Age of war

***ผู้นำหัวโขน [กัง]

เจ็บ…

ความทรงจำครั้งสุดท้ายคือแอบงีบหลับในศาลตั้งแต่ที่เริ่มเปิดดำเนินสิบสวนคดีความ

พอหลับแล้วก็ฝัน

ในความฝันนั้นกระผมกำลังออกเดทกับประธานาธิบดีลิลลี่ผู้งดงาม

ผมสีเงินวงยาวในชุดดอกลิลลี่สีขาวที่งดงามนั้นช่างเหมาะสมกับภูติตัวน้อยอย่างเธอนัก

ไม่เคยคิดฝันว่าสักครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้มีความรักกับภูติตัวน้อยที่มีอยู่แต่ในเทพนิยาย

แต่ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

เพราะว่ามันเกิดขึ้นจริงมาได้ราวครึ่งเดือนแล้ว

พอพวกเราร่างสนธิสัญญาสงบศึกระหว่างเผ่า มาสร้างเมืองที่อยู่ร่วมกัน ภูติตัวน้อยผมเงินก็เริ่มเข้าหาผม

ตอนแรกยังรู้สึกแอบกลัวว่าจะเป็นเรื่องการเมืองที่ซับซ้อน แต่กลายเป็นว่าเธอพยายามเข้าหาผมด้วยความรู้สึกของสาวน้อยอย่างแท้จริง

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

ความสงบสุขนี่มันดีจริง ๆ

แต่ความสงบสุขนั้นได้พังทลายลงไปแล้ว

พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็ได้ยินเสียงดังโวยวายของเลขาตั๋งที่กำลังด่าใส่ดีอ้อน

แล้วหลังจากนั้นดีอ้อนก็พูดบางอย่าง ก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้นมา

ตำแหน่งที่นั่งของผมนั้นถูกขนาบข้างด้วยเลขาตั๋งกับลิลลี่

ในเสี้ยวพริบตาที่เกิดระเบิดนั้น ผมได้พุ่งเข้าไปกอดร่างของเลขาตั๋งเพื่อเป็นการปกป้องเธอ

ผมไม่ห่วงลิลลี่เท่าไหรนัก เพราะว่าเผ่าภูตินั้นสร้างบาเรียได้

แต่เผ่ามนุษย์อย่างพวกเรานั้นอ่อนแอ

สำหรับผมแล้ว เลขาตั๋งคือคนที่ช่วยเหลือผมให้มาเป็นผู้นำหัวโขนได้สำเร็จ

ถึงจะอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกหลอกใช้โดยมีเธอเป็นผู้สั่งการตัวจริง แต่เลขาตั๋งไม่เคยทำอะไรที่เลวร้ายกับผมเลยสักครั้ง

เธอเป็นทั้งเพื่อนและคู่ทำงานที่สำคัญยิ่ง รู้สึกเหมือนกับเป็นน้องสาวคนสำคัญ

เพราะแบบนั้นผมเลยเลือกที่จะใช้ร่างกายตัวเองปกป้องเลขาตั๋งแทนที่จะปกป้องคนรักของตัวเองที่มีความสามารถทางกายภาพสูงกว่า

ร่างของผมกำลังคร่อมตัวคุณเลขาจิ้งจอกในสภาพที่บาดเจ็บหนัก

ชุดสูทสีดำของพวกเราต่างขาดวิ่น และจมอยู่ใต้ซากอาคารที่พังทลาย

ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจชนิดที่แทบจะรดต้นคอกันของเลขาตั๋ง

พวกเรารอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์

“คุณลิลลี่เป็น---”

แต่พอลองหันไปทางขวาเพื่อเช็คความปลอดภัยของคุณลิลลี่ สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ทำให้จิตใจของผมแทบจะแตกสลาย

ร่างของประธานาธิบดีลิลลี่กำลังจมอยู่ใต้ซากอาคารพร้อมกับเลือดสีใสที่เป็นเอกลักษณ์ของเผ่าภูติแสง

ผมสีเงินยาวที่เหยียดตรงกำลังอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงไม่น่าดู พร้อมกับครึ่งท่อนล่างที่จมลงไปใต้ซากอาคาร

“... ไม่จริง”

ผมรู้สึกเศร้ามาก

นึกว่าพวกภูติสามารถสร้างบาเรียปกป้องตัวเองกันได้เป็นเรื่องปกติเสียอีก

ถึงโลกนี้จะตายแล้วเกิดใหม่ได้ แต่ความเจ็บปวดจากการตายยังคงมีอยู่ไม่เปลี่ยน

เธอคงเจ็บปวดทรมาน--

*จุบ*

“!? ”

