ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว.. ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่าไหม..” เกมส์กล่าว

“ได้! แล้วแกต้องการอะไรล่ะ?..” โอ๊ตกล่าวอย่างไร้เยื่อใยใดๆกับเกมส์อีกต่อไป ส่วนทางด้านเกมส์กลับยิ่งชอบใจมากกว่าขึ้นกว่าเดิมที่เขาสามารถปั่นหัวของโอ๊ตกลับได้..

“เกม.. ฉันจะให้นายเล่นเกมกับฉันเหมือนกับตอนเด็กๆ แน่นอนว่านายเป็นคนคิดเกมมาก่อนได้เลย ถือว่ามันเป็นรางวัลที่นายรู้ตัวจริงของฉัน จากที่ฉันคิดว่านายจะเซอร์ไพรส์ กลายเป็นว่านายเซอร์ไพรส์ฉันซะอย่างนั้น.. นายว่ามาได้เลยว่าอยากเล่นเกมอะไรกับฉันเป็นเกมแรก..” เกมส์กล่าว

ในสมัยก่อน พวกเขาสองคนก็มีโอกาสได้เล่นเกมกันอยู่บ้าง พวกเขามักจะสลับกันคิดเกมที่จะเล่นกับอีกฝ่ายเป็นแบบวันเว้นวัน อาทิเช่นวันนี้โอ๊ตคิดเกม ส่วนอีกวันเป็นเกมส์ที่คิดเกม และพวกเขากำลังจะย้อนวัยในการเล่นเกมเหมือนในตอนนั้น เพียงแต่ครั้งนี้มันมีสิ่งที่เรียกว่าชีวิตเป็นเครื่องเดิมพัน..

“เกมอย่างนั้น?.. ได้! ถ้าแกอยากจะเล่นขนาดนั้น..จะแบ่งออกเป็นกี่ยกล่ะ” โอ๊ตกล่าวถาม

“แน่นอนว่าฉันมีตัวประกัน 4 คน เราก็มาเล่นกันสัก 4 เกมโดยแบ่งคนละ 2 เกมเป็นไง.. ถ้านายชนะเกมได้ ฉันจะปล่อยตัวประกันแบบที่แกเลือกได้ด้วยนะว่าจะเลือกช่วยใคร.. ยุติธรรมดีไหม” เกมส์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็กุมคางคิดสักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเช่นกัน..

“แล้วเงื่อนไขของเกมคือให้เจ้าของเกมเป็นคนคิดเหมือนเดิมหรือเปล่า..” โอ๊ตกล่าวถาม ซึ่งแน่นอนว่าเกมส์นั้นยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะตอบในท่าทางชิลๆ..

“มันก็ต้องเช่นนั้นอยู่แล้ว.. แต่ฉันก็อยากจะเตือนแกสักหน่อยนะ ถ้าแกพลาดแพ้ฉันขึ้นมาแล้วล่ะก็.. ฉันก็จะสามารถเลือกได้เช่นกันว่าจะฆ่าใครก่อน.. โปรดคิดอย่างระมัดระวังด้วย..” เกมส์กล่าว

“ผมเข้าใจแล้ว.. ถ้าผมจะเปิดเกมเร็วสักหน่อย.. หวังว่าจะไม่โกรธกันนะครับ..” โอ๊ตกล่าว

“แน่นอนว่าไม่มีโกรธกันอยู่แล้ว เกมก็คือเกม..ว่ามาได้เลยเจ้าน้องชาย..” เกมส์กล่าว

“หึหึ.. เกมแรกที่เราจะเล่นกันนั่นก็คือ.. ‘เกมขายของ’ ..เงื่อนไขของเกมนี้คือถ้าคนซื้อสามารถซื้อสินค้าได้คนซื้อก็ถือว่าชนะ ส่วนถ้าคนซื้อไม่สามารถซื้อได้สำเร็จคนขายก็ถือว่าชนะเช่นกัน.. ซึ่งแกจะเป็นคนขายที่มีสินค้าคือไอดอลไอนะ และผมเป็นคนซื้อที่มีเงินเป็น.. คนที่โบสถ์ทั้งหมด!! ... กิตติเอาฮอขึ้นเดี๋ยวนี้!.. ถ้าการซื้อขายไม่สำเร็จ ก็ ‘ฆ่า’ ทุกคนที่อยู่ที่นั่น อย่าให้เหลือ..”

โอ๊ตกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด และมันไร้ปราณีมากจริงๆ คนที่โบสถ์นั้นก็สำคัญสำหรับเขาเหมือนกัน แต่ทว่าสำหรับเกมส์แล้วมันสำคัญกว่าเท่านั้นเอง และเขาก็ไม่ได้คิดที่จะข่มขู่เท่านั้น ถ้าเกมส์ไม่ตกลงที่จะซื้อ-ขายกับเขา.. ตัวของเขาก็มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้กับเงินของเขา มันเป็นเกมที่ค่อนข้างวัดใจสำหรับทั้งสองคน.. ถ้าคนสำคัญของเขาตาย คนสำคัญของเกมส์ก็ตายไปด้วยเช่นกัน

“รับทราบขอรับคุณชาย.. ทีมอินทรีย์ล้อมโบสถ์เอาไว้ รอรับคำสั่ง.. เราอาจจะต้องฆ่าเด็ก และสตรี จงทำใจเอาไว้ซะ..” กิตติกล่าว พร้อมกับทุกคนที่ลุ้นตามว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อจากนั้น พิชญ์ที่ได้ยินเงื่อนไขบ้าระห่ำนี้เธอก็ยิ้มออกมา เธอไม่คิดว่าภาวินของเธอจะใช้เกมนี้เป็นการเปิดงานเลยสักนิด..

“ว้าวว แกคงไม่กล้าทำอย่างนั้นจริงหรอกใช่ไหม.. แกคงไม่ทำร้ายพวกเขาหรอกจริงไหม” เกมส์กล่าว

“ไม่หรอก.. ตอนนี้พวกเขาก็เป็นเหมือนใบไม้ที่เอาไว้ใช้แทนเงินเหมือนที่เราเล่นกันสมัยก่อน สำหรับผมแล้วตอนนี้พวกเขาคือใบไม้ที่เอาไว้แลกเปลี่ยนเท่านั้น.. และถ้าใบไม้มันใช้แลกเปลี่ยนไม่ได้ เราควรทำกับมันอย่างไรอย่างนั้นเหรอ.. ใช่! เราควรทำลายใบไม้นั้นซะ!..” โอ๊ตกล่าว

  “แกเห็นชีวิตของเด็กๆกับคุณแม่เป็นเพียงแค่ของเอาไว้เล่นเกมอย่างนั้นเหรอ แกมันอำมหิตกว่าที่ฉันคิดอีกนะ..” เกมส์หรี่ตาแล้วกล่าวกับโอ๊ตด้วยสายตาที่เครียดแค้น..

“หึหึ.. สำหรับผมแล้ว เราก็ต้องทุ่มทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีก็เพื่อที่จะจัดการอีกฝ่ายไม่ใช่เหรอ.. แกควรจะคิดให้ดีๆล่ะ ว่าใบไม้ที่อยู่ในมือของผมมีค่าพอกับการแลกเปลี่ยนคนๆหนึ่งหรือไม่.. ถึงผมจะเสียใจในภายหลังที่กระทำลงไป แต่แกจะไม่เหลืออะไรเลย จนแกจะต้องถามคำถามตัวเองในใจว่า ‘ตอนนี้ฉันทำเพื่อใครกันนะ’ แกจะไม่มีเหตุผลให้ก่อเหตุอะไรอย่างนี้อีก.. คิดดีๆ” โอ๊ตกล่าว

“..ขออนุญาตแทรกขอรับคุณชาย.. เราพร้อมที่จะจู่โจมสถานที่แห่งนั้นให้เป็นจุนแล้วขอรับ..” กิตติกล่าว โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าแบบยิ้มๆ ราวกับจะบอกว่าเขาทำมันจริงๆแน่.. เกมส์ที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็เดาะลิ้นออกมาอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อย..

“ก็ได้!.. ใบไม้ของแกมีค่าเพียงพอที่จะแลกเปลี่ยนกับสินค้าของฉัน.. แกเอาสินค้าของแกไปได้เลย ฉันจะส่งมอบตัวของเธอให้ และจะส่งพิกัดให้ทางโทรศัพท์ของแกอีกที.. ส่วนเกมที่สองจะเริ่มหลังจากที่แกได้รับรางวัลการเดิมพันแล้ว 15 นาที..” เกมส์กล่าวออกมาอย่างหัวเสีย เพียงแค่เกมแรกเขาก็พ่ายแพ้อย่างง่ายดายแล้ว และในขณะที่เขากำลังทำท่าจะวางสาย โอ๊ตก็กล่าวห้ามเอาไว้ก่อน..

“เดี๋ยวก่อน!.. เหมือนแกจะลืมอะไรไปหรือเปล่า.. ไอนะคือสินค้าที่ผมซื้อ ไม่ใช่ของรางวัลสักหน่อย.. หรือว่าแกต้องการที่จะผิดคำพูดอย่างนั้นเหรอ รางวัลที่ผมควรจะได้นั้นก็คือตัวของปิงปิง..” โอ๊ตกล่าว พร้อมกับเกมส์ที่ชะงักตัวไปเล็กน้อย เกมส์ขมวดคิ้วมามองที่โอ๊ตอย่างเครียดแค้น

“แก!! แกเล็งเอาไว้อย่างนี้ตั้งแต่ต้นใช่ไหม..” เกมส์กล่าว

“หึหึ.. ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าผมก็จะทุ่มสุดตัวเช่นกัน.. แกจะไม่ตกลงก็ได้นะ ผมกลับยิ่งชอบเสียอีก จริงๆแล้วตัวประกันของแก มันจะมีค่าพอสำหรับผมจริงๆหรือเปล่า ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ จริงๆพวกเธอก็เป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้น.. ถ้าพวกเธอตายไปมันก็จะเป็นการดีกว่าด้วยซ้ำ รู้ไหมว่ามันดียังไง..”

“..มันดีตรงที่ว่าผมจะได้กวาดล้างทุกคนที่เกี่ยวกับแก เพื่อที่แก้แค้นให้กับพวกเธอยังไงล่ะ.. และมันเป็นเหตุผลที่ดีเลยที่จะฆ่าคนโดยที่ผมจะไม่รู้สึกผิดอะไร.. มันก็เหมือนกับว่าผมแค่เสียหมากตัวน้อยๆไป ไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตของผมสักหน่อย.. แกว่าจริงไหมล่ะ” โอ๊ตกล่าวประโยคมาอย่างยืดยาว แม้ว่าเขาจะต้องกัดฟันพูดก็เถอะ แต่เขาต้องแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าทั้งสี่สาวนั้นไม่ได้สำคัญกับเขามากขนาดนั้น แต่ในใจเขาก็ภาวนาอย่าให้เกมส์มองออกเลย ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะต้องโทษตัวเองไปทั้งชีวิตเลยก็เป็นไปได้..

“แกนี่มัน!.. แกไม่หลงเหลือความเป็นคนอีกต่อไปแล้ว แกเปลี่ยนไปมากจริงๆ ฉันผิดหวังในตัวของแกจริงๆ ครั้งหนึ่งเคยมองว่าอย่างน้อยแกก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลย.. แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งจะเห็นธาตุแท้ของแกแล้ว ว่าแกมันเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งก็เท่านั้น..” เกมส์กล่าวด่าโอ๊ตอย่างเหลืออด เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากของโอ๊ตเลย เรียกได้ว่าเขาหมดหวังกับเจ้าน้องชายคนนี้แล้วจริงๆ

“อะไรกัน! ผมก็แค่ทำเพื่อตัวเองมันผิดมากหรือไง.. ก็เหมือนกับแกนั่นแหละที่ก่อเหตุอย่างนี้ โดยอ้างว่าทำเพื่อทุกคน สุดท้ายแล้วผมกับแกก็ทำเพื่อสนองตัวเองกันทั้งคู่.. ดังนั้นแกไม่มีสิทธิ์จะพูดอย่างนั้นเลย จริงไหม?..” โอ๊ตกล่าว

“ชิ!.. ถ้าฉันปฏิเสธที่มอบของรางวัล แกก็จะฆ่าพวกเด็กกับคุณแม่ด้วยอย่างนั้นสินะ... ได้! ฉันยอมแพ้เกมนี้ก็ได้ แกจะได้ตัวของคุณหนูปิงปิงเป็นของรางวัล..” เกมส์กล่าว ซึ่งโอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับยิ้มออกมาที่แผนที่เขาคิดเอาไว้นั้น มันได้ผลเป็นอย่างดี แต่ทว่าเขาก็ยิ้มได้อยู่ไม่นานเท่าไรนัก เพราะเกมส์นั้นยิ้มออกมาให้กับเขา..

