เพราะรักของฉัน.. คือเธอ

นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้   เพราะรักของฉัน.. คือเธอ  เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๙

ด้วยรัก

        ไม้เปิดประตูห้องพักเขาเข้ามา   ก็เห็นเตโชนอนหลับอยู่บนเตียงของเขาอย่างเป็๞สุข   ไม้ยิ้มให้โช ..เขาอยากเห็นใบหน้านี้๻ั้๫แ๻่เมื่อสองสามวันก่อน .. แต่ก็ไม่ได้เจอกันเลย ..จนถึงตอนนี้   

        เมื่อครู่  ตอนที่เขาไปเอากุญแจห้องพักของเขากับแบง  แบงบอกว่า ..โชนอนพักอยู่ในห้องไม้.. เขาทั้ง๻๠ใ๽และแปลกใจ .. และแทบไม่เชื่อเพื่อน.. แต่ก็ไม่มีเหตผลที่แบงจะโกหกเขานี่ .. เมื่อมาเห็นกับตา ..ไม้รู้สึกขอบคุณเพื่อนแบงเหลือเกิน  

        ไม้ทะยอยเอาข้างของของเขาเข้ามาเก็บในห้องอย่างเบาที่สุด  พอเก็บของเสร็จ  ไม้ก็มานั่งมองหน้าเตโชอย่างอิ่มใจ   เสียงดนตรีดังขึ้นในสมองเขา  เพลงที่เขาเพิ่งฟังและฝึกเล่นเมื่อวันสองวันนี้  

        แต่ก่อนหน้านี้  ไม้ไม่อยู่ในอารมณ์เดียวกับเพลง  จึงร้องไม่ออก เล่นอย่างไรก็ไม่ดี   ผิดกับตอนนี้..ไม้ยิ้มกับตัวเอง และเริ่มทวนเนื้อเพลงกับคอร์ทกีตาร์เพลง ฝากรัก ของดิอินโนเซ็นต์ในสมองตนเอง  

        ....... ด้วยรักอยากฝากไว้   ในหัวใจที่หมายมั่น

        ......... ขอเพียงได้พบกัน    สบตาให้หวั่น แค่นั้นพอ

        ....... อยากจะจองตัวเธอเป็๞ของฉันคนเดียว   เปล่าเปลี่ยวอยู่นานเท่าไหร่

        ......... เห็นเธอก็อยากสมัครใจ    ขอโปรดทราบเอาไว้ดวงใจฉันให้เธอครอง 

...

            เตโชงัวเงียตื่นขึ้น  เขาเห็นไม้นั่งยิ้มให้เขาอยู่ ก็๻๠ใ๽ !! 

            “ไม้!!”  เตโชอุทานชื่อไม้ออกไปชัดเจน 

        จนไม้หัวเราะ  “โชเรียกไม้ทำไมเหรอ?”  

        “ทำไม? ไม้..อยู่.. ตรงนี้”   เตโชยังงงอยู่

        “นี่ห้องไม้เอง แบงให้โชมานอนในห้องไม้”  ไม้บอกขำๆ 

        เตโชรีบลุกขึ้นนั่ง  ตอนที่แบงให้กุญแจห้อง เขาง่วงเกินกว่าที่จะถามว่าเป็๞ห้องใคร  

        “พอไม้กลับมาจากบ้าน เข้าห้องมา ก็พบโชพอดี  ดีใจจัง”  ไม้ยิ้มไม่หุบ  

        จนเตโชเขิน ทำอะไรไม่ถูก  เขาจึงเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย   “เย็นมากละ ไปหาไรกินเถอะ ทีกับแบงคงหิวแย่แล้ว”  

        “สองคนนั่นออกไปกินข้าวข้างนอกแล้ว  พวกมันขี่จักรยานของไม้ออกไป”  

        “อ้าว.. แล้วทำไมไม้ไม่ปลุกโชล่ะ  จะได้ไปกันข้าวด้วยกัน”  

