กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สามสิบสอง Party Member หาสมาชิกทีม

คนอื่นมาต่างโลกเขาต้องมาช่วยสาวโลลิน่ารัก

แต่ผมต้องมาเอาผ้าคลุมและน้ำผึ้งกับน้ำตาลให้กับอาจารย์แก่ๆหัวล้านผมขาวหรอมแหรมอย่างอาจารย์ดมิธรี่ที่เสื้อผ้าขาดจนหมดต้องใช้ผ้าเช็ดตัวสีขาวๆคลุมไว้

ครับ

มันจะเซ็กซี่และโรแมนติคมากหากเป็นสาวผมบลอนด์ทองโลลิ ไม่ใช่อาจารย์ชายผิวขาว วัยชราผิวย่นใส่แว่นหัวล้านผมสีขาวหรอมแหรม

แอนนากับวิลโล่ก็ตามมาที่หลังตอนที่อาจารย์ดมิธรี่เริ่มหายจากการปากสั่นตัวชาและค่อยๆพูดได้แล้ว

คุณโธมัส ก็มากับเขาด้วย

หมายความว่าก่อนหน้านี้แกอยู่ที่ห้องสมุดเป็นส่วนใหญ่ก็อยู่ในโรงเรียนแต่ไม่รู้เรื่องการฆาตกรรมของอาจารย์ดมิธรี่สินะ

“ปีศาจแมลงน่ะ พวกนี้จะออกอาละวาดทุกห้าปีสิบปี อาจารย์ตัวจริงนั้นเป็นอาจารย์ผู้หญิงสูงอายุแล้ว แต่น่าจะโดนปีศาจตัวนี้ฆ่าและสวมรอยมาเป็นเธอ”

ตุณโธมัสกล่าวหลังจากค้นกระเป๋าเอกสารของอาจารย์หญิงคนนั้นว่าหน้าตาของบัตรประจำตัวต่างๆที่จริงเป็นหญิงชราแล้ว ไม่ใช่อาจารย์สาวสวยแบบที่ปีศาจแมลงปลอมตัวมา

..เล่นเอาผมหมดอารมณ์ความเป็นฮีโร่ไปเลย

ช่วยอาจารย์ดมิธรี่ได้ แต่อาจารย์หญิงมีอายุก็ตายก่อนหน้านี้โดยผมไม่อาจช่วยอะไรได้

ผมใช้วิธีไม่เห็นคือไม่รับรู้มาก่อนหน้านี้

แต่พอรับรู้แล้วมันลำบากใจจัง

คุณโธมัสใช้วิธีแบบเดียวกับผมเข้ามากอดผม

“เธอเก่งมาก เลโอนาร์ด ฉันรู้ว่าเธอต้องเลือกใช้ความสามารถในทางที่ถูกต้อง”

เอ่ออย่ามาจ้องผมอย่างนั้น

แต่อย่างน้อยก็คงเลิกให้แอนนามากวนผมสักพักได้ล่ะนะ

และเทเลอร์ก็พยายามคุยปลอบใจอาจารย์ดมิธรี่

“เอ ไม่เป็นไรครับ เมื่อผมเกิดภาพนิมิตผมก็ตัดสินใจวิ่งมาทันที ว่าแต่เราจะเอาอย่างไรกับอาจารย์ดมิธรี่ครับ?”

“เอาอย่างไรเธอหมายความว่าอะไร?”

ทั้งคุณโธมัส แอนนาและวิลโล่รวมถึงอาจารย์ดมิธรี่มองผมอย่างงุนงง

ผมเริ่มรู้ตัวว่าเราไม่มีระบบล้างสมองลบความทรงจำคนเห็นเหตุการณ์ แบบรินที่พยายามลบความทรงจำชิโร่ในเฟทสเตไนท์

พวกเขาใช้ระบบให้คนปฏิเสธเหตุการณ์ด้วยตนเองและลืมๆมันไปเมื่อถึงวันถัดไป

ผมหันไปจ้องอาจารย์ดมิธรี่

“อาจารย์ดมิธรี่ครับ สนใจมาช่วยพวกเราปราบแวมไพร์ไหม?”

เมื่อมีคนรู้แล้วก็ชวนเขาเข้ามาร่วมกับการปราบแวมไพร์เสียเลย

..

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่พักหนึ่ง ทุกคนในห้องจ้องมองผม “ปะปราบแวมไพร์? ฉะฉันจะทำอะไรได้เลโอนาร์ด?”

