เรือนกาญจนา

วันถัดมา นันท์ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อมาช่วยแม่ครัวทำอาหารสำหรับเตรียมไปทำบุญที่วัด ส่วนธัญในร่างเสี่ยก็ปลุกหลานไปเดินออกกำลังกายรอบๆ สวนภายในบ้าน

หลังจากที่ตาและหลานอาบน้ำเสร็จ ธัญในร่างเสี่ยก็สอนหลานเล่นหมากฮ็อต หมากเก็บและการละเล่นพื้นบ้าน ฯลฯ ทำให้เด็กไม่มุ่งแต่เล่นเกมในมือถือมากเกินไป

เมื่ออาหารพร้อม ก็พากันช่วยกันยกขึ้นรถ โชคดีที่ชัยสงขับรถมาหาเสี่ยตั้งแต่เช้า ชัยสงจึงอาสาขับรถพาเสี่ยและครอบครัวไปถึงที่วัด

ภายในวัดมีชาวบ้านจำนวนมากหลั่งไหลแห่มาทำบุญ ทุกคนพากันเข้าไปในอยู่ภายในศาลาวัด เมื่อถึงเวลา พระท่านก็สวดให้ศีลให้พร พอพระท่านฉันอาหารเสร็จ เหล่าญาติโยมก็ร่วมกันรับประทานอาหาร

เมื่อนันท์พาหลานไปล้างจานล้างชามเสร็จแล้ว พวกเธอก็กลับเข้าไปในศาลาเพื่อรอฟังเทศน์ต่อไป

พอเสร็จพิธี ธัญก็พานันท์และหลานไปเดินห้างด้วยกัน แต่ธัญนั้นอยู่ในร่างเสี่ยวันชัย ทำให้เดินได้ไม่นานก็เหนื่อยล้า ดังนั้นธัญจึงไปรอนันท์กับหลานที่ร้านอาหารกับชัยสงสองคน

“วัฒน์เป็นอย่างไรบ้าง” ธัญรีบถาม

“เขาตั้งใจฝึกงานเป็นอย่างดีครับ” ชัยสงรายงาน

“ดีมาก แล้วตอนนี้วัฒน์ฝึกถึงแผนกไหนแล้ว” ธัญถามอีก

“แผนกบัญชีครับ”

“แล้วเสี่ยวิบูลย์มีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง” ธัญอยากรู้

“ตอนนี้ยังเงียบอยู่นะครับ แต่เสี่ยวิบูลย์ก็มาแอบถามอยู่เหมือนกันว่าทำไมท่านถึงไม่ไปเที่ยวที่ผับเหมือนแต่ก่อน”

“ต่อไปให้บอกเขาว่าสุขภาพฉันไม่แข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว เท่านั้นนะ” ธัญสั่ง

“รับทราบครับท่าน”

สักพักนันท์ก็กลับเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับของใช้เต็มไม้เต็มมือ จนชัยสงต้องรีบเดินไปถือของช่วย

“ซื้อเยอะแยะเชียว” ธัญทัก

“เป็นของใช้จำเป็นทั้งนั้นค่ะพ่อ”

“อะ งั้นมาทานข้าวกัน พ่อสั่งอาหารเผื่อให้แล้ว จะได้ไปเที่ยวกัน จริงมั้ยหลานตา” ธัญลูบหัวหลานสาว

“ค่ะ คุณตา ว่าแต่ทำไมไม่ให้น้าเขาไปด้วยล่ะคะ” หลานสาวอยากให้น้าไปด้วย

“หลานอยากเที่ยวกับน้างั้นหรือ” ธัญถาม

“เอ่อ ค่ะ หลานอยากไปเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตาค่ะ” หลานอ้อน

“น้าเขาต้องทำงาน ไว้โอกาสหน้า หลานค่อยคะยั้นคะยอให้น้าพาไปเที่ยวด้วยนะ” ธัญยิ้มบางๆ

“แต่นานๆ ทีจะได้พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้นี่คะ” หลานแอบเสียดาย

สักพัก วัฒน์ก็โทรมาหาเสี่ย “พ่ออยู่ที่ไหนครับ”

“มีอะไรงั้นหรือ” ธัญสงสัย

“หัวหน้าฝ่ายบัญชีต้องให้พ่อลงนาม มันเป็นเรื่องด่วนครับ” วัฒน์กล่าว

“งั้นไปเจอพ่อที่สวนสนุก” ธัญถือโอกาส

“ห๊า อะไรนะครับ” วัฒน์แปลกใจทำไมต้องไปสวนสนุก

“พ่อพาหลานไปเที่ยว ไปเจอกันที่นั่นเลยก็แล้วกัน” ธัญรีบพูดตัดบท

“ครับพ่อ”

************************************

ณ สวนสนุกแห่งหนึ่ง

เสี่ยพาลูกและหลานไปนั่งรอวัฒน์อยู่ที่ร้านไอศกรีมใกล้ๆ สวนสนุก

วัฒน์วิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ

“งานมันเร่งมากนักหรือ” ธัญสงสัย

“ครับพ่อ” วัฒน์รีบยื่นเอกสารให้

“แต่พ่อไม่มีอารมณ์เซน” ธัญแกล้งทำเป็นไม่สนใจ

“อะไรนะพ่อ ไม่ได้นะครับ” วัฒน์ตกใจ

“งั้นเอาอย่างนี้ วัฒน์พาหลานไปซื้อตั๋วก่อน พ่อถึงจะเซนให้” ธัญถือโอกาสใช้เพราะตนไม่มีเรี่ยวแรงเดินเหมือนแต่ก่อน

