จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 144 : หวนคืนสู่เงาราตรี ผลพวงแห่งการลอบเร้น

วูบ! พรึ่บ!

ความรู้สึกเหมือนร่างถูกบีบอัดและยืดขยายในห้วงมิติอันไร้รูปร่างสิ้นสุดลงอย่างฉับพลัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง ก่อนที่ร่างของ เฉิน ฮ่าวหราน จะถูก "คาย" ออกมาจากประตูมิติสีเงินที่สลายหายไปในพริบตา เขากระแทกลงบนพื้นหินเย็นเฉียบอย่างแรงจนจุก!

"อั่ก!" เขากระอักไอเอาฝุ่นผงและอากาศเย็นยะเยือกออกมา รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่างอีกครั้ง การเดินทางผ่านมิติที่ไม่มั่นคงนั้นไม่ใช่เรื่องสนุกเลยแม้แต่น้อย มันทิ้งความปั่นป่วนไว้ในเส้นลมปราณและดูดกลืนพลังงานที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขาไปอีกส่วนหนึ่ง

เขากะพริบตาถี่ๆ ปรับสายตาให้คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ แสงสว่างเพียงน้อยนิดจาก... ยันต์ส่องสว่าง (符箓) ของเขาเองที่ตกอยู่ไม่ไกล! เขารีบเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา แสงนวลสีขาวส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องโถงโลหะทมิฬแห่งนั้นอีกต่อไปแล้ว!

แต่เขากลับมาอยู่... ในทางเดินหินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะและหยากไย่! มีลังไม้เก่าๆ และเศษเครื่องปั้นดินเผาแตกๆ วางระเกะระกะ! กลิ่นอับชื้นและกลิ่นฝุ่นโบราณที่คุ้นเคย!

'ข้า... กลับมาแล้ว! กลับมาสู่หอเก็บสมบัติ (藏宝阁) ส่วนนอก!' หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความโล่งอกอย่างสุดซึ้ง! ยันต์สีเงินนั่นไม่ได้ส่งเขาไปยังสถานที่อันตรายอื่น แต่ส่งเขากลับมายังส่วนที่เขาพอจะคุ้นเคย!

เขารีบตรวจสอบร่างกายและสัมภาระทันที กระบี่เหล็กกล้ายังอยู่ข้างเอว ถุงเก็บของยังอยู่ครบ โอสถฟื้นฟูระดับต่ำที่ผู้อาวุโสหลี่ให้มาก็ยังอยู่... และที่สำคัญที่สุด "ยันต์โลหะสีเงิน" (银色空间符?) อันลึกลับนั่น ก็ยังคงอยู่ในอกเสื้อของเขา! สัมผัสเย็นเฉียบของมันเป็นเครื่องยืนยันว่าเหตุการณ์ในห้องปิดตายนั้นไม่ใช่ความฝัน!

เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล สำรวจทางเดินหินที่ดูคุ้นตาแห่งนี้อย่างรวดเร็ว เขาจำได้ว่าเคยผ่านทางนี้มาแล้วตอนที่เข้ามาตามแผนผังของหวังเหว่ย 'อย่างน้อยก็ไม่ได้ส่งข้าไปกลางฝูงอสูรที่ไหนก็ยังดี' เขานึกขอบคุณโชคชะตา (และอาจจะรวมถึงเงาร่างลึกลับนั่นด้วย) อยู่ในใจ

แต่ความโล่งอกอยู่กับเขาได้ไม่นาน...

ครืด... ครืด... ตึก... ตึก...

เขาสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าและเสียงเคลื่อนไหวที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก! มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าเดียว แต่เป็นเสียงของคนหลายคน! และดูเหมือนจะกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!

'แย่แล้ว! หรือว่าการเปิดประตูมิติเมื่อครู่จะทำให้เกิดพลังงานปั่นป่วนจนถูกตรวจพบ!?' เขารีบดับยันต์ส่องสว่างในมือทันที! ห้องทั้งห้องกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้ง! เขาโคจรเคล็ดวิชาเร้นกายและกลั้นหายใจ! ซ่อนตัวเข้ากับเงามืดหลังลังไม้ใบใหญ่ที่ใกล้ที่สุด!

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงหรือศิลาเรืองแสงที่สาดส่องเข้ามาในทางเดิน...

"...พลังงานปั่นป่วนเมื่อครู่มาจากแถวนี้แน่ๆ ตรวจสอบให้ละเอียด!" เสียงเข้มๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น! เป็นเสียงของ... ศิษย์พี่อี้จ้าน!

