(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่126: ศึกแรก

ในฐานะพ่อมดทางการแบตตีมีหน้าที่เฝ้าสถานีและคอยสั่งการอยู่เบื้องหลังเขาไม่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในการไต่เขาและรับมือกับสภาพอากาศที่แปรปรวนเหมือนเหล่าศิษย์พ่อมด

แต่สำหรับ เฮรัค และ เฟร็ด พวกเขาต้องควบม้า ออกลาดตระเวนตั้งแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าเข้าสู่พงไพรที่รกชัฏของเทือกเขาตะวันตก

เส้นทางบนภูเขาทั้งแคบและชื้นแฉะวัชพืชที่มีหนามแหลมคมยื่นกิ่งก้านออกมาหมายจะฉุดรั้งนักเดินทางม้าของทั้งสองก้าวย่างไปอย่างเชื่องช้า

สำหรับเฮรัคเขาไม่ได้รีบร้อนเขาปล่อยให้ม้าเดินไปตามจังหวะพลางชื่นชมทิวทัศน์ขุนเขาอันกว้างใหญ่ทว่านั่นเป็นเพียงฉากหน้า

“เปิดใช้งานระบบตรวจจับสภาพแวดล้อม:รัศมี 500 เมตร... ไม่พบร่องรอยการผันผวนของ พลังเวทมนต์ ในระดับอันตราย”เชนหลาน รายงานผ่าน ชิปพันธุกรรม อย่างต่อเนื่อง

“ครั้งก่อนที่ข้าเห็นเจ้าเจ้ายังเป็นเพียงศิษย์ระดับหนึ่งอยู่เลยไม่คิดว่าตอนนี้จะกลายเป็นระดับสามและเป็นศิษย์ของมิสเตอร์แลร์รีไปเสียแล้ว”เฟร็ดเอ่ยขึ้นด้วยความนับถือ

“ก็แค่โชคดีน่ะ” เฮรัคตอบสั้นๆ

ทั้งสองหยุดพักกินมื้อเที่ยงใต้ต้นไม้ใหญ่บนยอดเขาที่ราบเรียบแต่ในขณะที่เฟร็ดกำลังจะเคลิ้มหลับ เฮรัคพลันลืมตาโพลงและลุกยืนขึ้นทันทีสายตาของเขาจับจ้องไปยังทิศตะวันตก

ไม่กี่อึดใจต่อมาหมีตัวน้อยที่มีขนสีแดงเพลิงชุ่มไปด้วยเลือดก็วิ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้มันมองเฮรัคและเฟร็ดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“หมีเพลิงภูเขา!อสูรหายากที่พบได้เฉพาะที่นี่เท่านั้น” เฟร็ดอุทาน

“มันบาดเจ็บและหวาดกลัว...แม่ของมันต้องกำลังเผชิญหน้ากับนักล่าอยู่แน่ๆ” เฮรัควิเคราะห์อย่างรวดเร็ว

หน้าที่ของพวกเขาคือการปกป้องทรัพยากรของป่าแสงจันทร์การลอบล่าอสูรหายากถือเป็นความผิดมหันต์

เฮรัคและเฟร็ดจึงเร่งรุดไปยังต้นกำเนิดของเสียงต่อสู้ที่ตีนเขาที่นั่นพวกเขาพบศิษย์พ่อมดต่างถิ่นสามคนกำลังรุมโจมตีแม่หมีเพลิงภูเขาจนมันบาดเจ็บสาหัสไส้ไหลออกมานองพื้นดิน

“วิเคราะห์เป้าหมาย: ศิษย์พ่อมดระดับสาม2 คน, ศิษย์พ่อมดระดับสอง 1 คน...” เชนหลานรายงาน

เฮรัคขยับมืออย่างรวดเร็วพึมพำบทสวดที่ซับซ้อน

“ป้องกันสัมบูรณ์!”

ม่านพลังหลากสีแผ่ออกมาปกคลุมร่างตามด้วยเวทเสริมพลังอีกนับไม่ถ้วน

“ความพิโรธแห่งงูหลามโลหิต...พรแห่งภูติภูเขา... ระเบิดพลังงานมืด!”

กล้ามเนื้อของเฮรัคขยายตัวจนเสื้อผ้าแทบปริแตกพลังเวทมนต์ ไหลเวียนอยู่ในร่างดุจลาวาที่พร้อมปะทุ

เขาใช้ หลบเร้นเงามืดกลืนร่างหายไปกับพื้นดินและปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าศัตรูอย่างไร้สุ้มเสียง

“พันธนาการมืด!”

โซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกระชากร่างศัตรูทั้งสามจนชะงักงัน

เฮรัคพุ่งทะยานขึ้นจากเงามืดหมัดที่อัดแน่นด้วยพละกำลังระดับอสูรกายกระแทกเข้าใส่โล่มานาของศิษย์ระดับสามคนแรก

พล้ง!

โล่มานาแตกละเอียดดุจแก้วบางๆหมัดนั้นทะลวงผ่านหน้าอกเป้าหมายจนยุบไปถึงแผ่นหลังร่างนั้นปลิวไปกระแทกหน้าผาจนสิ้นลมทันทีโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง

ศิษย์ระดับสามอีกคนหวาดผวาถึงขีดสุดเขาตัดสินใจหักนิ้วตนเองเพื่อใช้มนต์ดำสังเวยเลือดหลุดจากพันธนาการและพยายามจะหนี

ทว่าความเร็วของเฮรัคนั้นเหนือชั้นกว่าวูบเดียวเขาก็ไปปรากฏอยู่ด้านหลัง

ฝ่ามืออันทรงพลังฉีกกระชากโล่มานาของอีกฝ่ายทิ้งราวกับแผ่นกระดาษก่อนจะคว้าลำคอดึงลงมากระแทกพื้นดินจนยุบตัวเป็นหลุมลึกและจบชีวิตอีกฝ่ายด้วยการใช้มือเปล่าบิดศีรษะจนหลุดกระเด็นเข้าไปในพุ่มไม้

ศิษย์พ่อมดระดับสองคนสุดท้ายทรุดตัวลงกับพื้นปัสสาวะราดนองด้วยความสยองขวัญ

เขาไม่เคยเห็นการสังหารที่รวดเร็วและอำมหิตด้วยพละกำลังอันดิบเถื่อนเช่นนี้มาก่อน...

นี่มันไม่ใช่การต่อสู้ของพ่อมดแต่มันคือการขย้ำของอสูรกายในคราบมนุษย์ชัดๆ!