ฮุ่ยเจินกระสับกระส่ายเหมือนเช่นเคย
มือสังหารมารายงานผลช้า
สักครู่พวกนั้นก็มารายงานด้วยรอบบาดแผล
“โอ เป็นอย่างไร สำเร็จมั้ย?”
มือสังหารกำลังจะรายงาน
แอ๊ด....
เสียงประตูดัง มือสังหารหันควับ
หลิวกงกงเข้ามาแล้วเมื่อเห็นมือสังหารก็มีทีท่าตกใจฃ
ฮุ่ยเจินรีบห้าม
“พวกเจ้าอย่าวู่วาม เขาคือผู้วางแผนการณ์นี้จึงได้มีการว่าจ้างพวกเจ้า ว่าแต่ สำเร็จมั้ย?”
มือสังหารหันมามองหน้ากันแล้วหันมากล่าว
“พวกเราล้มตายจนเหลือรอดมาสองคน แม้สังหารเสร็จสิ้น รวมทั้งบุตรและภริยาลับ”
“ห๊า จริงเหรอ สำเร็จด้วย แล้ว..แล้วตะกี้...โอ..มันมีเมียลับๆ มีบุตรด้วย พวกเจ้าทำดีมาก”
“ดังนั้นเราขอเพิ่มเงินค่าจ้างเพื่อชดเชยความสูญเสีย”
“ได้ๆ ข้าเพิ่มให้อย่างงามเลย ว่าแต่....”
หลิวกงกงแทรกขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน อย่าบอกนะท่านสังหารองค์ชายเจ็ดจริงๆ ??”
“อ้าว ก็ใช่น่ะสิท่านเป็นคนบอกให้ข้าทำนี่”
จากนั้นหันมาหามือสังหาร
“ว่าแต่ตอนพวกเจ้าเข้ามามีใครรู้บ้าง? เอ่อ ข้าลืมไปพวกเจ้าคือมอือาชีพนี่นะ ตอนจ้างสังหารเซียวลู่เอินกับหนิงเอ๋อรอบก่อนก็ไม่สำเร็จ แต่รอบนี้ทำได้ดี”
“พวกเรามีคนตามมา”
“เฮ้ย!! ใครตาม?”
“องค์ชายเจ็ด จ้าวฮุ่ยหวง”
“พวกเจ้าพูดบ้าอะไรอย่ามาตลกกับข้านะ”
หลิวกงกงแทรกขึ้นมา
“องค์รัชทายาท ท่านแย่แล้ว กระหม่อมโดนฝ่าบาทรับสั่งให้มาลองใจท่าน โดยทำทีเสนอแผนการ ดูว่าท่านคิดฆ่าพี่น้องจริงมั้ย เพราะฝ่าบาทพอจะระแคะระคายความอำมหิตที่ท่านฆ่านางกำนัลสาวใช้มากมาย หากท่านไม่ฆ่าพี่น้อง ฝ่าบาทจะยังพอทำเป็นไม่เห็นความผิดหนเก่า”
“ท่านว่าอะไรนะ? เสด็จพ่อให้ท่านมาทดสอบข้า??!”
“มิอาจไม่ใช่ ผู้เสนอแผนคือฮองเฮา”
“นาง..? นางเป็นคนวางแผน!!?”
“พระนางเดิมพันข้างท่านด้วยซ้ำไม่เชื่อว่าท่านจะสังหารพี่น้อง หากท่านกหระทำ ยินยอมเสวยเจ 5 เดือน”
“นี่มันบ้าอะไรกัน?”
มือสังหารเองก็งงกับทีท่าของหลิวกงกงแต่ก็ถอดหน้ากากออก
พวกเขาคือคนของฮุ่ยหวง
ครู่เดียวองครักษ์ของฮุ่ยเจินเข้ามารายงานด้วยความแตกตื่น
“ทูลองค์ชาย ตอนนี้องค์ชายเจ็ดนำกำลังคนบุกมาที่ตำหนักเราแล้วครับ”
หลิวกงกงมองหน้าองครักษ์ของฮุ่ยหวงที่เป็นมือสังหารปลอมมา เป็นเชิงว่าให้รีบพาเขาออกไป
พวกเขารีบคุ้มกันหลิวกงกง
ฮุ่ยเจินรีบตะโกนคำรามลั่น
“อย่าให้พวกมันออกไปได้!!!!!”
องครักษ์ของฮุ่ยเจินขวางไว้ทันที
หลิวกงกงกล่าว
“องค์รัชทายาท ไปพบฝ่าบาทกับกระหม่อมเถิด หากกระหม่อมไม่กลับไปรายงานเกรงว่าตำหนักท่านจะต้องโดนทหารหลวงมาถล่มแน่นอน ถึงตอนนั้นท่านจะไม่เหลือคำแก้ตัวนะ”
“จ...เจ้า.....”
แม้แต่องครักษ์ของฮุ่ยเจินยังรู้ความ
“องค์รัชทายาท หลิวกงกงกล่าวมาถูกต้อง หากเขาไม่กลับไป พวกเราไม่รอดแน่”
ฮุ่ยเจินยืนเลิกลักทำอะไรไม่ถูก
ครูเดียวตคนของฮุ่ยเจินก็โดนต้อนเข้ามาถึงห้องรับรองด้านในนี้
และแน่นอน กลุ่มคนที่ต้อนคือคนของฮุ่ยหวง
ฮุ่ยหวงเดินนำเข้ามา พวกเขาไม่กล้าลงมือกับองค์ชาย
องครักษ์ทั้งสองประคองรีบพาหลิวกงกงไปหาฮุ่ยหวง
“หลิงกงกง ท่านก็อยู่ที่นี่ด้วย?”
“กระหม่อม เพิ่งมาถึงก็ทราบว่าองค์รัชทายาทเพิ่งสั่งคนไปสังหารท่าน ดีว่าท่านและองค์ชายน้อยไม่เป็นอะไรข้าเองก็เพิ่งทราบว่าท่านมีโอรส”
“ข้าไม่ตาย แต่บุตรชายข้าตายแล้ว มารดานางก็ตายด้วย”
“ห๊า...โธ่..ความผิดข้าแท้ๆ”
“ความผิดท่าน?”
องครักษ์ทั้งสองรีบกล่าว
“ทูลองค์ชาย ฝ่าบาททรงพอจะทราบเรื่องนางกำนัลโดนรัชทายาทสังหาร แต่ด้วยความกลัวเขาจะฆ่ากระทั่งพี่น้อง ฮองเฮาจึงเสนอให้หลิวกงกงมาแกล้งทดสอบเขา โดยเดิมพันกับฝ่าบาทหากรัชทายาทคิดสังหารท่านจริง จะเสวยเจ 5 เดือน กงกงแวะมาคงหมายกล่าวเตือนสิ่งที่รัชทายาทคิดมิคาดพบเขากำลังกล่าวเจรจากับพวกเราที่ปลอมเป็นมือสังหาร”
ฮุ่ยหวงหันมามองฮุ่ยเจินอย่างช้าๆ
“ที่แท้ เป็น แบบ นี้ นี่เอง...”
“น..น้องเจ็ด ฟ...ฟังข้าก่อนนี่มันเรื่องเข้าใจผิด ข..ข้าอธิบายได้”
“บุตรชายข้า สตรีของข้า ตายเพราะคำสั่งสังหารโหดของท่าน!!!”
เขากล่าวอย่างเกรี้ยวกราดจนทั้งหมดพากันเงียบงัน
“พาหลิวกงกงเข้าเฝ้า เราจะเข้าวังพร้อมกัน”
“พระเจ้าข้า องค์ชาย”
ฮุ่ยเจินหมายเข้ามาอ้อนวอน แต่องครักษ์ของฮุ่ยหวงกันเอาไว้
...............
ฮ่องเต้ที่ตื่นมากลางดึก เขาเหนื่อยล้าจากการตะบันราคะกามกับหนิงเซียนจนหลับเป็นตาย แน่นอนว่าบัดนี้ไม่สบอารมณ์อย่างมาก
“พวกเจ้ามีเรื่องอะไรกัน? ข้าเป็นถึงเจ้าชีวิต กลับต้องมาตื่นกลางดึกด้วยขันทีและบุตรชายข้า ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญล่ะก็......”
หลิงกงกงเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง
ฮ่องเต้จ้าวหานถึงหับอึ้ง
ฮุ่ยหวงก้มหน้าอยู่น้ำตาเริ่มหยดลงพื้น
บุตรชายเขา ก็คือหลานของฮ่องเต้กลับโดนบุตรคนโตสั่งจ้างสังหาร
ฮุ่ยหวงกล่าวด้วยเสียงคับแค้น
“ขอเสด็จพ่อ จัดการกับเดรัจฉานสั่งฆ่าพี่น้องตนนี้ด้วยเถิดพระเจ้าข้า”
ฮ้องเต่จ้าวหานหันมามองฮองเฮาด้วยแววตาตระหนก
ฮองเฮารีบลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลง
“เป็นเพราะหม่อมฉันคิดอุบายโง่เขลา จนองค์ชายเจ็ดต้องเสียโอรสและสตรีข้างกายไป ขอลงพระราชอาญาหม่อมฉันเถิดเพคะ”
ถอนหายใจครู่ใหญ่ ฮ่องเต้กล่าว
“พวกเจ้าทั้งหมดลุกขึ้นเถิด ข้าไม่โทษใครทั้งนั้น ทั้งหมดมาจากความละโมบกิเลส และความอำมหิตของฮุ่ยเจิน ข้าผิดเองที่เพื่อชดเชยความลำบากของเขากับมารดา เลยตามใจเขามากไป”
พูดไปน้ำตาก็คลอที่เบ้าตา
หนิงเซียนโอบเขาเข้ามาซบที่อกแล้วลูบหลังเบาๆ หากไม่ใช่เพราะต่อหน้าองค์ชายเจ็ดนางคงลูบหัวจ้าวหานไปแล้ว เพราะทุกวันนี้หลังเสร็จกิจ เมื่อเขาหมดแรงซบที่อกนาง นางก็ลูบหัวเขามาตลอด
จากนั้นเรียกกงกงคนสนิท
“ฉางกงกง”
“พระเจ้าข้า”
“ร่างราชโองการ”
“รับด้วยเกล้า”
.....................
หอเหมยกุย
พวกเขานั่งดื่มบนหอสูงมองทอดออกไปในยามราตรีที่มืดมิด กลุ่มแสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเป็นทางยาวมาจากวังหลวงไปยังตำหนักรัชทายาท
รายงานนี้ส่งมาจากกงกงและนางกำนัลของหนิงเซียน
ราชโองการส่งไปยังตำหนักราชทายาทความว่า
‘รัชทายาทจ้าวฮุ่ยเจิน ก่อกรรมทำเข็ญ มีความผิดสังหารนางกำนัลมากมาย มีการสั่งข่มขืนชำเรา ยังไม่สำนึก ข้าลองใจสั่งขันทีไปแสร้งยุยงดูว่าจะสังหารพี่น้องลงมั้ย กลับสามารถสั่งนักฆ่าไปสังหารพี่น้องร่วมสายเลือดเพื่อขจัดเสี้ยนหนาม ทั้งที่ตนเองก็มีตำแหน่งรัชทายาทอยู่แล้ว จนเป็นเหตุให้ฮุ่ยหวงเสียบุตรชายเพียงคนเดียวไป เห็นแก่มารดาพระนางฟางซิน อดีตฮองเฮาที่เคยตกระกำลำบากช่วงที่ชิงแผ่นดิน จึงเว้นโทษประหาร ปลดจากตำแหน่งรัชทายาทและการเป็นองค์ชาย ให้เป็นสามัญชน ริบทรัพย์สิน เนรเทศไปอำเภอปากุ๋น ให้มีแต่ชื่อ ห้ามใช้แซ่จ้าว
องครักษ์ที่ร่วมข่มขืนนางกำนัลทั้งยังรู้เห็นสมรู้การทารุนสังหาร หลังจากเหล่ากงกงชี้ตัวแล้ว ให้ประหารซะ’
นางกำนัลที่เล่าเรื่องกล่าวขึ้น
“ยินดีกับแผนการด้วยค่ะ ทุกท่าน พวกข้าขอตัวลา เพราะต้องรีบถวายงานให้ทันเช้า”
หนิงเอ๋อกล่าว
“ขอบคุณมาก พวกท่านกลับไปพักเถอะ”
พวกเขาจากลาไป
ฟางเหนียง เซียวลู่เอิน หนิงเอ๋อ และจ้าวฮุ่ยซิ่วนั่งก้มมองสุราอาหาร
ฟางเหนียงทำลายความเงียบ กล่าวขึ้น
“ดื่มให้กับแผนแรกที่สำเร็จ และแน่นอนเพื่ออาลัยแก่ทุกความสูญเสีย”
ทั้งหมดได้สติ แล้วยกจอก
“ดื่ม”
ฮุ่ยซิ่วกล่าวขึ้น
“ในราชโองการไม่มีอันไหนเลยกล่าวถึงแม่ของเด็กที่ตาย ชีวิตนางกำนัลกลางคนนางหนึ่ง ช่างต่ำต้อยนักในสายตาชนชั้นสูง”
ลู่เอินกล่าวขึ้น
“ไว้เจ้าขึ้นครองราชย์ ก็เปลี่ยนแปลงมันซะ ข้าไม่เชื่อว่าฮุ่ยหวงจะเปลี่ยนแปลงมัน”
“แม้เขาจะเสียสตรีอันเป็นที่รักไปน่ะเหรอ?”
“เขาเลี้ยงนางอย่างลับๆต่อให้ไม่แต่งเป็นพระชายา ก็ควรออกหน้าออกตาในฐานะแม่ของโอรสน้อย ดังนั้นเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงค่านิยมนี้แน่นอน”
“จริงของเจ้า”
ลู่เอินเป็นห่วงอีกคนเขาอันไปมองฮูหยินของเขา
“เจ้าอย่าคิดมากเลย”
“ข้าไม่นึกว่าแผนของข้าจะทำให้เด็กน้อยไม่รู้ความคนหนึ่งกับสตรีที่ไม่มีความผิดนางหนึ่งต้องมาตาย”
“เราควบคุมอะไรทั้งหมดไม่ได้หรอก ถ้าเสียใจกับสิ่งนี้จริงๆ ก็จำเอาไว้แล้วเมื่อแผนสำเร็จค่อยเปลี่ยนแปลงมันด้วยมือพวกเรา”
ฟางเหนียงกล่าว
“สามีเจ้าพูดดีก็คราวนี้ ยอมรับมัน แล้วเดินไปข้างหน้า”
ทั้งหมดดื่มอีกจอก แล้วคีบอาหารค่ำนี้กินกัน
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
3.38M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