คุณเลขาตั๋งเลื่อนใบหน้าเข้ามาจุมพิตผมในตอนที่กำลังคิดอะไรเช่นนั้นอยู่

“ท่านผู้นำกังค่ะ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้… ฉัน… ฉันเองก็ชอบท่านเช่นกันค่ะ! ”

“ฮืม!? ”

เลขาตั๋งมอบจุมพิตและสารภาพรักผมในเวลาเดียวกัน

ดวงตาของเธอเป็นรูปหัวใจไปแล้ว

พูดอะไรของเธอกันเนี่ย?

จริงอยู่ว่าเคยมีช่วยเวลาที่รู้สึกแปลก ๆ กับเลขาคนนี้เหมือนกัน แต่พอชีวิตมีคุณลิลลี่เข้ามา ผมก็เริ่มรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากับคุณตั๋งนั้น รู้สึกสำคัญเป็นแค่ระดับคนในครอบครัวเท่านั้น

คนที่ผมชอบนะคือลิลลี่เผ่าภูติน้อยน่ารักต่างหาก

ต้องรีบแก้ไขความเข้าใจผิด อย่าปล่อยให้เธอคิดมากไป---

“มนุษย์… หักหลังฉันอีกแล้วเรอะ? ”

---กว่านี้…

เมื่อกี้นี้เสียงใครกัน?

ผมแหงนหน้าไปทางขวาของตัวเองอีกครั้ง

ที่ตรงนั้น กำลังมีใบหน้าของสตรีที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว กำลังจับจ้องมาทางนี้ด้วยแววตาอาฆาตแค้นอยู่

ซึ่งเธอคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากประธานาธิบดีของเผ่าภูติแสง [ลิลลี่] คนนั้น

***ประธานาธิบดี [ลิลลี่]

ผู้นำเผ่ามนุษย์ที่ชื่อว่ากังคือรักแรกพบและยังเป็นรักต่างเผ่าที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่มันเกิดขึ้นไปแล้ว

คิดว่าฉันเสียเวลาและเสียแรงไปตั้งเท่าไหรเพื่อพยายามเข้าหาชายคนนี้กัน ยัน?

ต้องหาทางโกหกเอสเทอจอมจู้จี้ว่าเป็นการเข้าหาเพื่อล้วงความลับของเผ่ามนุษย์

ฉันพยายามทุกอย่างเพื่อเข้าใกล้ชายที่ตนเองรัก จนในที่สุดก็สามารถออกเดทกับเขาได้สำเร็จ ยัน~

ฉันมีความสุขมาก และคิดว่าเขารักฉันเหมือนกับที่ฉันรักเขาไม่แตกต่างกัน

แต่ทว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ยัน?

ในช่วงเวลาอันตรายถึงชีวิต เขากลับเลือกปกป้องยัยผู้หญิงหน้าจิ้งจอกของเผ่าตัวเอง แทนที่จะเข้ามาปกป้องฉัน

แถมยังมาจูบกันต่อหน้าฉันที่กำลังบาดเจ็บหนักอีก ยัน~

หรือผู้นำมนุษย์เข้าใกล้ฉันเพื่อหลอกใช้เท่านั้นหรือ ยัน?

ความรักทั้งหมดตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ คือเรื่องหลอกลวงหรือ ยัน?

“มนุษย์… หักหลังฉันอีกแล้วเรอะ ยัน? ”

เพราะคิดแบบนั้น ฉันจึงแผดเสียงออกไปเบา ๆ เช่นนั้น

พลังกายที่เคยคิดว่ากำลังจะหมดลง กลับมีแรงฮึดสู้ยื้อลมหายใจต่อไปด้วยความโกรธ

“คุณลิลลี่! ”

เจ้าผู้นำกังกับเลขาของมันกำลังหันมามองทางฉันด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก

ยังจะกอดกันไม่เลิกอีกนะ ยัน…

ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างภายในใจได้แตกสลายลงไป

รู้สึกว่าพอกันทีกับความรักระหว่างเผ่าที่ไร้สาระ

พอกันทีกับความเชื่อใจที่ถูกทรยศ

พอกันที...

