Pioneer Era

***หนุ่มบื้อ [โฮป]

ผมกำลังประเมินสถานการณ์ของสนามแข่งในตอนนี้อยู่

พรุนรับคำท้าสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าไพไรต์ โดยมีมันเป็นผู้ชนะ

ส่วนทีมอื่น ๆ ต่างหยุดเคลื่อนไหว เพราะการต่อสู้ที่รุนแรงของพวกเขาดึงดูดความสนใจไปจนหมดสิ้น

เลยทำให้ยัยลี่มีเวลาเตรียมพร้อมโจมตีแบบไร้ซึ่งใครเข้ามาขัดขวางอยู่ช่วงหนึ่ง

ถึงตอนแรกจะแอบตกใจที่พรุนเคลื่อนไหวตามใจตัวเอง แต่ได้ผลลัพธ์แบบนี้ก็ถือว่าไม่เลวนัก

"นั่นมัน…"

มีบางอย่างกำลังบินตรงไปที่ร่างของพรุน

พวกมันคือโดรนที่ใช้พานักสู้ไปรักษาตัวนอกสนามนั่นเอง

ลูกบอลทรงไข่จำนวนมากกำลังบินเข้าสู่สนามด้วยสนามแม่เหล็ก และใช้ตัวมันเองต่อกันเป็นเปลอวนลอยฟ้าเพื่อนำร่างของพรุนออกไปจากสนาม…

นึกอะไรดี ๆ ออกแล้วแฮะ

"ไพไรต์ อยากรู้ใช่ไหมว่าอะไรคือหุ่นยนต์? คำตอบคือเจ้าไข่บินได้พวกนั้นยังไงละ"

"หะ…? หืม? ไข่จิ๋ว ๆ พวกนี้เนี่ยนะ? "

คำพูดของผมทำให้ไพไรต์เบนความสนใจไปที่ไข่บินได้ในทันที

ไพไรต์คือชายที่มีฝีมือต่อสู้อันน่ากลัว

ถึงจะบาดเจ็บหนัก แขนซ้ายหัก จากการต่อสู้กับพรุน แต่ก็ไม่อาจจะประมาทได้เช่นกัน

เพื่อชัยชนะที่แน่นอน จึงต้องยอมใช้ทุกวิธีเพื่อชัยชนะ

ผมรีบวิ่งตัดผ่านทะเลสาบตรงไปทางไพไรต์ในขณะที่มันกำลังลดการระวังแล้วให้ความสนใจไปที่โดรนทรงไข่

ถึงจะไม่สามารถวิ่งบนผิวน้ำเหมือนไพไรต์ได้ แต่อย่างน้อยก็เร็วพอ---

"สุดยอด! โฮปวิ่งบนผิวน้ำได้เหมือนกับไพไรต์ตั้งแต่เมื่อไหรกัน!? "

--- เร็วพอที่จะวิ่งบนผิวน้ำได้…

เฮ้ย… ตรูทำได้ไงวะ!

ความจริงก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันแปลก ๆ ตั้งแต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว

รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเบาอย่างน่าเหลือเชื่อ

รู้สึกได้ว่าพละกำลังของแขนกับขาตัวเองมีมากขึ้น

“!! ”

ไพไรต์รีบกระโดดถอยหลังในจังหวะที่ผมเข้าประชิดพร้อมกับเหวี่ยงกระบี่ลงไปที่ศรีษะของมัน

“เหวอ! ลอบกัดกันแบบนี้เลยเรอะ! ”

ชิ... ดันหลบได้ซะอย่างงั้น

สงสัยจะคิดไปเองแล้วละ ว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

ดูสิ ขนาดคนเจ็บยังหลบดาบของผมได้ง่าย ๆ เลยเนี่ย

“หน่อย! อย่างน้อยก็สู้กันอย่างแฟร์ ๆ เหมือนเพื่อนเอ็งหน่อยสิวะ! ”

“เพื่อชัยชนะ ผมไม่เกี่ยงวิธีการเด็ดขาด! ”

“เอาความประทับใจของตรูที่มีต่อพวกเอ็งกลับมาเลยนะ! ”

“เรื่องของมึง! ”

ความยากจนมันน่ากลัวนะเออ

เพราะฉะนั้นผมจึงต้องก้าวข้ามมันไป แล้วคว้าเงินสิบล้านกลับมา!

ต่อให้โดนมองอย่างดูถูก ผมก็ยอมรับได้!

