ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมเดินออกจากห้องพักฟื้นส่ายหัวเบาๆ

        คนเราบางครั้งก็นำภัยมาสู่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว

        ไปตั้งแคมป์ในสุสานร้างตอนกลางคืน จะให้ผมพูดอะไรได้อีก

        อาจารย์ยืนรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นผมเดินออกมา เขาถามขึ้น "จะกลับไปที่มหาวิทยาลัยหรือไปที่ร้านของฉัน"

        "ไปที่ร้านอาจารย์ดีกว่า!" ผมตอบทันที

        อาจารย์พยักหน้ารับ ก่อนเดินนำออกไป

        ผมไม่ได้กลับไปที่มหาวิทยาลัย เพราะช่วงนี้ไม่มีเรียนเนื่องจากอีกสองสัปดาห์จะถึงช่วงสอบปลายภาค

        ถ้าผมสอบผ่าน ภาคการศึกษาหน้าก็ต้องไปฝึกงานเลย

        ดังนั้นช่วงเวลานี้ผมจึงมีโอกาสได้อยู่ที่ร้านของอาจารย์และเรียนรู้เพิ่มเติม

        โดยเฉพาะวิชาสายฟ้า ไม่ใช่แค่ดูเท่ แต่มันยังทรงพลังมาก

        อาจารย์พาผมออกจากโรงพยาบาล แต่แทนที่จะกลับร้านทันทีเราแวะไปที่ธนาคารใกล้โรงพยาบาลก่อน

        ค่าตอบแทนจากงานครั้งนี้ได้รับมาเรียบร้อยแล้ว

        ตามที่อาจารย์บอกไว้ จำนวนเงินทั้งหมดคือหนึ่งล้านเต็มๆ

        เขาโชว์เช็คให้ผมดู

        แค่ผมได้เห็นก็ตื่นเต้นจนใจสั่น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเห็นเช็คมูลค่าสูงขนาดนี้

        ด้วยจำนวนเงินที่มากขนาดนี้ เมื่อไปถึงธนาคารเราจึงได้รับการบริการในระดับลูกค้าวีไอพี

        หลังจากอาจารย์แลกเช็คเป็นเงินสดเสร็จ เขาก็หันมาถามผม "เอาบัญชีธนาคารมาสิ นายช่วยงานเยอะ ฉันจะแบ่งให้หน่อย"

        ผมไม่ปฏิเสธ ผมยังเจ็บอยู่จนถึงตอนนี้ ก็เลยยื่นเลขบัญชีให้ไป

        ไม่กี่นาทีต่อมา ยอดเงินในบัญชีของผมก็เพิ่มขึ้นมาหนึ่งแสนหยวน

        รวมกับเงินที่อาจารย์ให้มาก่อนหน้านี้ตอนนี้ผมมีเงินเก็บกว่าหนึ่งแสนหยวนแล้ว

        แม้อาจารย์จะให้เพียงหนึ่งในสิบของค่าจ้าง แต่ผมก็พอใจมาก

        เพราะผมรู้ดีว่าหากไม่มีอาจารย์ ผมคงไม่มีอะไรเลย

        แม้แต่ชีวิตก็คงไม่รอด ดังนั้นอาจารย์ให้เท่าไรผมก็รับได้หมด

        ถึงไม่ให้ ผมก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร

        เป้าหมายสูงสุดของผมคือฝึกฝนให้เชี่ยวชาญ และหาทางเข้าไปใน 'ตึกเก้าศพ' เพื่อพาตัวเสี่ยวอวี่ออกมา

        แต่ตอนนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นกับเงินก้อนนี้มากจนแผลแทบปริ

        ความพยายามเมื่อคืนมันคุ้มค่าจริงๆการทำงานกับอาจารย์สามารถทำเงินได้ขนาดนี้

        แต่ผมก็ไม่ลืมว่าผมติดหนี้ลุงอวี๋จากครั้งก่อน

        ลุงอวี๋ไม่ได้เห็นแก่เงินเหมือนอาจารย์ สิ่งที่เขาต้องการคือ 'บุญกุศล'

        นี่เป็นเหตุผลที่ตอนนั้นลุงอวี๋เรียกค่าตอบแทนแต่ไม่ต้องการให้ผมเขียนใบยืนยันหนี้

        หากผมไม่คืนเงินจำนวนนี้ วันหนึ่งผมจะต้องใช้บุญกุศลชดเชย

        หลังจากฟังคำอธิบายของอาจารย์เมื่อคืนผมเข้าใจแล้วว่าบุญกุศลสำคัญต่อพวกเราแค่ไหน

        ดังนั้น ผมต้องหาโอกาสคืนเงินสองหมื่นหยวนให้ลุงอวี๋

        หลังจากนั้น พวกเรากินข้าวกันเล็กน้อย แล้วกลับไปที่ร้าน

        ทันทีที่ถึงร้าน ผมตรงไปนอนทันที เพราะผมเหนื่อยเกินไปและอ่อนล้ามาก

        ผลคือผมนอนยาวไปจนถึงเช้าวันถัดไป

        เมื่อตื่นขึ้นมา แม้ร่างกายยังรู้สึกปวดระบม แต่ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว

        ผมจุดธูปไหว้บรรพจารย์ก่อน แล้วลงไปข้างล่าง

        อาจารย์ยังคงทำเหมือนเช่นทุกวัน จัดอุปกรณ์ตกปลา

        เมื่อเห็นผมตื่นแล้ว เขาถามขึ้น "รู้สึกอย่างไรบ้าง"

        ผมตอบ "ดีขึ้นครับ แค่ยังรู้สึกเพลียๆ อยากนอนต่อ"

        อาจารย์พยักหน้า "นายถูกดูดปราณต้นกำเนิดไปเยอะร่างกายย่อมรู้สึกอ่อนล้าเป็นธรรมดา ในถุงมิติยังมีวิญญาณอีกหลายดวงคืนนี้นายไปส่งพวกมันซะ อาจจะดูดซับปราณต้นกำเนิดกลับมาได้บ้าง ร่างกายนายก็คงจะฟื้นตัวเร็วขึ้น"

        ผมพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ อาจารย์"

        อาจารย์เตรียมอาหารให้ผมไว้ ผมกินจนเต็มอิ่ม แล้วนั่งพักผ่อนอยู่ข้างๆ

        จากนั้น อาจารย์หันมาถามผมอีกครั้ง"ยังจำมุทราวิชาสายฟ้าได้ไหม"

        เมื่อได้ยินอาจารย์ถามถึงมุทราสายฟ้า ผมก็เริ่มขยับมือ "น่าจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม"

        ขณะพูด ผมพยายามผสานเจ็ดมุทราออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุดเกือบทุกขั้นตอน

        แต่ครั้งนี้ผมกลับไม่รู้สึกถึงปราณต้นกำเนิดที่ไหลเวียนขณะผสานมุทราเลย

        ไม่มีแม้แต่สภาวะจิตว่างเปล่าเหมือนตอนที่ผมเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาต

        แม้ผมจะเปล่งเสียงว่า "วิชาสายฟ้าฝ่ามืออัสนี!" ออกมา ผลลัพธ์ก็ยังคงไร้ซึ่งพลังใดๆ

        ผมขมวดคิ้ว

        "แปลกจริง ครั้งนี้ไม่รู้สึกอะไรเลยต่างจากคืนวันนั้นโดยสิ้นเชิง"

        อาจารย์หัวเราะ "พอใจเถอะ!แค่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังสายฟ้าในห้วงเป็นตายสักครั้งก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว ตอนที่ฉันฝึกวิชาสายฟ้า ต้องใช้เวลาถึงสามเดือนกว่าจะร่ายได้สำเร็จสักครั้ง"

        อาจารย์พาผมขึ้นไปชั้นสองของร้าน พลางอธิบาย "วิชาสายฟ้าเป็นศาสตร์การแปรปราณต้นกำเนิดเป็นสายฟ้าโดยอาศัยการเปลี่ยนแปลงของมือขณะร่ายมุทราควบคุมการไหลเวียนของปราณต้นกำเนิดแล้วปลดปล่อยเป็นพลังสายฟ้าอันทรงพลัง แต่กระบวนการนี้ยากมาก"

        เนื่องจากผมเคยใช้มันได้ครั้งหนึ่งแล้วอาจารย์จึงไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เขาให้ผมลองนึกถึงสภาวะและความรู้สึกในคืนนั้น

        ก่อนร่ายวิชา ให้วาดสัญลักษณ์สายฟ้าลงบนฝ่ามือซ้ายและขวาก่อน เพื่อช่วยให้การปลดปล่อยพลังและแปรปราณต้นกำเนิดง่ายขึ้น

        สัญลักษณ์สายฟ้าเป็นลวดลายที่ซับซ้อนและอาจารย์วาดให้ผมดูเพียงครั้งเดียว

        จากนั้น อาจารย์ให้ผมฝึกตาม พร้อมกำชับให้จดจำสามหลักสำคัญ: ใจสงบใจศรัทธา ใจเชื่อมโยง

        อาจารย์ยังสอนคาถาสนับสนุนให้ผม

        "อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้าพิฆาตปีศาจร้าย"

        ต้องร่ายคาถานี้พร้อมกับผสานมุทราเพื่อเพิ่มพลังในการใช้วิชาสายฟ้า

        นี่คือเงื่อนไขพื้นฐานของวิชาสายฟ้า

        แต่หากระดับการบำเพ็ญสูงพอและสามารถเข้าสู่สภาวะแปลกประหลาดนั่นได้ทุกครั้งการร่ายคาถาและการวาดตราสายฟ้าก็ไม่จำเป็น

