ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 91 บุรุษล้วนมีสันดานต่ำทราม

 

ดังนั้นเขาจึงยื่นมือออกไปปล่อยม่านรถม้าลง กั้นสายตาน่ารังเกียจของคนผู้นั้นเอาไว้ทันที

เสิ่นม่านซูหันไปมองตามสัญชาตญาณ ไป๋ซิวจิ่นยังไม่ทันชักแขนกลับ แก้มของนางจึงถูผ่านแขนเสื้อของเขาพอดี

มองเผินๆ ราวกับเขาโอบนางไว้ในอ้อมแขน

เมื่อได้อยู่ใกล้เพียงเอื้อมอีกครั้ง สายตาของไป๋ซิวจิ่นก็เคลื่อนไปยังไฝน้ำตาเล็กๆ ตรงหางตาของเสิ่นม่านซู

เจียงกูกูมองภาพตรงหน้าแล้วขยับไปนั่งเงียบๆ ตรงมุมหนึ่ง สุดท้ายก็หลับตาลงอีกครั้ง

แค็กๆ ข้านอนดีกว่า

จู่ๆ เสิ่นม่านซูก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ลมหายใจติดขัดอยู่บ้าง

ทั้งๆ ที่รถม้าคันนี้มีลมลอดเข้ามารอบด้านแท้ๆ เหตุใดจึงยังรู้สึกอบอ้าวเช่นนี้

ส่วนไป๋ซิวจิ่นกลับดูราวกับไม่ทันสังเกตเลยว่าระยะห่างระหว่างคนทั้งสองคับแคบเพียงใด

ขนตายาวของเขาขยับไหวเบาๆ ราวกับแปรงเล็กๆ ก่อนเอ่ยถามว่า “เจ้ายังอาลัยอาวรณ์เขาอยู่หรือ”

“อะไรนะ”

“องค์ชายเจ็ด”

เสิ่นม่านซูกะพริบตาปริบ ในที่สุดก็เข้าใจว่าต้นขาทองคำไป๋หมายถึงเรื่องใด

ดวงตางามของนางเบิกกว้าง ก่อนกล่าวอย่างเด็ดขาดฉับไว “จะเป็นไปได้อย่างไร! คราวก่อนไอ้สาวเลวนั่นเกือบทำข้าตายในทะเลสาบ ข้าต้องสมองมีน้ำเข้าหรือดวงตาเปื้อนโคลนกันแน่ ถึงจะยังชอบคนชั่วช้าเช่นนั้น”

น้ำเสียงของเด็กสาวเต็มไปด้วยความรังเกียจองค์ชายเจ็ด ไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย

ไป๋ซิวจิ่นพลันรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถอยกลับไปนั่งยังตำแหน่งเดิม 

เขาหลุบตาลง แววตากวาดผ่านนิ้วมือเรียวยาวงดงามของเด็กสาวอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “แต่บุรุษล้วนมีสันดานต่ำทราม”

“อะไรนะ”

ยิ่งยาก ก็ยิ่งอยากครอบครอง

ทว่าไป๋ซิวจิ่นไม่ได้พูดประโยคนี้ออกไป เขาส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า “ไม่มีอะไร คุณหนูสาม ครั้งนี้จะไปเยี่ยมญาติที่อวี๋โจวหรือ”

“อื้ม ไปเยี่ยมท่านยายน่ะเจ้าค่ะ” เสิ่นม่านซูโยนเรื่องจวินมั่วหานทิ้งไว้ข้างหลังทันที ถึงอย่างไรคนชั่วช้านั่นก็ไม่สำคัญ

จู่ๆ นางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเปิดกล่องอาหารใบเล็กข้างกาย หยิบขนมแผ่นเล็กๆ ที่ห่อด้วยกระดาษออกมาหลายชิ้น

ขนมแผ่นเล็กด้านบนยังโรยงาไว้ เพียงได้กลิ่นก็หอมหวานยิ่งนัก

“คุณชายไป๋ ท่านหิวหรือไม่เจ้าคะ ลองชิมขนมนี่ดีหรือไม่ ข้าทำเตรียมเอาไว้กินเป็นเสบียงระหว่างทาง”

ไป๋ซิวจิ่นพยักหน้าอย่างสงวนท่าที

เสิ่นม่านซูยื่นให้เขาชิ้นหนึ่งก่อน จากนั้นจึงหันไปมองเจียงกูกู “อ้าว เจียงกูกูหลับไปอีกแล้วหรือ” เสิ่นม่านซูเก็บชิ้นที่ตั้งใจจะให้เจียงกูกูกลับมา

เจียงกูกู “...”

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าคุณหนูสามเหมือนจะจงใจกันนะ!