ผมยกมือขวาให้สัญญาณพรรคพวกที่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งผู้เข้าชมข้างสนาม

ทันทีที่ได้รับสัญญาณจากผม พวกแฟตก็ชูป้ายเชียร์ที่ทำจากแผ่นเหล็กขึ้นสูง

ใช้มัน เพื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ใส่ใบหน้าของไพไรต์~

“เฮ้ย!? ”

“ตายซะ! ”

ผมเหวี่ยงกระบี่โจมตีไปที่หัวไหลซ้ายของมัน

แต่ทว่ามันบิดตัว แล้วยกแขนขวาขึ้นมารับการโจมตีได้ทันเวลา

แถมยังมีแตะสวนกลับมาอีกด้วย

ผมก้มตัวหลบลูกแตะอันน่ากลัวของมัน

ลูกแตะของมันถึงกับสามารถสร้างกระแสลมทำให้ผิวน้ำทะเลสาบแตกสาดกระเซ็นเลยทีเดียว

“ซุนไกท์ ควอตซ์ พวกแกไม่ต้องช่วย ไปจัดการพรรคพวกของมันเลย! ”

“รับทราบ”

*ฟ่อ! *

พรรคพวกของมันวิ่งผ่านผมตรงไปด้านหลังราวกับเห็นผมเป็นก้อนหินริมทางก้อนหนึ่ง

เจ้าพวกนี้… ไม่เห็นผมอยู่ในสายตาเลยสินะ?

คงคิดว่าผมมันอ่อนหัดจนแม้แต่คนเจ็บก็ยังไม่อาจเอาชนะได้เลยอย่างงั้นสินะ?

รู้สึกเจ็บใจแฮะ

*ผั๊วะ! *

ผมรีบยกกระบี่ขึ้นมารับลูกแตะซ้ายของไพไรต์ ก่อนจะสลับข้างถือกระบี่มารับลูกแตะขวาที่กำลังวาดท่าตอกส้นตามลงมา

ดูสิ...

ทั้งที่ไพไรต์บาดเจ็บจนเคลื่อนไหวช้าในระดับที่คนอย่างผมมองเห็นได้ชัดแล้ว แต่ก็ยังหลบไม่พ้นเลย

คงต้องยอมรับว่าผมมันอ่อนหัดจริง ๆ นั่นละ

***

ผู้ชมทั้งสนามต่างกำลังมองตาค้างให้กับการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้นตรงใจกลางทะเลสาบ

พวกเขาต่างกำลังทึ่งให้กับความสามารถของไพไรต์ บุรุษแห่งราชสีห์ที่ยังคงความเร็วและพลังได้อย่างดีเยี่ยมทั้งที่บาดเจ็บหนักตรงแขนซ้าย

ความเร็วมิได้ตกลง

ความว่องไวมิได้ตกลง

สิ่งเดียวที่เสียเปรียบ คือการที่ไม่สามารถใช้แขนซ้ายได้เท่านั้น

แต่ที่พวกเขาตกใจยิ่งกว่า คือการที่คู่ต่อสู้ของเขากลับสามารถรับมือการโจมตีที่ว่องไวราวปีศาจของไพไรต์ได้

ลูกแตะที่วาดเป็นคมมีดสีทองไปในอากาศอย่างต่อเนื่องอันไร้ที่สิ้นสุดของไพไรต์ กลับถูกบุรุษเผ่ามนุษย์ที่ชื่อโฮปรับมือเอาไว้อย่างง่ายดาย

เขาขยับแขนตามความเร็วของวงขาที่กำลังเคลื่อนไหว ไล่ตามติดทุกทวงท่า ราวกับเป็นภาพสะท้อนบนกระจกเงาเช่นนั้น

นอกจากนี้

*เปรี๊ยง! *

เขายังใช้แขนเพียงข้างเดียวถือกระบี่รับลูกแตะอันหนักหน่วงได้อย่างไร้ซึ่งออกแรงต่อต้านอีกด้วย

ขนาดพรุนที่เป็นเผ่ายักษ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องพละกำลัง ยังต้องใช้สองแขนยกตั้งรับลูกแตะของไพไรต์

แต่ชายคนนี้ กลับใช้กระบี่ที่บอบบางเรียวยาว รับมือกับพลังอันหนักหน่วงที่เข้ามาตรง ๆ ได้โดยไม่มีแม้แต่เหงื่อไหลย้อยลงมาบนใบหน้า

ไม่ใช่ใช้ดาบปัดป้องเบนวิถีพลังออกจากตัว แต่ใช้มันรับเข้าไปตรง ๆ แทนกายเนื้อของเขา

จะต้องมีพละกำลังมากแค่ไหน ถึงสามารถทำเรื่องแบบนั้นกันได้นะ?

