หนึ่ง สอง สาม
—เอาละนะ
—เื่มีอยู่ว่า
ผมคืุ์ธรรมดาคนหนึ่งที่ถูกวงเวทย์ปริศนาพาไปต่างโลกด้วยความบังเอิญทั้งที่เคยเชื่อว่าต่างโลกมันก็แค่เื่เล่าที่ถูกแต่งขึ้นมาด้วยจิตนาการของนักเขียนนิยายหรือมังงะสมัยก่อนเคยเห็นอนิเมะยุคก่อนปี 2000 ซึ่งพล็อตคร่าว ๆ คือการผจญภัยโลกต่างมิติใช่แล้ว ‘ดิ*มอน’ ไง นั่นก็นับว่าเป็อนิเมะต่างโลก
แน่นอนว่าต่างโลกที่ผมประสบพบเจอมาไม่ได้มีความแตกต่างจากเื่เพ้อฝันในโลกหลักเลยก็นะ เพราะมีต่างโลก โลกที่ผมอาศัยอยู่ขอเรียกว่าโลกหลักละกัน
เวทมนตร์ มอนสเตอร์ ผู้กล้า จอมมารอัศวิน จอมเวท และอีกหลาย ๆ อย่างนั้นเป็ไปอย่างที่เคยเห็นในอนิเมะไม่มีผิดเพี้ยน
ในโลกหลัก ผมคือเด็กเตรียมสอบใกล้จะขึ้นมัธยมปลายเป็แค่เด็กธรรมดาไร้ความสามารถอันโดดเด่นในทางใดทางหนึ่ง ดำเนินชีวิตประจำวันไปอย่างปกติสุขจนมองจากคนรอบข้างแล้วอาจจะให้ความรู้สึกน่าเสียดายว่าทำไมถึงใช้ชีวิตได้ไร้ค่าแบบนั้น
แต่คติประจำใจของผม 1 ใน 108 อย่างคือถ้าเรารู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองเป็ ตัวเองกระทำโดยมีสติและประกอบด้วยความคิดอันรับรู้อยู่เสมอชีวิตของผมก็ถือว่าคุ้มค่า
ความคุ้มค่าของคนไม่เท่ากัน
มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตไหน ๆไม่มีทางเหมือนกันสมบูรณ์แบบ
พอถูกพาไปต่างโลกแล้ว สิ่งที่ต้องเผชิญคือความยากลำบาก
ถึงจะมีเวทมนตร์ให้ใช้อย่างสะดวกสบายทว่าเชื่อเถอะ การไม่มีเตียงนอนนุ่ม ๆ น้ำอุ่นเวลาอากาศหนาวและสิ่งสำคัญคือห้องน้ำในการขับถ่ายของเสียจากร่างกาย มันไม่ง่ายเลยผมจะใช้ชีวิตโดยไม่มีห้องน้ำแสนสะดวกสบายของบ้านยุค ค.ศ. 20XX ได้ยังไง
การสร้างบ้านสักหลังหนึ่ง สิ่งสำคัญคือการทำโครงสร้างหลักให้แข็งแรงทนทานพอได้โครงสร้างที่ดี สิ่งสำคัญลำดับถัดมาคือห้องน้ำ การวัดมาตรฐานว่าบ้านที่สร้างน่าอยู่อาศัยหรือไม่ต้องดูห้องน้ำเป็หลักสำคัญห้องนอนนั้นไม่ได้มีความจำเป็เลยสักนิด คนเราถูกสร้างมาให้หลับตาและจัดท่าอันเหมาะสมก็สามารถพักผ่อนได้ถึงพอตื่นขึ้นมาอาการปวดเมื่อยตามตัวจะถามหาอย่างไม่หยุดยั้ง
ชักโครกมีหรือเปล่า มีที่สายฉีดน้ำและสะอาดถูกสุขอนามัยไหมน่าใช้งานพอเห็นด้วยสายตาหรือเปล่า แค่เพียง 3 อย่างเท่านั้นก็บอกได้เลยว่าบ้านดีแค่ไหน
