงนับล้านที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

"แย่แล้วแย่แล้ว มีคนพบตัวพวกเราแล้วงะ! "

"พวกเราไม่อยากถูกฆ่าในฐานะเชื้อโรคอ่า~"

"เป็นเพราะไอพวกบ้าพวกนั้นแท้ ๆ ดันไปเปลี่ยนแปลงร่างกายโฮสต์ตามใจชอบซะได้! บอกแล้วว่าอย่าทำเอิกเกริกหรือติดต่อเจ้าของร่างจนมีคนอื่นจับได้นะ! "

"เอายังไงดี รีบฆ่าร่างนี้ทิ้งเพื่อปิดปาก แล้วสละร่างหาที่อยู่ใหม่จะดีกว่าหรือเปล่าพวกเรา? "

"แต่ว่าร่างนี้อบอุ่นอยู่สบายดีออก~ ดีกว่าอุดอยู่ในหลอดแก้วแปลก ๆ นั้นตั้งเยอะอ่า~"

"ช่าย ๆ ~ อีกอย่างในเมื่อเจ้าของร่างวอนหาเรื่องพวกเราดีนัก งั้นมาดัดเแปลงร่างกายให้สมใจนางหน่อยกันดีไหม? "

" เห็นด้วย~ เห็นด้วย~"

" ไอพวกบ้า! ทำแบบนั้นไม่---"

" พวกกลุ่มที่ไม่เห็นด้วยก็จงออกไปจากร่างนี้ซะ! "

" เฮ้ย!?! "

เสียงที่ดังขึ้นมาต่อเนื่องนั้น ถูกคุยด้วยภาษาที่ควีนไม่รู้จัก

ในมุมมองของเธอ มันคือเสียงกรีดร้องเสียดแก้วหูดั่งคำสาปแช่งที่อื้ออึงจนแทบทำให้เป็นบ้า

"กรี๊ดดดด! "

ควีนสำลักกลุ่มควันสีชมพูจำนวนมากออกมาจากร่างกายผ่านทางปาก ก่อนจะหมดสติแล้วแน่นิ่งไป

" ควีน… ช่างโง่เขล่าจริงนัก…"

แฟตกำลังรู้สึกเศร้า

ถ้าหากว่าเผ่าของเธอไม่มีซึ่งธรรมเนียมการชิงบัลลังก์ที่บ้าบอ พวกเธอสองพี่น้องคงสามารถส่งรอยยิ้มให้กันได้

แฟตไม่รู้ว่าความต้องการที่แท้จริงของควีนคืออะไร

แต่แฟตรู้สึกได้ว่าการที่ควีนลงมือแข่งขันชิงบัลลังก์อย่างจริงจังนั้น ไม่ได้ทำไปเพราะต้องการบัลลังก์อย่างแท้จริง

เพราะไม่เช่นนั้น เธอคงไม่ยอมแพ้แล้วคิดสั้นแบบนี้หรอก...

"ไร้สาระ… และไร้ซึ่งความหมาย"

เพราะมันไร้ซึ่งความหมาย มันถึงได้ไร้สาระ

เพราะมันไร้สาระ ถึงได้ไร้ซึ่งความหมาย…

แฟตคิดเช่นนั้น

"... แฟต! อันตรายค่ะ! "

ในตอนนั้นเองที่สตรีเผ่ายักษ์รีบวิ่งเข้ามายืนบังหน้าสตรีเผ่ามด

ดาบควายสีดำเล่มโตถูกยกขึ้นมาป้องกันต่างโล่เหล็กขนาดใหญ่ พร้อมกับยันเท้าสองข้างยึดร่างตรึงเอาไว้กับพื้นพรมสีแดงอย่างเหนี่ยวแน่น

มีบางสิ่งขนาดใหญ่กำลังเหวี่ยงโจมตีเข้าใส่พวกเธออย่างรุนแรว

*เปรี๊ยง! *

ร่างของสตรีเผ่ายักษ์กระเด็นอย่างรุนแรงไปพร้อมกับร่างตัวจ๊อยของสตรีเผ่ามนุษย์มด

ทั้งคู่ลอยไปกระแทกประตูไม้บานใหญ่ของห้อง

แรงกระแทกนั้นถึงกับทำให้กรอบบานไม้หนาแตกกระจายแยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ร่างของพรุนลอยกระเด็นออกมาพร้อมเศษไม้จำนวนมากสู่ห้องโถงกลางที่เต็มไปด้วยผู้คน

