Boardgame Killer

        ให้ตายเถอะ... ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย! แงงงงอยากกลับบ้านแล้ว!

        ทั้งหมดมันเป็นเพราะ ‘ยัยตัวดี’ แท้ ๆที่เอากาชาตู้ผู้ชายหล่อมาล่อลวงฉัน ฉันก็แค่กะจะลงทะเบียนเข้ามาสุ่มเล่น ๆเท่านั้นเอง แต่พอจะกดสุ่ม แอปดันขึ้นอัปเดตแพตช์ใหญ่ตัวเบ้อเริ่ม ระหว่างที่นั่งรอมันโหลดหมุนติ้วๆ อยู่บนเตียง ฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

        ตื่นมาอีกที...ไหงกลายมาเป็นต้องเล่นเกมบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด แถมเอาจริง ๆฉันยังงงอยู่เลยว่าตัวเองดวงดีรอดตายมาถึงด่านสุดท้ายนี้ได้ยังไง ฮือ ๆ คิดถึงยัยตัวดีชะมัด...แต่มันก็น่าแปลกนะ ยัยนั่นน่ะเป็นถึงเจ้าแม่บอร์ดเกมตัวจริงเสียงจริงทำไมกลับมาไม่ถึงด่านสุดท้ายพร้อมกันกับฉันล่ะ? หรือว่าเกมเฮงซวยนี่มันมีหลายเซิร์ฟเวอร์กันนะ?

        ฮึ่ม! ถ้าฉันชนะเกมนี้และรอดกลับไปได้นะฉันจะบ่นยัยตัวดีสวดเทศน์ให้หูชาจนลูกบวชเลยคอยดู!

        แต่ปัญหาคือ... ฉันจะเอาชนะเกมนี้ได้ยังไงก่อน? ในเมื่อตลอดสองวันที่ผ่านมาฉันไม่ได้แตะคูมือที่ระบบแจกให้เลยแม้แต่บรรทัดเดียว! ก็แหม... เตียงมันก็นุ่มแถมอาหารก็อร่อยขนาดนั้น ถึงจะน่าเบื่อไปหน่อยที่ไม่มีโทรศัพท์หรือสิ่งบันเทิงให้เล่นแต่ใครจะบ้ามานั่งอ่านคู่มือที่ยาวเป็นหางว่าวขนาดนั้นกันล่ะ ไม่เอาด้วยคนหรอก!

        แล้วดูด่านนี้เข้าสิ... มีแต่กลิ่นควันเหม็น ๆฝนก็ตกไม่หยุด แถมโคลนยังแฉะเปรอะเปื้อนเต็มรองเท้าไปหมด ตั้งแต่เล่นมาฉันเกลียดด่านนี้ที่สุดเลย!อยากกลับบ้านแล้ว ทำไงดี... ถ้าแพ้ขึ้นมาต้องโดนระบบสลายร่างกลายเป็นผุยผงตัดชีพจรตายจริง ๆ โลกนี้มันน่ากลัวชะมัด ‘ยัยตัวดี ช่วยฉันด้วย!’ ฉันทำได้เพียงกรีดร้องและตะโกนก้องอยู่ในใจ

        ลำดับการเล่นในเทิร์นแรก: ลำดับที่ 1 คาร์ล > ลำดับที่ 2 เดเนียล > ลำดับที่3 เจสซี่ > ลำดับที่ 4 โรมัน

        ฉันหยิบแผ่นพับสรุปแอ็กชั่นฉบับจิ๋วขึ้นมาเพ่งมอง พูดตรงๆ คืออ่านไปก็ไม่เข้าใจหรอกว่าแต่ละแอ็กชั่นมันส่งผลยังไงบ้าง ทันใดนั้นแสงสีเหลืองพลันสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้า... ถึงตาฉันแล้วสินะ เฮ้อ

        ฉันกดเปิดหน้าต่างแผนผังโรงงานของตัวเองขึ้นมาดู...ให้ตายเหอะ! จะสร้างแต่ละอย่างทำไมต้องใช้เงินเยอะแยะขนาดนี้? แถมระบบยังงกสุด ๆแจกทุนตั้งต้นมาให้แค่ 17 ปอนด์ แบบนี้จะไปสร้างอะไรได้ฮะ!