ทุกคนต่างกำลังทึ่งให้กับความสามารถนั้นของเขา

ความจริงแล้ว โฮปมิได้คิดไปเอง

ร่างกายของเขาได้พัฒนาไปอีกขั้นจาก [เซลล์] ที่เติบโตขึ้นเหมือนกับ ผอ. บานา

รวมไปถึงความสามารถด้านการต่อสู้ของโฮปด้วย

เขา ได้พัฒนาขึ้นไปมากหลังจากเหตุการณ์ปราบอะบอมเมื่อคราวนั้น

ถ้าคิดอีกสักนิด เขาคงจะรู้ตัว ว่าฝีมือที่ใช้ปกป้องสหายในตอนที่ถูกฝูงอะบอมกรูเข้าใส่ ณ ตอนนั้น มันคือตัวการที่ทำให้ตัวของเขาเติบโตขึ้นมา

ฝึกวิชาร้อยครั้ง มิอาจเทียบเท่าลงสนามรบเพียงครั้งเดียว

วิชาบนหน้ากระดาษ มิอาจเทียบเท่าประสบการณ์ที่จดจำผ่านทางร่างกาย

ตัวโฮปที่ผ่านพ้นช่วงเวลา ณ จุดนั้นมา ได้พัฒนาตัวเองไปอีกระดับหนึ่งแล้ว

“อึ๊ก! หลบยากชะมัด”

แต่ดูเหมือนว่าโฮปจะยังไม่รู้ตัวถึงความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง...

การต่อสู้ของทั้งสองคน ทำให้ผิวของทะเลสาบแตกกระเพื่อมออกเป็นวงกว้างอย่างต่อเนื่อง โดยมีทั้งสองคนเป็นจุดศูนย์กลาง

ถึงร่างกายจะตัวเล็กกว่า แต่เผ่ามนุษย์ผู้นั้นกลับต่อสู้ได้ทัดเทียมกับราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่

มันเป็นการต่อสู้ของลูกผู้ชายที่ยุติธรรมอย่างไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบต่อกัน

“คุณจาวิส คุณเยลโล่ ช่วยกันสะท้อนใส่ใบหน้าของคุณไพไรต์ให้แม่น ๆ หน่อยสิค่ะ! ”

เออ… หรือว่าจะไม่ใช่กันนะ?

แฟตกับพรรคพวกข้างสนามของเธอยังคงคอยถือป้ายเชียร์แผ่นเหล็กสะท้อนแสงใส่ใบหน้าของไพไรต์อยู่

ด้วยการขี้โกงประกอบกับบาดแผลที่พรุนได้สร้างเอาไว้ จึงทำให้ไพไรต์เริ่มเสียเปรียบโฮป

แต่ทว่าในมุมมองของคนดูนั้น ไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องเช่นนั้นหรอก

สิ่งที่เขาเห็น มีเพียงแต่ภาพของบุรุษเผ่ามนุษย์ที่กำลังเริ่มกลับมาเป็นฝ่ายไล่ต้อนบุรุษแห่งราชสีห์

กระบี่ของเขาเริ่มร่ายรำสร้างบาดแผลให้กับไพไรต์

ไพไรต์กำลังเสียเปรียบ

ไม่เพียงแค่เขา แม้แต่พวกซุนไกท์กับอสรพิษควอตซ์เองก็กำลังจะพ่ายแพ้เพราะมีกันเพียงแค่สองคน

บุรุษกอลิล่าสมองกล้าม [ซุนไกท์]

เขากำลังติดกับแผนของโฮปอย่างจัง โดนสตรีแห่งปักษาสีชาด [ไฮเจน] หลอกล่อ จนทำได้แต่หัวปั่นหวดไม้พลองใส่อากาศที่ว่างเปล่า เพื่อไล่ตามโจมตีเธอเท่านั้น

ส่วนอสรพิษเกล็ดสีขาว [ควอตซ์] นั้น มันกำลังติดที่แนวรบกลาง ไม่อาจตีผ่าแนวป้องกันของดิวซ์กับมังกรน้อยของพรุนเข้าไปหาภูติตัวน้อยได้

ในระหว่างที่พวกเขาต้องเสียเวลากับแนวป้องกันตรงหน้า การเตรียมโจมตีปูพรมถล่มทั้งสนามของภูติน้อย [ลี่] ก็เริ่มใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ

แถมเป็นเพราะการต่อสู้ที่รุนแรงระหว่างโฮปกับไพไรต์ จึงทำให้นักแข่งทีมอื่นไม่อยากเข้ามายุ่งในบริเวณเลยแม้แต่ทีมเดียว

