ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 136: เดินทางสู่ราชธานี

ภาพของยอดเขาเทพอสนีที่ถูกเปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นโลกใบเล็กๆ ภายใต้อำนาจของหลินฟาน ได้สลักลึกลงไปในจิตใจของเหล่าผู้อาวุโสทุกคน

เมื่อหลินฟานสลาย "ขอบเขตอสนีบาตห้าธาตุ" ลง... ทุกคนต่างก็มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความยำเกรงอีกต่อไป... แต่คือการมองไปยังตัวตนที่อยู่เหนือความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว

"บัดนี้... ข้าเข้าใจแล้ว" เจ้าสำนักเย่ว์ฉางคงกล่าวทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง "ไม่ใช่แค่สำนักเมฆาคราม... แต่คือทั้งอาณาจักร... กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปเพราะเจ้า"

หลินฟานโค้งคำนับให้ทุกคน "ข้าจะออกเดินทางไปยังราชธานีสวรรค์ทันที"

"เจ้าจะไปคนเดียวรึ?" ผู้อาวุโสหลี่ถามด้วยความเป็นห่วง "ให้พวกเราไปกับเจ้าเถอะ! อย่างน้อยก็..."

"ไม่จำเป็น" หลินฟานส่ายหน้า "เป้าหมายของข้าไม่ใช่การทำสงคราม... แต่คือการ 'ปลิดหัว' ของอสรพิษ การเดินทางคนเดียวจะคล่องตัวกว่า"

"และที่สำคัญกว่านั้น..." แววตาของเขาเย็นชาลง "ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใด... มาขวางทางข้า"

คำพูดนี้แฝงไว้ด้วยความมั่นใจอย่างสมบูรณ์แบบ! เขากำลังจะบอกว่า... หากมีคนอื่นไปด้วย พวกเขาอาจจะกลายเป็นตัวถ่วงเสียมากกว่า!

มหาผู้อาวุโสสูงสุดพยักหน้าอย่างช้าๆ "ไปเถอะ... ทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำ สำนักเมฆาคราม... คือบ้านที่รอการกลับมาของเจ้าเสมอ"

หลินฟานไม่ได้กล่าวคำอำลาที่ยืดยาวอีกต่อไป เขาโค้งคำนับให้ทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย...
จากนั้น... ร่างของเขาก็พลันสลายกลายเป็นอนุภาคสายฟ้า... แล้วหายวับไปจากยอดเขาทันที!

ไม่ใช่การเหินฟ้า... แต่คือการ "เคลื่อนย้ายมิติ" ในระยะสั้น! ความสามารถที่ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งขั้นสูงเท่านั้นที่จะเริ่มสัมผัสได้!

...

การเดินทางสู่ราชธานีสวรรค์ที่เคยใช้เวลานานนับเดือน... บัดนี้กลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
หลินฟานไม่ได้ใช้เรือเหินเวหา... เขาเคลื่อนที่ผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ! ทุกครั้งที่เขาหายใจเข้าออก... ร่างของเขาก็จะก้าวข้ามผ่านภูเขาและแม่น้ำไปได้หลายร้อยลี้!

เขาใช้เวลาเพียงแค่สามวันเต็ม... ก็เดินทางมาถึงเบื้องหน้ากำแพงเมืองที่ยิ่งใหญ่ของราชธานีสวรรค์อีกครั้ง

แต่เขาไม่ได้เข้าไปในฐานะ "อสนีบาตโหว" ผู้ยิ่งใหญ่...

เขาสวม "หน้ากากหมื่นโฉม"... แล้วเดินผ่านประตูเมืองเข้าไปในคราบของชายหนุ่มนักศึกษาหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง...

บรรยากาศในราชธานีตอนนี้ตึงเครียดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทหารองครักษ์หลวงลาดตระเวนไปทั่วทุกหนแห่งอย่างเข้มงวด การรัฐประหารที่ล้มเหลวขององค์ชายรองได้ทิ้งร่องรอยแห่งความหวาดระแวงไว้ทั่วทั้งเมือง

หลินฟานเดินไปตามถนนที่คุ้นเคย... แต่เป้าหมายของเขาในครั้งนี้ไม่ใช่พระราชวัง...

เขาเดินลึกเข้าไปใน "เขตขุนนางเก่า"... ย่านที่พักอาศัยที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุดของเมือง... สถานที่ที่เต็มไปด้วยคฤหาสน์ของตระกูลขุนนางที่ทรงอำนาจมานานหลายร้อยปี... และเป็นสถานที่ที่กฎหมายของราชวงศ์ต้องให้ความเกรงใจอยู่หลายส่วน

จิตสัมผัสที่ทรงพลังดุจมหาสมุทรของเขาแผ่กระจายออกไปอย่างเงียบเชียบ... สแกนผ่านค่ายกลป้องกันของคฤหาสน์แต่ละหลัง... เพื่อค้นหา "สมอ" ที่ยึดเหนี่ยว "แดนเงาอเวจี" เอาไว้... ตามข้อมูลที่เขาได้มาจากบันทึกขององค์ปฐมเจ้าสำนัก

และในที่สุด... เขาก็พบ!

มันไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง...

แต่กลับอยู่เบื้องใต้ "หอสมุดหลวงโบราณ"... สถานที่สาธารณะที่ดูสงบสุขและไม่มีพิษมีภัยที่สุด!

"เจ้าเล่ห์นัก... ซ่อนรังอสรพิษไว้ใต้จมูกของทุกคน"

หลินฟานเดินเข้าไปในหอสมุดราวกับเป็นนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง เขาเดินผ่านชั้นหนังสือที่สูงตระหง่าน... แล้วมุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกและเก่าแก่ที่สุดของหอสมุด... "แผนกบันทึกประวัติศาสตร์ต้องห้าม"

ที่นั่น... เขาได้พบกับบันไดวนที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน... ซึ่งถูกปิดตายไว้ด้วยประตูเหล็กกล้าที่สลักยันต์ผนึกไว้

เขาไม่ได้คิดจะทำลายมัน...

เขาเพียงแค่วางฝ่ามือลงบนประตู... แล้วส่งพลังสายฟ้าที่แฝงไว้ด้วย "เจตจำนงแห่งการดับดารา" เข้าไป...

ยันต์ผนึกที่ทรงพลัง... ค่อยๆ สลายกลายเป็นผงธุลีอย่างเงียบเชียบ... กลอนประตูที่ทำจากเหล็กกล้าสวรรค์... ละลายหายไปราวกับน้ำแข็งที่ต้องความร้อน...

เขาเปิดประตู... แล้วก้าวลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง...

เบื้องใต้หอสมุดที่ดูสงบสุข... คือทางเดินที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย...
และที่ปลายทางเดินนั้น... คือ "ประตู" ที่แท้จริง...

มันไม่ใช่ประตูที่สร้างจากวัสดุใดๆ... แต่คือ "ประตูแห่งเงา"... วังวนสีดำทมิฬที่บิดเบี้ยวและดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดเข้าไป... มันคือทางเข้าสู่ "แดนเงาอเวจี"!

หลินฟานยืนอยู่เบื้องหน้าประตูสู่มิติของศัตรู...
เขาไม่ได้ลังเล...

เขาเพียงแค่... ก้าวเท้าแรก... เดินเข้าไปในวังวนแห่งความมืดนั้น...

การบุกเดี่ยว... สู่ใจกลางฐานบัญชาการใหญ่ของบัลลังก์เงา... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!