'อี้จ้าน! เขามาตรวจตราด้วยตนเองเลยรึ!?' ฮ่าวหรานใจหายวาบ! เขากดร่างให้แนบชิดกับเงามืดยิ่งกว่าเดิม จิตวิญญาณหดกลับเข้ามาจนแทบจะแนบติดกับร่าง ไม่กล้าแผ่ออกไปสำรวจ!

แสงไฟสาดส่องเข้ามาในห้องเก็บของเก่าที่เขายืนอยู่ เงาของศิษย์หน่วยลาดตระเวนหลายคนทาบทับเข้ามา เขาเห็นอี้จ้านเดินนำเข้ามา กวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง

"...ไม่มีอะไรผิดปกติที่นี่ขอรับศิษย์พี่อี้จ้าน มีเพียงฝุ่นกับของเก่า" ศิษย์คนหนึ่งรายงาน

"อืม..." อี้จ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายังคงรู้สึกถึงพลังงานมิติที่ผิดปกติจางๆ ตกค้างอยู่ในอากาศแถวนี้ "...บางทีอาจจะเป็นแค่ค่ายกลเก่าทำงานผิดพลาด... แต่ก็อย่าประมาท ตรวจสอบห้องอื่นๆ ต่อไป! หากพบสิ่งใดน่าสงสัย ให้รีบรายงานข้าทันที!"

"ขอรับ!"

ศิษย์หน่วยลาดตระเวนกลุ่มนั้นเดินผ่านห้องที่ฮ่าวหรานซ่อนตัวอยู่ไป ตรวจสอบห้องถัดไปตามคำสั่ง...

ฮ่าวหรานรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าและแสงไฟลับหายไป เขาจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเชื่องช้า เหงื่อเย็นๆ ไหลอาบแผ่นหลัง 'เกือบไปแล้ว... หากช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว...'

เขาตระหนักดีว่าเขาต้องรีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้! การตรวจตราเข้มงวดขึ้นกว่าเดิมมาก! เขาไม่อาจเสี่ยงอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว!

เขาเคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อนอย่างเงียบเชียบยิ่งกว่าเดิม มุ่งหน้ากลับไปยังประตูหินลับทางทิศเหนือที่เขาใช้เข้ามา เขาใช้จิตวิญญาณตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง ไม่พบเวรยามอยู่ใกล้ๆ เขาค่อยๆ เปิดประตู แทรกแซงค่ายกลป้องกันด้านนอก แล้วเคลื่อนตัวผ่านออกไปสู่ความมืดมิดยามรุ่งสางนอกกำแพงหอเก็บสมบัติได้สำเร็จ!

อากาศภายนอกที่เย็นและสดชื่นกว่าปะทะใบหน้า ความรู้สึกโล่งอกอย่างแท้จริงแล่นวาบเข้ามา ราวกับเพิ่งโผล่พ้นจากใต้ผืนน้ำอันดำมืดมาสู่แสงสว่าง... แต่แล้วเขาก็ต้องรีบสะกดความรู้สึกนั้นลงทันทีเมื่อตระหนักว่าตนเองยังคงอยู่ในเขตหวงห้าม และอันตรายยังไม่จบสิ้น! เขารีบหลบเข้าสู่เงามืดของอาคารใกล้เคียงทันที หันกลับไปมองยังหอเก็บสมบัติอันเก่าแก่และลึกลับนั้นด้วยแววตาที่ซับซ้อน

ภารกิจ... ล้มเหลว เขาไม่ได้กล่องไม้ใบนั้นกลับไปให้หวังเหว่ย เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถูกผู้อื่น (หลู่เสวี่ย) พบเห็นการกระทำผิดกฎ (แล้วนาง... ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? นางหนีออกมาได้หรือไม่? หรือนางจะรายงานเรื่องข้า?) และตอนนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การจับตามองที่เข้มงวดยิ่งกว่าเดิม...

แต่เขาก็ได้ "ยันต์โลหะสีเงิน" อันลึกลับนี้มา ได้รับรู้ถึงความลับของห้องปิดตาย ได้เผชิญหน้ากับตัวตนโบราณ ได้รับแต้มมรดกเพิ่มขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือ... เขายังคง "รอดชีวิต" กลับออกมาได้

เขากำยันต์สีเงินในอกเสื้อไว้แน่น รู้สึกถึงพลังงานมิติอันแผ่วเบาที่ไหลเวียนอยู่ภายใน 'เจ้าคืออะไรกันแน่... และจะนำพาข้าไปสู่อะไรต่อไป?'

เขาสูดลมหายใจลึก ระงับความเจ็บปวดและความอ่อนล้าไว้ชั่วคราว เขาต้องรีบกลับห้องพัก ฟื้นฟูร่างกาย และวางแผนขั้นต่อไปอย่างรอบคอบที่สุด ผลพวงจากการลอบเร้นในค่ำคืนนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!

(จบตอนที่ 144 )