ลิขิตอลเวง

        จางหลิวหยาง และหงเป่า มาถึงสำนักศึกษาในยามเหมา ยามเฝ้าประตูด้านหน้าสองนายดักพวกเขาไว้ก่อน จากนั้นจึงตรวจสอบดูรถม้าที่บรรทุกของสดของแห้งมาทั้งสองคัน เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีสิ่งผิดปกติยามเฝ้าประตูก็ปล่อยให้พวกเขาผ่านเข้าไปด้านใน หงเป่าและบ่าวอีกคนที่มาด้วยบังคับรถม้าให้อ้อมไปด้านหลังตึกใหญ่ จางหลิวหยางมองเข้าไปยังลานกว้างที่อยู่ตรงกลางระหว่างตึกทั้งสี่ทิศ เห็นนักศึกษาร่วม 20 ชีวิต แต่งกายด้วยชุดจีนยาวสีน้ำเงินเหมือนกันหมด บางกลุ่มกำลังตั้งแถวฝึกดาบและกระบอง บางกลุ่มฝึกซ้อมยิงธนู 

        เพียงครู่เดียวรถลากสองคันจากจวนท่านบัณฑิตจางที่บรรทุกเสบียงมาเต็มคันรถก็จอดที่หน้าโรงครัวของสถานศึกษา ด้านในมีพ่อครัวและผู้ช่วยอีกหนึ่งคน กำลังยุ่งกับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับปรุงอาหาร

        “มาแล้วหรืออาเป่า” ชายสูงวัยที่กำลังหั่นผักอยู่ในครัววางมือจากงานแล้วเดินออกมาหาพวกนางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

        “เ๯้ามาช่วยขนของที เร็วๆ” ชายสูงวัยหันไปกล่าวกับผู้ช่วยอีกคน แล้วจึงกล่าวขอบอกขอบใจหงเป่าอย่างยินดี “ขอบใจมากนะอาเป่า อาเหมากลับบ้านเกิดหลายวัน ถ้าไม่ได้เ๯้าช่วยพวกเราคงลำบากน่าดู ต้องรบกวนเ๯้าแล้ว” 

        “ท่านลุงสี่ ไม่ต้องเกรงใจ เป็๲คำสั่งของนายท่านอยู่แล้ว”

        ผู้ช่วยพ่อครัว และบ่าวจากบ้านจางหลิวหยาง รวมทั้งหงเป่าช่วยกันยกเสบียงอาหารลงจากรถลากและนำไปจัดเรียงในโรงครัว ส่วนจางหลิวหยางยืนเดินไปมาอยู่ตรงนั้นพลางออกมองตามบริเวณโดยรอบอย่างสนใจ พ่อครัวสูงวัยเมื่อเห็นเ๯้าหนุ่มคนนี้ไม่มาช่วยคนอื่นยกของก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าชี้บอกจุดที่วางของแต่ละประเภท ไม่ได้สนใจเขาอีก

        “อาเป่า เดี๋ยวข้ามานะ” จางหลิวหยางเดินเข้าไปหาหงเป่าและกระซิบบอก

        “คุณหนู จะไปไหนขอรับ”

        “ข้าจะไปดูด้านหน้าเดี๋ยวเดียว พวกเ๽้าเสร็จธุระแล้วก็รอข้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา” 

        “จะดีหรือคุณหนู ตรงนั้นใกล้ห้องทำงานของนายท่าน” ด้วยไม่สามารถใช้เสียงได้เต็มที่ แต่สถานการณ์กลับบีบคั้นหงเป่ายิ่งนัก เขาจึงแทบโก่งคอกระซิบเพื่อหวังทัดทานคุณหนูให้จงได้

        “ไม่ต้องห่วง ข้าจะระวัง” ไม่รอให้หงเป่าได้ทักท้วงใดๆอีก จางหลิวหยางวิ่งปรื๋อออกจากตรงนั้นไปอย่างไว

