หมอฟินิกซ์ในชุดกาวน์สีขาวบนคอมีสเต็ทโตสโคปที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลา ในมือถือชาร์จคนไข้เดินไปยังห้องตรวจก่อนจะยกมือไหว้ทักทายคนป่วย
"สวัสดีครับคุณลุง เป็ยังไงบ้างครับปวดท้องดีขึ้นมั้ย"
เขาขยับตัวเดินเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย คุณลุงที่นอนราบกับเตียงพอเห็นคุณหมอฟินิกซ์เดินมาก็ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะยิ้มทักทายด้วยใบหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนที่มาโรงพยาบาลเมื่อวานอาการโดยรวมคือแสบท้อง ท้องเสีย ไม่สบายท้อง แต่พอได้รับการรักษาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"หมอวินิจฉัยเป็ลำไส้อักเสบนะครับคุณลุง นอนให้ยาฆ่าเชื้อไปก่อน และ่นี้ก็ทานอาหารให้ตรงเวลา ทานอาหารย่อยง่าย งดอาหารรสจัด ไม่กินเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของคาเฟอีนพวก ชา กาแฟ รวมถึงเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ งดสูบบุหรี่ไปก่อน"
"ครับคุณหมอ ขอบคุณมากนะครับ"
"ยินดีมากครับ ตอนนี้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลไปก่อนกินยาตามที่หมอสั่งถ้าพรุ่งนี้ดีขึ้นก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับหายไวๆนะครับคุณลุง"
เขายกมือไหว้บอกลาคุณลุงก่อนจะถือชาร์ตคนไข้เดินออกไปจากตรงนั้นทันที เขาเดินมาหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลประจำวอร์ด
"สวัสดีครับสาวๆ"
"สวัสดีค่ะคุณหมอฟินิกซ์สุดหล่อของโรงพยาบาล"
"หึ... ปากหวานจริงนะพยาบาลวอร์ดนี้"
เขายิ้มออกมาก่อนจะเซ็นเอกสารที่พยาบาลวางไว้ให้ ส่วนใหญ่ก็เป็บันทึกผู้ป่วยที่อยู่ในความดูแล เขาเองก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมายส่วนใหญ่ก็ตรวจคนไข้ทั่วไปและวินิจฉัยตามผลตรวจเื อุจจาระ ปัสสาวะ
"มีญาติผู้ป่วยฝากของมาให้คุณหมอค่ะ น่าจะห้อง 2022 ลูกสาวคุณลุงนพดลค่ะ"
"ห้องที่ผมเพิ่งตรวจเมื่อกี้ใช่มั้ยครับ"
"ใช่ค่ะ ท่าทางจะชอบคุณหมอนะคะฝากขนมเ้าดังมาให้เช้ากลางวันเย็นเลย"
เขาเปิดถุงขนมดูก่อนจะหยิบขึ้นมาลองชิม ก็อร่อยแหละเพราะมันคือขนมเ้าดังและเขาเองไม่ได้คลั่งไคล้เื่ของหวานขนาดนั้นจึงหยิบกินเพียงชิ้นเดียวจากนั้นก็ยื่นให้พยาบาลที่นั่งอยู่ตรงหน้า
"เอาไปกินเลยครับอร่อยนะ"
"ใจดีอีกแล้วคุณหมอฟินิกซ์เนี่ย หวานปากพวกเราอีกล่ะ"
พยาบาลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รีบรับถุงขนมไปก่อนจะเอาไปแบ่งกันกิน หมอฟินิกซ์ยิ้มออกมาเล็กน้อยมองหาปากหาของตัวเองก่อนจะหันไปหาพยาบาล
"เห็นปากกาผมมั้ยครับ"
"ไม่นะคะ ปกติคุณหมอพกปากกาด้วยเหรอคะ มาขโมยพยาบาลวันละแท่งตลอด"
พยาบาลเอ่ยแซวไม่หยุดไม่รู้ว่าหมอเป็แบบนี้ทุกคนรึเปล่าไม่เคยจะมีติดตัวไว้หายตลอดและก็ต้องมาหยิบยืมจากพยาบาลในวอร์ดเสมอ หมอฟินิกซ์หัวเราะออกมาขำๆทำมือขอปากกาหนึ่งแท่งพยาบาลก็รีบส่งให้เขาทันที
"เดี๋ยวผมให้สต๊อกเบิกปากกามาแจกครับ"
"ขอบคุณมากเลยค่ะ หมอคนไหนก็มาเอาปากกาที่นี่จนไม่เหลือให้พยาบาลใช้แล้วค่ะ"
"จริงค่ะ นี่เพิ่งเบิกมาใหม่ตอนนี้ใกล้หมดอีกแล้ว"
เสียงสาวบ่นไม่หยุดและนั่นทำให้หมอฟินิกซ์อดขำไม่ได้จริงๆ แต่เขาจำได้ว่าพกติดตัวมาทุกวันนะแต่ทำไมถึงหายไปก็ไม่รู้
"ผมเซ็นเอกสารให้เรียบร้อยแล้วนะครับยังไงผมไปหาพ่อก่อน ่บ่ายต้องอยู่ห้องตรวจอีก วันนี้เต็มเวลาไม่มีพักเลยครับ"
"ดูแลตัวเองด้วยค่ะคุณหมอสุดหล่อ"
"ได้ครับ สาวๆด้วยนะเจอกันครับ"
เขายิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากวอร์ดผู้ป่วย เดินมายังตึกโรคหัวใจมองหาห้องตรวจที่มีชื่อพ่อของเขาติดอยู่ก่อนจะเดินไปหาพยาบาลประจำห้องตรวจ
"อาจารย์หมอวีว่างหรือยังครับ"
"ตอนนี้ตรวจคนไข้ชื่อคุณฟ้าลัดดา พงค์สกุลไพศาลอยู่ค่ะ"
"ฟีน่าเหรอ"
"ใช่ค่ะคุณหนูฟีน่าค่ะ"
เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเคาะประตูและเดินเข้าไปในห้องตรวจทันที และเมื่อเข้ามาก็ได้ยินเสียงพ่อของเขาและฟีน่ากำลังคุยกันอยู่
"ผลเอกซเรย์ไม่มีอะไรน่าห่วงนะปกติดี อาจจะมีนิดหน่อยแต่ปล่อยผ่านได้ ดูแลหน่อยนะลูกพ่อวีเป็ห่วงหนูนะ"
"ขอบคุณนะคะคุณพ่อวีฟีน่าจะดูแลตัวเองค่ะ"
เธอยกมือไหว้ขอบคุณคุณพ่อวีหรือหมอผ่าตัดหัวใจให้เธอั้แ่ยังเด็ก และั้แ่ที่ผ่าตัดหายดีเธอเองก็มาตรวจประจำที่นี่ตลอดและท่านเองก็จะเป็คนดูแลเธอด้วยตัวเอง
"ฝากความคิดถึงถึงคุณแม่กับคุณพ่อด้วย ว่างไว้จะนัดกินข้าวนะ"
"ค่ะคุณพ่อวียังไงเจอกันนะคะ"
เธอยิ้มออกมาก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนวางมือไว้บนไหล่กว้าง หญิงสาวหันไปมองก่อนจะบ่นออกมาทันที
"ใหมดเลย"
"ขี้ใเหมือนกันนะเนี่ย มาตรวจประจำปีเหรอเสร็จยังไปกินข้าวกัน"
"ไม่อยากกินกับนายหรอก"
เธอเอ่ยออกมาเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากตรงนั้นทันที หมอฟินิกซ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยหันไปมองคนเป็พ่อก่อนจะยักไหล่
"สมน้ำหน้าไอ้แสบโดนสาวปฏิเสธ"
