หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 26

เจ้านายตัวเล็ก ๆ (รีไรท์)

"ที่แท้เป็นคุณ?"

"เป็นคุณนั่นเอง!" หลังจากที่ตาทั้งสี่หันมาประสานกัน ทั้งสองคนก็ต่างตกตะลึง พวกเขาจ้องมองกันและกัน อย่างไม่อยากจะเชื่อ

โลกใบนี้มันแคบมาก ๆ เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ หัวของ   หยางเซียวเล่อก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นทันทีเพราะความโมโห

ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เยาะเย้ยเขาว่า “ ระวังไว้เถอะ          คนขี้แพ้ตัวเหม็นอยู่ในแสงไฟสลัวๆ”

ลุงเผิงตกตะลึงและถามว่า “พวกเธอสองคน...รู้จักกันเหรอ?”

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันไม่ได้รู้จักเขา แต่ฉันเคยเจอเขา และเขายังทำให้ฉันโมโหไม่หาย!”

หยางเซียวเล่อพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าโกรธไปเลย ถ้าหน้าอกปลอมของคุณระเบิด ผมไม่รับผิดชอบนะครับ”

“นี่คุณพูดอะไร พูดใหม่อีกทีสิ ฉันจะฉีกปากคุณ!”

ลุงเผิงเห็นว่าสองคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น ดังนั้นเขาเลยรีบขัดจังหวะ แล้วดึงกลับเข้าเรื่องทันที “เอาล่ะ ถ้ามีข้อข้องใจส่วนตัวประการใดก็ให้แก้เป็นการส่วนตัว คุณต้องการที่จะเช่าบ้านหลังนี้ต่อไปหรือไม่”

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองหยางเซียวเล่ออย่างขมขื่น แล้วยิ้มให้ลุงเผิง "เช่าสิ ฉันต้องการเช่า"

“ถ้าคุณต้องการเช่า คุณจะต้องจ่ายค่าเช่าที่ค้างมาก่อน! คุณผิดนัดค่าเช่าของฉันมาเป็นเวลาสามเดือน 150,000 บวกกับการต่ออายุค่าเช่าเป็นเวลาหนึ่งปี 750,000 หยวน!”

“ช่วงนี้เงินฉันไม่พอ ฉันขอเวลาอีกสองสามวัน!” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยความเขินอาย

ลุงเผิงมองแล้วพูดว่า “ฉันให้โอกาสเธอมาสามเดือนแล้ว คุณผู้หญิง... ฉันไม่ใช่องค์กรการกุศล ถ้าวันนี้คุณไม่จ่ายค่าเช่า ฉันจะไม่ให้คุณต่อสัญญาที่พัก” คุณก็เก็บของแล้วออกไปได้เลย ฉันจะได้ทำสัญญาใหม่เสียที

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่หยางเซียวเล่ออย่างดูถูก "อย่างเขาจะมีปัญญาเช่าที่นี่ได้เหรอ"

หยางเซียวเล่อรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "ทำไมฉันจะเช่าไม่ได้ ใครสั่งสอนให้เธอดูถูกคนอื่นแบบนี้"

“คุณสวมเสื้อผ้าไม่เกิน 200 หยวน และไม่มีรถหรูหรา ถ้าคุณสามารถเช่าที่นี่ ฉันจะเรียกคุณว่า พ่อเลย!” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างหนักแน่นว่า “ลุงเผิง ผู้ชายคนนี้มาสร้างปัญหา ฉันเดาว่าเขาคงเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ เพื่อหารายได้ส่วนต่างของราคา ถ้าคุณให้เขาเช่าบ้านต่อ เขาไม่มีเงินมาให้คุณหรอก เขาจะให้ค่าเช่าก็ต่อเมื่อ เขาเจอผู้เช่ารายใหม่และกินค่าหัวได้แล้วน่ะ”

“เรียกฉันว่าพ่อเหรอ นั่นคือสิ่งที่เธอพูดเองนะ!”           หยางเซียวเล่อไม่เข้าใจว่า ทำไมบางคนต้องการให้คนอื่นตบหน้าเสียก่อน จึงจะยอมเชื่อ ดังนั้นหยางเซียวเล่อหยิบสัญญาขึ้นมาให้ดู และโบกปากกา พร้อมพูดว่า

"สามล้าน ฉันจะเช่า"

หญิงสาวคนนั้นเยาะเย้ยว่า “ทำเป็นพูดดีไป นายจ่ายเงินมาก่อนสิ!”

