เมื่อมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน"ต้นหลิวสีเขียว"
ยามเฝ้าประตูที่กำลังถือหอกยืนง่วงๆอยู่เริ่มขยับตัวเมื่อเห็นขบวนแปลกๆ ของผู้เล่น 3 คนหามคนสภาพเหมือนขอทานมาด้วย
"หยุด!พวกเ้าเป็ใคร? แล้วหามไอ้คนตัวเหม็นนี่มาทำไม?" ยามะโถามพลางยกมือปิดจมูก
ฉินมู่มองส่ง "ผู้เล่นทั้งสาม"ที่เดินเข้าเมืองไปพร้อมกับความภาคภูมิใจในเควสต์ปลอมๆ ที่เขาเพิ่งมอบให้พอลับสายตาคน เขาก็สลัดมาด "ผู้าุโผู้สันโดษ" ทิ้งทันทีหลังที่เคยโก่งงอพุ่งตรงแด่วราวกับติดสปริง
"เฮ้อ...แบกสังขารเป็ดาราเ้าน้ำตามาทั้งวัน เหนื่อยกว่าเขียนโค้ดสามวันติดอีกแฮะ"
เขาบ่นพึมพำพลางเดินเลาะไปตามริมกำแพงเมืองชิงอินที่เขารู้ดีว่ามี'จุดบอด' ของยามลาดตระเวนอยู่เขาเดินจนมาถึงริมลำธารที่น้ำใสแจ๋วซึ่งตัดผ่าน่ท้ายเมืองพอดีบรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร
"ไหนดูซิ...กลิ่นมันจะขนาดไหนเชียว" เขาแอบยื่นจมูกไปดมรักแร้ตัวเองทีหนึ่ง
"อื้อหืออออ!มิน่าล่ะหมาป่าถึงยอมแพ้!" ฉินมู่แทบหงายหลัง"นี่มันอาวุธชีวภาพชัดๆ ถ้าข้าไม่ล้างออกคืนนี้พรุ่งนี้เช้าพืชแถวนี้คงเฉาตายหมด"
เขาเหลือบไปเห็นกอต้นไม้ชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ริมน้ำใบมันเรียวแหลมและมีกลิ่นฉุนกึกคล้ายมินต์ผสมตะไคร้ป่า "นี่มัน... 'หญ้าดับิญญา' (ชื่อในเกมที่เขาตั้งไว้แก้ฮา)จริงๆ แล้วมันคือสมุนไพรเอาไว้ปรุงยาแก้พิษ แต่คุณสมบัติเด่นของมันคือ 'กลิ่นฉุนดับทุกสรรพสิ่ง' นี่แหละ!"
ฉินมู่ไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่กอสมุนไพรถอนรากถอนโคนขึ้นมาเป็กำมือ เขาหาก้อนหินแถวนั้นมาตำๆจนใบสีเขียวคั้นน้ำออกมาเป็สีเขียวเข้ม กลิ่นแรงจนแสบจมูก แต่มันคือ"์" สำหรับเขาในตอนนี้
ตู้ม!
เขาโจนทะยานลงไปในน้ำแช่ตัวให้ความเย็นกัดเซาะเอาคราบความซวยออกแล้วเริ่มเอาสมุนไพรที่ตำไว้มาขัดถูตัวอย่างบ้าคลั่ง
"ถูเข้าไป!ถูให้ถึงระดับเซลล์! ขี้จงออกไป สมุนไพรจงมา!"
เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการขัดตัวจนเนื้อตัวเริ่มแดงเป็ปื้นแต่กลิ่นฉุนของสมุนไพรก็เริ่มเข้ามาแทนที่กลิ่นเน่าเสียเดิมได้สำเร็จแม้สภาพเสื้อผ้าจะยังขาดวิ่นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เขากลายเป็ "ชาวบ้าน 1 ที่ตัวหอมสมุนไพร"เรียบร้อยแล้ว
[ แจ้งเตือนจากระบบ]
[ แฮกเกอร์โปรโตคอล:พร้อมทำงาน ]
ฉินมู่นั่งผิงไฟกองเล็กๆ ที่เขาจุดขึ้นจากสกิลพื้นฐานนั่งมองชุดที่ตากไว้ "เอาล่ะ... กลิ่นหายแล้วแต่หน้าตากับชุดนี้ยังไงก็เข้าเมืองลำบากประกาศจับนั่นก็ยังขย้ำอยู่ในอกเสื้อ"
ฉินมู่หัวเราะก้องในใจพลางลูบกล่องไม้ที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องว่างของกำแพงเมือง"ฮ่าๆๆ!ขอบคุณความี้เีของทีมกราฟิกที่แอบเอาสมบัติเควสต์มาวางไว้ในจุดซ้ำซ้อนแบบนี้นะเว้ย!"
ในฐานะคนสร้าง เขาจำได้แม่นว่าไอ้หีบเนี้ยมันคือ "เควสต์เส้นทางลัดสำหรับสายเปย์" หรือพวกที่อยากแอบเข้าเมืองชิงอินโดยไม่อยากตีมอนสเตอร์หน้าประตูปกติไอเทมข้างในมันจะกากมากสำหรับผู้เล่นเลเวลสูง แต่สำหรับ "ชาวบ้าน 1" ในตอนนี้มันคือชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ชัดๆ!
ฉินมู่หยิบ "ชุดทหารยามเมืองชิงอิน" ออกมาสะบัดดูมันเป็ชุดผ้าป่านผสมเกราะหนังสีน้ำตาลสภาพดูดีกว่าชุดขาดรุ่งริ่งของเขาเป็ล้านเท่า แต่มันมีปัญหาอยู่หนึ่งอย่าง...
