Age of war

“เผ่ามนุษย์นกบุกโจมตีเมืองหลวง ย้ำ! เผ่ามนุษย์นกบุกโจมตีเมืองหลวง ห้ามไว้ใจกองทัพพันธมิตรอีกต่อไป! ”

“แล้วที่เมืองหลวงเป็นยังไงบ้าง? ”

“ศัตรูล่าถอยไปแล้ว ปลอดภัยดี ดังนั้นจึงต้องการปรับกลยุทธ์เล็กน้อย”

“ว่ามา”

ทอมรีบหยิบกระดาษโน๊ตข้างโต๊ะออกมาจด

“ก่อนอื่นขอยืนยันให้แน่ใจก่อน ที่ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติหรือไม่? ”

“ยังไม่มี”

ทอมพูดใส่โทรศัพท์พร้อมกับเงยหน้าออกไปดูนอกเต็นท์บัญชาการ

กองทัพของเผ่าอื่นยังคงมีการวางยามแน่นหน้า และมีสภาพสงบปกติอย่างเช่นเคย

ส่วนเผ่ามนุษย์นกที่บินเฝ้าตรวจตราจากท้องฟ้า พวกเขาก็ยังคงทำหน้าที่ของตนโดยไม่มีหยุดพัก

“ดี แสดงว่าศัตรูยังไม่รับรู้สถานการณ์ทางนี้ หรือไม่ก็รู้แล้ว แต่ตีหน้าซื่อแกล้งทำเป็นไม่รับรู้ เพราะคิดว่าพวกเราสื่อสารทางไกลไม่ได้… พรุ่งนี้ช่วงเที่ยงตรง กองกำลังเสริมยุคใหม่จะถูกส่งไป ให้ใช้สิ่งนั้นถล่มศัตรูไปพร้อมกองทัพพันธมิตร พวกเราไม่จำเป็นต้องปกปิดความสามารถอีกต่อไปแล้ว”

“หมายถึงให้โจมตีใส่เผ่ายักษ์กับภูติแสงด้วยเรอะ? มันจะไม่เหมารวมไปหน่อยหรือ? ”

“เราไม่รู้ว่าศัตรูต่างเผ่าจะทรยศอีกเมื่อไหร โจมตีก่อนย่อมได้เปรียบ ผู้ที่จะได้รับผลประโยชน์จากสงครามครั้งนี้ ต้องเป็นฝ่ายพวกเราแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น”

“...อย่าบอกนะว่าทางเบื้องบนคิดที่จะ”

“ใช่แล้ว อย่างที่เจ้าคิดนั่นละ พวกเราจะ---”

สงครามรอบที่เก้าเริ่มค่อย ๆ เบนขยับไปในทิศทางที่ออกไปจากแปดรอบแรกที่เคยเกิดขึ้น

การโจมตีเผ่ามนุษย์ของเผ่าปักษาที่เกิดขึ้นเร็วกว่าปกติ ทำให้เผ่ามนุษย์หมดสิ้นความเชื่อใจต่อเผ่าอื่นเร็วกว่าปกติเช่นกัน

ผลกระทบเพียงเล็กน้อย ทำให้เผ่ามนุษย์เริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่ควรจะเป็น

ซึ่งนั่นทำให้เกิดสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจากสงครามทั้งแปดรอบที่ผ่านมา

สถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ คือเรื่องราวบทใหม่สู่หนทางรอดของเผ่าอาร์โธร์โพดา หรือว่าจะเป็นเส้นทางสู่ขุมนรกที่ดำมืดยิ่งกว่าเดิมกันแน่นะ...