ทางด้านไป๋ซิวจิ่น หลังจากกินขนมเล็กชิ้นนี้แล้ว แม้แต่หว่างคิ้วยังผ่อนคลายลงไปเล็กน้อย ทว่าเขากลับเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “ขนมนี้เรียกว่าอะไรหรือ”

“ขนมฮูหยินเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ”

เสิ่นม่านซูมองบุรุษรูปงามตรงหน้าที่ทำหน้าตกตะลึงตาค้าง แล้วเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป นางเม้มปากเล็กน้อยก่อนอธิบายว่า “คือขนมภรรยาน่ะเจ้าค่ะ”

ไป๋ซิวจิ่น “...”

แม้ตอนท้ายของเรื่องเขาจะกลายเป็นตัวร้าย แต่ในฐานะเสิ่นม่านซูผู้คลั่งไคล้คนหน้าตาดีอย่างลึกซึ้ง ยามนี้เมื่อได้เห็นสีหน้ามึนงงที่หาได้ยากยิ่งของไป๋ซิวจิ่น จู่ๆ ในใจก็เกิดความคิดซุกซนเล็กๆ อยากหยอกล้อขึ้นมา

ความคิดนิดเดียวเท่านั้น

นางหยิบขนมภรรยาขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วกัดไปคำหนึ่ง จากนั้นกล่าวว่า “นี่คือขนมภรรยา ยังมีขนมสามีด้วยนะ คราวหน้าข้าจะทำให้ท่านชิมนะเจ้าคะ”

ภายในพื้นที่อันคับแคบของรถม้า เขามองดวงตาเป็นประกายสดใสพลางฟังนางพูดถ้อยคำทำนองคู่สามีภรรยาอย่างเงียบงัน...

ไป๋ซิวจิ่นพลันรู้สึกว่าขนมในปากหวานยิ่งกว่าเดิม

เขาตอบรับ “อืม”

เสิ่นม่านซูชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นต้นขาทองคำไป๋ให้ความร่วมมือเช่นนี้ นางกลับรู้สึกละอายใจขึ้นมาเล็กน้อยที่จะหยอกล้อเขาต่อ

นางรู้ว่าควรหยุด หากเกินเลยไปย่อมไม่ดี

ทว่าบรรยากาศตอนนี้ยังนับว่าไม่เลว เสิ่นม่านซูจึงถือโอกาสพูดเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอดออกมาตรงๆ นางกล่าวว่า “คุณชายไป๋ ได้ยินมาว่าท่านพ่อของข้ามีบุญคุณต่อท่าน จริงหรือไม่เจ้าคะ”

 

บทที่ 92 บุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยการแต่งงานมิใช่หรือ

 

ไป๋ซิวจิ่นเหลือบตามองเล็กน้อย “อืม แล้วอย่างไร”

เสิ่นม่านซูมองไป๋ซิวจิ่นอย่างจริงจัง “คราวก่อนท่านช่วยชีวิตข้า ต่อมาที่จวนองค์หญิงก็ยังช่วยข้าอีก...ท่านไป๋ นับว่าข้าติดค้างท่าน แต่ท่านวางใจเถิด วันหน้าข้าจะต้องชดใช้คืนให้ท่านแน่นอน ส่วนเรื่องระหว่างท่านกับท่านพ่อของข้า ก็ยังคงเป็นเรื่องระหว่างพวกท่าน ได้หรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นม่านซูไม่ต้องการนำบุญคุณที่ไป๋ซิวจิ่นติดค้างบิดาของนางมาใช้ตอบแทนแทนนาง แม้จะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่ก็รู้ว่านั่นจะต้องเป็นบุญคุณใหญ่หลวงเทียมฟ้าอย่างแน่นอน

เสิ่นม่านซูหวังว่าหากวันหน้าจวนแม่ทัพตกอยู่ในอันตราย ต้นขาทองคำไป๋จะยังยื่นมือเข้าช่วยเหลืออีกครั้ง

ไป๋ซิวจิ่นเข้าใจความหมายของเด็กสาวในชั่วพริบตา พลันนึกถึงคำหยอกเล่นของไป๋จี๋ในวันนั้นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับมีภูตผีดลใจ

บุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยการแต่งงาน...

เขากำกระดาษที่ห่อขนมในมือเบาๆ

“ท่านไป๋ ได้หรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นม่านซูขยับเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาใสฉ่ำดุจมีระลอกน้ำคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของไป๋ซิวจิ่นอย่างเลือนราง

ทว่าในตอนนั้นเอง รถม้าพลันโคลงสะเทือน

เดิมทีคนทั้งสองก็อยู่ใกล้กันมากอยู่แล้ว พอรถม้าสะเทือนเช่นนี้ เสิ่นม่านซูจึงล้มพุ่งเข้าหาไป๋ซิวจิ่น ส่วนไป๋ซิวจิ่นก็ยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ

ชั่วพริบตาที่ทั้งร่างพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของต้นขาทองคำไป๋ หัวใจของเสิ่นม่านซูก็กระตุกวูบอย่างแรง

แย่แล้ว!