แสงตะวันตกดินทอแสงต้องร่างของเธอ จนกลายเป็นเงาที่ลอยทอดผ่านพื้นหินอ่อนเบื้องล่าง

เสียงไม้ที่ถูกบดแตกละเอียดนั้น ทำให้ทุกคู่สายตาล้วนแต่หันมาจับจ้องที่เธอ

*ปี้! *

มังกรวารีเกล็ดสีฟ้าแสนรักของเธอรีบกระโจนออกมาจากห้อง พร้อมกับยืดร่างที่ยาวถึงห้าเมตรออกสุดตัว แล้วขดลงบนพื้นเพื่อกลายเป็นเบาะรองนั่งให้กับสองสาว

*ปิ๊ว! *

ร่างของพวกเธอกระแทกเข้ากับเบาะมังกรวารีเต็มแรง

ฝุ่นควันลอยคลุ้งกระจาย ทหารและยามอาคารต่างสับสนวุ่นวาย

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันตั้งสติตัดสินใจเตรียมรับมือสถานการณ์ ก็มีสตรีอีกคนลอยตามลงมา

"อันตราย… อยากนอน… แต่อันตราย…"

ชุดคนงานที่สวมทับภายนอกของสตรีคนนั้นขาดวิ่น และเผยให้เห็นชุดเมดกับใบหูหมาป่าอันเป็นเอกลักษณ์ของชนเผ่ามนุษย์สัตว์

พร้อมกันนั้นเองก็มีร่างเงาขนาดใหญ่สี่เมตรกระโดดไล่ตามลงมาจากข้างบน

เงาขนาดยักษ์นั้นบดขยี้พื้นหินอ่อนที่งดงามจนแตกละเอียดกลายเป็นฝุ่นหิน

" นั่นมันอะไรกันกัน! "

คนที่กระเด็นลงมาเมื่อกี้นี้ใช่แฟต ลูกสาวของราชินีแฟตหรือเปล่า? "

" ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่! "

"ศัตรูหรือ!? "

"รีบส่งคนขึ้นไปที่ห้องประชุมด่วน! "

"ทุกคนเตรียมรับมือโจมตี! "

พวกทหารต่างรีบตั้งสติและรับมือต่อสิ่งที่พวกเขาคิดว่าคือ [ศัตรู]

เสียงขึ้นรังเพลิงของปืน เสียงคลื่นสะท้อนของปืนรังสี และเสียงฝีเท้าวิ่งเข้าปิดล้อม

มันเป็นเสียงที่พร้อมเพรียงและหนักแน่น จนไม่อยากจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจากเหล่าผู้คนที่พึ่งตั้งวงเชียร์มวยหลีสาวอย่างไร้ระเบียบเมื่อกี้

แล้วทุกอย่างก็เงียบลงประหนึ่งอยู่ในป่าช้า

มีเพียงแค่เสียงลมหายใจของผู้คน ที่ยังคงทำลายความเงียบสงัดนั้น

ความเครียดแผ่ปกคลุมพื้นที่ของห้อง

ม่านฝุ่นเริ่มบางตาลง พร้อมที่แสงตะวันตกดินที่ลอดผ่านผิวกระจกของโดมทรงกลม

สิ่งที่ปรากฏขึ้นเผยให้เห็นด้วยแสงตะวันอย่างเชื้องช้านั้น คือเผ่ามนุษย์มดระดับราชินีที่มีร่างกายสูงสี่เมตร

มีส่วนท้องและปล้องส่วนก้นกลมป่องใหญ่โต อันเป็นหลักฐานของมารดาแห่งเผ่าพันธุ์

มันคือสัญลักษณ์ของราชินีที่ชิงบัลลังก์มาได้ ร่างของผู้ที่พร้อมจะให้กำเนิดบุตรหลานของอาณาจักรตนเอง