***ตัวประกอบเผ่าอาร์โธร์โพดา

“เจอแล้ว! ”

ปม ตัวประกอบ [A] ระดับมดทาส กำลังทำภารกิจกอบกู้ชุด [เกราะแขนกล MK-I] ของท่านราชินีเฟตกับสเลบอยู่งับ

เพราะคราวที่แล้วปมพลาดท่า เลยทำให้ถูกเผ่าปีศาจน้อยขโมยชุดตัวนี้ไป

อาจเป็นโชคดีที่ทั้งราชินีแฟตกับสเลบยุ่งเกี่ยวกับสงคราม ปมจึงรอดจากการถูกด่ามาได้

แต่ด้วยความรู้สึกผิด ปมจึงพยายามตามร่องรอยของกลิ่น จนมาเจอชุดเกราะ [รุ่นต้นแบบ] ในเต็นท์ของเผ่าปีศาจน้อยที่สนามรบแห่งนี้

นึกว่าต้องออกไปเอากลับมาจากเมืองหลวงของศัตรูเสียอีกงับ

ชุดเกราะ MK-I นั้น เป็นชุดเกราะรุ่นต้นแบบที่ขุนพลทั้งห้ากำลังส่วมใส่อยู่ในปัจจุบัน

แต่เนื่องจากเป็นรุ่นต้นแบบที่ใช้เวลาผลิตและพัฒนาได้อย่างเต็มที่ของราชินีฟรีด้า จึงทำให้มันเป็นชุดเกราะรุ่นสมบูรณ์แบบมากกว่ารุ่นปัจจุบันที่เร่งผลิตโดยลดทอนบางอย่างออกไป

มันเป็นชุดเกราะสีขาวที่ไร้รอยต่ออย่างสมบูรณ์แบบ ช่องฟันเฟืองตามแขนทั้งสี่ข้างยังถูกปกปิดเอาไว้จนมิดไร้ซึ่งจุดอ่อน

เป็นชุดเกราะที่ให้ความรู้สึกล้ำสมัย และดูทนทานแข็งแกร่งยิ่งกว่าชุดเกราะที่สร้างแผ่นโลหะขึ้นรูปทั่วไป

และชุดเกราะที่ว่านั้น มันได้มาอยู่ตรงหน้าของปมแล้ว ปมต้องพยายามสุดความสามารถเพื่อเก็บกู้กลับไปให้ท่านแฟตกับสเลบให้จงได้!

แต่ทว่า...

“อู้ว~ ยามเยอะจริงจัง”

...แต่ทว่าชุดเกราะสุดวิเศษนั้น กลับวางอยู่ภายในเต็นท์ที่มียามเผ่าปีศาจน้อยเฝ้าอยู่ถึงสามคน พร้อมกับปีศาจสวมเกราะสีเงินแวววาวทั้งตัวที่ดูน่ากลัวอีกหนึ่งคน

จะเข้าไปลอบขโมยออกมายังไงดีน้า~

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

ออกไปล่าอาหารทั้งวัน กลับล่ามาได้แค่กระต่ายมีเขาตัวเดียวเท่านั้น

เพราะว่ามีสงครามเกิดขึ้นแถวนี้ พวกสัตว์เลยเผ่นหนีออกไปกันหมดเลย

“ปี๊~”

“อร่อยใช่มั้ย? กินเยอะ ๆ เลยน้า~”

ในฐานะที่เป็นแม่ หนู่เลยยกกระต่ายมีเขาให้กับเจ้าหนูออกไซด์ไป

“ปี้? ”

“จะแบ่งให้แม่หรือ? ขอบคุณนะคะ! ”

เจ้าหนูยื่นชิ้นเนื้อครึ่งหนึ่งที่ผ่านการย่างแล้วส่งมาให้

มันพ่นไฟออกมาจากปากเพื่อทำเป็นเนื้อย่างสดละ

และเนื่องจากบินอยู่ จึงต้องป้อนอาหารด้วยการคาบชิ้นเนื้อส่งมาให้ด้วยปาก

งำ หยับ หยับ~ อร่อยมากค่ะ!

… ตกลงใครเลี้ยงดูใครกันแน่ค่ะเนี่ย!?