"เชี่ย...ชุดมันไซส์ S นี่หว่า!"ฉินมู่ลองสวมดูแล้วพบว่ามันฟิตเปรี๊ยะจนแทบหายใจไม่ออก"ถ้าเดินเข้าเมืองท่านี้ มีหวังโดนจับได้ว่าเป็ทหารปลอมแน่ๆเพราะกระดุมจะกระเด็นใส่ตายามตายก่อน!"
เขามองดูชุดในมือ 1 ชุดและหันไปมองพลังแฮกในหน้าจอระบบที่กระพริบว่า [Ready]
"ระบบ...ฟังนะ ในฐานะโปรแกรมเมอร์ ข้ารู้ดีว่าการสร้าง Object ทหารยามในเกมนี้มันมักจะมาเป็ 'คู่' เสมอ!ทหารเฝ้าประตูมี 2 คนทหารลาดตระเวนมี 2 คนดังนั้นชุดทหารในหีบนี้มันต้องมี 2 ไซส์ คือไซส์ S สำหรับคนผอมและไซส์ L สำหรับคนล่ำแบบข้า!มันคือ Logic ของสมดุลการออกแบบ!"
[ ระบบตรวจสอบสตอรี่...]
ฉินมู่ป้อนคำสั่งแฮกทันที:
วิ้งค์!
ชุดทหารในมือของเขาสั่นะเืก่อนจะแยกตัวออกมาเป็สองชุดชุดหนึ่งตัวเล็กเท่าเดิม แต่อีกชุดหนึ่งขยายขนาดกลายเป็ไซส์ XL ที่ดูทรงพลังและน่าเกรงขาม
"หึๆๆเรียบร้อย!" ฉินมู่รีบสวมชุดไซส์ใหญ่ทันที เขารู้สึกว่าค่า Status พลังป้องกันเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยและที่สำคัญ... เขามีชุดสำรองอีก1 ชุด!
ฉินมู่สวมชุดทหารเสร็จเขาก็เอาชุดที่เหลืออีกชุดหนึ่งม้วนๆ ใส่กระเป๋า (ที่แฮกมาจากผ้าเน่าๆ)แล้วเดินอาดยามเข้าหาประตูเมืองชิงอินทางประตูทิศใต้ที่ผู้คนเบาบาง
"เอาละ...ทริคการเป็ทหารยามในเกมที่ฉันสร้างก็คือ... 'ทำตัวให้ดูง่วงและกวนประสาทที่สุด' เพราะนั่นคือท่าทางพื้นฐานของAI ที่ฉันเขียนไว้!"
เขายืดตัวตรง (แต่แอบหลังค่อมเล็กน้อยตามนิสัย)เดินเข้าไปหายามที่หน้าประตูด้วยท่าทางเหมือนเพิ่งไปแอบงีบมา
"เฮ้ย!ข้ามาเปลี่ยนเวรแล้ว!" ฉินมู่ะโใส่ยามที่ยืนเฝ้าอยู่ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ยามตัวจริงหันมามองหน้าฉินมู่อย่างงงๆ"เปลี่ยนเวร? เ้าสังกัดไหนเนี่ย? ทำไมข้าไม่คุ้นหน้าเ้าเลยแถมตัวเ้ามีกลิ่น... กลิ่นสมุนไพรแรงชะมัด"
"ข้าสังกัด 'หน่วยเคลื่อนที่เร็วพิเศษ2' ไงเล่า!"ฉินมู่แถสด "เ้าไม่รู้เหรอว่าคืนนี้มีคำสั่งด่วนให้เพิ่มเวรยามเป็ 2 เท่าเพราะมีนักโทษแหกคุกน่ะ? ข้าเพิ่งไปลุยดงสมุนไพรเพื่อตามหามันมากลิ่นเลยติดตัวเนี่ย! อย่าถามมาก ข้าอยากพักจะตายอยู่แล้ว ไป้! เ้าไปพักได้แล้วเดี๋ยวตรงนี้ข้าเฝ้าเอง (คนเดียว) 2 ชั่วโมง!"
ยามคนนั้นงงหนักกว่าเดิม"หน่วยเคลื่อนที่เร็ว 2? มีด้วยเหรอวะ? แต่ก็นะ... ถ้าเ้าจะเฝ้าแทนข้าก็ไม่ขัดว่ะ คืนนี้ง่วงชะมัด ฝากด้วยนะเพื่อน!"
ยามคนนั้นเดินจากไปอย่างง่ายดาย(เพราะฉินมู่รู้ดีว่า AI ยามเกรดต่ำในโซนนี้ไม่มีระบบตรวจสอบID Card!)
ฉินมู่ยืนเก็กท่าถือหอกอยู่หน้าประตูเมืองคนเดียวสักพักพอเห็นยามเดินลับตาไป เขาก็แสยะยิ้มกวนๆแล้วเดินเนียนเข้าเมืองชิงอินไปอย่างผู้ชนะ!
ฉินมู่ปรับสายรัดเกราะให้เข้าที่ขยับหมวกทหารให้บังใบหน้าเล็กน้อยพลางแสยะยิ้มแบบที่วายร้ายในหนังเห็นแล้วต้องหนาว
"ในฐานะคนสร้างเกมข้ารู้ดีว่า NPC ตัวไหนมัน'เทา' ตัวไหนมัน'ดำ' ไอ้พวกพ่อค้าหน้าเืที่ชอบตั้งราคาไอเทมขูดรีดผู้เล่นใหม่น่ะเหรอ...วันนี้ 'ชาวบ้าน1' ในร่างทหารยามจะมาเช็กบิลพวกแกเอง!"
4K