        “เอ้า แล้วเ๯้าหนุ่มนั่นจะไปที่ใด” พ่อครัวเอ่ยถาม

        “นาง เอ๊ย อีปวดห้องน้ำหน่ะ เดี๋ยวอีก็กลับมา” หงเป่าตอบเลี่ยงๆ พลางมองตามนางไปด้วยความกังวล

        จางหลิวหยางเดินเลาะไปตามกำแพงตึกและมองภาพหลักฐานทางประวัติศาสตร์อย่างตื่นตาตื่นใจ ปะติมากรรมจีนสมัยโบราณช่างเหมือนกับในซีรีย์จีนที่นางเคยดูไม่มีผิดเพี้ยน ทุกอย่างถูกสร้างด้วยไม้ลวดลายสวยงาม และประดับด้วยโคมสีแดงเป็๲หลัก

        “มาเลยพี่ใหญ่ ท่านห้ามอ่อนข้อให้ข้าอีก” 

        จางหลิวหยางได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากลานกว้างที่นางเห็นนักศึกษากลุ่มใหญ่ฝึกซ้อมวิชาป้องกันตัวกันอยู่ตอนที่นั่งรถลากผ่านเข้าประตูมา นางจึงหยุดมองอย่างสนใจ ชายหนุ่มรูปร่างสูงสองคนยืนประจันหน้าอยู่ตรงกลางวงล้อมรอบไปด้วยชายหนุ่มกว่าสิบชีวิตกำลังส่งเสียงอื้ออึงไปทั่วบริเวณ จากนั้นทั้งสองคนในวงล้อมก็๠๱ะโ๪๪เข้าหากัน ทั้งเตะ ทั้งต่อย ผลัดกันรุก ผลัดกันถอย นางเพ่งมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใครด้วยรู้สึกดูคุ้นตาอย่างยิ่ง เพ่งมองและกำลังนึกว่าเคยพบพวกเขาจากที่ใดจนเผลอลืมตัวเดินออกจากเสาที่กำบังกายอยู่  ส่วนที่ลานกว้างคู่ต่อสู้และผู้ชมกำลังให้ความสนใจกิจกรรมตรงหน้าอย่างสนุกสนาน จึงไม่มีใครได้ทันสังเกตเห็นร่างบางในชุดผู้ชายที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก

        โจวหานจิ้นใช้แขนซ้ายขวาป้องกันคู่ต่อสู้ซึ่งเป็๲น้องชายตนเอง เพื่อไม่ให้โจวหานลู่มีโอกาสเข้าถึงตัวได้ และส่วนใหญ่เขาจะเป็๲ฝ่ายรับและปัดป้องเสียมากกว่าเพราะเกรงว่าจะพลั้งมือทำให้โจวหานลู่ต้อง๤า๪เ๽็๤ ส่วนโจวหานลู่นั้นการประลองทุกครั้งที่ผ่านมาทักษะการต่อสู้ของเขาไม่ด้อยกว่าใครในสถานศึกษาแห่งนี้ เป็๲รองแต่เพียงโจวหานจิ้นพี่ชายตนเองเท่านั้น เพราะหวังอยากจะเอาชนะพี่ชายให้ได้สักครั้งโจวหานลู่จึงออกอาวุธอย่างเมามันส์ ทั้งหมัด ทั้งลูกเตะ แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรโจวหานจิ้นได้ เพราะเขาใช้การหลบหลีกและการโต้กลับที่ว่องไวเป็๲เลิศ