“หืม? ข้างล่างวุ่นวายจัง~”

ในตอนนั้นเองที่ฉันเห็นบางอย่าง

ที่พื้นดินข้างล่างนั้น มีกองทัพของเผ่าสองแขนที่กำลังวิ่งวุ่นปรากฏอยู่

และพื้นที่ซึ่งห่างออกไปจากเต็นท์ขนาดใหญ่นั้น ฉันเห็นพวกเผ่าสี่แขนคนหนึ่งกำลังโผล่ออกมาแต่ส่วนหัวจากผิวดินอยู่ด้วย

“นี่? เธอคนนั้นะ เล่นอะไรอยู่หรือคะ? ”

บางทีพวกเขาอาจจะเลิกทำสงคราม แล้วกำลังเล่นซ่อนแอบกันอยู่ก็ได้

เป็นมิตรกันไว้ ดีกว่ามาเข่นฆ่ากันนะคะ

แล้วถ้าหากน่าสนใจ ฉันเองก็อยากจะขอเข้าร่วมเล่นด้วยคนละ

“เหวอ!? ทำไมเผ่าปีศาจปีกถึงพูดภาษาของพวกปมได้ละ!? ”

“เรื่องแปลกหรือคะ~? ”

“เออ… ไม่แปลกหรืองับ? ”

“ไม่เห็นจะแปลก~”

“นั่นสินะ~”

หนูกับเจ้ามดตัวน้อยตรงหน้า ต่างจ้องดวงตาที่ใสซื่อ (บื้อ) เข้าใส่กัน

ดูเหมือนเด็กคนนี้จะเป็นพวกบื้อละคะ

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ละ? เล่นซ่อนแอบกันอยู่หรือคะ? ”

“...อะไรคือเล่นซ่อนแอบละงับ? ”

“ไม่รู้จักหรือคะ? ”

“ไม่อ๊ะ”

เกิดความเงียบชวนอึดอัดขึ้นมาชั่วครู่หนึ่ง

“เอาเถอะ พี่สาวช่วยหลบไปหน่อยงับ ปมกำลังหาทางเอาของที่ถูกขโมยไปกลับมาอยู่ละงับ”

“ของที่ถูกขโมย? ”

“ชุดเกราะสีขาวสะอาดตาตัวนั้นงับ”

หนูหันไปมองตรงทิศที่เขาชี้

ภายในเต้นท์ของเผ่าสองแขนนั้น มันมีชุดเกราะหน้าตาประหลาดวางอยู่ตัวหนึ่ง

มันสูงเพียงหนึ่งเมตร แต่ดูแล้วน่าจะยืดหดขยายออกได้ และยังมีรูปทรงที่ดูล้ำสมัย

ชุดเกราะตัวนั้นถูกวางแขวนเอาไว้ในตู้โชว์เป็นอย่างดี ราวกับจะบอกว่า “เข้ามาเอาไปสิ” แบบนั้นเลยละ

แต่ว่าขโมยของมาอย่างงั้นหรือ… หนูไม่ยอมรับเรื่องแบบนั้นหรอกนะ

“ขโมยของเป็นสิ่งไม่ดี~ เดียวพี่สาวคนนี้จะไปเอาคืนมาให้เอง! ”

“เออ…”

“เปอร์ไซด์ จะลุยละนะคะ~! ”

ว่าแล้วหนูก็เดินตรงไปทางเต็นท์ด้านหน้า

“สวัสดีค่ะ! ขออนุญาตินะคะ”

“เดียว---”

หนูเดินผ่านยามสามคนตรงหน้าเข้ามาข้างในโดยไม่สนพวกเขา

ขออนุญาตไปแล้ว ไม่ถือว่าเป็นการเสียมารยาทหรอกค่ะ!

“ให้หน่วยทัพนโปเลียนเคลื่อนกระจายตัวออกพร้อมกับทัพสปาด้าและกองทหารม้ามองโกล แล้วให้พวกบ้านั้นไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อด้วย เดียวพวกศัตรูได้รู้ตัวจากกลิ่นตัวก่อนเสียหรอก พวกเราต้องเคลื่อนไหวให้ลับที่สุด อย่าให้พวกมันผิดสังเกตุ จากนั้น---”

ชายสวมชุดเกราะสีเงินทั้งตัวกำลังสั่งการอะไรบางอย่างใส่โลหะสีดำหน้าตาประหลาดอยู่ละ

คนบ้าค่ะ! มีคนบ้าพูดกับตัวเองอยู่ตรงนี้คนหนึ่งด้วยละคะ!

