บทที่ 4 ความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้น
เมื่อก้าวเข้าไปในวิลล่า ความทรงจำของถังคุนก็ยิ่งชัดเจนขึ้น หลายสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยก็กลับมาแจ่มชัด วิลล่าดูโล่งๆ อาจเป็เพราะยังไม่ได้ตกแต่งอะไรมาก ทั้งหลังเงียบสงบและเรียบง่าย
เขาเปิดผ้าคลุมออกจากโซฟา แล้วทิ้งตัวลงนอน โซฟานุ่มสบายมาก น่าจะเป็ของแพง แต่สำหรับร่างเดิมและตัวเขาที่ชินกับเตียงแข็งๆ ความนุ่มสบายแบบนี้กลับทำให้รู้สึกไม่ค่อยชิน
ถังคุนปล่อยใจให้ว่างเปล่า เขาคิดว่าตัวเองโชคดีจริงๆ ถึงแม้ว่าตอนอยู่ที่ตระกูลเจียง เงินไม่เคยขาดมือเขาเลย แต่ก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตหรูหราแบบนี้
เขาสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ วิลล่า แล้วก็รู้สึกว่านี่มันคงเป็วิลล่าที่เงินเดือนทั้งชาติของเขาก็ซื้อไม่ได้ เขาไม่รู้จักแบรนด์พวกนี้หรอก แต่แค่ดูดีไซน์ก็รู้ว่ามันคือความหรูหราแบบเรียบง่าย ดูเรียบแต่ไม่ธรรมดา
โซฟามันนุ่มสบายจริงๆ สบายจนเผลอหลับไป…
"เฮ้ย! แกมันพวกคุณหนูเอาแต่ใจ! ถ้าทำตัวสูงส่งนัก ก็ไม่ต้องมาสมัครเป็ทหารสิวะ!"
"นายเจ๋งมาก พี่ขอโทษที่เข้าใจนายผิดไป นายมันไม่เหมือนพวกคุณหนูคนอื่นๆ วันนี้ในนามของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ พวกเราขอต้อนรับนาย! พวกเราปรบมือให้เพื่อนหน่อยเร็ว!"
"ตูม! ตูม!"
ฝุ่นควันจากะเิคลุ้งไปทั่ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว
"คุน! รีบไป! พวกเราจะกันให้เอง!"
"หัวหน้า ผมไม่ไป! จะไปก็ไปด้วยกัน จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน พวกพี่จะทิ้งผมแบบนี้ไม่ได้!"
"โอเค! งั้นเราบุกพร้อมกัน!" ในขณะที่ 'คุน' ไม่ทันได้สังเกต หัวหน้าและเพื่อนอีกคนก็สบตากัน พวกเขาได้รับาเ็ที่ขาแล้ว ออกไปไม่ได้ แต่ 'คุน' ยังไหว ภารกิจครั้งนี้มีปริศนามากมาย พวกเขาหวังว่า 'คุน' จะสามารถนำข้อมูลนี้กลับไปได้ พร้อมกับความเชื่อมั่นของพวกเขา
พวกเขายิงตอบโต้อีกครั้ง แต่แค่สามคนมันเอาไม่อยู่ พวกนั้นมีกำลังพลมากกว่า แถมะุของพวกเขาก็ใกล้จะหมดแล้ว
"คุน นายต้องรอดนะ!" แต่ 'คุน' ไม่ได้สนใจ เขายังคงยิงสวนกลับด้วยท่าทีที่เด็ดเดี่ยว
ข้างๆ พวกเขาเหลือแค่ะเิมือและะเิแสวงเครื่องไม่กี่ลูก หัวหน้ากับ 'ต้าหนิว' มองหน้ากัน แล้วคว้าอาวุธข้างตัว พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้าแลบ
ะุของศัตรูฝังเข้าไปในร่างกายพวกเขา เืค่อยๆ ไหลซึมไปทั่วทั้งตัว แต่พวกเขาก็ยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งราวกับไม่รู้สึกเ็ป
ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง 'คุน' เข้าใจแล้วว่าหัวหน้ากับต้าหนิวกำลังจะทำอะไร เขาทิ้งปืนแล้ววิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว เขาเคยสัญญากับพี่น้องว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
แต่ทันทีที่เขาลุกขึ้นจากหลุมหลบภัย แรงะเิก็ซัดเขาลงไปกองกับพื้น เสียงะเิดังกึกก้อง เขาได้แต่มองหัวหน้าและต้าหนิวสละชีพไปต่อหน้าต่อตา
ะเิแสวงเครื่องเป็อาวุธสุดท้ายของหน่วย 'เหยี่ยวฟ้า' พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะต้องใช้มัน แต่วันนี้มันได้ทำหน้าที่ของมันแล้ว
ะเิแสวงเครื่องมีอานุภาพร้ายแรงมาก ลูกเดียวสามารถทำลายตึกแปดเก้าชั้นได้สามถึงห้าหลัง และตอนนี้ะเิทั้งหมดก็อยู่ในมือหัวหน้าแล้ว
แรงะเิอันน่าสะพรึงกลืนกินทุกสิ่ง คุนมองภาพตรงหน้าด้วยความสิ้นหวัง พึมพำออกมาว่า "ไม่ใช่ว่าเราสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันเหรอ ทำไมถึงทิ้งผมไว้คนเดียว?" แล้วสติของเขาก็มืดดับไป
ถังคุนสะดุ้งตื่นจากโซฟา ทุกอย่างในความฝันมันช่างสมจริง จนเขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ ถังคุนรู้ว่านี่ไม่ใช่ความทรงจำของเขา ถึงแม้ว่าตอนทำภารกิจในแอฟริกา เขาจะเคยเจอเหตุการณ์โจมตี แต่ก็ไม่เคยเจอฉากใหญ่โตขนาดนี้ แม้แต่เหตุะเิที่เปลี่ยนชีวิตเขาก็ยังเทียบไม่ได้
ถังคุนรู้แล้วว่า 'คุน' ในฝันก็คือเ้าของร่างเดิม เขาเต็มไปด้วยความเศร้าและความเคารพ คุนมีชีวิตรอดมาได้เพราะหัวหน้าและต้าหนิวสละชีวิต แต่จิติญญาของคุนได้จากโลกนี้ไปแล้ว กลับไปอยู่กับพี่น้องของเขาบนสนามรบ
ถังคุนไม่รู้จะพูดอะไร เขาคิดว่าไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป มันก็ดูเหมือนเป็การดูถูกมิตรภาพที่เคยมีมา
…………………