“หึหึ.. ฉันคิดออกแล้วว่าจะเล่นเกมอะไรกับแกดี.. ฉันคิดว่าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาเล่นเกมที่สองกันเลยจะดีกว่า..” เกมส์กล่าว ซึ่งโอ๊ตก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ตามกฎแล้ว.. แกต้องส่งตัวของทั้งสองคนนั้นมาก่อนไม่ใช่เหรอถึงจะเริ่มเกมถัดไปได้.. แกทำอย่างนี้หมายความว่ายังไง หรือว่าแกต้องการจะบิดพลิ้ว..” โอ๊ตกล่าวถาม

“เปล่าหรอก.. ก็แค่เกมของฉันนั้นจะมีพวกเธอหนึ่งในสองคนนี้เป็นเงื่อนไขของเกมด้วย มันจะได้ไม่เป็นการเปลืองอะไรหลายๆอย่าง จบเกมนี้จะได้ขนส่งทีเดียวเลย แกก็รู้ว่าช่วงนี้ราคาน้ำมันมันแพงเอาๆ.. อ่า! หวังว่าจะไม่โกรธกันนะ มันก็คือเกมน่ะ..” เกมส์กล่าว ซึ่งโอ๊ตก็ได้แต่ยอมรับเท่านั้น มันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“ได้!.. เกมอะไร เงื่อนไขยังไงก็ว่ามา..” โอ๊ตกล่าวตอบอย่างจนใจ และถ้าเขาชนะทุกเกมที่มีแล้วล่ะก็.. หึหึ อย่าหวังว่ามันจะไม่มีวันนั้นอีกเด็ดขาด วันที่มันจะมีอากาศได้หายใจบนโลกนี้..

“ว้าววว ใจร้อนเสียด้วย.. เกมของฉันนั้นง่ายมาก!.. ชื่อของมันก็คือ ‘การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม’ หรือก็คือ 1 แลก 1.. เงื่อนไขก็คือ ฉันต้องการแลกตัวระหว่าง นายหญิงแห่งตระกูลโรจนรัตติกุล ‘คุณหญิงพิชญ์’ ซึ่งเธอก็นั่งอยู่ข้างๆนายในเวลานี้ กับตัวของ ‘คุณหนูเฟิร์น’ ซึ่งเธอเป็นตัวประกันของฉัน..”

เกมส์กล่าวพร้อมกกับรอยยิ้ม ส่วนโอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็อึ้งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาอยู่กับพี่พิชญ์อย่างนี้เลย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นที่จับสังเกตเอาได้ แต่มันไม่ใช่กับคนอื่นๆที่กำลังทำหน้าเหวอไปตามๆกัน

“ถ้านายตกลงที่จะแลกเปลี่ยน ก็ถือว่านายชนะ.. แต่ถ้านายไม่ตกลง นั่นก็หมายความว่าฉันชนะในเกมเกมนี้.. นี่ถือว่าใจดีมากแล้ว ตามตกลงกันจริงๆคือถ้าแกแพ้ฉันจะต้องเป่าหัวใครสักคนในที่นี้ แต่ยังโชคดีถ้าฉันชนะ ฉันแค่ต้องการตัวของ ‘คุณหนูปิงปิง’ คืนก็เท่านั้นเอง..” เกมส์กล่าว

“เป้าหมายของแกจริงๆแล้วคงจะเป็นผู้นำตระกูลโรจนรัตติกุลมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหม..” โอ๊ตกล่าว

“ก็ไม่รู้สินะ.. แกก็ลองเดาๆเอาก็แล้วกัน ฉันจะให้เวลาแกตัดสินใจอีก 10 นาที.. แล้วจะโทรมาเอาคำตอบก็แล้วกัน บาย!...”