อนึ่ง การมี 3สิ่งครบก็ไม่ได้หมายความว่าบ้านหลังนั้นน่าพักพิงเป็เซฟโซนแสนสุข ลองย้อนกลับไปหลังจากคำว่าที่ฉีดน้ำแล้วจะพบเหตุผลประสบการณ์ครั้งหนึ่งตอนไปขออาศัยชั่วคราวบ้านเพื่อน(ไม่ใช่เพื่อน) ห้องน้ำมีของ 3สิ่งครบถ้วน แต่ผมกับทำหน้าขยาดด้วยความจำใจ
ฉะนั้นต่างโลกน่ะมอนสเตอร์ไม่ได้น่าเกรงกลัวเลย การไม่มีห้องน้ำและไม่มีเตียงนุ่มต่างหากคือภัยร้าย
ส่วนเื่อาหาร ผมคือหนึ่งในพวกลิ้นจระเข้ทำให้การกินอาหารรสชาติไม่อร่อยเท่าที่ควรไม่ได้สร้างความลำบากใจสักเท่าไหร่กระนั้นกินอาหารอร่อยย่อมดีกว่าอยู่ดี
การเดินทางเพื่อหาทางกลับโลกหลักของผมเต็มไปด้วยอุปสรรคและประสบการณ์อันน่าวิเศษโชคร้ายนิดหน่อยตรงการเดินทางจนถึงเป้าหมาย ผมต้องเดินทางเป็หมาป่าเดียวดายตลอดตัวคนเดียวก็ไม่เลวนักหรอก ทว่ามีพวกปิศาจซึ่งกำลังรุกรานต่างโลกอยู่
น่ารำคาญและน่ากลัว
บางทีเดินอยู่ในป่าก็บังเอิญเจอกองทัพย่อยของพวกมันออกมาลาดตระเวนตอนไปแวะพักในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่าก็เจอพวกมันบุกโจมตีอีก กระทั่งในงานประลองเพื่อแย่งชิงเบาะแสของการเคลื่อนย้ายข้ามมิติก็มิวายมีากลางเมืองอันนี้ไม่ใช่ปิศาจหรอก คนปะทะคนล้วน ๆ
ถ้าพูดมากกว่านี้คงจะอีกยาว
หลังเวลาผ่านไป ไม่รู้ว่านานมากแค่ไหนแต่เท่าที่เขียนบันทึกนับจากจำนวนการขึ้นของดวงอาทิตย์ เวลาของผม ณ ต่างโลกกินเวลายาวนานกว่า2 ปี
สุดท้ายแล้ว ผมกลับมาโลกหลักได้
ปัญหาอยู่ตรงหลังจากกลับมานั่นล่ะ
มนุษย์จะตั้งความฝัน เป้าหมายไว้กระตุ้นตัวเองให้ใช้ชีวิตสำหรับตัวผมที่ไม่เคยมีความฝันหรือเป้าหมาย พอต้องมาอยู่ต่างโลกการเดินทางกลับโลกเดิมจึงกลายเป็ความฝันและเป้าหมายหลักปัจจุบันทั้งสองอย่างได้ลุล่วงแบบงดงาม
ราวกับว่าผมกำลังเสียศูนย์เอาแต่คิดว่าควรจะทำอะไรต่อหลังจากนี้
ก่อนถูกพาไปต่างโลก ผมอายุ 15 ปีหลังกลับมาอายุ 17 ปี ไร้พ่อแม่พึ่งพิงและญาติพี่น้อง ตอนนั้นผมอาศัยอยู่ในห้องพักณ คอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง ปัญหาคือห้องนั้นถูกเ้าของยึดคืน แถมมีคนเช่าต่อแล้วด้วยข้าวของต่าง ๆ ถูกบริจาคไปตามองค์กร มูลนิธิต่าง ๆ เพื่อการกุศลจนหมด มองแง่บวก ยังดีที่เ้าของบอกผมแบบนี้ไม่ได้เชื่อทั้งหมดแต่จะทำอะไรได้ เพราะอยู่ดี ๆ การคงอยู่ของมนุษย์คนหนึ่งกลับหายหัวไปยาวนานมากถึง2 ปี ผมกลายเป็บุคคลหายสาบสูญ จะให้โกรธแล้วโวยวายงั้นเหรอ?