แต่ตัวตนตรงหน้ากลับแตกต่างจากราชินีที่พวกเขาเคยรู้จัก

ราชินีแห่งเผ่ามนุษย์มดไม่ควรมีเขี้ยวยืดยาวออกมาจากปาก

ไม่ควรมีเปลือกหนามแข็งหุ้มร่างกายประหนึ่งรถถังหุ้มเกราะ

ไม่ควรมีขาทั้งหกคมกริบส่องประกายดั่งดาบของอัศวิน

และไม่ควรมีปีกแมลงใหญ่โตราวกับจะกลืนกินได้ทั้งผืนฟ้า

ภาพที่น่าเกรงขามของสัตว์ประหลาดมดยักษ์ตนนี้ ทำให้ทุกคนในห้องโถงต่างยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน

ลมหายใจของผู้ที่พบเห็น ต่างเริ่มขาดช่วงเพราะความตึงเครียด อีกทั้งยังรู้สึกจุกแน่นจนเสียดท้อง ขาสั่นอย่างขลาดเขลา ราวกับเป็นหนูที่กำลังถูกอสรพิษจับจ้องเอาไว้

"... ท่านองค์ราชินีควีนหรือครับ? "

คนแรกที่ทำลายความสงบนั้น คือขุนพลไร้นามของเธอ

เขาลุกขึ้นยืนด้วยสภาพร่างกายที่บอบช้ำ พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้เธออย่างเชื่องช้า

ขาของเขาสั่นกลัวเพราะรูปโฉมของอสูรกาย แต่ใจภักดีได้มีชัยเหนือความหวาดกลัวจนเอาชนะความขลาดเขลาไปได้

"ฉัน… ใช่แล้ว… ฉันคือ [ควีน] ราชินีรุ่นถัดไปของเผ่าพันธ์ุ…"

ควีนตอบรับขุนพลของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้ากึ่งสับสน

"นี่ตัวเรา... ยังมีสติ… อยู่เช่นนั้นหรือ…"

เธอพูดกับตัวเองเช่นนั้น

เธอไม่คิดว่าตัวยาจะได้ผลลัพธ์ออกมาเช่นนี้

ตอนแรกเธอคิดว่าเจ้าสารสีชมพูนี้จะทำให้เธอคลุ้มคลั่ง แต่มันไม่ใช่

ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น อีกทั้งยังคงความตัวของตัวเองเอาไว้ได้

"ทหารของเราจงมารวมตัว"

ควีนลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งคำสั่งถ่ายทอดไปหยั่งลูกน้องของเธอ

เผ่ามนุษย์มดครึ่งหนึ่งที่อยู่ในห้องโถง ต่างพร้อมใจกันเดินละจากตำแหน่ง แล้วไปตั้งแถวเคารพต่อหน้าองค์ราชินี

ท้องฟ้าสีแดงฉานตัดแผ่นดินสีดำ ภาพนั้นกำลังถูกสะท้อนฉายเป็นฉากหลัง พร้อมกับทอดเงาของเธอปกคลุมไปถึงครึ่งหนึ่งของห้องโถง

ยิ่งใหญ่ ทรงพลัง ราวกับเป็นร่างทรงของพระเจ้าที่อวตารลงมาสู่แผ่นดินโลก

"แย่แล้วครับ ในห้องประชุมไม่มีใครอยู่เลยครับ! "

"ว่ายังไงนะ! "

ในตอนนั้นเองที่มีนายทหารคนหนึ่งตะโกนดังลั่นมาจากชั้นบน

คำพูดของเขาทำให้ทหารในห้องโถงเริ่มปะติดเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาได้

เผ่ามนุษย์มดที่ไม่คุ้นตามาปรากฏตัวพร้อมกับความวุ่นวาย

คณะรัฐบาลและบุคลากรที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ธรรมเนียมแก่งแย่งบัลลังก์ของเผ่ามนุษย์มด