“แต่ว่า….” วัฒน์คิดว่าตนต้องไปทำงานต่อ

“อย่าลืมสิว่าตอนนี้ลูกเป็นเพียงพนักงานในบริษัทเท่านั้น ลูกกล้าสั่งประธานอย่างพ่อเชียวหรือ” ธัญถือโอกาส

“ก็ได้ครับพ่อ”

วัฒน์จึงพานันท์และหลานไปเดินสำรวจเครื่องเล่นก่อน ในขณะที่เสี่ยวันชัยก็นั่งอ่านเอกสารอย่างละเอียด มันคือเอกสารยกหุ้นบริษัทให้กับเสี่ยวิบูลย์ เสี่ยจึงยื่นเอกสารให้ชัยสงดู

“ทำไมคุณวัฒน์ถึงยอมให้คุณท่านลงนามล่ะครับ” ชัยสงสงสัย

“ไม่แน่ใจว่ารู้หรือเปล่า อาจเป็นเพราะเสี่ยวิบูลย์ไปขอร้องวัฒน์กระมัง” ธัญคาดการณ์

“แล้วคุณท่านจะทำยังไง” ชัยสงอยากรู้

“เก็บเอกสารนี้ไว้ก่อน” ธัญยื่นเอกสารให้ชัยสงเก็บไว้

“ครับท่าน”

หลังจากวัฒน์ซื้อตั๋วให้หลานกับนันท์ วัฒน์ก็เดินมาถามเรื่องเอกสาร

“พ่อให้ชัยสงนำเอกสารไปส่งให้กับหัวหน้าแผนกบัญชีแล้ว” ธัญรีบพูด

“เอ้อ มันไม่ใช่...” วัฒน์มีสายตาลอกแลก

“มันไม่ใช่เอกสารของหัวหน้าแผนกบัญชีล่ะสิ” ธัญกล่าวอย่างรู้ทัน

“ครับพ่อ” วัฒน์รู้สึกผิด

“ลูกยังไม่รู้จักอาของตนดีพอ อย่าเพิ่งไว้ใจยกบริษัทให้ใครง่ายๆ แบบนี้” ธัญกล่าวเตือน

“ผมขอโทษครับพ่อ แต่ผมคิดว่าอาต้องดูแลบริษัทได้ดีมากกว่าภรรยาใหม่พ่อแน่” วัฒน์ยอมเผย

“นั่นก็ขอให้พ่อเป็นคนพิจารณาเอง ไม่ใช่ไปร่วมมือกับคนอื่นแบบนี้” ธัญต่อว่า

“เอาล่ะครับ ผมต้องกลับไปทำงานต่อ”

“อยู่ที่นี่กับหลานก่อนนะลูก พ่อให้ชัยสงไปขออนุญาตหัวหน้าแผนกให้แล้ว นานๆ พวกเราจะได้อยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา หรือว่าลูกจะโทรชวนแฟนลูกมาที่นี่ด้วยก็ได้” ธัญกล่าว

“เอ่อ เธอคงไม่ว่างครับ” วัฒน์มีสีหน้าเศร้าเล็กน้อย

“นั่นสินะ มันเป็นวันธรรมดา ช่วงปิดเทอมเล่นกับหลานแทนพ่อหน่อยนะ” ธัญขอร้อง

“ครับพ่อ”

วัฒน์จึงพาหลานและนันท์ไปเล่นเครื่องเล่นอย่างสนุกสนาน ส่วนธัญนั้นทำได้แต่นั่งมองเพราะสังขารตนในตอนนี้ก็ชราภาพมากแล้ว

ผ่านไปสองชั่วโมง ชัยสงก็กลับมาที่ร้านไอศกรีม แต่ก็ต้องตกใจที่อยู่ดีๆ ธัญก็รู้สึกแน่นหน้าอก

“คุณท่านเป็นอะไรไปครับ” ชัยสงตกใจรีบเข้าไปดูเสี่ยวันชัย

แต่เพียงไม่นาน อาการก็หายไป จนธัญเองก็งง “ฉันหายแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ผมว่าคุณท่านไปโรงพยาบาลดีกว่านะครับ” ชัยสงแนะนำ

“ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก มันยังไม่ครบสิบวัน” ธัญคิดว่ายังไงตนก็ต้องอยู่ได้ถึงสิบวัน

“ห๊า อะไรนะครับ” ชัยสงตกใจกับคำพูดนั้น

“เปล่า ฉันจะบอกว่าฉันไปตรวจมาแล้ว ฉันปกติดี สงสัยวันนี้ฉันกินมากไปหน่อยน่ะ” ธัญรีบแก้ตัว

สักพักวัฒน์ก็วิ่งหน้าตื่นมาที่ร้านพร้อมกับนันท์และหลานสาว

“มันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอวัฒน์ เมื่อกี้ก็เห็นเล่นกันอย่างสนุกสนานแท้ๆ” ธัญแปลกใจ

“เอ่อ แฟนผมไม่สบายครับ ผมต้องกลับไปดู” วัฒน์มีสีหน้ากังวล

“งั้นหรอ รีบกลับไปดูเถิด ให้ชัยสงพาหลานไปเล่นต่อแทนเถอะนะ” ธัญกล่าว

“ผมขอโทษนะครับพ่อ”

“ไม่เป็นไร ยังไงแฟนลูกก็เป็นคนในครอบครัวนี้เหมือนกัน รีบไปดูเธอเถอะ” ธัญเห็นใจ

“ครับพ่อ”

ชัยสงจึงพานันท์และหลานไปเล่นต่อ

สักพัก ติณก็โทรมาหาเสี่ยวันชัย

“ท่านครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว….”