อสูรสยบสวรรค์ 2

" เปรี้ยง " สายอัสนีสีแดงทะลวงฟ้า ทะลุสวรรค์แผดเผาห้วงมิติจนสิ้นสูญ สายอัสนีร้อนแรงพุ่งตรงเข้าสู่ร่างโปร่ง

" ตายแน่ " นนท์พึมพำ ระเบิดพลังในร่างฟาดฝ่ามือเข้าต้านในทันที

" ตูม " โลกมังกรสั่นไหวคล้ายแตกดับ ร่างสูงปลิวออกไป ร่างทั้งร่างพลันแหลกเหลว นนท์นอนหายใจรวยริน

" หนักหน่วงจริงๆ " นนท์พึมพำ แล้วเร่งกลืนธาราเพลิงสวรรค์ลงไป นนท์หยัดกายนั่งแล้วเร่งชักนำสายอัสนีสีแดงเข้าขัดเกลาร่างของตน

นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น จ้องมองยังวายุอัสนีคลั่ง " จบรึยัง "

" ครืน " ท้องนภาพลันมืดมิด วายุอัสนีพลันแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นสีดำ นนท์ลอบกลืนน้ำลาย

" ครานี้สงสัยตายจริง นนท์จับจ้องยังวายุคลั่งสีทำทะมึน นนท์หายใจหนัก

" เปรี้ยง " เสียงกู่ก้องกัมปนาทลั่นทั่วห้วงจักรวาล โลกมังกรทั้งใบพลันปริแตก ท้องนภาฉีกขาดเป็นริ้วน้อยใหญ่ 

" ครืน " สายอัสนีสีดำเคลื่อไหวเชื่องช้าโถมพลังเข้าสะกดเพิ่มทีละนิด นนท์ระเบิดพลังในร่างวาดมือสร้างอักขระเต๋าก่อกำแพงใหญ่ยักษ์

" ครึก " เสียงกำแพงยักษ์ปริแตก 

" วิ้ง " ความลึกล้ำแห่งจักรวาลเปลี่ยนแปรเป็นเส้นสาย หล่อหลอมกลับกลายเป็นวายุอัสนีคลั่งสีดำทะมึน

" เปรี้ยง " สายอัสนีสีดำฟาดผ่าเข้าใส่ร่างของนนท์โดยที่มิได้ป้องกัน 

" ตูม " แผลฉกรรจ์ปรากฎขึ้นทั่วร่าง เลือดสีแดงหลั่งรินอาบทั่วธาราจนแดงฉาน ร่างสูงนอนแน่นิ่งหายใจรวยริน ตั้งสติเรียกธาราเพลิงสวรรค์แล้วเร่งหยัดกายลุกนั่ง ร่างสูงชักนำสายอัสนีสีดำขัดเกลาร่างของตน ยาวนานผ่านไปถึงห้าชั่วยาม 

นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น " แขนขาดทั้งสองข้าง ขาขาดอีกข้าง " นนท์ได้แต่ส่ายหน้า

" ครืน " วายุอัสนีกลับกลายเป็นสีขาว ทั้งท้องนภายังแปรเปลี่ยนกลับกลาย ประกายสายอัสนีแปลบปลาบทั่ว

" เปรี้ยง " สายอัสนีสีขาวล้านจั้งถั่งโถมลงมาแผดเผาทุกสรรพสิ่งจนมอดไหม้  โลกทั้งใบสั่นไหวอย่างหนักหน่วง

" นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น ใยอัสนีสายที่เก้านี้ทรงพลังยิ่งนัก "

" คลับคล้ายโลกมังกรจะแตกดับ "

นนท์สูดหายใจเข้าลึก ผสานสิบห้าอักขระแล้วเปิดใช้ร่างทอง 

" วิ้ง " ร่างทองสองหมื่นจั้งพลันปรากฎ ร่างทองสองหมื่นจั้งระเบิดแก่นต้นกำเนิดเทพแล้วพุ่งเข้าหาสายอัสนีล้านจั้ง

" อ้าก " เปลวเพลิงสีขาวร้อนแรงแผดเผาร่างทองจนมอดไหม้ ร่างเนื้อที่ไหม้เกรียมกลับกลายหลงเหลือเพียงฝุ่นผง ปลิดปลิวล่องลอยไปตามลายลม 