หยางเซียวเล่อไม่สนใจเขาและโอนเงินสามล้านหยวนให้กับลุงเผิงโดยตรง ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงนิ่งงันเป็นเวลานาน เขาสามารถหาเงินได้สามล้านจริงๆ!

ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองดูสภาพที่ผ่อนคลายของ                หยางเซียวเล่อ ดูเหมือนว่าสามล้านหยวนจะไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของเขาร่วง หรือมีท่าทีลังเลใจเลย?

นี่... เธอไปยั่วโมโหเศรษฐีตัวจริงเหรอ?

“คุณยังจำที่พูดเมื่อกี้ได้ไหม” หลังจากเรื่องราวทั้งหมดจบลง หยางเซียวเล่อมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างแผ่วเบา

ในเวลานี้ ท่าทางที่เย่อหยิ่งของผู้หญิงคนนั้น จะยังหลงเหลืออยู่ที่ไหน? เธอรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันใด เธอรู้ว่า            หยางเซียวเล่อนั้นรวยมาก แต่ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะพูดอะไร

หญิงสาวพยายามฝืนยิ้ม ตะโกนว่า “พ่อ” ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ จากนั้น ก็วิ่งหนีไปราวกับ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้ากับลุงเผิงอย่างไรในอนาคต

ลุงเผิงนั้นเป็นคนดีจริงๆ เมื่อรู้ว่า หยางเซียวเล่อไม่เคยเปิดบริษัท ลุงเผิงอดทนอธิบายขั้นตอนการเปิดบริษัทให้เขาอย่างใจเย็น

เนื่องจากสถานที่นี้ถูกเช่าโดยหยางเซียวเล่อแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องการตรวจสอบสถานที่ที่ตนเองเช่าซื้อไป หยางเซียวเล่อเดินลงไปตามบันได เขากำลังจะใช้ค้อนในมือเคาะตรวจสอบความแข็งแกร่งของอาคารและส่วนของห้องพัก

ทันใดนั้น จู่ๆ ก็มีรถออดี้  A6 ขับมาหยุดที่ข้างหน้าเขา

หน้าต่างรถยนต์ถูกลดกระจกลงมา เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและดูน่าประหลาดใจ มีสาวสวยนั่งอยู่บนรถ

และข้าง ๆกัน ก็มีชายคนหนึ่งจ้องไปที่หยางเซียวเล่อชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ หยางเซียวเล่อ! ฉันไม่ได้เจอนายมาหลายปีแล้ว”

หยางเซียวเล่อหรี่ตาทบทวนความจำเป็นเวลานาน และจำได้ว่านี่คือเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายคนหนึ่งของเขา ที่มีชื่อว่า โจวห่าว

“โจวห่าว?”

“ใช่ ใช่ ใช่ ฉันเอง! ฉันไม่ได้คาดหวังว่า ผ่านไปไม่กี่ปี นายจะกลายเป็นมัณฑนากร ฉันแวะมาที่นี่บ่อยๆ และฉันยังเป็นสมาชิกที่นี่ด้วยนะ  ทำไมเราไม่นัดเจอกันบ้างล่ะ”  โจวห่าวรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อย

คำพูดของเขานั้นมีการดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อเขาเห็นหยางเซียวเล่อมาที่นี่ เพื่อเสนอตัวตกแต่งอาคารทั่วไป เนื่องจากในตอนนี้ เขากำลังถือค้อนอยู่ในมือ

ดังนั้นโจวห่าวเดาว่า เขาเป็นมัณฑนากรอยู่ที่นี่

หยางเซียวเล่อและ โจวห่าว ไม่มีมิตรภาพที่ลึกซึ้ง ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาที่โรงเรียนจึงเป็นเรื่องธรรมดามาก เขาส่ายหัวและยิ้ม “ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย”

โจวห่าวมองมาที่หยางเซียวเล่อและพูดว่า "เซียวเล่อ นายแต่งงานแล้วหรือยัง ทำงานที่ไหน บริษัทของเพื่อนฉัน ยังไม่ค่อยมีคน และยังต้องการตกแต่งบริษัทด้วย อยากไปทำงานที่นั่นไหม