ผมทำไม่ได้หรอก
สุดท้ายไม่เหลืออะไรเลยสักนิดเดียวไม่สิ ยังมีบัตรประชาชนและพวกบัตรต่าง ๆ ในกระเป๋าเงินที่มีเงินอยู่น้อยริบหรี่กระเป๋านักเรียน ชุดนักเรียน แล้วก็กระเป๋าจากต่างโลกที่เป็ของฝาก
เยอะเหมือนกันนี่หว่า
แถมมีเ้านั่นด้วยสินะ...
ร่างกายของผมหลังผ่านไป 2 ปี การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายนั้นนับว่ายังไม่มากมายนักแต่การเติบโตจากวัยเด็กก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
วัฏจักรแห่งชีวิตย่อมเริ่มขึ้นจากการกำเนิดดับสูญลงด้วยความตาย
หลังจากนั้นผมขอเ้าของเช่าห้องใหม่อีกครั้งก็นะ ไม่ได้โกรธเ้าของสักนิด อารมณ์ ความคิด จิตใจ ของผมเติบใหญ่ขึ้นจนพอจะเรียบเรียงและคิดโดยใช้หลักความเป็จริงผนวกกับสถานการณ์ที่กำลังดำเนินไปเ้าของคอนโดเป็คนใจดี เธอช่วยเหลือหลาย ๆ เื่เลยล่ะ
การคิดมากก็มีแต่ทรมานยิ้มเข้าไว้ก็พอ
รู้สึกว่าตัวเองอยากกลับไปเป็พวกเกรียนในโลกออนไลน์จริงๆ
กลับมาปัจจุบัน
21 เมษายน
วันเวลานับจากหลังกลับจากต่างโลก ผ่านมาแล้ว1 สัปดาห์
ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่ากระเป๋าธรรมดาๆ จากต่างโลกจะขายได้ราคาค่อนข้างดีทีเดียว อย่างน้อยยังสามารถอยู่ได้โดยไม่นับเงินจากการทำงานได้สัก 2 เดือน
รู้แบบนี้น่าจะซื้อมาหลาย ๆ ใบแล้วทยอยขายคล้ายหลักการขายหนังสือปกพิเศษครั้งแรกสุดสำนักพิมพ์วางขายในจำนวนจำกัด พ่อค้ากว้านซื้อหนังสือเพื่อเก็งกำไรแล้วนำมาขายใหม่ในราคามากกว่า10 เท่า นั่นคือไลท์โนเวลปกพพิเศษที่เนื้อหาภายในเหมือนกันทุกตัวอักษร
ผมกำลังนั่งมองกำแพงสีขาวราวกับเหม่อลอยเมื่อก่อนก่อนที่จะไปต่างโลกเคยเป็ตำแหน่งถาวรของโทรทัศน์จอแบนสีดำมือสอง
ชีวิตของผมอยู่ได้จากข้าวของที่ผ่านการใช้งานและเคยมีเ้าของมาก่อน
พอหันไปรอบ ๆ ลมหายใจพลันออกมาจากร่างกายอย่างหนักหน่วง
นอกจากพัดลม ตู้เย็นขนาดเล็กราวกับกล่องขนาดบิ๊กไซต์ไมโครเวฟตกรุ่น หม้อหุงข้าว กระติกน้ำร้อน ข้าวของอื่น ๆ ด้านข้างตัวผมมีกองเสื้อผ้าสภาพใหม่ข้างเตียงซึ่งปูด้วยฟูกและผ้าห่มกลิ่นหอมน้ำยาปรับผ้านุ่มได้รับความกรุณาจากเ้าของคอนโดที่มอบให้มา เ้าของคอนโดบอกว่าพวกเสื้อสภาพดีเป็ของลูกชายที่ไม่ได้ใช้แล้วซึ่งตัวลูกชายของเขาอายุประมาณผมและรูปร่างใกล้กันเลยสวมได้พอดิบพอดี
คลำหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าในกระเป๋ากางเกงมาดูเวลา