ถึงพวกทหารจะบ้าแต่ก็ไม่ได้โง่

พวกเขารู้ได้ในทันที ว่าปัญหาการเมืองภายในของเผ่ามนุษย์มด คือชนวนของความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเวลานี้

"ต้องขอเสียมารยาท พวกเราคงต้องขอคุมตัวพวกคุณ [ควีน] กับ [แฟต] ด้วยครับ"

ชายเผ่ายักษ์ที่เป็นหนึ่งในกองทหารกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับยกมือสั่งให้ทหารทุกนายเข้าจับกุมต้นตอของความวุ่นวาย

แต่ทว่า---

"ขอปฏิเสธการจับกุมค่ะ"

ควีนกลับแสดงท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจนออกมาให้เห็น

" นี่คือปัญหาการเมืองภายใน เผ่าพันธุ์อื่นอย่าได้ยื่นมือเข้ามายุ่งเป็นอันขาดค่ะ"

เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดออกไปเช่นนั้น

เธอนะแพ้แล้ว

อีกไม่นานความจริงจะจักปรากฏ

ยิ่งต่อต้าน ก็ยิ่งทำให้ความชอบธรรมของตัวเองตกต่ำลง

ถึงเผ่าเธอจะรับได้ แต่เผ่าที่เหลือจะรับได้หรือ?

เธอรู้อยู่แล้วว่า [ไม่]

แต่กระนั้น ด้วยร่างกายที่ได้รับมาใหม่ กับเสียงประหลาดของตัวตนที่เธอพยายามไล่ตามหามาทั้งชีวิต

สองสิ่งนี้กำลังทำให้เธอมีความคิดเปลี่ยนไป

การชิงดีชิงเด่นในอำนาจนั้น มีด้วยกันหลายปัจจัยเป็นองค์ประกอบ

อาณาจักรที่ไร้ซึ่งประชาชนสนับสนุน ย่อมมิอาจกลายเป็นอาณาจักรที่แท้จริง

หากแต่มิอาจปฏิเสธได้ว่า [พละกำลัง] คืออำนาจปกครองที่ใช้ได้ผลทุกยุคทุกสมัยอย่างเด็ดขาด

ถึงการแย่งอำนาจด้วยกำลังจะสร้างความหวาดกลัว แต่การสร้างความชอบธรรมหลังจากการนองเลือด กลับทำได้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

ประชาชนที่อิ่มท้อง มิอาจคิดขัดข้องใจต่อผู้นำของเขา

ผู้อ่อนแอย่อมก้มหัวต่อ [พลัง] โดยเสมอมา

ความแค้นลบล้างได้ด้วยเวลา สร้างความอิ่มหน่ำสำราญเพื่อให้ผู้คนหลงลืมอดีต

ผู้ชนะคือความดีนั่นคือสิ่งที่แน่นอน เพราะมีแต่ผู้ชนะที่เหลือมาเขียนร้อยเรียงเรื่องราวในอนาคต

ผู้ชนะคือผู้ที่เรียงร้อยประวัติศาสตร์ สร้างนิยามของความดีและความชั่วให้จักเกิดขึ้น

พลังอำนาจ… กำลังทำให้ความคิดของเธอเปลี่ยนไป

"ฉันคือควีน… ราชินีรุ่นถัดไป… ไม่ใช่แฟต… แต่เป็นฉันผู้นี้…."

ว่าพลังอำนาจที่ได้รับมานี้ เป็นโชคชะตาที่ลิขิตมาให้กับเธอเพื่อขึ้นเป็นราชินีรุ่นถัดไป

"ได้ยินที่ราชินีของข้าสั่งแล้ว พวกเจ้าก็จงลดปืนลงซะ! "

"แต่ที่นี่ดินแดนของทั้งห้าเผ่าพันธุ์มิใช่อาณาจักรของพวกเจ้า! ทุกคน เข้าจับกุมควีนเดียวนี้! "

ว่าแล้วกองทหารกับยามอาคารก็ลั่นกระสุนไฟฟ้าโถมเข้าใส่ร่างยักษ์ของควีน

"ปกป้ององค์ราชินี! "