" ตูม " แรงระเบิดฉีกห้วงมิติจนดับสูญ โลกทั้งใบสั่นสะท้านราวปริแตก ห้วงจักรวาลยังพลิกพริ้วสั่นไหว 

" อา มิเหลือสิ่งใดเลย "

" ลูกเขยข้า "

" ท่านเจ้าสำนักใหญ่ "

ผู้คนมากมายที่รายล้อมอยู่รอบทุ่งทัณฑ์สวรรค์ต่างพากันเศร้าสลดในทันใด หลายคนถึงกับหลั่งน้ำตา บ้างทิ้งกายคุกเข่าทั้งสองข้างลงที่พื้น

บ้างทอดสายตาเหม่อมองยังละอองฝุ่นสีทองที่ล่องลอยอยู่ทั่วทุ่งทัณฑ์สวรรค์ หลายคนยื่นมือรับเอาฝุ่นสีทองที่ล่องลอยเข้ามาเก็บไว้

บรรยากาศสลดลงในทันใด ความโศกเศร้าเสียใจปะทุขึ้นในใจผู้คน เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างสูดหายใจลึก

ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของเหล่าผู้คนมากมาย

" ครืน " ขุนเขาโบราณใหญ่ยักษ์ล้านล้านลี้ปรากฎขึ้น รัศมีเรืองรองสีทองแผ่กำจายออกทั่ว ทั้งเสียงสวดมรรคาเต๋าบรรพกาลอื้ออึงและอบอวล แหละเมฆหมอกสีทองรายล้อมอยู่ร่ำไร 

บรรพตเทพบรรพกาลถือประจักษ์ล่องอยู่กลางท้องนภาบดบังแสงตะวันจนมืดดับ เหล่าผู้คนที่พบเห็นต่างตื่นตะลึงและแข็งค้างตามกัน

" นั่นคือสิ่งใด " 

" นี่คือภาพมายาอันใด ตั้งแต่ข้าเกิดมาหลายแสนปี ยังมิเคยพบพาน "

" ช่างน่าครั่นคร้ามยิ่งนัก "

ผู้คนมากมายต่างพากันวิพากษ์มิหยุด

" วิ้ง " บ่อน้ำสวรรค์เก้าสีพลันบังเกิดขึ้น ฝุ่นทองที่ล่องลอยพลันถูกแรงดึงดูดเข้าไปยังบ่อน้ำสวรรค์เก้าสี 

" ตูม " แรงระเบิดสว่างจ้าทำเอาผู้คนมากมายพลันหลับตา 

" ท่านเจ้าสำนักใหญ่กลับมาแล้ว ทั้งมาครบทั้งสามสิบสอง " 

ผู้คนต่างไชโยโห่ร้อง น้ำหูน้ำตาหลั่งรินเป็นสาย 

ร่างทองของนนท์นั่งขัดสมาธิกลางบ่อน้ำสวรรค์เก้าสี 

" วิ้ง " ตราอินท์ล่องลอยอยู่เหนือหัว แต่เป็นที่น่าแปลกใจ ก่อนนี้ตราอินท์นั้นมีทั้งสองด้าน แต่บัดนี้ตราอินท์นั้นกลับมีเพียงด้านเดียวและอีกด้านนั้นเป็นตราจักรพรรดิ์

ผู้คนมากมายต่างตื่นตากับสิ่งที่เห็น ต่างพากันคาดเดามิหยุดว่าสิ่งที่อยู่เหนือหัวของนนท์นั้นคือสิ่งใด

แสงสวรรค์เก้าสีสาดส่องทั่วโลกมังกร ผู้คนมากมายเร่งดูดซับแสงสวรรค์เก้าสี 

" โฮก " สุรเสียงกู่ก้องร้อวคำรามทั่ว ร่างเงามังกรทองใหญ่ยักษ์ถือประจักษ์ ทอดร่างยาวไกลสองพันลี้ บดบังแสงตะวันจนมืดดับ

" ครืน " เกล็ดมังกรพลันร่วงหล่นเต็มท้องทุ่ง ร่างเงามังกรทองยืดยาวราวสามพันลี้ ฉวัดเฉวียนเวียนวนอยู่กลางท้องนภาสีทอง