        แต่พอเหลือบไปเห็นใบสรุปคูมือ... หืม? เกมนี้มีระบบให้ ‘กู้เงิน’ด้วยแฮะ แถมได้เงินก้อนโตตั้ง 30 ปอนด์แน่ะ! ถ้างั้นถ้าเรามีเงินทุนเยอะๆ เราก็จะได้สร้างโน่นสร้างนี่ได้มากกว่าคนอื่นในเทิร์นถัดไปน่ะสิ! คิดได้ดังนั้นมือของฉันก็ไวเท่าความคิด รีบเอื้อมไปกดปุ่มกู้เงินทันที

        ผ่านไปไม่ถึงเสี้ยววินาทีถุงเงินใบใหญ่ยักษ์ก็ร่วงตุ้บลงมาตรงหน้า... หยี! จะตกทั้งทีช่วยตกตรงที่มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาตกใส่กองโคลนแฉะ ๆ ด้วยเนี่ย! ฉันคีบถุงเงินขึ้นมาด้วยความขยะแขยงสุดขีดก่อนจะเปิดเช็กดูว้าว... รวยแล้วเรา! แอบจิ๊กเงินแค่นี้แล้วกดหนีกลับบ้านเลยได้ไหมนะ?

        ติ๊ง! ‘จบเทิร์นที่ 1 ระบบกำลังดำเนินการคำนวณรายจ่ายและหักดอกเบี้ยเงินกู้ของผู้เล่นลำดับการเล่นในเทิร์นถัดไปจะถูกจัดเรียงใหม่โดยเรียงจากผู้ที่ใช้จ่ายเงินน้อยที่สุดไปหาผู้ที่ใช้จ่ายมากที่สุด’

        ลำดับการเล่นใหม่: ลำดับที่ 1 เจสซี่ > ลำดับที่ 2 เดเนียล > ลำดับที่3 คาร์ล > ลำดับที่ 4 โรมัน

        อะไรกันเนี่ย! เงินยังไม่ทันได้ใช้สักปอนด์ดันโดนหักดอกเบี้ยล่วงหน้าไปตั้ง 3 ปอนด์เฉยเลย! โอ้มายก็อด! ฉันกุมขมับขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงแถมกฎบ้านี่มันอะไรกันฮะ? คนใช้เงินน้อยที่สุดได้เล่นก่อนงั้นเหรอ?แล้วใครมันจะไปตรัสรู้ล่ะ! ถ้ารู้แบบนี้เทิร์นแรกฉันจะถลุงเงิน 17ปอนด์นั่นให้หมดเกลี้ยงเลยคอยดู!

        แสงสว่างสีเหลืองปรากฏขึ้นใต้เท้าของฉันอีกครั้ง... แงงงฉันอยากจะร้องไห้ ฉันไม่รู้จะทำอะไรต่อแล้ว ‘ยัยตัวดีช่วยฉันด้วย!’

        ฉันหยิบการ์ดที่ระบบสุ่มให้ตอนเริ่มต้นขึ้นมาคลี่ดูพอเปิดออก ภาพโฮโลแกรมสามมิติกลางเมืองก็สว่างขึ้นตามสีของการ์ดในมือ อืม...นี่คงเป็นจุดที่ระบบบอกว่าฉันสามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างลงไปได้สินะ

        ฉันหันกลับมาเช็กแผนผังโรงงานอีกรอบ... โรงงานแจกัน(เครื่องปั้นดินเผา) ดูราคาสูงลิ่วเลยแฮะ สัญลักษณ์แต้มก็เยอะสงสัยถ้าสร้างได้จะได้คะแนนเป็นกอบเป็นกำแน่ ๆ เอ๊ะ? แต่อันเลเวลสองมันเขียนราคาไว้ 0ปอนด์เองนี่นา? ถ้างั้นเลือกกดสร้างอันที่มันฟรีไม่ดีกว่าเหรอ

        ติ๊ง! ‘ข้อผิดพลาด: ตามกฎของเกมท่านต้องสร้างสิ่งปลูกสร้างเรียงตามลำดับเลเวลเท่านั้น หากต้องการสร้างข้ามขั้นจำเป็นต้องใช้แอ็กชั่น ‘วิจัย’ เพื่อกำจัดสิ่งปลูกสร้างเลเวลต่ำออกไปก่อน 1-2ชิ้น’