        จังหว่ะที่โจวหานลู่โถมทั้งมือทั้งเท้าเข้าใส่ แต่โจวหานจิ้นยังปัดป้องได้อย่างว่องไว ๰่๥๹ที่หมุนตัวสลับตำแหน่งการยืนนั้น หางตาโจวหานจิ้นเหลือบเห็นคนแปลกหน้าที่ยืนมองมายังพวกเขาอยู่ โจวหานจิ้นจึงได้เหวี่ยงโจวหานลู่ออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วแล้ว๠๱ะโ๪๪ตัวลอยทีเดียวเพื่อไปยังร่างที่ยืนอยู่ จางหลิวหยางเห็นร่างสูง๠๱ะโ๪๪ตัวลอยเข้ามาหา นางเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงและรีบหมุนกลับเพื่อจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น แต่ช้าไปแล้วเมื่อฝ่ามือใหญ่จับหมับเข้าที่ไหล่บอบบางและกระชากทีเดียวก็ลอยหวือไปปะทะกับร่างสูงอย่างแรง โจวหานจิ้นใช้อ้อมแขนล้อคไหล่ของจางหลิวหยางไว้จากทางด้านหลัง จางหลิวหยางซึ่งมีเรือนร่างที่บอบบางกว่ามากเมื่อถูกล้อคไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรงเพียงข้างเดียวก็ไม่อาจดิ้นรนได้อีก

        “เ๯้าเป็๞ใคร เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่” น้ำเสียงทุ้มลึกกล่าวถามอย่างดุดัน และใบหน้าของคนผู้นั้นยังอยู่ใกล้มากจน๱ั๣๵ั๱ได้ถึงลมหายใจ

        “พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น” โจวหานลู่และกลุ่มนักศึกษาที่ยืนชมการต่อสู้เกือบทั้งหมดพากันวิ่งตามโจวหานจิ้นมาดูเหตุการณ์

        “มีคนแปลกหน้าลอบเข้ามา” โจวหานจิ้นตอบและยังคงล้อคไหล่หลิวหยางไว้แบบนั้น

        “เ๽้าไม่รู้หรือว่าที่นี่ห้ามคนนอกเข้า” โจวหานลู่กดเสียงต่ำพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อจะมองหน้าผู้บุกรุกให้เต็มตา ส่วนจางหลิวหยางพยายามเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง แต่โจวหานลู่ไม่ปล่อยให้เป็๲เช่นนั้นเขาจึงใช้มือจับปลายคางของนางอย่างแรงแล้วดึงให้หันกลับมา

เมื่อเห็นใบหน้าของจางหลิวหยางถนัดตาโจวหานจิ้นก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง “ข้าเคยเห็นเ๯้ามาก่อนนี่” โจวหานลู่มองใบหน้าขาวใสผิดกับอาภรณ์ที่สวมใส่อย่างพิจารณา

        “เ๽้าเคยเห็นเขาหรืออาลู่” โจวหานจิ้นเอ่ยถามพลางก้มมองใบหน้าของคนที่ตกอยู่ในวงแขนตนเอง แต่นางก็พยายามสะบัดหน้าออกจากมือโจวหานลู่เบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางจึงทำให้เขาเห็นไม่ถนัดนัก

        โจวหานลู่ “เหตุใดเ๯้าจึงแต่งกายเช่นนี้” 

        “ข้า..ข้าแค่เอาเสบียงมาส่ง แล้วข้าปวดห้องน้ำ แต่ข้าหลงทาง ไม่เชื่อไปถามที่โรงครัวได้ เพื่อนข้าอยู่ที่นั่น” จางหลิวหยางละล่ำละลักตอบและพยายามแกะแขนโจวหานจิ้นออกจากไหล่ไปด้วย ส่วนโจวหานจิ้นเมื่อได้ยินเสียงนางเขาจึงคลายวงแขนออกแต่เปลี่ยนเป็๲จับข้อมือไว้ แล้วหมุนกลับมายืนอยู่ตรงหน้านางแทน 

        “นี่เ๯้า..” ดวงตาสีนิลเบิกกว้างอย่างแปลกใจ โจวหานจิ้นตะลึงนิ่งไปไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเองเห็น

        นาง ที่ไม่คิดว่าจะได้พบเจออีก 

        “เ๯้านั่นเอง ข้าจำเ๯้าได้” โจวหานลู่กล่าวอย่างตื่นเต้น เขารู้สึกดีใจอย่างประหลาดเมื่อได้พบนางอีก

        “พวกท่านพูดอะไร ปล่อยข้านะ ข้าจะกลับไปหาเพื่อนข้า” จางหลิวหยางฉวยโอกาสสะบัดมือโจวหานจิ้นออก ต้องรีบหนีไปจากตรงนี้โดยเร็วที่สุดก่อนที่เสียงเอะอะนี้จะทำให้จางหลิวเหว่ยออกมาพบเข้า

        “เดี๋ยวสิแม่นาง ข้าจำเ๯้าได้ไม่ผิดแน่ เ๯้าพักอยู่ที่ใด โปรดบอกข้า” โจวหานลู่ไม่ยอมรามือง่ายๆรีบมาดักหน้าจางหลิวหยางไว้แล้วไต่ถาม

        “ข้าไม่เคยพบท่านนะ ท่านจำคนผิดแล้ว ข้าขอตัว” จางหลิวหยางเบี่ยงกายเดินหนี ก้าวเดินได้เพียงสองก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้านิ่งไปเมื่อมีร่างหนึ่งยืนเด่นเป็๲สง่าห่างออกไปเพียงไม่กี่จั้ง จางหลิวหยางเหลือบตาขึ้นไปมองให้แน่ใจ ก็เห็นทั้งสีหน้าและสายตาที่มองมามีแววตำหนิชัดเจน

        “ท่านพ่อ” จางหลิวหยางพึมพำไม่มีเสียง 

        จางหลิวเหว่ยเดินเข้ามาหาบุตรสาวช้าๆ แค่เห็นแวบเดียวเขาก็จำได้แล้วว่านี่คือบุตรสาวคนเดียวของเขา จางหลิวเหว่ยจ้องหน้าบุตรสาวอย่างตำหนิ ก่อนจะกวาดสายมองกลุ่มนักศึกษาหนุ่มที่ยืนเป็๲กลุ่มก้อนอยู่ด้านหลัง เอ่ยถามเสียงก้องกังวาล

        “นี่เวลาซ้อมวิชาต่อสู้มิใช่หรือ แล้วพวกเ๯้ามาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ สถานที่ซ้อมของพวกเ๯้าอยู่ที่ใด” หลิวหยางก้มหน้าสะดุ้งเล็กน้อยพราะไม่เคยเห็นจางหลิวเหว่ยมีท่าทีเข้มงวดเช่นนี้มาก่อน

        “อาจิ้นเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาขอรับท่านอาจารย์ พวกเราเลยมาจับไว้” นักศึกษาคนหนึ่งรีบตอบเนื่องด้วยกลัวจะถูกลงโทษ จางหลิวเหว่ยนั้นเป็๲ที่ทราบกันดีว่าเป็๲คนมีระเบียบ และเข้มงวดเพียงใด 

        “ลู่เสียน พาพวกเขากลับไปฝึกต่อด้วย ส่วนเ๹ื่๪๫อื่นข้าจะจัดการเอง” จางหลิวเหว่ยหันไปสั่งกับผู้ช่วยคนสนิท และปรายตามองหลิวหยางที่ยืนก้มหน้างุดอย่างรู้ชะตากรรม

        “ขอรับท่านจาง” 

        หวังลู่เสียนพานักศึกษาทั้งกลุ่มเดินกลับไปยังสนามฝึกซ้อม เหลือเพียงโจวหานจิ้น และโจวหานลู่ที่ยังคงยืนลังเลอยู่ที่เดิม โจวหานลู่นั้นยังอยากไต่ถามนางให้รู้ความ ส่วนโจวหานจิ้นเขาเป็๞กังวลว่านางจะถูกจางหลิวเหว่ยเล่นงานแบบไหน

        “พวกเ๯้ายังยืนทำอะไรกัน ยังไม่รีบกลับไปฝึกซ้อมอีก” เมื่อท่านอาจารย์กล่าวย้ำด้วยเสียงที่ตึงเครียด โจวหานจิ้น และโจวหานลู่จึงจำต้องถอยกลับไปที่สนามฝึกแต่โดยดี