" วิ้ง " คนเล็กร่างทองล่องลอยกลางนภา ปรับเปลี่ยนกายากลับกลายเป็นเก้าสี ร่างทองเก้าสีกวาดตามองทั่วแล้วทะยานร่างไปนั่งยังหัวมังกรทองที่ขดตัวรับแสงสวรรค์

เนิ่นนานราวสามเดือนที่นนท์ทำการดูดซับพลังจากบ่อน้ำสวรรค์เก้าสี

" อืม " นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น

" สามเดือนเลยรึ " นนท์พึมพำ

" ราชันย์จักรพรรดิ์สูงสุดขั้นที่หนึ่ง " นนท์กำหมัดทั้งสองข้างเพื่อวัดพลัง

" พลังกายประมือกับสี่อักขระได้ หากผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังประมือกับห้าอักขระได้ หากใช้อาวุธประมือกับหกอักขระได้ " นนท์พยักหน้าช้าๆ

" ทัณฑ์สวรรค์ครานี้ช่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งนัก น่าจะเป็นที่เรามิได้ชำระล้างนานมากแล้ว คราสุดท้ายที่ผ่านทัณฑ์สวรรค์คือขั้นใด " นนท์ครุ่นคิด

เมื่อพลังสวรรค์เก้าสีในบ่อน้ำสวรรค์เก้าสีหมดลง นนท์ทะยานร่างขึ้นจากบ่อน้ำสวรรค์เก้าสี กวาดตามองทั่วทุ่งทัณฑ์สวรรค์ 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกเขยข้า จับงานฉลองให้กับลูกเขยข้าดี๋ยวนี้ " นนท์ยกยิ้ม งานฉลองยาวนานถึงหนึ่งเดือน 

เมื่อทุกอย่างเข้าที่นนท์เริ่มทำการหลอมอาวุธเสื้อเกราะจากเกล็ดมังกรทอง โอสถต่างๆ ทั้งยังชี้แนะให้กับเหล่ารุ่นเยาว์และศิษย์ดีเด่นของสำนัก และฝึกฝน

" เดือนหน้าเราจะเดินทางไปยังวิหารสีขาว " นนท์เอ่ยขึ้นในที่ประชุมของสภามังกร 

" ลูกเขยข้า ข้าอยากไปดูแดนเทพว่าเป็นเช่นไร เจ้าจะพาข้าไปได้รึไม่ " นนท์มองยังเพ่อตาราชา

" ท่านพ่อตา ข้าพาท่านไปได้ แต่ท่านต่องอยู่ฝึกที่นั่นถึงพันปีจึงจะออกจากแดนเทพได้ " นนท์ยกยิ้ม

" พันปีเชียวรึ " นนท์พยักหน้า

" หากเป็นเช่นนั้น ข้าคงมิไป " นนท์ยกยิ้ม

" ท่านพ่อตา แดนเทพกับโลกมังกรเวลานี้ ห่างกันเพียงสามขั้น อีกมินานโลกมังกรก็จะเป็นแดนเทพที่ทุกคนใฝ่ฝัน และเมื่อถึงเวลานั้น พวกเราก็มิต้องส่งศิษย์ไปฝึกยังแดนเทพ " เหล่าผู้เฒ่าสภาต่างพยักหน้า

" นี่คือเสื้อเกราะระดับมหาศาสตราวุธมหาเทพสูงสุด และอาวุธ " นนท์แจกจ่ายให้กับผู้เฒ่าสภา

" อาจารย์โจว ระดับของเสื้อเกราะและอาวุธระดับสูงกว่านี้คือระดับใด " นนท์พยักหน้า

" ศาสตราวุธสวรรค์ มหาศาสตราวุธสวรรค์ มหาศาสตราวุธสวรรค์สูงสุด ศาสตราเทพสวรรค์ มหาศาสตราเทพสวรรค์ ศาสตรายอดเทพสวรรค์ มหาศาสตรายอดเทพสวรรค์ นี่คือขั้นสูงสุดที่มนุษย์ทำการหลอมได้ " เหล่าผู้เฒ่าพยักหน้า

" แล้วที่เกิดขึ้นเองสมัยสร้างจักรวาล " นนท์พยักหน้า

" ศาสตรวุธจักรวาล มหาศาสตราวุธจักรวาล มหาศาสตราวุธจักรวาลสูงสุด แต่อาวุธที่เกิดขึ้นตอนสร้างจักรวาลนั้นยังแบ่งออกเป็นหลายอย่าง ทั้งปฐพี นภา สวรรค์ โกลาหล แม้นจะมีหลายชื่อแต่ก็อยู่ระดับเดียวกัน " เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้า

" ระหว่างอาวุธที่มนุษย์หลอมได้ กับที่เกิดขึ้นยามสร้างจักรวาลสิ่งใดเหนือกว่ากัน " นนท์พยักหน้า

" แน่นอนย่อมสิ่งที่เกิดขึ้นเองในตอนสร้างจักรวาลย่อมเหนือกว่า " นนท์เอ่ยตอบ

นนท์และเหล่าสภาต่างพูดคุยกันอยู่นานราวสี่ชั่วยามจึงแยกย้ายกลับ

" ออกเดินทาง " นนท์เร่งเรือเหาะไปยังแดนจักรพรรดิ์เพื่อรับศิษย์แล้วเร่งไปยังแดนโกลาหลเมฆา 

" อาจารย์โจว เชิญขอรับ " นนท์โยนผลึกปรานโกลาหลให้ทหารยามคนละสิบก้อน แล้วเร่งไปยังวิหารสีขาว

" ครืน " ประตูวิหารใหญ่พลันเปิดออก นนท์ก้าวเท้าเดินเข้าไปภายใน 

" ผู้อาวุโสทุกท่าน ตรวจสอบเหล่าศิษย์ด้วย " ผู้อาวุโสต่างเร่งตรวจสอบเหล่าศิษย์

" ท่านเจ้าสำนักใหญ่ อยู่ครบขอรับ " นนท์พยักหน้า

" พระผู้สร้าง ข้าขอไปยังแดนเทพได้รึไม่ " นนท์ส่งเสียงทางจิตถาม

" พ่อหนุ่ม เจ้าพาพ่อหนุ่มคนนั้นไปยังสุสานทวยเทพ เมื่อเสร็จแล้วให้เจ้ารีบกลับ " นนท์พยักหน้าช้าๆ

" พี่ปิง ไปที่เรือเหาะลำนั้น " นนท์ทะยานร่างไปยังเรือเหาะ 

" วิ้ง " ร่างของทุกคนปรากฎขึ้นที่แท่นค่ายกลเคลื่อนย้าย  นนท์เร่งพาเหล่าศิษย์ไปยังสำนักอักกะ สาขาแดนเทพทันที

" ไอ้หนู เจ้ามาแล้ว " นนท์ยกยิ้มให้หมาป่า ภรรยาและเหล่าสหาย และแล้วงานเลี้ยงต้อนรับจึงเริ่มขึ้น 

" ท่านพี่ " เหล่าภรรยารุมปลุกปล้ำสามีหื่นกามจนสิ้นเรี่ยวแรง แล้วผล็อยหลับไป

" หมาป่านี่เป็นแก่นต้นกำเนิดปรานมรกต " นนท์ยื่นแหวนมิติให้หมาป่า 

" ไอ้หนู พลังชีวิตมากมายนัก ทั้งพลังสวรรค์ขั้นสูงอีก เจ้าช่างสรรหาของดีมาให้ข้าเรื่อย " นนท์ยกยิ้ม

" พวกเจ้าหยั่งรู้อักขระได้แปดตัวแล้วรึ " นนท์มองยังเหล่าสหายและภรรยา 

" พี่เขยศิลานทีเทพนั้นช่วยข้าได้มากยิ่ง " นนท์พยักหน้า 

" พวกเจ้าเอาแหวนห้วงมิติออกมา " นนท์วาดมืองวางศิลานทีเทพสิบหกอักขระไว้แทนของเดิม

" ไอ้หนู เจ้าหยั่งรู้ได้สิบหกอักขระแล้วรึ " หมาป่าพลันแตกตื่น 

" ข้ามีสิ่งที่พิเศษ " นนท์เรียกผลึกปรานอักขระออกมา 

" พี่นนท์ มันคือผลึกใดรึ " เหลียงหย่งจินเอ่ยถาม

" นี่คือผลึกปรานอักขระ " นนท์อธิบายเกี่ยวกับผลึกปรานอักขระนี้

" มีผู้ใดอยากจะลองบ้าง " เหล่าสหายต่างส่ายหน้า

" ไอ้หนู หากเจ้ามิได้ลอง ก็อย่าได้นำมาให้พวกข้า " หมาป่าแสยะเขี้ยวใส่

" ครานี้ข้าจะพาพี่ปิงไปยังสุสานทวยเทพ " นนท์เอ่ยกับเหล่าภรรยาและสหาย 

" พี่ปิงไปกันเถอะ ข้าจะพาท่านไปยังที่ที่พิเศษที่สุด " ฟั่นตี้ปิงพยักหน้า นนท์ทยานร่างไปในโพรงใต้ดิน เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบ 