อาจกล่าวได้ว่ามันคือชัยชนะที่แน่นอนของโฮป

“โฮป ฉันพร้อมแล้ว! ”

“ฮะ ฮะ ฮะ! ชนะ! แบบนี้ผมชนะแน่นอน! ”

โฮปหัวเราะดั่งจอมมารผู้ชั่วร้าย แล้วเบือนสายตาไปทางสหายภูติตัวน้อยของเขา

“จัดการเลยลี่! ”

เขาเค้นเสียงดังกึก้องเพื่อกลบเสียงดังอื้ออึงของสนามแข่งให้ลี่ได้ยิน พร้อมกับแสดงรอยยิ้มออกมาให้เห็น

รอยยิ้มแห่ง--- ชัยชนะกับความปิติที่จะได้ถือครองเงิน 10 ล้านยูนิต!

“!?! ”

แต่ในสายตาของภูติสาวตัวน้อยผู้กำลังมีความรักนั้น มันคือรอยยิ้มสุดหล่อที่ใช้กระฉากใจสาวแทน~

“ (กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!) ”

เธอกรีดร้องในใจดังลั่นพร้อมกับเริ่มมีใบหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

พลังที่ต้องควบคุมด้วยสมาธิขั้นสูงได้ถูกธาตุไฟเข้าแทรกจนแตกซ่าน แล้วแตกกระจายไปทั่วสเตเดี้ยมอย่างไร้ซึ่งการควบคุมอีกต่อไป

กระแสไฟฟ้าความแรงระดับทำให้สลบเหมือนหนึ่งวันเต็ม กำลังวิ่งพล่านไปทั่วสเตเดี้ยมราวกับมีเทพอัสนีบาตลงมาจุติลงในสนามแข่ง

ใช่… วิ่งไปทั่วสเตเดี้ยม… รวมไปถึงที่นั่งฝั่งคนดูด้วย

“เฮ้ย! พลังบ้าบออะไรวะเนี่ย! ”

“ใครทิ้งนิวเคลียร์ลงใจกลางสนามวะ! ”

“เผ่นโว้ยพวกเรา! ”

“แว๊กกกก! ”

พลังที่ยิงออกไปด้วยจิตใจเปี่ยมรักของภูติน้อยนั้น ทำให้แม้แต่บาเรียที่กางป้องกันคนดูด้วยสุดยอดเทคโนโลยีก็ยังมิอาจรับไหว

ณ เวลานั้น ทุกคนต่างถูกไฟฟ้าช๊อตพร้อมกันอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทั้งสเตเดี้ยมถูกหุ้มด้วยแสงสีเหลืองทองอร่าม

เสียงสายฟ้าคำรามดังกลบเสียงผู้คนที่กำลังกรีดร้อง

เมื่อทุกอย่างสงบลง ก็ไม่มีใครสามารถยืนขึ้นในสนามต่อสู้ได้อีกต่อไป

นอกจากทีมของโฮปเท่านั้น

ทุกคนต่างนอนกลิ้งจูบพื้นดินชักดิ้นชักงอไม่แตกต่างกัน

“ผะ… ผู้ชนะคือทีมของโฮป… ค่ะ… แอ๊ก...”

โฆษกสนาม สตรีเผ่ามนุษย์นกผู้งดงาม [เปอร์ไซด์] พยายามเค้นเสียงกับแรงกายสุดท้ายทำหน้าที่ของตนประกาศผู้ชนะ ก่อนจะล้มตัวสลบตามคนอื่นไป

เครื่องสร้างบาเรียที่มีราคามากกว่า 100 ล้านยูนิตจำนวนสามสิบเครื่อง

ระบบอาคารของสเตเดี้ยมที่มีราคาไม่ต่ำกว่า 300 ล้าน

และยังมีค่าเสียหายของพวกหุ่นยนต์บริการที่พังไปมากกว่าห้าพันกว่าตัวอันเนื่องจากสายฟ้าของลิลลี่เมื่อกี้

สรุปคือตอนนี้มีค่าเสียหายอันเนื่องจากฝีมือของทีมโฮปที่ต้องรอชำระในอนาคตอยู่มากกว่า 5,000 ล้านยูนิต

อาจเป็นโชคดีของพรุน ที่ความเสียหายเมื่อกี้ ไม่ได้ลามไปถึงห้องพยาบาลของอาคาร

“ชนะแล้วโว้ย! ”

แต่ทว่าโฮปยังไม่รู้ถึงความจริงในเรื่องนั้น

“สิบล้านเป็นของพวกเราเฟ้ย! ”

ใช่ เขายังไม่รู้ถึงความจริงนั้นเลยสักนิดเดียว…