        หา? กฎหยุมหยิมอะไรอีกเนี่ย? แล้วไอ้วิจัยที่ว่ามันต้องเสียเงินเท่าไหร่?จะเสียเทิร์นไปฟรี ๆ ไหม? รอบนี้ระบบให้เล่นตั้ง2 แอ็กชั่นเลยนะ งั้นทางที่ดี...รีบสร้างแล้วรีบขายให้ได้เลยน่าจะชัวร์สุด แต้มจะได้พุ่ง ๆ

        ฉันตัดใจกดเลือกสร้างโรงงานแจกันเลเวลหนึ่งที่ราคาสูงริบลิ่วถึง17 ปอนด์!แถมเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ต้องเสียค่าเหล็กจากกองกลางเพิ่มอีก 3 ปอนด์เพราะมีคนชิงตัดหน้าเอาเหล็กไปใช้ก่อนจนราคาตลาดมันดีดสูงขึ้น! เบ็ดเสร็จเงินที่อุตส่าห์กู้มาหายวับไปเกินครึ่งในพริบตา

        ส่วนในแอ็กชั่นที่สองของเทิร์นฉันเลือกสร้างท่าเรือในจุดที่ติดกับโรงงานแจกันซึ่งโชคดีมากที่มันลากเส้นเชื่อมเข้าสู่ตลาดรับซื้อแจกันพอดี แต่เกมนี้มันแปลกชะมัด...จะขายของแต่ละที ดันต้องใช้ ‘เบียร์’ มาเจรจาธุรกิจบ้าบออะไรด้วยก็ไม่รู้ยังดีที่ฉันสามารถดึงเบียร์ฟรีจากส่วนกลางที่ระบบสุ่มลงมาใช้แก้ขัดได้ทัน

        ติ๊ง! ‘ผู้เล่นเจสซี่ ทำการขายสินค้าจากโรงงานแจกันเข้าสู่ตลาดสำเร็จ!ได้รับคะแนน 10 แต้ม พร้อมขยับระดับรายได้เพิ่มขึ้น 5หน่วย เนื่องจากท่านใช้เบียร์ของระบบกำหนดจุดนั้นจึงได้เงินฟรีเพิ่มอีก5 ปอนด์’

        โอ๊ะ! ถ้าเราขายแจกันแบบนี้ไปได้เรื่อย ๆก็แปลว่ารวยเละเลยน่ะสิ แถมแต้มยังสูงปรี๊ดอีกด้วย แบบนี้เน้นลงแต่โรงงานแจกันรัวๆ เลยน่าจะดีที่สุด!

        พอจบเทิร์นของฉัน ผู้เล่นคนอื่น ๆต่างก็ใช้เวลานั่งคิดนั่งนิ่งกันนานเป็นศตวรรษ

        เฮ้อ... น่าเบื่อชะมัดต้องมานั่งรอคนอื่นเล่นจนจบเทิร์นเนี่ย ที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ทำแก้เซ็งเลยด้วย แต่เอาน่ะ...อย่างน้อยรอบ ๆ ตัวก็ยังมีพวกคนงานร่างบึกบึน หุ่นแน่นงานดีให้ได้มองเป็นบุญตาช่วยเยียวยาจิตใจล่ะนะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยพยายามส่งเสียงทักทายชวนคุยกับพวกเขาแล้วแต่ระบบน่าจะสร้างพวกนี้ขึ้นมาเป็นแค่ NPC ทั่วไป พวกเขาเลยทำหน้าตายซากและไม่สนใจฉันเลยสักนิด

        ตอนนี้ฉันไม่สนใจผู้เล่นคนอื่นด้วยซ้ำไม่ว่าพวกนั้นจะงัดแผนเด็ดหรือคิดกลยุทธ์เหนือชั้นอะไรมาสู้กัน ยังไงสมองบวม ๆของฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เอาตัวเองให้รอดจากตาตรงหน้านี้ก่อนเถอะเกลียดเกมที่ต้องใช้สมองที่สุดในโลกเลย!

        ฉันทิ้งตัวนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้พลางนึกถึงยัยตัวดีที่ชอบมาส่งเสียงเถียงยี้ ๆและพูดกรอกหูเรื่องบอร์ดเกมใส่ฉันอยู่เป็นประจำ แต่น่าแปลกแฮะ...พอมันผ่านไปสักพัก แล้วฉันพยายามจะนึกทบทวนเรื่องราวเก่า ๆ

        ก่อนหน้านี้ในอดีตหัวมันกลับตื้อและนึกไม่ออกเลยสักนิดเดียวหรือว่าไอ้ระบบบ้านี่มันจะแอบตัดความทรงจำของพวกเราให้จำได้แค่เรื่องราวล่าสุดที่เพิ่งเกิดขึ้นกันแน่?