นับว่าเป็ความสำเร็จอย่างหนึ่งที่โทรศัพท์ไม่พังเสียก่อนเห็นแบบนี้โทรศัพท์สมาร์ทโฟนในมือผมก็ถือว่าเทียบรุ่นใหม่ ๆ ได้เลย ประมาณว่าสมรรถภาพด้อยกว่าเท่าตัวแต่นับความน่าใช้งาน ณ ปัจจุบัน เป็รุ่นที่ดีกว่าโทรศัพท์หลาย ๆ รุ่นที่คนใช้กันแถมยังนิยมมากอันดับต้น ๆ
การเปรียบเทียบคือนิสัยเสียแต่เพราะมีการเปรียบเทียบโลกถึงก้าวหน้าต่อสู่ความล้ำสมัยการเปรียบเทียบย่อมนำมาสู่การแข่งขันเพื่อทำให้ตัวเองชนะในการเปรียบกับคนอื่นไม่งั้นโทรศัพท์ รถยนต์หรือสินค้าแทบทุกประเภทจะมีหลากหลายบริษัทแข่งขันผลิตสินค้าออกสู่ตลาดทุกๆ ไตรมาสตลอดทั้งปีทำไม
ผมยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
ตอนนี้อยู่ใน่ปิดเทอมฤดูร้อนบวกกลับอากาศระอุถึงชั้นไขมันบรรดานักเรียนอนุบาล ประถม มัธยมหยุดกันตามปกติ แต่อีกประมาณ 3 ถึง 4 สัปดาห์ถึงได้ฤกษ์เปิดเทอมปีการศึกษาใหม่อีกครั้งหนึ่งวนเวียนไร้จุดจบ
เนื่องจากสถานะปัจจุบันผมควรจะต้องเตรียมศึกษาในระดับมัธยมปลายปี 2 ทว่าเหตุการณ์โลกแฟนตาซีเอฟเฟกต์เลยกลายเป็เด็กไร้การศึกษา กระนั้นตามกฎหมายขอเพียงจบมัธยมต้นได้ก็ไร้ซึ่งปัญหาการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ผมจะเรียนต่อหรือเปล่า แน่นอนว่าต้องเรียนแต่ลำดับแรกสุดต้องหาเงินทุนเพื่อสนุบสนุนความเป็ไปได้ก่อน
คำถาม : เราจะหาเงินได้ยังไง
คำตอบ : ทำงาน
คำถาม 2 : ทำงานอะไรล่ะ
คำตอบ 2 : ก็งานที่เด็กอายุ 17 สามารถทำได้โดยไม่ผิดกฎหมาย
ใช่แล้วล่ะต้องทำงานหาเงินเพื่อประทังชีวิตวันต่อวันหลังจากเงินก้อนของผมจะหมดลงด้วยค่าใช้จ่ายพื้นฐานระยะเวลา 2 เดือนที่ว่าคือการใช้จ่ายแบบประหยัดโดยการคำนวณคร่าว ๆโดยไม่ได้คำนึงถึงค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมจากกรณีเร่งด่วน เช่น ค่ารักษาพยาบาล ค่าอาหารการกินเกินมาตรฐาน
เงินส่วนใหญ่เอาไปซื้ออาหารและเครื่องดื่มพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวกล่องใกล้หมดอายุ น้ำเปล่าแพ็คลดราคา เครื่องครัวต่างๆ และของจิปาถะสำหรับชีวิตประจำวันที่จำเป็
นึกถึง่ถูกรางวัลจากการเล่นทายผลบอลในเว็บน่าเชื่อถือแล้วเอาเงินไปใช้จนเกือบหมดเลยนะเงินที่เหลือจากตอนนั้นดันโดนปิศาจเผาทิ้งไปส่วนหนึ่งซะได้
คิดแล้วก็น่าเสียดาย แม้ผมไม่ได้เห็นคุณค่าของกระดาษหลากสีเลยสักนิดเดียว