“ [คำสั่งในฐานะประธานาธิบดีลิลลี่ จงมาช่วยฉันเดียวนี้] ”

“ [รับทราบ-แฮม] ”

หลังจากที่ได้ออกคำสั่งผ่านคริสตัลภูติไปสักพัก ก็มีเสียงดังขานรับเช่นนั้นขึ้นจากเหนือกองซากอาคารที่ทับถมใส่

โกเลมแฮมสเตอร์สูงสามเมตรตัวหนึ่งกำลังขุดกองซากออก แล้วยกร่างที่บาดเจ็บหนักของฉันขึ้นมา

ฉันจ้องมองลงไปหยั่งลิงเหลืองทั้งสองคนที่กำลังถูกทับด้วยซากอาคารตรงหน้า

“คุณลิลลี่---”

“ [คำสั่งสิทธิ์ขาดโดยประธานาธิบดีลิลลี่ ห้ามใครมาเปลี่ยนแปลง เปิดโหมดสังหารโกเลมได้…ยัน~] ”

ฉันไม่เสียใจที่ออกคำสั่งเช่นนั้นไป

ไม่เสียใจเลยสักนิด

“ [รับทราบ เปิดโหมดสังหารโกเลม-แฮม] ”

โกเลมแฮมสเตอร์ที่เคยดูน่ารัก ฉับพลันนั้นได้มีกรงเล็บยืดยาวน่ากลัวออกมาจากมือของมัน

“ [ทำลายเป้าหมาย-แฮม] ”

มันเริ่มลงมือสังหาร [อดีตคนรัก] ของฉันตรงหน้า

ร่างอันหล่อเหล่าของกังกับร่างที่น่าเกลียดของตั๋งได้กลายเป็นเศษเนื้อบดในพริบตา

ดอกกุหลาบแดงได้ผลิบานขึ้นตรงหน้าอย่างงดงามพร้อมกับปุ๋ยเนื้อสดของเผ่ามนุษย์สองคน

ฉันชื่นชมผลงานตรงหน้าไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมา

“ออกไปทำลายคริสตัลของเผ่ามนุษย์… ไม่สิ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ทำลายคริสตัลของทุกเผ่าไปพร้อมกันเลยดีกว่ายัน”

ฉันเบื่อแล้ว

ไม่อยากเห็นหน้าของเจ้ากังกับยัยหัวขโมยตั๋งอีกเป็นครั้งที่สอง

เบื่อโลกนี้

เบื่อสงคราม

ดังนั้นมาจบมันกันเถอะ

ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ

ไม่ต้องรอผ่านความเห้นจากสภาอันน่าเบื่อ

มาจบเรื่องทุกอย่างวันนี้ ที่นี่ และตอนนี้กันเลย ยัน...

***ผู้กล้าหนอนหนังสือ [เอสเทอ]

“จะเอายังไงต่อกันดีเนี่ยเอสเทอ! ”

เอรีสหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

อยู่ ๆ เปอร์ไซด์ก็หวาดกลัวอย่างหนักจนเอาแต่ซุกหน้าอกเอรีสไม่ยอมปล่อย

ศาลเองก็พังไม่เป็นท่าด้วยระเบิดของเจ้าดีอ้อน

แถมพวกสเลบยังบ้าเปิดการต่อสู้กันกลางศาลอีก

ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจหนีออกมาจากความวุ่นวายนั้น

แต่กลายเป็นว่ามาเจอความวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมรออยู่ข้างนอกอีกดอง

“อันตรายดอง! ”

มีกระสุนปืนลูกหลงพุ่งตรงมาทางศรีษะของเอรีสที่ไร้ซึ่งการป้องกัน

ฉันรีบกางบาเรียภูติออกด้วยชุดเกราะที่สวมมา

เกราะภูติที่ดูคล้ายดอกเอสเทอทรงหัวคว่ำสีเขียวเริ่มแผ่ละอองบาเรียออกมาคลุมพื้นที่โดยรอบ

กระสุนปืนกระแทกเข้ากับบาเรียภูติเต็มแรง ก่อนจะปลิวสะท้อนไปโดนเผ่ายักษาอีกคนที่กำลังวิ่งตัดผ่านด้านหน้าจนตายอนาจแทน

“เอรีส ตอนนี้วุ่นวายมาก รีบสวมเกราะทั้งตัวเถอะดอง”

“เออ… อืม! ”

เอรีสว่าเช่นนั้นก่อนที่จะเปิดโหมดชุดเกราะฮีโร่จนมีเกล็ดสีเขียวหนาหุ้มไปทั้งตัว

ยังมีรูปร่างที่ดูน่าเกลียดเหมือนเคยเลยดอง

“เหวอ! ทำไมแฮมสเตอร์กรูกันมาที่นี่เยอะแบบนี้กันเนี่ย!? ”

“นี่มันอะไรกัน!? ขอสั่งในฐานะภูติ จงหยุดโจมตีโบว! หยุด… หยูดดด! ”

นั่นเสียงของเจ้า [โบตัน] นี่ดอง?

