"เป็อย่างไรบ้างเหยาเอ๋อร์มีสิ่งใดถูกใจเ้าหรือไม่?"
หวังลี่เหยามองไปที่เว่ยหานฟงที่ทำตาระยิบระยับรอฟังคำชมจากนางอยู่ นี่ถ้าหากมีหางกระดิกด้วยนี่ใช่เลยนะ! นางหันไปทางคนของเว่ยหานฟงที่ยืนนิ่ง เหมือนหุ่นไม้ก็แปลกใจนัก ทำไมเหมือนทุกคนจะต้องดูหวาดกลัวเว่ยหานฟงมากขนาดนั้น
เขาก็ออกจะหล่อ แค่ก! ดูใจดี อ่อนโยนขนาดนี้ไม่เห็นน่ากลัวเลยสักนิด แต่ก็เอาเถอะมาสนใจของที่อยู่ตรงหน้านี้กันดีกว่านะ
"ในหีบพวกนี้คืออะไรบ้างเ้าคะ? "นางหันไปถามเว่ยหานฟงอย่างสงสัยั เพราะแต่ละหีบดูใหญ่มากพอเอามาวางเอาไว้ในบ้านหลังเล็กแบบนี้ คงแทบไม่มีที่จะยืน
"ชิงจู ชิงหลานเ้าเข้ามาช่วยแนะนำและจัดของให้ฮูหยินเ้า"
เว่ยหานฟงพยักหน้าให้ทั้งสองคนเข้ามาบอกสิ่งของด้านในที่พวกนางไปเตรียมมาให้หวังลี่เหยา หวังลี่เหยาได้ยิน ก็ทำตาดุใส่ เว่ยหานฟง เรียกฮูหยินได้ไง! ยังไม่แต่งงานกันเลยเป็แค่แฟนเข้าใจบ้างไหมนี่! เลือกคนหน้าหนาทำเป็ไม่สนใจมองมาที่นางแม้แต่น้อย จึงหันมาหาสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักทั้งสองคน แล้วส่งยิ้มหวานไปให้เพื่อทำความรู้จักพวกนางทั้งสองคน
"เรียกข้าลี่เหยาก็ได้เราอายุน่าจะเท่าๆ กัน" ในชาตินี่นะ
ชิงจูกับชิงหลานกลืนน้ำลายแทบไม่ลง รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างจุกที่ลำคอ เหลือบสายตามองไปที่หน้าท่านประมุข ก็เห็นสีหน้าเ็าแววตาดำมืดหม่นลง จนใจกระตุกอย่างแรง จึงรีบตอบนางขึ้นพร้อมกันทันที
"ไม่ได้หรอกเ้าค่ะฮูหยินบ่าวไม่กล้า" ชิงจูกับของหลานรีบโขกหัวลงที่พื้นอย่างแรงจนหวังลี่เหยาใจนต้องรีบเข้าไปห้ามก่อนจะพากันหัวร้างข้างแตกไปก่อน
"นี่พวกเ้า! หยุดเลย! พอ! เลิกโขกหัวได้แล้วหน้าผากแดงไปหมดแล้ว ก็ได้! ก็ได้! พวกเ้าอยากจะเรียกอะไรก็ตามใจพวกเ้าเลย ข้าไม่ห้ามแล้ว"หวังลี่เหยาเอ่ยห้ามด้วยความสงสาร พูดแค่นี้เองไม่เห็นต้องตกอกใขนาดนี้เลย หรือนี่คือระบบชนชั้นซินะ
"ขอบคุณเ้าค่ะฮูหยิน" ชิงจูกับชิงหลานรีบเอ่ยขอบคุณนายหญิงที่เมตตาไม่อย่างนั้นท่านประมุขคงจะไม่พอใจพวกนางเป็แน่
เว่ยหานฟงแอบยิ้มมุมปาก ทำทีหันมองไปที่อื่นซ่อนความรู้สึกพึงพอใจ ที่นางยอมรับว่าเป็ฮูหยินของเขาแล้ว
"หีบทางนี้เป็ของใช้ในเรือนเ้าค่ะ ส่วนทางด้านนั้นเป็เครื่องนอนเ้าค่ะ ทางด้านนู่นเป็ของใช้ในครัวพวกเครื่องปรุงรสเ้าค่ะ แล้วที่อยู่ด้านข้างฮูหยินเป็ชุดกับเครื่องประดับแล้วก็เครื่องประทินผิวของฮูหยินเ้าค่ะ"
" ชิงหลาน เ้าไปบอกให้คนขนหีบผ้าพับที่ฮูหยินขอเข้ามาไว้ข้างในด้วย"ชิงจูแนะนำของพร้อมเปิดหีบให้นางดูไปด้วย
'นี่มัน! ช่าง~ โครตจะไม่แมตช์เลย! '
คือพยายามนึกภาพตามนะทุกคน บ้านหลังนี้ไม่ต่างกับเผิงหมาแหงนตามท้องไร่ท้องนา แต่มีเฟอร์นิเจอร์เหมือนโรงแรมหกดาว มันไม่ใช่! ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้ทำต้องให้เกียรติสถานที่นิดนึงสิเ้าคะ
แล้วยังมีชุดกับเครื่องประดับพวกนี้อีก อลังการงานสร้าง เหมือนกับนางกำลังจะไปเดินพรมแดง ชุดอลังการขนาดนี้ต้องมาใส่เก็บเห็ดเก็บหญ้านี่นะ นี่เอาฮากันใช่ไหม?ใครก็ได้ตอบเจ๊มาที!