ฝ่ายทหารเผ่ามนุษย์มดของควีนเองก็พร้อมจะเป็นศัตรูกับทั้งเมืองเพื่อราชินีที่ตนปฏิญาณรับใช้

"พวกเจ้าถอยไป"

แต่การปกป้องของเหล่าทหารผู้ภักดีหาได้จำเป็นต่อราชินีอสูรผู้นี้

เธอยืนรับอาวุธนับร้อยที่โถมใส่เธอ ประหนึ่งยืนรับสายลมที่พัดผ่าน

กระสุนไม่อาจทำได้แม้แต่ทิ้งรอยแผลบนร่างกาย

ไฟฟ้ามิอาจทำได้แม้แต่สะกิดต่อมประสาทให้เธอรู้สึกเจ็บปวด

อาวุธของพวกเขาเป็นได้เพียงแค่ของเล่นต่อหน้าเธอเท่านั้น

"... เพิ่มระดับความแรงของอาวุธ! ให้จับตายได้เลย! "

เพื่อต่อกรกับสัตว์ประหลาดพวกเขาจึงตัดสินใจหันไปใช้กระสุนจริง

แสงรังสีความร้อนสูง

กระสุนสังหารที่รัวดังกังวาล

อาวุธนับร้อยเข้าโรมรันดั่งฝูงตั๊กแตนที่โถมลงไร่นา

"ท่านราชินี! "

ขุนพลไร้นามกรีดเสียงตกใจดังลั่น

เขาทำท่าพร้อมที่จะเคลื่อนไหว และเข้าต่อสู้กับทหารของเมือง

แต่แล้วเขากลับต้องหยุดชะงักเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

กระสุนนับร้อย แสงคลื่นความร้อนนับพัน

อาวุธสังหารเหล่านั้น กลับกำลังถูกดีดออกเพราะเปลือกแข็งที่หุ้มไปทั่วทั้งร่างของเธอ

ไม่ว่าจะยิงกระหน่ำใส่เพียงใด ก็ไม่อาจทำให้เธอเคลื่อนไปจากตำแหน่งยืนได้แม้แต่หนึ่งมิลลิเมตร

ประหนึ่งพายุโหมซัดกระหน่ำเพียงใด ก็มิอาจขับเคลื่อนภูผาให้เคลื่อนไหวได้

นั่นคือความรู้สึกที่เขามีต่อองค์ราชินี ณ เวลานี้

"แกะกะ"

เธอกล่าวอย่างรำคาญ พร้อมกับกางปีกแมลงบนหลังออกกว้าง

เพียงแค่กระพือปีกครั้งเดียว ก็สามารถสร้างลมพายุโหมกระหน่ำขึ้นภายในอาคารขึ้นมาได้

โลกทั้งใบเกิดความโกลาหล ร่างของทหารนับร้อยปลิวหมุนเป็นวงเวียนราวกับถูกมือวิเศษจับเหวี่ยง

เพียงแค่พริบตาเดียว ทหารทั้งหมดของอาคารก็ถูกพัดกระจายไปกองตามผ้าเพดาน คาน ระเบียง…

กระจายไป ณ ทุกมุมของห้องโถงด้วยสภาพที่น่าเวทนา

"พลังล้นเหลือ…"

มันคือพลังที่เหนือสามัญสำนึกจนแม้แต่ขุนพลไร้นามยังต้องรู้สึกหวาดผวาเกรงกลัว

"... หึ"

จิตใจของควีน ณ เวลานั้นกำลังลุกไหม้ด้วยความรู้สึกแห่งความปิติยินดี

ความรู้สึกของเธอ ณ ตอนนั้น เหมือนเฉกเช่นเด็กน้อยที่ได้รับของเล่นชิ้นใหม่

ถึงจะยังไม่แน่ใจว่าสารสีชมพูนั้นคือเผ่าพันธุ์ที่หกในตำนานหรือไม่

แต่ตอนนี้เธอได้รับพลังมาแล้ว

เป็นพลังที่เธอสามารถควบคุมมันได้

"แฟต ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะกำหนดให้ดิฉันเป็นราชินีรุ่นถัดไปค่ะ"

ราชินีอสูรได้ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว