ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 35 เห็ดหัวลิง

เหลียนเซวียนเคยปีนต้นไม้มาเพียงสองครั้ง ทั้งสองครั้งเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรง เปลือกไม้มีร่องรอยขรุขระและมีกิ่งเล็กๆ มากมาย เธอเพียงแค่เหยียบไปก็สามารถปีนขึ้นไปได้

แต่ต้นไม้ที่มีเห็ดอยู่ตรงหน้ากลับทั้งบางและสูง เปลือกไม้เรียบมาก เธอลองกอดลำต้นสองครั้ง พบว่าแม้แต่ความสูงเพียงสองเมตรก็ยังปีนขึ้นไปไม่ได้

เธอจำเป็นต้องหันไปมองเหลียนอี้

"เหลียนอี้ นายปีนต้นไม้นี้ขึ้นไปได้ไหม?"

เหลียนอี้สำรวจต้นไม้ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น 

"แน่นอน ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญการปีนต้นไม้"

จากพฤติกรรมในช่วงที่ผ่านมา เหลียนเซวียนไม่ค่อยวางใจน้องชายคนนี้ คำพูดของเขาต้องคัดกรองอย่างระมัดระวัง ส่วนใหญ่เป็นการโม้ แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่น จึงได้แต่ให้เขาลอง

"อย่าฝืนนะ ถ้าขึ้นไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่าให้ตกลงมาเชียวล่ะ ถ้านายต้องนอนอยู่บนเตียงอีก ก็จะเข้าป่าไม่ได้อีกนาน"

แต่ยังไม่ทันที่เหลียนเซวียนจะพูดจบ เหลียนอี้ก็ปีนขึ้นไปสิบกว่าเมตรอย่างว่องไว

พระเจ้า! เจ้าหนูนี่คงเป็นลิงมาเกิดแน่ๆ ในเรื่องปีนต้นไม้ เขาไม่ได้โม้แม้แต่น้อย

ในขณะที่เหลียนเซวียนกำลังทึ่ง เหลียนอี้ก็เข้าใกล้เห็ดหัวลิงอย่างรวดเร็ว และตรวจสอบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ระยะห่างไกลเกินไป เหลียนเซวียนไม่ได้ยินเสียงประกาศของเครื่องตรวจสอบ จึงตะโกนถาม

"เป็นไงบ้าง กินได้ไหม?"

เหลียนอี้ตะโกนตอบ

"เหลียนอี้ลงมือ คนเดียวเท่ากับสองคน เห็ดหัวลิงตัวเล็กๆ จัดการได้ง่ายๆ!"

พูดพลาง เขาก็หักเห็ดออกมา และโยนลงมาทางเหลียนเซวียน

เหลียนเซวียนกลัวทั้งถูกตัวเองและกลัวเห็ดหัวลิงตกพื้นแตกเสียราคา ไม่มีเวลาบ่น จึงรีบหยิบเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งกางออกและวิ่งไปตามทิศทางที่เห็ดหัวลิงกำลังตกลงมา

โชคดีที่ตอนนี้เธอมีปฏิกิริยาไวมาก เธอรับเห็ดไว้ได้พอดี

แรงเฉื่อยมากเกินไป แม้ว่าเห็ดจะตกลงบนเสื้อผ้า แต่ก็ทำให้เหลียนเซวียนเสียหลักล้มไปอย่างแรง นั่งลงบนพื้นทันที

เธอรีบหยิบเครื่องตรวจสอบออกมาตรวจ: ติ๊ง! กัมมันตรังสีระดับกลาง แนะนำให้บริโภคพอประมาณ

ทั้งวัน ในที่สุดก็ได้ของมีค่ามาบ้าง มุมปากของเหลียนเซวียนปรากฏรอยยิ้มอิ่มเอม

เธอใช้ฟังก์ชันชั่งน้ำหนักในเครื่องตรวจสอบ และพบด้วยความตื่นเต้นว่าเห็ดหัวลิงนี้หนักถึงสองชั่งเก้าเหลียง เห็ดดอกนี้เพียงดอกเดียวมีมูลค่าเกือบหนึ่งพันแปดร้อยหยวน วันนี้ไม่กลับมือเปล่าเสียที!

ในพริบตา เหลียนอี้ก็กอดต้นไม้ไหลลงมาอย่างรวดเร็ว

เหลียนเซวียนเก็บเห็ดหัวลิงใส่ถุงผ้าป่านอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงในกระบุง

พี่น้องไม่เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว และออกเดินทางไปหาเห็ดหัวลิงดอกต่อไปทันที

เห็ดเกือบทั้งหมดเจริญเติบโตเป็นกลุ่ม หากคุณพบเห็ดหัวลิงบนต้นไม้ต้นหนึ่ง ต้นไม้รอบๆ ก็มีแนวโน้มจะมีเช่นกัน พี่น้องจึงไม่เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว รีบมองหารอบๆ

เดินไปข้างหน้าไม่ไกล เหลียนเซวียนพบกองไม้ล้ม เห็ดหัวลิงเติบโตบนต้นไม้ และชอบเติบโตบนไม้ล้มโดยเฉพาะ ดังนั้น เมื่อเธอเห็นกองไม้นี้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเห็นเห็ดหัวลิงมากมายอยู่ตรงหน้า

เธอเกือบจะวิ่งไปที่กองไม้ล้ม เดินอ้อมไปอีกด้านและเมื่อมองเห็น เธอตาลายไปกับสีขาวตรงหน้า

พระเจ้า! บนลำต้นไม้ล้มหลายลำ มีเห็ดเติบโตเป็นแผงใหญ่

และเห็ดที่นี่ทั้งหมดมีขนาดใหญ่กว่าที่เธอเคยเห็นในชาติก่อนมาก แม้แต่เห็ดเล็กๆ ที่เพิ่งงอก ก็ดูเหมือนจะหนักกว่าหนึ่งชั่ง

พี่น้องรีบวิ่งเข้าไปและเริ่มตรวจสอบ: ติ๊ง! กัมมันตรังสีสูง ไม่แนะนำให้บริโภค

ติ๊ง! กัมมันตรังสีสูง...

ในที่สุดเมื่อตรวจสอบถึงดอกที่ห้า เหลียนเซวียนก็พบเห็ดที่มีการปนเปื้อนระดับกลาง

เธอเก็บมันอย่างระมัดระวัง และขณะที่กำลังบรรจุ เสียงไพเราะก็ดังมาจากด้านเหลียนอี้: ติ๊ง! กัมมันตรังสีต่ำ สามารถบริโภคได้

เหลียนเซวียนตกใจจนต้องหันกลับไปดู เห็นน้องชายอุ้มเห็ดขนาดเท่ากำปั้นสองกำ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวทั้งแถว!

"พี่! พี่! ฉันหาเห็ดที่มีกัมมันตรังสีต่ำได้แล้ว อันนี้ต้องมีค่ามากใช่ไหม!"

เหลียนเซวียนยิ้มรับ

"ใช่ มีค่ามากๆ เลยล่ะ"

พอได้มาในมือ เธอก็ตรวจสอบอีกครั้ง 

"ติ๊ง! กัมมันตรังสีต่ำ สามารถบริโภคได้"

ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อผลการตรวจสอบของน้องชาย แต่เพียงเพราะเธอชอบฟังคำประกาศนั้น

เห็นได้ชัดว่าเหลียนอี้ก็ชอบฟังเสียงนี้เช่นกัน เมื่อเสียงประกาศดัง เขาก็เริ่มกระโดดโลดเต้น เหลียนเซวียนเห็นท่าทางของเขาแล้วขำ อดไม่ได้ที่จะกดตรวจสอบหลายครั้งติดกัน เหลียนอี้ก็กระโดดไปมาตามเสียงนั้นเต็มที่สองนาที

หลังจากสนุกสนานแล้ว เธอรีบหยิบถุงผ้าป่านมาเก็บเห็ดที่มีกัมมันตรังสีต่ำแยกไว้ต่างหาก

ทั้งสองรีบตรวจสอบเห็ดที่เหลือต่อ

น่าเสียดาย จากเห็ดกว่ายี่สิบดอกหลากหลายขนาด มีเพียงสองดอกนี้เท่านั้นที่กินได้

อย่างไรก็ตาม ผลผลิตเหล่านี้ก็มีมูลค่าไม่น้อย พี่น้องไม่ท้อถอย ยังคงค้นหาในบริเวณใกล้เคียงต่อไป

เหลียนเซวียนพบเห็ดอีกสองดอกบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ดูเหมือนเพิ่งงอกไม่นาน เห็ดเล็กทั้งสองดอกมีขนาดเท่ากำปั้นเดียว เธอรีบตรวจสอบ พบว่าทั้งหมดมีกัมมันตรังสีระดับกลาง สามารถบริโภคได้

เห็ดเติบโตได้อย่างรวดเร็วมาก วันนี้ขนาดเท่ากำปั้น พรุ่งนี้เวลาเดียวกันถ้ากลับมา มันก็จะโตจนมีขนาดเท่ากำปั้นสองกำแล้ว

สำหรับเห็ดเล็กๆ เหล่านี้ เหลียนเซวียนรู้สึกเสียดายที่จะเก็บตอนนี้ อยากรออีกหนึ่งวัน น้ำหนักของทั้งสองดอกก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

แต่เมื่อน้ำหนักเพิ่มขึ้นสองเท่า ความเสี่ยงในการปนเปื้อนกัมมันตรังสีก็เพิ่มขึ้นสองเท่าเช่นกัน หากพรุ่งนี้เวลานี้มาตรวจสอบอีกครั้ง ทั้งสองดอกอาจเปลี่ยนเป็นกัมมันตรังสีระดับสูง เหลียนเซวียนคงได้แต่ร้องไห้เสียใจ

เธอไม่ลังเลอีกต่อไป รีบตัดเห็ดเล็กทั้งสองดอกลงมาทันที

ลมภูเขาเย็นๆ พัดผ่าน ทำให้พี่น้องสั่นไปทั้งตัว เหลียนเซวียนดูเวลาพบว่าบ่ายสามครึ่งแล้ว พวกเขาต้องลงเขาได้แล้ว

บริเวณที่มีเห็ดหัวลิงเติบโตนี้ พวกเขาเพิ่งเริ่มสำรวจเท่านั้น ยังมีพื้นที่อีกมากที่ยังไม่ได้เข้าถึง เหลียนเซวียนตัดสินใจว่าจะมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เพื่อค้นหาให้ทั่วพื้นที่ เธอทำเครื่องหมายตำแหน่งบนนาฬิกาข้อมือ แล้วจูงเหลียนอี้รีบวิ่งลงเขา

ก่อนลงเขา พวกเขายังต้องตรวจสอบกรงดักหนูด้วย บางทีอาจมีเซอร์ไพรส์รออยู่

หลังจากวิ่งอย่างรวดเร็วหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนมาถึงจุดวางกรงดักหนูในเวลาสี่โมงครึ่ง ครั้งนี้มีสามกรงที่มีของติดอยู่ แต่มีเพียงหนึ่งตัวเท่านั้นที่เป็นหนูกลายพันธุ์ ที่เหลืออีกสองตัวเป็นหนูธรรมดาที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีสูง

เหลียนเซวียนรีบฆ่าหนูกลายพันธุ์ตัวนั้น วางกรงทั้งหมดใหม่ เติมเหยื่อให้เรียบร้อยแล้วเตรียมตัวลงเขา

ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ พืชพรรณสูงใหญ่เขียวชอุ่ม ฟืนแห้งมีอยู่ทั่วไป เวลาลงเขาแค่เลื่อยมาสองท่อนก็พอ

เหลียนอี้แม้จะกล้าหาญบ้าบิ่น แต่ก็เป็นคนที่รู้จักดำเนินชีวิต ทุกครั้งที่ลงเขาไม่เคยมือเปล่า เขาให้ของทั้งหมดบนตัวกับพี่สาว แล้วไปหาท่อนไม้แห้งขนาดใหญ่พอสมควรมาแบกบนบ่า

จังหวะพอดี พี่น้องได้เข้าร่วมเดินกับกลุ่มคนที่กำลังลงเขาเช่นกัน

เกือบทุกคนมองไปที่ถุงหนังงูในมือของเหลียนเซวียน ถุงนั้นมีกลิ่นคาวเลือด หากมองใกล้ๆ จะเห็นว่ามีเลือดหยดออกมาด้วย

"คงไม่ใช่ว่าในถุงของเธอบรรจุเนื้อที่กินได้หรอกนะ?" 

มากเกินไปแล้ว! หากเป็นจริง แม้จะเสี่ยงนิดหน่อย ก็คุ้มค่าที่จะลงมือสักครั้ง

ชายหลายคนด้านหลังส่งสัญญาณตากัน แต่เนื่องจากมีคนมากเกินไปจึงไม่เหมาะที่จะลงมือตอนนี้ พวกเขาจึงแอบตามหลังเหลียนเซวียนไป

เหลียนเซวียนแน่นอนว่าสังเกตเห็นพฤติกรรมนี้ แต่ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา เดินต่อไปตามปกติ

หนึ่งในชายเหล่านั้นเกิดความคิดขึ้นมา เขาหยิบเครื่องตรวจสอบออกมา ตรวจสอบเลือดที่หยดจากถุงของเหลียนเซวียน

"ติ๊ง! หนูกลายพันธุ์ที่มีการปนเปื้อนกัมมันตรังสีสูง ไม่สามารถบริโภคได้!"

พวกผู้ชายมองเหลียนเซวียนด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ เด็กผู้หญิงคนนี้คงเป็นคนโง่แน่ๆ ถือถุงซากหนูกลายพันธุ์ใหญ่ขนาดนั้นกลับมาทำไมกัน?

นอกจากหนังที่พอมีประโยชน์บ้าง แต่ก็ไม่มีค่าอะไรมาก ส่วนอื่นๆ ไม่มีประโยชน์เลย ยังขนลงมาจากภูเขาไกลๆ อีก

ขณะที่หลายคนกำลังงงงวย พวกเขาสังเกตเห็นว่าคนที่เดินผ่านรอบข้างก็กำลังมองพวกเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่เช่นกัน!

พวกเขายิ่งงงงวยหนักขึ้นไปอีก

อาศัยความมั่นใจที่มีคนมาก พวกเขาคว้าตัวชายผอมแห้งที่หัวเราะอย่างสนุกสนานคนหนึ่ง และถาม

"พวกแกหัวเราะอะไรกัน?"