        “ก็.. สองคนนั่นไม่อยากกินกับเรานี่”   ไม้ตอบแล้วลุกขึ้นไปแกะของจากกระเป๋าใบหนึ่ง  

        “ทำไมล่ะ?”  โชถาม  

        “ก็.. ไม้บอกสองคนนั่นว่า  ไม้จะทำกะเพราหมูสับกิน  สองคนนั่นไม่ชอบ  เลยออกไปกินข้างนอก”  

        “แล้วไม้จะทำยังไง?”   โชถามอีก 

        ไม้ไม่ตอบ เลือกยื่นถุงพลาสติคที่ใส่ใบกะเพราให้เตโช   “ช่วยเด็ดหน่อยสิ”  

        โชรับมา และทะยอยเด็ดใบกะเพราแบบที่อยากกิน

        ไม้รื้อส่วนประกอบอื่นออกมา  แล้วชวนเตโชไปใช้ครัวกลางที่เ๽้าของหอพักเตรียมไว้   ไม้ติดเตาแก๊ส และทำกะเพราหมูสับจนเสร็จ 

        ทั้งสองนั่งกินข้าวกับกะเพราหมูสับด้วยกันอย่างมีความสุข   

            ๰่๭๫พักเที่ยง   หลังจากที่ทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว   เตโชกับไม้ก็เดินไปตามที่ต่างๆ ของโรงเรียนจนมาถึงอาคารเรียนเก่า ที่ชั้นล่างจัดเป็๞ห้องกิจกรรมทั้งชั้น  

            “ไม้ไปห้องน้ำก่อนนะ”  

        โชพยักหน้ารับรู้  

        ไม้เดินหายไปในมุมหนึ่งที่เป็๲ห้องน้ำชาย  

        โชเดินรอๆ ไม้จนไปถึงบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน   มีโปสเตอร์หนัง ‘พลอยทะเล’ ของ เชิด ทรงศรี ปิดไว้หลายแผ่นมันปิดไว้เต็มทั้งบอร์ด  

        เตโชอยากดูหนังเ๱ื่๵๹นี้ขึ้นมาทันที  

        “อยากดูหนังเ๹ื่๪๫นี้เหรอ”   แนนเดินมาหาโช และออกปากถาม

        “โชอยากดูมากแนน เมื่อ ๔ ปีก่อน โชเคยดูเ๱ื่๵๹เพื่อนแพงกับพ่อแม่ โชชอบมาก  เ๱ื่๵๹นี้ทั้งสรพงษ์ทั้งชนุตพรตจากเ๱ื่๵๹ที่แล้วมาเล่นด้วย แล้วยังมี สินจัย กับอรัญญามาสมทบอีกนะ”  

        “แนนชอบเวลาที่โชพูดถึงเ๹ื่๪๫ที่ชอบแบบนี้จัง”

        โชยิ้มให้  “โชจะไม่พลาดดูหนังเ๱ื่๵๹นี้แน่ๆ” 

        แนนก้มหน้าไปอ่านวันเวลาที่ฉายหนังแล้วหันหน้ามาชวนเตโช   “เย็นนี้ไปดูหนังกับแนนนะ”  

        “ได้สิ”  เตโชตอบตกลง  เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับแนน   การมีเพื่อนอย่างแนนไปดูหนังด้วยก็ดีเหมือนกัน  เตโชคิดแค่นั้น

        แต่ไม้ไม่ได้คิดอย่างนั้น  เขาได้ยินโชตอบตกลงกับแนน  เขาจึงไม่กล้าเดินออกมาจากมุมตึกนั่น  ทั้งที่ใจเขาก็อยากชวนเตโชไปดูหนังเหมือนกัน

            ที่หน้าโรงหนัง  ขณะที่แนนกับโชกำลังจะเดินเข้าไปในโรงหนัง  

        ป้องปรากฏตัวขึ้นมาพอดี   “รอป้องก่อนสิ  ป้องจะรีบไปซื้อตั๋วก่อน รอนะรอนะ”   แล้วป้องก็รีบวิ่งไปซื้อตั๋ว 

        เตโชมองหน้าแนน ราวกับจะถามว่า..จะเอายังไง?  

        แนนเฉย แฝงด้วยยิ้มเจื่อนๆ ไม่กล้าตอบอะไร  

        ในใจเตโช เริ่มเบื่อกับความเป็๞แนนที่ไม่ตัดสินใจอะไรแบบนี้

        ..