ฉันจะแนะนำนายให้ นายจะได้มีรายได้มากกว่าเดิม หรือนายจะมาทำงานที่บริษัทของฉันก็ได้”

"ขอบคุณมาก แต่ฉันยังไม่อยากทำอะไรในตอนนี้"

“โอ้ เพื่อนร่วมชั้นของเราต่างคนก็มีชีวิตดี ๆ กันไปหมดแล้ว ดูฉันสิ ตอนนี้ฉันขับ Audi A6 ที่พึ่งออกมาเมื่อเดือนที่แล้ว และกำลังจะซื้อห้องชุดในเมืองในครั้งต่อไป

มาทำงานกับฉัน ฉันสัญญาว่านายจะเป็นเหมือนฉันในอีกห้าปี”

"ไม่เป็นไร...ขอบคุณมาก"

“ฉันบอกได้เลยว่า ไม่ต้องเกรงใจ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน” คำพูดของโจวห่าวนั้นฟังดูดีมาก แต่ภายในใจเขาไม่ได้ตั้งใจที่ช่วยเหลือหยางเซียวเล่อตามที่พูด ตรงกันข้ามเขามีความสุขที่ได้พบว่าชีวิตตนเองนั้นดีกว่าหยางเซียวเล่อ

เขาได้ยินสาวสวยในรถพึมพำอย่างดูถูก "ยอมตาย เพื่อรักษาหน้าตัวเอง" เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวห่าวก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น เขาหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง

ในเวลานี้ ลุงเผิงพึ่งออกมาจากข้างในห้อง และเมื่อพบโจวห่าว เขาก็ทักทายเขาทันที ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนั้นรู้จักกัน เนื่องจากที่นี่เคยเป็นร้านทำเล็บมาก่อนและโจวห่าวก็เป็นลูกค้าประจำที่นี่

จึงมีเหตุผลที่โจวห่าวนั้นจะรู้จักลุงเผิง

อย่างไรก็ตาม ลุงเผิงแค่พยักหน้าให้โจวห่าว จากนั้นลุงเผิงก็ยิ้มให้หยางเซียวเล่อ แล้วยื่นสัญญาให้หยางเซียวเล่อโดยกล่าวว่า “ส่งสำเนาบัตรประจำตัวให้ฉันและเซ็นสัญญา ฉันลงชื่อให้แล้ว เฮ้อ บอกความจริง นายได้ราคาสามล้านหยวนนี่คือถูกมาก ดูร้านข้างๆ สิ มีเพียงชั้นเดียว ค่ามัดจำตั้ง 1.8 ล้านหยวน”

“อะไรนะ... สามล้านอะไร... ลุงเผิงเขา…” โจวห่าวตกตะลึง แทบไม่เชื่อหูของเขา

ลุงเผิงพูดยิ้มๆ “หนุ่มคนนี้เพิ่งเช่าที่นี่ และมีแผนจะเปิดบริษัทการค้าที่นี่ คราวหน้ามาใช้บริการได้นะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวห่าวก็รีบลงมาจากรถ หยิบบุหรี่สองมวนออกมาแล้วยื่นให้หยางเซียวเล่อและลุงเผิง เขามองไม่เห็นรอยยิ้มที่ดูแคลน ก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่ดูมีท่าทียับยั้งชั่งใจ เล็กน้อย 

“ใช่ หยางเซียวเล่อ ฉันไม่ได้คาดหวังว่านายจะเช่าที่นี่ ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดี ฉันไม่ได้คาดหวังว่า นายจะได้ดีกว่าพวกเราในบรรดาเพื่อนร่วมชั้น”

โจวห่าวมองหาหัวข้อต่อไปและเสนอที่จะไปดื่มกับ    หยางเซียวเล่อ หยางเซียวเล่อนั้นไม่ชื่นชอบที่จะสนิทสนมกับ    โจวห่าวสักเท่าไร เขาปฏิเสธข้อเสนอของโจวห่าวอย่างสุภาพ 

ทำให้โจวห่าวรู้สึกว่า เขาพึ่งจะสร้างปัญหาที่ไม่ควรจะเกิดไปโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงขึ้นรถขับออกไป และทิ้งความอับอายเอาไว้ที่นี่