" พี่ปิง เดินลงไปข้างล่างกับข้า " นนท์เดินนำทางฟั่นตี้ปิงลัดเลาะลงเขาราวห้าวัน จึงมาถึงยังชายหาด 

" พี่ปิง ท่านพร้อมรึไม่ " ฟั่นตี้ปิงพยักหน้า

" ไปกัน " นนท์ก้าวเท้าเดินผ่านม่านพลัง 

" พี่นนท์คลื่นยักษ์ " นนท์พยักหน้า

" มิต้องฝืน " ฟั่นตี้ปิงพยักหน้าปล่อยตัวไปกับคลื่นยักษ์ 

นนท์มองดูร่างของฟั่นตี้ปิงที่ลอยไปยังวิหารกลางมหาสมุทรปรานเทพ 

" นั่นอะไร " นนท์พึมพำ ตาคมจับจ้องยังห้วงมิติที่เลื่อนลาง นนท์ยกยิ้มแล้วกระโจนลงมหาสมุทรปรานเทพ เพื่อค้นหาโครงกระดูกเทพ

" มิพบเจอสิ่งใด นอกจากบ่อน้ำปรานเทพ " นนท์พึมพำอยู่ใต้มหาสมุทรปรานเทพ 

" เก็บของดีกว่า " นนท์วาดมือเก็บบ่อน้ำปรานเทพมากมาย ทั้งน้ำปรานเทพอีกจนมิอาจนับจำนวนได้ 

" พี่นนท์ " ฟั่นตี้ปิงร้องตะโกน นนท์เร่งทะยานร่างขึ้นสู่ผิวน้ำในทันที

" พี่ปิงกลับกัน " นนท์เร่งทะยานร่างพาฟั่นตี้ปิงกลับไปยังสำนักอักกะ

" คารวะผู้เฒ่าเซี้ยะ " นนท์ประสานสองมือ

" ข้าได้ยินว่า เจ้ามายังแดนเทพ จึงได้มาเยี่ยม " นนท์พยักหน้า

" ผู้เฒ่าเชิญ " นนท์ผายมือยังเก้าอี้ 

" ผู้เฒ่า ท่านกลับมาจากโลกจินซานแล้วเรื่องราวเป็นเช่นไรบ้าง " นนท์เอ่ยถาม

" ตระกูลและสำนักที่มิได้ร่วมสู้ ต่างถูกจิตทัศนะลงทัณฑ์อย่างหนัก ตัดทรัพยากรฝึกฝนพันปี และส่งเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ไปทำเหมืองพันปีเช่นกัน " นนท์พยักหน้า

" ดี " นนท์ยกยิ้ม

" ท่านได้รางวัลใดจากจิตทัศนะ " นนท์เอ่ยถาม

" สำนักของข้าและอีกหลายตระกูลที่เข้าร่วมนั้น ได้รับผลึกปรานสรรพสิ่งหมื่นล้านก้อน และยังได้สิทธิ์แช่ร่างในบ่อน้ำปรานเทพหนึ่งวัน 

" บ่อน้ำปรานเทพ " นนท์แสร้งตื่นเต้น และแสร้งสอบถามเรื่องบ่อน้ำปรานเทพ

" ผู้เฒ่าเซี้ยะช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก " นนท์ยกยิ้มออกมา นนท์และผู้เฒ่าเซี้ยะ พูดคุยกันนานราวสองชั่วยาม โดยมีเอี้ยชิงและเหล่าผู้อาวุโสของสำนักร่วมสนทนาด้วย

" น้องเขยข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร " เอี้ยชิงเอ่ยถาม

" พี่ชิง คงกันไว้เป็นระดับพันธมิตรก่อน อย่าเพิ่งให้ล่วงรู้ความลับของพวกเราเป็การดีที่สุด " เหล่าผู้อาวุโสต่างพยักหน้า