อาจารย์กล่าวอย่างตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเห็นจากภาพอาจารย์ที่เงียบขรึมจริงจัง กลายเป็นอาจารย์ที่ตะกุกตะกัก

“เพราะอาจารย์ทราบความจริงว่ามีปีศาจในโลกมืดแล้วอย่างไรล่ะครับ..”ผมชี้มือไปที่แอนนา

“...และเธอก็ช่วยปราบแวมไพร์และปีศาจอย่างที่ผมช่วยอาจารย์ไว้ในคืนนี้ล่ะครับ

ทำให้เธอต้องส่งการบ้านไม่ทัน อย่างน้อยให้อาจารย์ที่รับรู้ความจริงเข้าใจและสนับสนุนเธอ เธอก็จะสามารถปราบแวมไพร์และช่วยคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์อย่างอาจารย์ได้มากกว่านี้น่ะครับ”

ทุกคนในห้องมองผมราวกับตัวประหลาด

“ความช่วยเหลือไม่ได้หมายความว่าให้อาจารย์เอาปืนน้ำแข็งไปยิงปีศาจหรือแวมไพร์ครับอาจารย์ มันมาได้หลายทาง เป็นผู้ใหญ่ที่ให้คำปรึกษากับเราหรือคอยช่วยเหลือพวกเราในการปราบปีศาจก็นับเป็นกำลังได้มากแล้วครับ ขอเพียงมีคนอย่างอาจารย์เข้าใจพวกเราเพิ่มสักหนึ่งคนก็เป็นพลังงานให้พวกเราได้มหาศาลแล้ว”

ผมพูดจริงทุกคำ เพราะผมยังไม่สามารถลาออก, เรียนข้ามชั้น ,เปิดบริษัท, จดทะเบียนการสร้างศาสนา สมาคมและองค์กรฯลฯ..เพราะผู้ปกครองไม่ยอมเซ็นเอกสารและให้ความร่วมมือ

มีผู้ใหญ่ที่คอยช่วยเหลือเพิ่มแม้อีกสักคนเดียวก็ทำให้พวกเราเสียเวลาน้อยลงและเวลาคือทรัพยากรที่มีค่ามากที่สุด

“เอ่อชั้นจะลองคิด..”

“ไม่ลองคิดแล้วครับอาจารย์ อาจารย์คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นครับถ้าวันนี้พวกเรามาช้าไปอีกสักแค่ห้านาที “

ผมชูนิ้วมือทั้งห้าขึ้น

“อาจารย์อาจจะไม่มีนิ้วมือแล้วก็ได้นะครับในตอนนี้”

“ฉะฉัน”อาจารย์ดมิธรี่มือที่จับแก้วน้ำผสมน้ำผึ้งนั้นถึงกับสั่น

หลังจากนั้นอาจารย์ก็ถอนหายใจ

“เข้าใจแล้วฉันจะพยายามช่วยเธอเท่าที่ช่วยได้..แต่อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้พวกเธอผ่านวิชาของชั้นโดยไม่ทำให้เต็มที่นะ โดยเฉพาะเธอแอนนา วันจันทร์ส่งงานของเธอด้วย”

อาจารย์ดมิธรี่มีน้ำเสียงมั่นคงขึ้นเมื่อได้พูดในสิ่งและประเด็นที่ตนเองคุ้นเคย

คนเราพอได้ทำอะไรที่คุ้นเคยในค่ำคืนที่ดูบ้าคลั่ง เขาก็เหมือนกับกลับมาเป็นอาจารย์ที่เข้มงวดคนเดิม

“ค่า”แอนนาขานรับสบตาขอร้องวิลโล่ให้ช่วยทำงานนี้ด้วย

“แค่อาจารย์ประสานกับคุณโธมัสหรือช่วยเราหาข้อมูลก็เยี่ยมยอดแล้วครับอาจารย์”

ผมตรวจสอบสภาพร่างกายอาจารย์ดมิธรี่ ด้วยเวทมนตร์จากปลายนิ้วสัมผัส ตราจสอบสภาพร่างกาย

“ให้ผมชำระล้างร่างกายจากสารพิษอีกทีนะครับ?”

“เอ่อ...เบาๆนะ ฉันรู้สึกหนาวตอนแสงสีขาวมันสว่างวาบไปทั่วตัวชั้นน่ะ”

แอ๊กกกก

เสียงของอาจารย์ดมิธรี่ร้องลั่นเมื่อแสงสีขาวไหลผ่านร่างกายเขาอีกครั้ง

หือ แปลกแอะ คนชราทนพลังพวกนี้ไม่ค่อยไหวหรือนี่?

ทั้งคุณโธมัส แอนนาและวิลโล่รวมถึงเทเลอร์ต่างก็มองด้วยตาที่เบิกกว้าง

..