        ณ ตอนนี้ ผมยังทำไม่ได้

        มีเพียงระดับอย่างอาจารย์เท่านั้นที่สามารถร่ายได้ตามใจนึก

        เมื่อผมส่งวิญญาณที่เหลือไปสู่สุคติเรียบร้อยแล้วเวลาที่เหลือในหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผมใช้เวลาฝึกฝนวิชาสายฟ้าที่ร้านของอาจารย์

        ผมแจ้งลาอาจารย์ที่ปรึกษาว่ากำลังทำงานพิเศษ และจะไม่กลับไปที่หอพัก

        ผมใช้เวลาทั้งหมดอยู่ที่ร้านของอาจารย์เพื่อฝึกฝน ยกเว้นวันที่ต้องไปรายงานตัวมหาวิทยาลัย

        นอกจากวิชาสายฟ้า อาจารย์ยังสอนผมเกี่ยวกับความรู้ในสายงานของเรา เช่น วิญญาณแต่ละประเภทเกิดจากอะไร สภาพแวดล้อมทางฮวงจุ้ยแบบไหนให้กำเนิดซากศพแบบใด

        อาจารย์ยังหาหนังสือเก่าๆ มาให้ผมอ่านเพื่อให้เข้าใจวงการนี้มากขึ้น

        หนังสือพวกนั้นส่วนใหญ่เกี่ยวกับหลักเบญจธาตุและยันต์แปดทิศอ่านยากและต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจ

        แต่มีอยู่เล่มหนึ่งที่ผมชอบมาก นั่นคือ 'บันทึกเหตุประหลาด'

        จริงๆ แล้ว มันไม่ใช่หนังสือ แต่เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือ

        ภายในบันทึกนั้นมีรายชื่อของวิญญาณและสิ่งอาถรรพ์มากมายพร้อมทั้งวิธีจัดการ รวมถึงประสบการณ์และข้อคิดต่างๆ

        อาจารย์บอกผมว่า 'บันทึกเหตุประหลาด'เล่มนี้เป็นมรดกที่อาจารย์ของอาจารย์ทิ้งไว้

        ภายในบันทึกเต็มไปด้วยเรื่องราวแปลกประหลาดจากทั่วทุกมุมโลก

        ไม่ว่าจะเป็น 'ห้าเซียน[1]แห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ' 'พระปีศาจแห่งทิเบต[2]' 'พิษกู่[3]แห่งหนานเจียง' 'ภูตแห่งเจียงเป่ย' หรือแม้แต่ 'กุมารทองของแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้'

        น่าสนใจมาก ผมรู้สึกชื่นชมชีวิตของอาจารย์ปู่สุดๆ

        เพียงแค่สามขวบก็ต้องลงเขา ติดตามอาจารย์ออกเดินทางทั่วแผ่นดินเห็นโลกกว้างตั้งแต่เด็ก

        ผมเชื่อว่าบันทึกเล่มนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่เขาได้พบเจอ

        แต่สำหรับผม มันคือประตูที่เปิดโลกทัศน์ใหม่โดยสิ้นเชิง

        ผมเพิ่งตระหนักว่า เบื้องหลังเมืองที่เราอาศัยอยู่ยังมีสิ่งลี้ลับที่แทบไม่มีใครรู้จักกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

        และมันทำให้ผมมั่นใจในเส้นทางที่เลือกเดินมากขึ้น

        แทนที่จะเรียกเราว่าคนเก็บศพ นักพรต หรือผู้ฝึกตน

        ผมคิดว่าชื่อที่เหมาะสมที่สุดคือ 'มือปราบมารแห่งมหานคร'

[1] ห้าเซียน เป็นความเชื่อของจีนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเชื่อในเรื่อง ‘ห้าเซียน’ ได้แก่ เซียนจิ้งจอก เซียนงู เซียนเม่นเซียนหนู และเซียนไก่ ซึ่งเป็นตัวแทนของพลังในด้านต่างๆ เช่น วิญญาณ การรักษาโชคลาภ ฯลฯ

[2] พระปีศาจแห่งทิเบต เป็นความเชื่อในแถบทิเบตเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาสายตันตรยานซึ่งเชื่อในเรื่องพลังเหนือธรรมชาติเล่ากันว่าในอดีต มีพระลามะองค์หนึ่งที่ฝึกตนจนมีพลังแก่กล้า แต่แทนที่เขาจะใช้พลังนั้นเพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์เขากลับหมกมุ่นอยู่กับมนตร์ดำและไสยศาสตร์สุดท้าย พระลามะองค์นั้นทำพิธีเพื่อให้ตัวเองเป็นอมตะ แต่แทนที่จะได้ชีวิตนิรันดร์เขากลับกลายเป็นอสูรแห่งมนตร์ดำแทน

[3] พิษกู่ หมายถึง สัตว์พิษที่ผ่านพิธีกรรมของชาวเหมียวแห่งหนานเจียงวิธีการคือจับสัตว์มีพิษหลากหลายชนิดมารวมในภาชนะเดียวกันซึ่งตัวที่เหลือรอดเป็นตัวสุดท้ายก็คือกู่