ภูติที่รับหน้าที่เป็นประธานของศาลเมื่อกี้กำลังโดนบางสิ่งอันกระเด็นขึ้นท้องฟ้ากว้าง

ปีกของเขาถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ แยกออกจากร่าง

สำหรับภูตินั้น ถ้าปีกขาดก็เท่ากับว่าเสียชีวิต...

“นั่นมัน พวกโกเลมโหมดสังหารนี่ดอง!? ทำไมถึงอาละวาดแบบนั้นกันละดอง! ”

ต้นเหตุของความวุ่นวายนั้นคือกองทัพโกเลมแฮมสเตอร์ อาวุธไพ่ตายของพวกเราที่คิดว่าจะเอามาใช้หากเกิดยามจำเป็นขึ้นมา

พวกมันถูกสร้างในฐานะโกเลมรับใช้ แต่จะกลายเป็นอาวุธสงครามที่น่ากลัวได้ ถ้าหากว่าเผ่าภูติอย่างพวกเราออกคำสั่งเปิดโหมดสังหารออกไป

แต่ดูเหมือนเมื่อกี้โบตันพยายามจะสั่งหยุดพวกมัน แต่พวกมันกลับไม่ทำตาม

แสดงว่าคนออกคำสั่งโกเลมจะต้องเป็นคนที่มีอำนาจสั่งการเหนือกว่าเขา

“...ฝีมือใครกันดอง? ”

คนที่มีอำนาจเหนือกว่าอดีตกระทรงกลาโหมอย่างโบวตันน่าจะมีไม่มาก

แต่ฉันนึกไม่ออกว่าเป็นฝีมือใคร เพราะไม่สามารถลากหาจุดเชื่อมโยงคนที่ได้รับผลประโยชน์จากการคลั่งอาละวาดในครั้งนี้ได้

“หืม.. ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังวิ่งไปที่โดมคริสตัลเลยไม่ใช่หรือ? ”

“แย่แล้ว รีบเข้าไปปกป้องเร็วดอง! ”

ทิศทางที่พวกโกเลมวิ่งไปนั้นคือโดมใจกลางเมืองซึ่งตั้งอยู่ข้างศาลยุติธรรมไปไม่ไกลนัก

ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร แต่จะปล่อยให้พวกมันบุกไปโจมตีไม่ได้

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความสงบสุขที่ฉันชอบนะดอง

แต่ว่า...

บนฟ้ามีลำแสงสังหาร

ในเมืองมีแต่ความสับสนวุ่นวาย

มีเสียงปืนดังก้องกังวาลไปทั่วพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

แถมตอนนี้ยังมีฝูงโกเลมคลั่งมุ่งหน้าไปทางคริสตัลแห่งชีวิตอีก

นี่มันเป็นวันโลกาวินาศหรือยังไงกันเนี่ยดอง!

โลกที่แสนสงบสุขมีเวลาว่างให้อ่านหนังสือ โลกที่สามารถใช้เวลาร่วมวิจัยกับคนฉลาดของเผ่าอื่น ๆ ของฉันมันพังหมดแล้วดอง!

ฉันบ่นกับตัวเองเช่นนั้น ก่อนจะเริ่มออกตัวบินไปทางโดมคริสตัลด้วยความหงุดหงิด

แต่ในเวลานั้นเอง---

“ไม่ได้ ห้ามไปนะคะ! ”

เปอร์ไซด์กลับยื่นระยางออกมารัดตัวเพื่อหยุดฉันซะอย่างงั้นดอง

“หยุดทำไมละดอง! ”

“น่ากลัว! หนูไม่อยากให้พวกพี่ ๆ ไปที่นั่น หนูรู้สึกได้ค่ะ ว่าถ้าไปที่นั่น…”

“ถ้าไปที่นั้น? ”

“ถ้าไปที่นั่น พวกพี่จะตาย… ตายแบบไม่มีทางได้เกิดใหม่อีกครั้งอย่างน่นอนเลยค่ะ! ”