“พอพอแล้ว”

อาจารย์ดมิธรี่กล่าว แม้จะร้องลั่นแต่สีหน้าของเขาก็มีสีเลือดมากขึ้นและแข็งแรงขึ้นมากว่าเดิมจากการที่ผมดูจาก “ตรวจสอบสภาพ”

Relivity คาถาถ่ายพลังชีวิตที่ผมคิดไว้ว่าจะทดลองกับคนที่เกิดอาการบาดเจ็บโดยเราจะถ่ายพลังให้เขาเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้ก่อนในขณะที่เราจะใช้วิธีอื่นในการช่วยเหลือร่างกายเขาให้คงชีพต่อไป

ผมพบอีกอย่างคือ ร่างกายชรานั้นรับพลังชีวิตจำนวนมากไปไม่ได้เท่าไร

แต่ได้ผลสีหน้าของอาจารย์มีสีเลือดอีกครั้งและอาการปากซีดขาวสั่นเมื่อกี้ก็เริ่มหายดีแล้ว

มาจากตอนที่ผมเห็นลูลูชไม่สามารถช่วยชีวิตคนที่ตนเองรักได้ว่าอย่างนั้น

ร่างกายคนเราจะแก้มก้นหาย หน้าอกหาย ขาหายไปสักข้างในช่วงใกล้ตายก็ไม่เป็นไรหรอก

ตราบใดที่ยังมีชีวิตรอดจะปลูกถ่ายอวัยวะแขนขาทีหลังก็ยังได้ ขอเพียงให้ตอนนั้นพ้นขีดอันตรายไปก่อน

Relivity คือคำตอบของผมในสถานการณ์ฉุกเฉิน ว่าทำให้พวกเขามีชีวิตรอดจากตรงนั้นไปก่อนและค่อยๆคิดหาวิธีช่วยชีวิตอย่างอื่นทีหลัง

แนวความคิดฮอร์ครักซ์ก็มาจากอย่างนี้

การคืนชีพจากความตายอย่างสมบูรณ์เป็นไปไม่ได้ถ้าไม่อาศัยเทพเจ้าและต้องอยู่ในเงื่อนไขพิเศษ

การทำให้เรานั้น”ทางเทคนิคไม่นับว่าตาย”นั้นเป็นแนวทางที่ปลอดภัยกว่ามาก

ผมชักเข้าใจโวลเดอมอร์ที่สร้างฮอร์ครักซ์แล้วสิ

มีอีกช้อยส์หนึ่งที่ผมคิดได้คือ ลงไปในนรกและเอาวิญญาณมาด้วยตนเองแบบตำนานกรีก ที่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จนั่นล่ะ

กระดูกและเส้นเอ็นของคนแก่ น้ำในเข่า

ผมช่วยเสริมสร้างส่วนที่สึกหรอบางส่วน

“อุ๊ย”

ขาของอาจารย์ดมิธรีกระตุกราวกับถูกไฟช๊อต

ผมมักคิดเสมอว่าคาถารักษาในโลกความเป็นจริงนี่มันลำบาก

เพราะว่าเราไม่มีค่าพลังชีวิต hp ให้มอง

เราต้องมองดูร่างกายมนุษย์แบบแพทย์มองหรือเนโครแมนเชอร์

“เท่านี้ก็น่าจะโอเคแล้วครับ ถ้าอาจารย์ต้องการผมจะลองหาทางแก้หัวเข่าที่บาดเจ็บให้อาจารยืด้วย”

“ทะเท่านี้ก็พอแล้ว ขอบคุณมาก ตอนนี้ชั้นรู้สึกร้อนวูบราวกับตอนที่ร่วมงานฮิปปี้ในสมัยหนุ่มๆเลยล่ะ”

หืมคนแก่ทนพลังนิดหน่อยก็ไม่ไหวแล้วหรือนี่?

หนาวเหรอ?

น่าสนใจแฮะ ร่างกายตอนนี้ผมมีความแข็งแรงมากขึ้นจนแทบไม่รู้สึกถึงความร้อนหนาวตามปรกติแล้ว

มันก็พอจะรู้ตัวว่าร้อนหรือหนาวอยู่ แต่อยู่ในระดับที่ทนได้เสมอด้วยเวทย์ที่อยู่ในร่างกาย

คนเรามีข้อได้เปรียบแวมไพร์ตรงที่ไม่ลุกเป็นไฟทันทีเมื่อสัมผัสไฟนั่นล่ะ

แต่ระดับเอลเดอร์หรือมาสเตอร์แวมไพร์ก็สามารถสร้างน้ำแข็งมาดับไฟได้ล่ะนะ และมีความคงทนมากกว่าแวมไพร์ลูกกระจ๊อกทั่วไป