วันนี้ 21 เมษายน ่กลางวันออกทริปหางานทำตามร้านต่างๆ ในห้างสรรพสินค้าบริเวณใกล้บ้าน หรือเดินไล่ถามตามร้านอาหารซึ่งไม่จำเป็ต้องใช้เงินสำหรับค่าเดินทางหลังจากจัดการเื่เอกสารต่าง ๆ ที่หายก่อนหน้าจะไปต่างโลก เช่น พวกวุฒิการศึกษามัธยมต้นสมุดบัญชีและบัตร ATM รวมทั้งเอกสารอย่างอื่น
สุดท้ายก็เจอแต่ความล้มเหลว หางานทำช่างยากจริงๆ ไม่ใช่ว่าพนักงานพาร์ทไทม์้ามากไม่ใช่หรือไง
ทว่าในความโชคร้ายย่อมมีโชคดีหลงเหลืออยู่ที่คอนโดแห่งนี้มีสัญญาณ WIFI ให้ใช้ฟรีโดยไม่บวกค่าเช่าเพิ่มแถมสัญญาณและความเร็วยังสูงอีกด้วย ทำให้ตอนกลางคืนยังดูอนิเมะรอบดึกได้ช่วยแก้ความเบื่อได้เยอะ
ผมเลิกจ้องกำแพงสีขาวแล้วเดินไปนั่งอยู่หน้ากระติกน้ำร้อนที่แสงไฟแสดงบ่งบอกว่าน้ำเดือดเรียบร้อยผมฉีกฝากระดาษของบะหมี่ถ้วย
อะ ฝาดันขาดครึ่ง
โลกใบนี้มันแย่ชะมัดเลย
ผมลุกขึ้นไปหยิบจาน
ถ้าเทียบกับต่างโลกแล้วเื่เงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุดเพราะแค่มีความสามารถจัดการมอนสเตอร์หรือพวกปิศาจ หนทางในการหาเงินจำนวนมหาศาลในระยะเวลาอันสั้นก็ไม่ใช่ความฝันลมๆ แล้ง ๆ แต่เพราะอาชีพกำจัดมอนสเตอร์—นักผจญภัย มันอันตราย พอจับอาวุธสำหรับพรากชีวิตในมือ เหมือนขาข้างหนึ่งถูกจับโดยยมทูตในคราบของสัตว์ประหลาดแล้ว
คนที่คร่าชีวิตผู้อื่นย่อมถูกผู้อื่นคร่าชีวิตกลับ
แล้วไอเงินมหาศาลของผมจากต่างโลกนั้นดันกลายเป็แค่ขยะราวกับเศษฝาขวดในโลกหลักที่มีมูลค่าในหมู่พวกนักสะสมซึ่งมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นค่ากันเป็โคจิโร่หรือไง
ผมเอาจานมาวางทับบนถ้วย ควันสีขาวจางๆ ลอยเหนืออากาศถูกจำกัดการระบายให้อบอวลแค่ภายในถ้วย นิ้วชี้กดปุ่มนาฬิกาจับเวลาบนโทรศัพท์รอเวลาประมาณ 3 นาที
เสร็จแล้วยกจานออก หยิบถ้วยไปเทน้ำทิ้งเหลือไว้แค่เส้นสีเหลืองอร่ามน่าจับจ้องเส้นบะหมี่บริสุทธิ์ หนึ่งในส่วนประกอบหลักของบะหมี่แห้งรสซอสดำ
ฉีกเครื่องปรุงอุดมด้วยโซเดียมเกินมาตรฐานกำหนดที่มนุษย์ควรได้รับในแต่ละวันใช้ส้อมพลาสติกหักได้ง่ายกว่าคุกกี้คนเส้นเข้ากับเครื่องปรุงจนสีของเส้นพลันเปลี่ยนสีไปตามสีของน้ำซอสซึ่งมีน้ำร้อนเหลือไว้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้บะหมี่แห้งจนเกินไป
เส้นแห้งมากมันไม่อร่อยล่ะนะ
ผมสูดกลิ่นน้ำซุปลอยโชยติดจมูก
“ทานละนะครับ”
ผมไม่ใช่คนญี่ปุ่นหรอกแต่ทำแบบนี้ชวนรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
X-X-X
3K