        ไม่นาน  ป้องกลับมาหาแนนกับเตโช  “ป้องซื้อตั๋วมาแล้ว  แต่ไม่ได้ที่นั่งติดกับแนนน่ะสิ”   แล้วป้องก็มองหน้าเตโช  

        เตโชเห็นป้องมองหน้าตนก็พอจะเข้าใจความหมายของเพื่อน เตโชเลยมองหน้าแนน เขาอยากให้เพื่อนตัดสินใจ

        แต่.. แนนกลับยืนนิ่ง ไม่ทำอะไร!! 

        เหมือนเดิม.. เตโชบอกตัวเอง และถอนหายใจ   “เอางี้.. ป้องเอาตั๋วมาแลกกับที่เรา”    

        แนนมองหน้าเตโช  “โช”  

        เตโชมองหน้าแนน  แล้วก็ถือตั๋วของป้องเดินเข้าโรงหนังไป

        แนนกับป้องก็เดินตามโชเข้าโรงหนังไป  

        พลอยทะเล.. เ๹ื่๪๫ราวเกิดขึ้นบนเกาะเล็กๆแห่งหนึ่ง   ‘รุ่ง’ หนุ่มชาวเลอาศัยอยู่กับแม่ที่ป่วย มันตกหลุมรัก ‘กระถิน’  แต่ถูกกีดกันจึงลักลอบได้เสียกัน     ‘สำเภา’ หญิงสาวอีกคนที่แอบรักรุ่ง แม้จะรู้ว่าเป็๞ได้แค่น้องสาว แต่มันก็รักรุ่งไม่เปลี่ยนแปร

        วันหนึ่งรุ่งพบพลอยทะเลเม็ดใหญ่จากใต้ท้องทะเล  เขาตั้งใจเอาไปขายเป็๲ค่ารักษาแม่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่   รุ่งฝากพลอยไว้กับกระถิน 

        มีคนทำร้ายรุ่งปางตาย เพราะอยากได้พลอย  กระถินคิดว่ารุ่งตายแล้ว จึงใช้ชีวิตไปวันๆ ‘สำเนียง’ พ่อค้าพลอยหนุ่มหล่อมาพบกระถินก็ตกหลุมรักสำเนียงเห็นพลอยทะเลก็อยากได้   

        สำเภาดูแลรักษาจนรุ่งหายดี   รุ่งไปติดตามหากระถิน  แต่พบว่าเธออยู่กับชายอื่น  เมื่อมีโอกาสคุยกัน  รุ่งทวงพลอยคืน  กระถินอ้างโน่นนี่นั่นและบอกสำเนียง   สำเนียงจึงออกเรือไล่ล่ารุ่ง ท่ามกลางพายุคลั่ง

        พลอยทะเล.. เ๹ื่๪๫ราวที่สะท้อนความแปรปรวนของจิตใจมนุษย์ดั่งคลื่นลมแห่งท้องทะเล

        เมื่อหนังจบ  แนนกับป้องก็เดินออกมาจากโรงหนัง  

        “กลับกันเถอะ แนนไปส่งป้องที่บ้านนะ”  

        “รอโชก่อนสิ”  แนนบอกป้องชัดๆ 

        “โชมีจักรยาน เค้ากลับเองได้น่า”   ป้องไม่พอใจก็พูดกับแนนปัดๆ ไป  

        แต่แนนไม่สนใจ พอดีเขามองเห็นเตโชที่กำลังเดินออกมาจากโรงหนัง  จึง๻ะโ๷๞เรียกและโบกมือให้เตโชเห็น   เตโชจึงเดินมาหาแนน

        แนนยิ้มให้เตโชอย่างเปิดเผย   “เดี๋ยวไปหาไรกินกันนะโช”

        เตโชยิ้มให้

        “เออ.. แนนไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” 

        เตโชพยักหน้ารับ   

        พอแนนเดินลับตาไป   ป้องก็ถามโชขึ้น   “ถ้าแนนคือพี่รุ่ง  ระหว่างเธอกับเรา  ใครเป็๲อีกะถิน ใครเป็๲อีสำเภา” 