“ขอเอาคืนค่ะ”

“---จากนั้นพออาวุธมาถึง… เธอเป็นใครกันเนี่ย? ”

หนูเดินเข้าไปหยิบชุดเกราะออกมาอย่างมีมารยาทแล้วนะคะ!

เดินเข้ามา ก้มหัวให้ตามธรรมเนียม แล้วพูดให้อีกฝ่ายทราบว่ามาทำอะไร จากนั้นก็คว้าชุดมา แล้วเดินออกไปในทันที

มารยาทงามแท้เลยใช่ไหมละ~

“ไปละค่ะ”

“เดียวเซ่! แล้วนั่นจะเอาชุดเกราะไปไหนกันฟะ!? ”

อุ๊ย? ไม่ให้หยิบหรอกหรือคะเนี่ย?

แต่ว่าเมื่อกี้ตอนขอเอาไป ไม่เห็นจะเข้ามาห้ามเลยนี่

อีกอย่าง ขโมยของโจรนั้น หนูไม่ถือว่ามีความผิดค่ะ

“ขอตัวนะคะ~”

ว่าแล้วหนูก็ใช้ปากงับชุดเกราะเอาไว้ ก่อนจะกางปีกบินหนีขึ้นท้องฟ้า

*เปรี๊ยง! *

“ว้าย!? ”

แต่ทันใดนั้นเองที่มีเสียงคำรามอันน่าตกใจดังขึ้นมา

หนูรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่อันตรายสองนัดบินเข้ามาจากทางด้านหลัง

หนูรีบหุบปีกลง แล้วปล่อยให้ร่างกายร่วงลงไปตามแรงโน้มถ่วงเพื่อหลบสิ่งนั้น

“เหวอ กรูกันมาจากทุกทิศทางเลยงะ”

ที่ข้างล่างนั้น มีพวกเผ่าสองแขนจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามาหาตัวหนู

อาวุธโลหะทรงกระบอก กับธนูได้ถูกเล็งมาทางนี้อย่างพร้อมเพรียงกัน

อันตรายแฮะ

“พี่สาว มาทางนี้งับ! ”

ในตอนนั้นเองที่เจ้าหนูเผ่าสี่แขนโบกมือให้

หลุมกว้างได้ปรากฏขึ้นจากพื้นดิน

หนูรีบตัดสินใจพุ่งตัวลงไปข้างในหลุมนั้นในทันที

“ปี้!? ”

ออกไซด์ตัวน้อยเองก็บินตามลงมาด้วยเช่นกัน

ฮึ ฮึ ฮึ กลัวจะเหงาที่ต้องอยู่คนเดียวใช่ไหมละ~

“ปิดหลุมละนะงับ”

เจ้าหนูสีแขนรีบกลบปากหลุมด้วยความชำนาญอย่างรวดเร็ว

“แม่งหนีลงดินไปแล้ว! ”

“พวกเผ่ามนุษย์นกมันจับมือกับเผ่ามนุษย์มด! พวกมันทรยศพวกเรา! ”

หนูได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากข้างนอกหลุมที่กำลังถูกกลบมิด

เออ… นี่หนูคงไม่ได้ไปทำให้เรื่องราวมันวุ่นวายเพิ่มขึ้นหรอกใช่มั้ยคะ?

“...เรื่องนั้นช่างมันเถอะ อ๊ะ! นี่ชุดเกราะของเธอ”

หนูส่งเกราะสีขาวให้เจ้ามดน้อยตรงหน้าไป

“ขอบคุณงับพี่สาวปีศาจปีก! ”

เจ้าหนูตรงหน้าเข้ามาแสดงการขอบคุณด้วยการถูกหนวดสองเส้นตรงหัวกับร่างกายของหนู

น่ารักจัง~

“แต่ว่าซวยแล้วไง”

เพราะว่าเล่นตามลงมาแบบไม่คิด เลยทำให้มาติดแหงกในเส้นทางใต้ดินพร้อมกับคุณหนูสี่แขนและออกไซด์เสียอย่างงั้น

“เอาละ ถ้าอย่างงั้นปมขอตัวก่อนนะงับ”

