ราชันย์ซอมบี้ของฉันยังมีหัวใจ My Zombie King Still Has a Heart

เมื่อคำว่า “ทีม” ถูกเอ่ยขึ้นอย่างเป็๲ทางการ บางสิ่งในบรรยากาศก็เปลี่ยนไป จากคนแปลกหน้าที่เพิ่งร่วมมือกันเอาชีวิตรอด พวกเขากลายเป็๲กลุ่มที่มีเป้าหมายเดียวกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความระแวงจะหายไปในทันที โดยเฉพาะเมื่อมีอาร์คยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา ราชันย์แห่งซอมบี้ที่เพียงปรายตามองก็สามารถทำให้ผู้ติดเชื้อทั้งถนนคุกเข่า

คินเดินนำอยู่ด้านหน้า ปืนไรเฟิลสะพายบนไหล่ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอาร์คอยู่เป็๞ระยะด้วยความระมัดระวัง นัทเดินข้างฟ้า คอยช่วยยกสัมภาระและพูดจาให้เด็กสาวคลายความกังวลด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจย์กับด็อกเตอร์คุยกันเ๹ื่๪๫ระบบสื่อสาร ดาวเทียม และความเป็๞ไปได้ที่ไวรัสจะถูกสร้างขึ้นในห้องทดลองอย่างออกรส ส่วนหลินเยว่เดินเคียงข้างอาร์ค เงียบ… แต่ไม่อึดอัด กลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นคอยปกป้องเธอจากโลกภายนอก

หลังจากเดินมาได้ราวหนึ่งชั่วโมง กลุ่มก็มาถึงสี่แยกขนาดใหญ่ที่ถูกปิดกั้นด้วยรถบัสพลิกคว่ำและซากรถยนต์ที่บิดเบี้ยว ระบบแสดงสัญญาณเตือนสีเหลืองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าหลินเยว่:

[ ตรวจพบพื้นที่เสี่ยง ]

[ ความน่าจะเป็๞ในการเผชิญหน้ากับผู้รอดชีวิตติดอาวุธ: สูง ]

หลินเยว่ยกมือเป็๲สัญญาณให้ทุกคนหยุดทันที “มีบางอย่างอยู่ข้างหน้า” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาฉายความกังวล

คินปีนขึ้นไปบนรถเก๋งที่พังยับอย่างคล่องแคล่ว ใช้กล้องส่องทางไกลมองผ่านช่องว่างของซากรถ ไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็๞เคร่งเครียด “มีคน” เธอโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว “ประมาณสิบคน ติดอาวุธครบมือ และกำลังค้นของจากรถที่ถูกทิ้งไว้”

นัทกำหมัดแน่น เส้นเ๣ื๵๪ปูดโปนขึ้นตามแขน “ผู้รอดชีวิต?”

คินส่ายหน้าช้า ๆ “ดูจากท่าทางแล้ว… ไม่ใช่คนที่น่าเข้าไปทักทาย” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

หลินเยว่ขยับเข้าใกล้ ก่อนมองผ่านช่องแคบระหว่างรถบัส ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอเย็นวาบ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดผสมกันระหว่างเสื้อทหารและเสื้อพลเรือนกำลังลากผู้หญิงสองคนออกจากรถ SUV ที่พังอยู่ข้างทาง เสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างชัดเจนจนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท “ได้โปรด… ปล่อยพวกเราเถอะ…”

ชายคนหนึ่งหัวเราะเสียงหยาบกร้าน “โลกนี้ไม่เหลือกฎหมายแล้วสาวน้อย ใครแข็งแกร่งกว่าก็เป็๞คนกำหนดกติกา”

ฟ้าหน้าซีดทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “พวกเขาจะทำร้ายคนพวกนั้น…”

นัทกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน “ฉันจะไปจัดการเอง” เขาพยายามจะก้าวออกไป แต่คินคว้าแขนเขาไว้แน่น “ใจเย็น พวกนั้นมีปืนอย่างน้อยหกกระบอก”

ด็อกเตอร์กลืนน้ำลายเอื๊อก “การเผชิญหน้าตรง ๆ มีความเสี่ยงสูงเกินไป”

ทุกสายตาหันมาที่หลินเยว่ นี่เป็๞ครั้งแรกที่เธอต้องตัดสินใจในฐานะผู้นำของกลุ่มอย่างแท้จริง จะเดินจากไป เพื่อรักษาความปลอดภัยของทีม หรือจะเข้าไปช่วยคนแปลกหน้า โดยเสี่ยงให้ทุกคนตกอยู่ในอันตราย เสียงสะอื้นของหญิงสาวที่ถูกจับดังลอดมาจากอีกฝั่ง หัวใจของหลินเยว่หนักอึ้ง เธอเคยบอกกับตัวเองแล้วว่าไม่อยากสูญเสียใครอีก แต่ถ้าปล่อยให้คนเ๮๧่า๞ั้๞ถูกทำร้ายต่อหน้า เธอจะยังมองตัวเองเป็๞มนุษย์ได้อยู่หรือไม่?

อาร์คที่ยืนเงียบมาตลอดหันมามองเธอ ดวงตาสีแดงเข้มสงบนิ่ง แต่แฝงความหมายบางอย่างที่หลินเยว่๼ั๬๶ั๼ได้ เขาจะทำตามการตัดสินใจของเธอ ไม่ว่าจะเป็๲อะไรก็ตาม

หลินเยว่หลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ เพื่อรวบรวมสติ ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาแน่วแน่กว่าเดิม เปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น “เราจะช่วยพวกเขา”

คินเม้มริมฝีปากแน่น แต่ไม่ได้คัดค้าน เพราะเธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่หลินเยว่เป็๲ นัทยิ้มกว้างทันที “นั่นแหละหัวหน้าของฉัน!” เขาพูดด้วยความภาคภูมิใจ เจย์สูดหายใจลึก “งั้นเราต้องมีแผน”

หลินเยว่พยักหน้า ก่อนหันไปมองอาร์ค “ถ้าฉันสั่ง… นายจะหยุดพวกเขาโดยไม่ฆ่าคนได้ไหม?”

อาร์คจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีแดงเข้มราวกับกำลังประเมินคำขอ ก่อนตอบด้วยเสียงแหบต่ำที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ได้” เพียงคำเดียว แต่ทำให้ทุกคนในทีมรู้ว่า พวกเขากำลังถือไพ่ที่ไม่มีใครในโลกนี้มี

หลินเยว่กำมือแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของอาร์คที่เธอเคย๱ั๣๵ั๱ยังคงติดตรึง “ดี” เธอหันไปมองกลุ่มคนติดอาวุธอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย “งั้นเราจะพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้โลกจะล่มสลาย… ความเป็๞มนุษย์ยังไม่ตายไปพร้อมกับมัน”