ทันทีที่ไป๋ซิวจิ่นโอบเด็กสาวไว้ในอ้อมกอด กลิ่นหอมหวานละมุนสายหนึ่งก็โอบล้อมเขาไว้ในทันที

หวานยิ่งนัก!

เจียงกูกูที่นั่งหลับตาอยู่ตรงมุมได้ยินความเคลื่อนไหวทั้งหมดอย่างชัดเจน จนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี

นางไม่ควรอยู่ในรถม้าเลยจริงๆ!

อ้อมกอดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้คงอยู่เพียงชั่วพริบตา เสิ่นม่านซูก็รีบดิ้นหลุดออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

เสิ่นม่านซูรู้สึกว่าใจเต้นรัว มือเท้าชา นางไม่กล้าสบตากับต้นขาทองคำไป๋อีกแล้ว...

กลัวเหลือเกินว่าสายตาของอีกฝ่ายกำลังพิจารณาอยู่ว่าจะฟันนางตรงไหนก่อนอะไรทำนองนั้น!

คนข้างกายเงียบเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ

เสิ่นม่านซูไม่กล้าหันไปมอง จึงรีบเลิกม่านขึ้น แล้วถามเจ๋อหลันที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้างว่า “เจ๋อหลัน เกิดอะไรขึ้น”

“คุณหนู ทางข้างหน้าเดินไม่ค่อยสะดวก มีหินเยอะมาก เมื่อครู่ท่านแม่ทัพส่งคนมาบอกว่าพอเลี้ยวไปถึงลานด้านหน้าจะพักสักครู่เจ้าค่ะ”

“อืม รู้แล้ว”

ระหว่างที่คนทั้งสองพูดคุยกัน รถม้าก็เลี้ยวโค้งและหยุดลง มาถึงลานราบสำหรับพักผ่อนที่เจ๋อหลันกล่าวถึงเมื่อครู่พอดี

เสิ่นม่านซูไม่อยากอยู่ในรถม้าคันนี้ต่อแล้ว นางพึมพำกับตนเองโดยที่ไม่หันไปมองเขาแม้แต่น้อย “เฮ้อ บนรถนี่อึดอัดเหลือเกิน ข้าลงไปสูดอากาศสักหน่อยดีกว่า”

พูดจบ นางก็ทำราวกับหลบหน้าออกไปทันที

พอเสิ่นม่านซูลงจากรถม้า เจียงกูกูก็ลืมตามองไป๋ซิวจิ่นด้วยท่าทีเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้

ไป๋ซิวจิ่นยังคงมีท่าทีสงบนิ่งราวกับสายลมเมฆาเช่นเดิม ทว่าใบหูกลับขึ้นสีชมพูจางๆ

แววตาของเขาขยับไหวเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “เจียงกูกู รบกวนเจ้าดูแลคุณหนูสามให้มากหน่อยแล้ว”

เจียงกูกูรีบกล่าวว่า “นายท่านน้อยพูดเช่นนี้บ่าวรับไม่ไหวจริงๆ เจ้าค่ะ อีกอย่างแม่ทัพเสิ่นเป็นคนดี หากปีนั้นไม่ใช่เพราะเขา...”

ไป๋ซิวจิ่นยกมือขึ้นเล็กน้อย “เรื่องเหล่านี้ เจ้ายังไม่ต้องให้คุณหนูสามรู้ในตอนนี้”

“เจ้าค่ะ”

ไป๋ซิวจิ่นจัดแขนเสื้อเล็กน้อยเตรียมลงจากรถ ก่อนลงจากรถ เขายังหรี่ตากล่าว “ในวังมีข่าวคราวหรือยัง”

“เรียนนายท่านน้อย สายข่าวล้วนจัดวางเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ช่วงก่อนฉินกุ้ยเฟยก่อความวุ่นวายในวังหลังเสียยกใหญ่ ทำให้เผยช่องโหว่มากมายออกมา”

“อาจยังมีคนจับตาดูเจ้าอยู่ ระวังตัวให้ดี...ไม่ว่าอย่างไรอย่าให้จวนแม่ทัพกับคุณหนูสามถูกดึงเข้าไปพัวพันเด็ดขาด”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อมองไป๋ซิวจิ่นลงจากรถม้าไป แววตาของเจียงกูกูก็วาบผ่านความทอดถอนใจสายหนึ่ง

นี่นับเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่นางเห็นนายท่านน้อยใส่ใจสตรีคนหนึ่งถึงเพียงนี้...