"พ่ออ่ะไม่เคยเชียร์ผมเลยนะ"
เขารีบวิ่งตามเธอออกไปไปทันทีคนเป็พ่อรู้ดีว่าลูกชายคิดยังไงกับลูกสาวเพื่อนสนิท ถึงจะอายุห่างกันสี่ปีแต่รายนี้ก็ไม่ยอมแพ้และบอกว่าอายุมันเป็เพียงตัวเลขเท่านั้น
"ฟีน่ารอผมด้วย"
เขากุมมือหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะพาเดินไปยังห้องอาหารของโรงพยาบาล หญิงสาวทำหน้าบึ้งบูดไม่อยากกินข้าวเพราะกินด้วยกันทีไรเขาก็ชอบบังคับตลอด
"ทำไมชอบเดินหนีตลอด"
"ทำไมชอบบังคับ"
"เราต้องดูแลตัวเองนะรู้มั้ย ฟีน่าไม่เหมือนคนอื่นเราเคยผ่าตัดมาไม่ได้ปกติเหมือนคนทั่วไป ถึงจะบอกว่าใช้ชีวิตเหมือนปกติแต่อาหารการกินการใช้ชีวิตมันมีผลต่อร่างกาย"
และชายหนุ่มก็เริ่มสาธยายความรู้ที่ร่ำเรียนมาโดยที่หญิงสาวเอามือปิดหูใบหน้าบึ้งบูดไม่อยากฟังสิ่งที่เขาคอยพร่ำบอกเสมอ เขาพาหญิงสาวมานั่งลงที่โต๊ะเดินไปสั่งกับข้าวมาให้ก่อนจะวางลงให้ตรงหน้า
"กินสิ"
เธอมองอาหารตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจเท่าที่ควรเนื่องด้วยเป็คนที่ไม่ชอบกินผักทั้งที่คุณแม่บอกว่าตอนเด็กเธอกินเก่งมากแต่ไม่รู้ว่าความคิดเปลี่ยนไปตอนไหนรู้แต่ว่าตอนนี้ไม่ชอบเอามากไปและคุณหมอตัวดีก็ชอบบังคับตลอดทั้งที่เธอเองอายุมากกว่าเขาอีกแต่ชอบทำเหมือนเธอเด็กกว่าอย่างงั้นแหละ
"ไม่อยากกินผัก"
"ท้องผูกต้องกินผักค่ะ"
"ไม่กิน!"
"ฟีน่า...."
"ทำไมชอบบังคับ!"
หญิงสาวบ่นออกมาก่อนจะใช้ส้อมจิ้มผักในจานกินอย่างจำใจ ไม่งั้นหมอนี่มันจะขู่จูบเธอและแน่นอนว่าทำจริงไม่ได้โกหก
"น่ารักที่สุดเดี๋ยวให้รางวัล"
"ไม่เอาจูบ ไม่เอากอด ไม่เอาอะไรทั้งนั้น"
"อ่ะ"
เขาวางมันลงตรงหน้าหญิงสาวเปิดกล่องดูก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจเพราะมันคือปากกาสั่งทำพิเศษอย่างดีและเธออยากได้ของเขามานานมากแล้ว
"ขอบใจ"
"ต้องกินให้หมดไม่งั้นไม่ให้"
เขาดึงกลับไปเก็บไว้ตามเดิมก่อนจะนั่งลงตรงหน้าเท้าคางมองหญิงสาวกินผักด้วยใบหน้าไม่สู้ดีเท่าที่ควร รายนี้ชอบป่วยบ่อยส่วนใหญ่เป็ปัญหาสุขภาพมาจากอาการกินทั้งนั้น
"นิสัยไม่ดี"
"ที่ทำเพราะเป็ห่วงค่ะ ฟีน่าต้องปรับอาหารการกินใหม่ไม่งั้นจะต้องมาโรงพยาบาลแบบนี้เรื่อยๆ"
"เป็น้องหรือเป็ผัวยะสั่งเก่ง"
เธอเอ่ยประชดชายหนุ่มเสียงดุ ฟินิกซ์หัวเราะออกมาขำๆยื่นมือไปเช็ดมุมปากให้หญิงสาวมองสบตาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
"อยา
กเป็ผัวนะใจอ่อนเมื่อไหร่บอกด้วยล่ะ"
"ฝันไปเหอะ ชาติหน้าโน้นนน"
"หึ..."
383