หวังลี่เหยาไม่รู้จะปั้นหน้าแบบไหนดีตอนนี้เมื่อนางมองไปที่เว่ยหานฟงกับทั้งสองสาวที่ต่างก็ทำสีหน้าภาคภูมิใจที่หาของดีๆ มาให้กับนาง จนต้องกลืนคำพูดอย่างอื่นลงคอไป เมื่อเห็นสายตาท่าทางมีความสุขของพวกเขานางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขอบคุณทุกคนเบาๆ
เอาเถอะ! เขามีน้ำใจหามาให้ นางก็ไม่อยากจะเื่มาก มองไปที่หีบใกล้ๆ นี่เอี๊ยมบังทรงชุดชั้นในของยุคนี้นี่ มองไปที่ชิงจูกับชิงหลาน ส่งสายตาขอบคุณไปให้ พวกนางช่างรอบคอบนักนางลืมนึกไปเลยว่า ระหว่างที่เย็บชุดชั้นในแบบของตัวเองเสร็จ นางก็จะไม่มีใส่เพราะตอนนี้นางมีแค่เพียงสองตัวเท่านั้น แต่ก็เน่ามากแล้ว ต้องซักทุกวันบางทีก็แห้งไม่ทัน เว่ยหานฟงเห็นนางหยิบเอี๊ยมบังทรงขึ้นมาก็หน้าขึ้นสีแดงด้วยความขัดเขิน
"เอ้อ~... เหยาเอ๋อร์ เ้าดูของไปนะพี่จะออกไปดูบ้าน ว่าสร้างถึงไหนแล้ว" ไม่ต้องรอให้นางตอบว่าอะไรเขาก็รีบเดินจากไปทันที
เขาให้คนของเขาสร้างบ้านในบริเวณใกล้ๆ แม่น้ำไม่ได้มาต่อเติมบ้านหลังนี้เพราะระหว่างที่สร้างบ้าน เขากลัวนางจะร้อนเลยทำขึ้นใหม่เลยเผื่อว่าในอนาคตมีเ้าก้อนแป้งน้อยเวลามาอยู่ที่นี่จะได้มีที่พักผ่อนเพียงพอสำหรับเด็กหลายคน
"เ้าค่ะ อ้าว~ไปเร็วจริง"
หวังลี่เหยามองตามร่างสูงที่เดินอย่างเร่งรีบไปยังสงสัยว่าทำไมต้องรีบขนาดนั้นแต่ก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ชวนสองสาวเย็บชุดชั้นในกับแก้ไขดัดแปลงบางชุด เพื่อให้ใส่ได้กับสถานที่แบบนี้
"ชิงจูชิงหลานเ้ามีเข็มเย็บผ้าไหม? "
"มีเ้าค่ะฮูหยิน"ชิงจูรีบหยิบเข็มมามอบให้นางทันที นางกำลังสงสัยว่าผู้หญิงกำลังคิดจะทำอะไรถึงตัดเศษผ้าเป็ชิ้นเล็กๆแบบนี้ เสียดายผ้าดีๆนัก ถ้าใครรู้ว่าผ้าผับละหลายตำลึงทองถูกตัดทิ้งอย่างไม่เสียดายแบบนี้คงจะปวดใจมันนางทั้งสองคนแน่นอน
หวังลี่เหยาเริ่มร่างแบบชุดชั้นในแบบง่ายๆดูก่อนนางคิดว่าจะทำแบบผูกเหมือนชุดว่ายน้ำในโลกก่อนแต่คงไม่ถึงขนาดมีดันทรงเพราะคงจะยุ่งยากมากเกินไป โชคดีความทรงจำร่างนี้ของนางปักเย็บผ้าเก่งนางก็เลยทำซะคล่องเลย
เสื้อชั้นในแบบผู้โบว์ด้านหลังพร้อมสายคล้องคอก็เสร็จเรียบร้อย นางทำเอาไว้หลายแบบชิงจูชิงหลานทำหน้างุนงงว่าเศษผ้าแบบนี้จะใส่อย่างไรพอนางอธิบายวิธีใส่ ทั้งสองคนก็อายหน้าแดงก่ำน่ารักจริงเชียว
ส่วนกางเกงชั้นในง่ายสุดนางตัดผ้าเป็รูปสามเหลี่ยมสองชิ้นแล้วเย็บติดกันเวลาใส่ก็ผูกโบว์ด้านข้างทั้งสองข้าง อีกแบบเย็บเหมือนหูรูดกระเป๋าผ้า เวลาใส่ก็แค่ผูกนางทำไว้เป็10ชุดเพราะต้องอยู่ที่นี่อีกนานนางคิดจะแบ่งให้สองสาวที่ช่วยทำ แต่ไม่ว่าอย่างไรทั้งสองก็ไม่ยอมรับชุดชั้นใน ทั้งสองคนต่างพากันปฏิเสธหน้าดำหน้าแดง เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่้าจริงๆนางก็ไม่อยากบังคับ จึงหันไปปรับแก้ชุดที่มีต่อไป ตัดไปก็เสียดายไป ชิงจูชิงหลานทนไม่ไหวก็เลยขอร้องไม่ให้ตัด เดี๋ยวพวกนางจะไปหาซื้อร้านชุดที่ทำสำเร็จรูปไว้
เป็ชุดที่ชาวบ้านธรรมดาใส่กันนางจึงยอมวางมือ ชิงจูจึงรีบออกไปซื้อชุดให้นางด้านนอกหุบเขาอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าถ้าหากนางช้ากว่านี้ฮูหยินของนางต้องตัดผ้าที่เหลือทั้งหมดแน่นอน ส่วนชิงหลานขอออกไปเตรียมอาหารเที่ยง ส่วนนางไม่มีอะไรทำแล้ว ก็เลยเดินออกไปหาเว่ยหานฟงที่ลำธาร บริเวณที่สร้างบ้านหลังใหม่
705