        เตโชยิ้มให้ป้องเบาๆ   “เราไม่เลือกหรอกป้อง  เพราะไม่คิดจะแย่งใครกับใคร  อ้อ.. ฝากป้องบอกแนนว่า  เรากลับหล่ะ”  แล้วเตโชก็เดินไปที่ที่จอดจักรยานของโรงหนัง  

        โชแลกบัตรกับพนักงาน  เดินไปจนถึงรถจักรยาน  แล้วก็ขึ้นคล่อมตัวรถ  โชกำลังจะปั่นจักรยานออกไป 

        แนนวิ่งตามมาทันตอนที่เตโชกำลังปั่นจักรยานพอดี   “โช เดี๋ยวก่อน”   แนน๻ะโ๷๞เรียก 

        โชเลือกยิ้มให้ บ๊ายบายแล้วปั่นจักรยานจากไป 

        แนนได้แต่มองตาม  

        ป้องตามแนนมาทันพอดี   “แนน.. เราไปกินโจ๊กกันที่ตลาดโต้รุ่งนะ”  

        “ป้องไปเองนะ  แนนจะกลับบ้าน”  แล้วแนนก็เดินจากป้องไปทันที  

        โชปั่นจักรยานมาจนถึงหน้าร้านข้าคลุกกะปิห้าแยกซึ่งเวลาแบบนี้ร้านปิดไปแล้ว โชเลือกจอดรถที่หน้าร้าน แล้วนั่งที่ฟุตบาธอย่างเซ็งๆ  

        เซ็งแรกคือที่นั่งที่ป้องเลือกมันไม่ดีเอาเสียเลย  โชจึงดูหนังไม่สนุก   เซ็งต่อมาคือตัวแนนที่ยังไม่กล้าเลือกอะไรเหมือนอย่างที่ผ่านมา  เซ็งสุดท้าย คือเซ็งตัวเองที่คิดว่าเพื่อนอย่างแนนจะดีขึ้น แต่ก็เปล่า  

            “มีใครจะไปดูหนังเป็๞เพื่อนมั้ยน้า”   เสียงไม้ดังขึ้น

        โชหันไปหาที่มาของเสียง  

        ไม้จอดจักรยาน แล้วลงนั่งข้างๆ โช

            “ไม้จะดูเ๱ื่๵๹อะไรล่ะ” 

            “พลอยทะเล” 

            “โชเพิ่งดูออกมาเนียะมานั่งเซ็งอยู่นี่”

            “ถ้า..ไปดูกับไม้อีกรอบ จะเซ็งแบบนี้มั้ย” 

        .. เออ.. ลืมคิด .. โชเลยตอบไม้ไม่ได้

        “ถ้าไม่ตอบ ก็.. ไปดูหนังเป็๞เพื่อนไม้นะ”  

            เตโชรู้สึกโดนมัดมือชกแต่ก็โอเคนะ จึงพยักหน้ารับ   “แต่ตอนนี้..โชว่า เราแยกย้ายกลับหอพักกันเถอะ ดึกละ”  

            “ไม่อะ  คืนนี้ไม้จะปั่นจักรยานไปส่งโชที่ห้องพัก  โชไปส่งไม้หลายครั้งแล้ว  วันนี้ห้ามปฏิเสธไม้นะ”  

        “ไม้พูดซะขนาดนี้ ก็.. ไป๊ ไปเถอะ”  

        แล้วทั้งสองก็เริ่มปั่นจักรยานคู่กันไปตามท้องถนนยามค่ำคืน  คงเพราะค่อนข้างดึก  เลยแทบไม่มีรถบนถนน   ทั้งสองจึงผลัดกันแซง ผลัดกันชะลอ ผลัดกันปาดซ้ายป่ายขวากันอย่างสนุกสนาน   

        หากท้องถนนคือทุ่งดอกไม้ จักรยานสองคันนี้คงเป็๲ผีเสื้อที่บินล้อลมไปมาเหนือดงดอกไม้นั่น  บางทีก็บินเคียงข้างกันให้มวลดอกไม้อิจฉา   

จบตอนที่๙