“เดียว! ”

แบบนี้ไม่ดีแน่ ถ้าปล่อยให้หนูเดินในเส้นทางนี้คนเดียว มีหวังได้หลงทางอย่างไม่ต้องสงสัยเลยละ

ขนาดบินบนท้องฟ้าที่ไม่มีอะไรขวาง ยังหลงทางได้เลยนะ

“ขอตามไปด้วยคนค่ะ”

เพราะแบบนั้น เลยต้องตามเจ้าหนูสี่แขนต่อไปอย่างช่วยไม่ได้

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“ยาก! ”

“! @#%”

เจ้ามนุษย์มดที่สวมเกราะสีแดงดูแปลกตากว่าคนอื่น รีบวิ่งถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วจากไม้พลองเหล็กที่ถูกหวดลงไป

หลังจากถูกลอบโจมตีไปทีหนึ่ง พอเดินทัพลงมาได้อีกสักพัก พวกเราก็พบกับสงครามขนาดใหญ่รออยู่ในเส้นทางข้างหน้า

กองทัพเอเชียและกองทัพจอมยุทธ์ของแม่ทัพแดงกับเฉินซิง กำลังรบฆ่าฟันกับกองทัพขนาดใหญ่ของศัตรูที่ล้อมจากทุกทิศทางในเส้นทางเดินที่คับแคบตรงหน้า

นอกจากกองทัพของเผ่ามนุษย์แล้ว ยังมีกองทัพภูติแสงและกองทัพของพวกยักษ์รวมอยู่ด้วยอีกจำนวนมาก

และเนื่องจากเป็นเส้นทางตรงยาว จึงไม่อาจเดาได้ว่ามีกันอยู่เป็นจำนวนเท่าไหร

ศพที่เรียงรายไปทั่วนั้น ได้บ่งบอกให้รู้ว่ากำลังเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดเพียงใด

ดังนั้นพวกเราที่เป็นกองทัพเสริม จึงรีบโถมกำลังเข้ามาช่วยในทันที

และทันทีที่เข้าบุกโจมตี ฉันก็ได้พบกับระดับแม่ทัพของศัตรูมายืนขวางตรงหน้า

มันสวมเกราะสีแดงที่มีฟันแฟืองจำนวนมากปรากฏตรงข้อต่อแขนและขา

สีของชุดเกราะเป็นสีแดงทั้งตัว และยังมีช่องว่างของข้อต่อที่แคบมาก

อาวุธของมันคือเขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตร และหอกทั้งสี่เล่มที่ถือในมือทั้งสี่ข้าง

บรรยากาศที่แตกต่าง ทำให้ฉันรู้โดยสัญชาตญาณว่ามันเป็นระดับแม่ทัพของศัตรู

ด้วยรูปร่างที่สูงถึงสามเมตรของมัน ทำให้ฉันรู้สึกว่ากำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์

แต่ยังไม่รู้สึกกดดันเท่ากับเจ้าตัวถือง้าวที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้

“ย่า! ”

ฉันพยายามใช้ไม้พลองด้ามเดียวรับมือหอกสี่เล่มที่กระหน่ำเข้าใส่

เพลงยุทธของศัตรูนั้นเรียบง่าย ไม่มีพลิกแพลง และเถรตรงจนอ่านทางได้ง่าย

แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถรับมือได้อย่างสบายใจนัก

ทุกเพลงยุทธที่มันวาดลวดลายใส่ ช่างหนักหน่วงและรวดเร็ว

หากเผลอกระพริบตา คงมีหวังได้หัวหลุดจากบ่าไป

“หน่อย! ”

ฉันกะจังหวะกระโดดขึ้นในตอนที่มันแทงมาตรงหน้าด้วยหอกสี่เล่ม

ใช้ไม้พลองเหล็กค้ำลงพื้นเพื่อช่วยในการดีดตัวขึ้นสูง ก่อนที่จะเตรียมโจมตีกลับไป

“ตายซะ! ”

