โรงเรียนหยุดเสาร์อาทิตย์ พายุพักผ่อนอยู่บ้านตามคำสั่งของเวลกับคิตตี้ วันนี้พวกเขานัดกันคุยเื่แผนการณ์ที่บ้านพายุนั้นเอง ในตอนนั้นพ่อของพายุก็ลงมาจากชั้นสองพอดี ในขณะที่พายุกำลังเลื่อนดูรูปของข้าวหอมผ่านมือถืออยู่นั้น พ่อของเขาก็เข้ามาด้านหลังพอดี
“แฟนหรอไอ้เสือ!”
“พ่อ!!!” พายุใรีบเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋ากางเกงทันที
“ฮั่นแน่..ทำท่าใลุกลี้ลุกลน แฟนแกจริงๆล่ะสิ อื๋ม!!อย่างนี้ก็มีคนชงโอวัลตินให้แกทุกเช้าแล้วน่ะสิ สงสัยคงไม่ต้องพึ่งป้าสายแล้วมั้ง” ในขณะที่พ่อของพายุพูด ป้าสายก็ยกโอวัลติน มาเสิร์ฟให้กับพายุพอดี
“สงสัยฝีมือของสายจะตกแล้วล่ะมั้งคะ คุณหนูพายุคงจะกินไม่ลงแล้ว งั้นป้ายกไปเก็บดีกว่าค่ะ”
“อ้ะๆๆๆ…เอาวางเลยครับ…ยุว่าในโลกใบนี้ไม่มีใครชงโอวัลตินได้อร่อยเท่าแม่กับป้าสายแล้วครับ”
“ปากหวาน…เดี๋ยวป้าสายไปทำงานต่อก่อน คุณผู้ชายจะรับอะไรไหมคะ”
“ฉันขอกาแฟแล้วกัน”
“ได้ค่ะ..รอซักครู่นะคะ” พ่อพายุพยักหน้าตอบป้าสาย ก่อนจะนั่งลงข้างๆลูกชายพร้อมกับสอดมือคล้องคอลูกชายอย่างเป็กันเองเพื่อถามสารทุกข์สุขดิบในแต่ละวันตามประสาพ่อกับลูกที่ไม่ได้คุยกันนาน
“สรุปยังไง ไหนเล่ามาซิ”
“มันก็ไม่มีอะไรมากพ่อ เธอเป็อาจารย์ที่โรงเรียนของผมเอง”
“นี่แกล่ออาจารย์ที่โรงเรียนเลยหรอ ไอ้เสือ!”
“ก็แค่อาจารย์ฝึกสอนน่ะพ่อ ยังไม่ได้เป็อาจารย์เต็มตัวซะหน่อย”
“แล้วกี่เปอร์เซ็นต์?”
“ผมอ่ะ 100 ส่วนเธออ่ะผมไม่รู้”
“มันยังไงวะ?” พายุเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้พ่อฟังเพราะพวกเขาสองคนไม่มีเื่ปิดบังกันอยู่แล้ว เมื่อพ่อได้ฟังสิ่งที่พูดลูกก็ถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ถูกแล้วไม่คิดว่าลูกชายที่น่ารักของเขาจะทำได้ถึงขนาดนั้น
“ตอนแรกฉันก็คิดว่าแกเป็คนเรียบร้อยซื่อๆ แต่ที่ไหนได้แกนี่มันเสือผู้หญิงนี่หว่า”
“ลูกพ่อไง ก็เหมือนพ่อนั่นแหละ”
“ไอ้นี่มีย้อน…แต่ก็เอาเถอะจะทำอะไรก็คิดดีๆให้มันรอบคอบ อีกครึ่งชั่วโมงเพราะมีประชุมงั้นเดี๋ยวพ่อไปก่อนแล้วกัน แล้ววันนี้จะไม่ออกไปไหนหรอ?”
“ไม่อ่ะพ่อ พอดีผมนัดคิตตี้กับเวลไว้จะมาทำรายงานที่บ้าน”
“โอเค..งั้นพ่อไปล่ะ”
“ครับ” ขณะที่พ่อของพายุกำลังเดินออกจากประตูไป คิตตี้กับเวลก็มาถึงพอดี ทั้งคู่กล่าวทักทายและยกมือสวัสดีพ่อของพายุก่อนจะเดินเข้าไปหาพายุข้างในบ้าน ด้านพายุนั้นบ่เห็นเพื่อน 2 คนมาก็ตื่นเต้นเอามากๆเพราะเขากำลังรอลุ้นอยู่ว่า เพื่อนทั้งสองของเขาจะมีแผนการอะไร มาทำให้เขาสมหวังได้
“ไอ้ยุ..ฉันมาแล้วเว้ย!!”
“ตี้ซื้อของกินมาด้วย…ลักษณะจะคุยกันนาน”
“มาเลยๆฉันกำลังรออยู่ สรุปแผนของพวกแกคืออะไรวะ”
“ใจเย็นๆสิวะเพื่อน พวกฉันสองคนยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาเลย เรากินข้าวกันก่อนแล้วค่อยคุยดีไหมจ้ะที่รัก”
“ก็ดีนะ เพราะตี้ก็หิวแล้วอ่ะ”
“อ้าว..ที่รัก…หิวอีกแล้วหรอ เมื่อคืนยังกลับไม่พออีกเหรอจ๊ะ กริ้วๆ”
“เค้าหมายถึงหิวข้าว ไม่ได้หิวตัวเองซะหน่อย งิ้วๆ” พายุมองเพื่อนทั้งสองหยอกล้อกันด้วยความรักแล้วเขารู้สึกขนลุกมากๆเพราะก่อนหน้านี้สองคนนี้เกลียดขี้หน้าจนแทบจะกระทืบกันตายคาตีนอยู่แล้ว
“เอ่อคือ..ถ้าพวกแกจะสวีทกันก่อน…ฉันจะขึ้นไปนอนรอ และเดี๋ยวพวกแกสวีทกันเสร็จ แล้วค่อยไปเรียกฉันแล้วกันนะ ไปล่ะ!”
“เห้ย!!ใจเย็นสิวะ หัวร้อนทำไมเนี่ย!..กินข้าวๆ”
“ตี้รู้ว่ายุเคลียด…เเต่เดี๋ยวเราทานข้าวกันก่อนเนาะ?”
“อืม..ก็ได้” พายุสั่งเตรียมโต๊ะอาหารสำหรับสามที่ ทั้ง 3 นั่งทานข้าวกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เรียบร้อยทุกอย่าง จากนั้นพายุก็ลากเพื่อนทั้งสองมานั่งที่โซฟาพร้อมกับเค้นเอาแผนการที่พวกเขาวางไว้
“สรุป แผนของพวกแกว่ายังไง?”
“แผนของพวกเราก็คือ…นิ่ง”
“ห้ะ!!?”
“ใช่..ยุได้ยินไม่ผิดหรอก”
“นิ่ง?”
“ใช่..แผนมีชื่อแผนว่านิ่ง”
“คืออะไร..อธิบายด่วน!”
“แผนนี้ ฉันได้มาจากเื่ของฉันกับคิตตี้ แกเห็นไหมพวกฉันนิ่งต่างคนต่างไม่คุยกันเงียบหายไปเลย 2 วันพอวันที่ 3 คิตตี้ก็มาง้อและขอคบกับฉัน ง้า!! เป็ไง!! ถ้าอาจารย์ข้าวหอมเห็นว่าแกหายไป เธอก็จะต้องรู้สึกเป็ห่วงแล้ว เธอจะต้องออกตามหาแก ในที่สุดเธอก็จะมาหาแกที่บ้าน พูดความในใจให้แกฟังและสุดท้ายมันก็จะ….จบ!!”
“แล้วมันจะได้ผลหรอวะ?”
“ถ้าแกไม่ลองจะรู้ได้ไง ของแบบนี้มันต้องลองเว้ย เอาเป็ว่าอาทิตย์นี้แกหายไปเลยทั้งอาทิตย์”
“เห้ย!!..นายไปป่าววะ 3 วันก็พอมั้ง”
“ทำไม..แกกลัวว่าอาจารย์ข้าวหอมจะทนไม่ได้งั้นหรอ?”
“เปล่า ฉันกลัวว่าฉันนี่แหละจะอดคิดถึงเธอไม่ได้”
“อุ้ย..พ่อหนุ่มคลั่งรัก พายุน่ารักอ่ะ”
“เมียจ๋าเบาจ้ะ ผัวนั่งอยู่ข้างๆนี่! เผลอไม่ได้!!”
“ก็แค่ชมในฐานะเพื่อน จะหึงทำไมเนี่ย”
“ให้มันจิงเถอะ!! เเต่ก็นั่น..แกต้องลองดูเว้ย!”
“.......โอเค..ฉันจะลอง!!” พายุตกลงกับแผนการของเพื่อนทั้งสอง คือให้เขาหายไปเป็ระยะเวลา 3 วัน แล้วมารอดูกันว่าปฏิกิริยาของอาจารย์ข้าวหอมจะเป็ยังไงเมื่อไม่ได้เห็นหน้าพายุเป็เวลา 3 วัน พายุอดตื่นเต้นไม่ได้เพราะเขาชักอยากจะรู้แล้วว่าข้าวหอมจะทำยังไง จะรู้สึกแบบไหนถ้าจู่ๆคนที่คอยกวนประสาททุกวันหายไปกะทันหันแบบนี้