        ติ๊ง! ‘จบเทิร์นที่ 2 ระบบกำลังดำเนินการคำนวณรายจ่ายและดอกเบี้ยของผู้เล่นลำดับการเล่นในเทิร์นถัดไปจะถูกจัดเรียงใหม่โดยเรียงจากผู้ที่ใช้จ่ายเงินน้อยที่สุดไปหาผู้ที่ใช้จ่ายมากที่สุด’

        ลำดับการเล่นใหม่: ลำดับที่ 1 โรมัน > ลำดับที่ 2 เดเนียล > ลำดับที่3 คาร์ล > ลำดับที่ 4 เจสซี่

        จู่ ๆ ถุงเงินจิ๋วก็ร่วงแหมะลงมาบนตักฉันรีบเปิดออกดู... ห้ะ! มีแค่ 1 ปอนด์เนี่ยนะ?! แค่นี้เนี่ยนะ!ฉันอุตส่าห์ทุ่มทุนสร้างโรงงานแจกันขนาดยักษ์แถมส่งเข้าขายในตลาดได้สำเร็จแต่ดันได้กำไรสุทธิกลับมาแค่ปอนด์เดียวเนี่ยนะ!

        ฉันเริ่มเบ้ปากด้วยความขัดใจโกรธไอ้ระบบหน้าเลือดนี่ชะมัด เงินในกระเป๋าก็กระหริดกระหรี่ยุบลงไปทุกทีแบบนี้เทิร์นหน้าก็ต้องกดกู้เงินใหม่อีกน่ะสิ? เสียเวลาชะมัด แถมถ้ากู้บ่อย ๆ รายได้ก็ตกจากที่จะได้กำไรเน้น ๆ กลายเป็นว่าต้องมานั่งจ่ายดอกเบี้ยให้ระบบกินฟรีอีก

        โอ๊ย หัวสมองจะระเบิดอยู่แล้ว! ฉันยอมแพ้เลยได้ไหมเนี่ย!ไม่อยากเล่นเกมประสาทเสียแบบนี้แล้ว!

        หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินอาบสองแก้ม ฉันปล่อยโฮออกมาสุดเสียงความสิ้นหวังที่จะได้กลับบ้านเกิด ความโดดเดี่ยวและความคิดถึงยัยตัวดีมันประดังประเดเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออก

        ช่วยฉันที... ฉันไม่รู้จะอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไรแล้ว...

        ‘บอร์ดเกมมันก็เหมือนเกมในโทรศัพท์นั่นแหละเจสแกแค่ต้องหาทริคการเล่นของมันให้เจอ ถ้าแกเข้าใจแนวและจับจุดมันได้เมื่อไหร่หลังจากนั้นทุกอย่างก็ง่ายนิดเดียว’

        จู่ ๆเสียงเจื้อยแจ้วของยัยตัวดีก็ดังแว่วเข้ามาในส่วนลึกของความทรงจำ

        ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วพยายามตั้งสติ ยังไงระบบเฮงซวยนี่ก็ต้องบังคับให้ฉันเล่นเกมนี้จนจบอยู่ดีถ้าฉันเข้าใจแนวทางของมัน ทุกอย่างมันอาจจะง่ายขึ้นเหมือนที่ยัยนั่นบอกก็ได้ ขอบใจนะยัยตัวดี...ที่อย่างน้อยแกก็ยังอุตส่าห์ตามมาช่วยฉันในหัว

        ในระหว่างที่ต้องนั่งกร่อยรอผู้เล่นคนอื่นเดินหมากในเทิร์นที่3 ฉันตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบคู่มือเล่มหนาเตอะที่ยาวเป็นหางว่าวขึ้นมาเปิดดูอีกครั้งสายตากวาดมองหาคำโปรยและเป้าหมายที่แท้จริงของเกมนี้...

        มันต้องมีจุดอ่อนหรือทริคอะไรซ่อนอยู่ในนี้แน่ ๆยัยเจสซี่คนนี้จะลองตั้งใจเรียนดูสักตั้ง!