ฉันตีลังกาหนึ่งรอบพร้อมกับฟาดไม้พลองเหล็กใส่กลางกระหม่อมของมัน

เสียงเหล็กปะทะของไม้พลองและหมวกเกราะได้ดังไปทั่ว

“ชิ! ”

แต่มันไม่เป็นอะไรเลย ชุดเกราะของมันแข็งแกร่งมาก ไม่มีแม้แต่รอยบุบสลายปรากฏให้เห้น

ในตอนนั้นเองที่มีหอกเล่มหนึ่งได้แทงสวนกลับมา

ฉันรีบยกไม้พลองขึ้นมารับเอาไว้ แต่โชคไม่ดีที่ไม่อาจเบี่ยงการโจมตีได้ทัน

คมหอกของมันได้เฉือนเสื้อเกราะโซ่ถัก พร้อมกับหยาดเลือดจำนวนหนึ่งที่สาดกระเซ็นออกมา

แผลไม่ลึกมาก ฉันยังต่อสู้ไหวอยู่

“... Fsw&$”

“ฮืม? ”

ในตอนนั้นเองที่ศัตรูลดอาวุธลง

มันพึมพำกับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมุดดินหนีหายไปพร้อมกับกองทัพของมัน

สงครามใต้ดินที่ร้อนระอุได้หยุดลงพร้อมกับกองทัพที่ดำหนีหายลับตาไป

พวกมัน… หนีไปอย่างงั้นเรอะ?

ไม่สิ หากสังเกตุให้ดีแล้ว จะพบว่าหอกของมันดูทื่อมากกว่าปกติ

บางทีคงผ่านการใช้งานมามาก เลยทำให้มีสภาพโทรมอย่างที่เห็น

มันคงจะรู้ตัวว่าไม่สามารถดื้อรั้นสู้ต่อไปได้ด้วยอาวุธสภาพเช่นนั้น เลยสั่งให้ถอยทัพกันไปก่อนสินะ

“ทุกหน่วย รีบตรวจความเสียหาย --- อะไรฟะนั่น? ”

พอเห็นว่าสงครามเริ่มสงบลง บานาก็เริ่มออกคำสั่งกองทัพของเขาให้เข้าตรวจสอบความเสียหาย

แต่ก่อนที่พวกเราจะได้ทันลงมือทำอะไร ที่กำแพงทางขวาของเส้นทางเดินก็นูนออกมาอย่างผิดสังเกตุไปเสียก่อน

“ทางออกละโย่ว~”

สิ่งที่ปรากฏตัวออกมจากกำแพงดินนั้น คือภูติแสงกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดสีน้ำตาล

“อ่าว หน่วยภูติปฐพีเองหรือดอง~? ”

“ท่านเอสเทอร์!? ”

พวกภูติแสงมีการตอบสนองต่อเสียงเรียกของเอสเทอร์ด้วยภาษาภูติ

โชคดีที่ฉันพอฟังรู้เรื่อง เลยพอจะทราบว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

“เป็นไงมาไงเนี่ยดอง~”

“พวกเราถูกจับแยกจากหัวหน้าละโย่ว~”

“พอรู้ตัวอีกที ทุกเส้นทางก็มีแต่ทางตันแล้วดา~”

“พวกเราเลยใช้พลังขุดดินหนีออกมา แล้วใช้คลื่นสะท้อนเพื่อตรวจหาทางออก จนมาพบเส้นทางตรงนี้นะโย่ว~”

“ขุดดิน ดอง~? ”

“ใช่แล้วโย่ว~”

ดอง ดา โยว กันอยู่ได้… ภาษาพวกภูตินี่แปลกประหลาดจริง ๆ

แต่ว่าเล่นขุดดินเพื่อเปิดเส้นทางใหม่กันเลยอย่างงั้นหรือ?

“นี่ แผนนี้น่าจะใช้ได้อยู่นะ ริส~”

“ดอง? ”

เอสเทอหันมาทางฉันที่พูดแทรกด้วยภาษาของพวกเขา

“พวกเราไม่จำเป็นต้องไปตามเส้นทางของศัตรูหรอก มาเริ่มขุดดินบุกตรงไปที่คริสตัลของศัตรูกันเถอะ ริส~”