แล้วในคืนนั้นเอง ที่ผมแอบย่องหนีออกจากบ้าน โดยไม่ให้คุณพ่อ คุณแม่รู้ มันเป็เื่ไม่ดีผมรู้ แต่เื่ที่ผมตั้งใจแล้วจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด
ผมออกเดินทางไปบ้านของคิมิสุเกะ แล้วขว้างก้อนหินเล็กๆไปที่กระจกห้อง คิมิสุเกะ
" ใครน่ะ ฮาคุโตะรึ..... " คิมิสุเกะโผล่หน้าออกมาเปิดหน้าต่าง ในขณะที่ผมกำลังขว้างหินก้อนใหญ่เท่ากำปั้นออกไป เพราะขว้างก้อนเล็กเห็นว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียง
โป้กๆๆๆๆ เสียงดังมาก คิมิสุเกะรับดาเมจ จากผมไปเต็มๆหน้า
" อะ จ๋ายยยยย ต้องขอโทษด้วย คิมิสุเกะ " ผมขอโทษคิมิสุเกะ เมื่อเห็นหน้าเขายับเยินจากก้อนหินที่ผมโยนไป
" มันเจ็บนะ พวก ทำไมไม่ขว้างก้อนที่มันเล็กๆหน่อย " คิมิสุเกะบ่นพึมพำ
" เอาน่าๆ คิมิสุเกะ นายก็เป็นนักรบคนนึง เจ็บแค่นี้ไม่ถึงตายหรอกน่า "
"เออ รู้แล้วรู้แล้ว แล้วมาหาชั้นมีอะไรละ "
แล้วผมก็อธิบายเรื่อง คนหายตัวไป ที่หมู่บ้านมินามิ ให้คิมิสุเกะฟัง
" ฮะฮา แล้วเราจะไปผจญภัยกันต่อเลยมะ ฮาคุโตะ " คิมิสุเกะเห็นด้วยกับผม ที่จะไปสำรวจหมู่บ้านมินามิกัน
ก่อนไปคิมิสุเกะเขียนจดหมายถึงพ่อแม่วางไว้บนโต๊ะ หวังว่าพวกเขาจะเปิดอ่านแล้วอนุญาติให้ตนไป
หลายวันผ่านไป.......
" นี่นายรู้ทางไปหมู่บ้านมินามิ แน่เรอะ " คิมิสุเกะบ่นตลอดทาง
" รู้สิ เราต้องเดินไปให้สุดถนน แล้วจะมีป้ายบอกทางว่าถึงหมู่บ้านมินามิแล้ว " ผมตอบกลับคิมิสุเกะ *-*
" นั่นไงมีคนในหมู่บ้านเดินออกมาเก็บผักแล้ว ลองถามทางเขาดูสิ " คิมิสุเกะว่า
เราสองคนเลยเดินเข้าไปถามสาวน้อยนางหนึ่งที่ดูเหมือนชาวบ้านแถวนี้
" นี่น้องสาว ที่นี่มีหมู่บ้านที่ชื่อ มินามิ อยู่ไหม " คิมิสุเกะถามแกมหลีสาวน้อยไปด้วย
" มีสิเดินไปไม่ไกลก็ถึงแล้ว พวกคุณเป็นนักผจญภัยเหรอ " สาวน้อยถามพวกเรา
" เปล่า เราเป็นนักเดินทางนะ มาตามหาคนงานขุดถนน "
" อ้อ เคยมีคนมาถามแบบนี้เหมือนพวกคุณเลย ถ้าไงมาที่หมู่บ้านก่อนนะ เรามีอาหารเลี้ยงตอนเย็น " สาวน้อยชักชวนพวกเรา
" เอ้อ ขอแนะนำตัวก่อนนะ ผมชื่อ ฮาคุโตะ ส่วนนี่เพื่อนผม คิมิสุเกะ "
"ฉัน มินามิ โนริ เป็นลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านเรียก โนริเฉยๆก็ได้ " สาวน้อยแนะนำตัว
"ขอบคุณมากนะ โนริ ที่อุตส่าห์จะนำทางไปที่หมู่บ้านให้ "
" ไม่เป็นไรหรอก พวกคุณเป็นนักเดินทางนี่ เป็นเพื่อนร่วมโลกกันเรื่องแค่นี้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว " สาวน้อยแสยะยิ้ม
ระหว่างทางไปหมู่บ้านมินามิ.....
ฟ้าววววว ฟ้าวววววว
" อะไรนะ ใครยิงธนูใส่พวกเรา " คิมิสุเกะจับดาบขึ้นมาฟันลูกธนูที่ลอยมา
" นั่นมันก็อบลินนี่ น่าจะราวๆ 20 ตัว " โนริ ชี้ไปทางพวกก็อบลิน
เหมือนเธอจะนำทางเรามาติดกับดักก็อบลินเลย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสงสัย ผมกระชับคทาแล้วร่ายเวทย์ไฟ ออกไป " ไฟเยอร์บอล "
ลูกไฟพุ่งเข้าใส่พวกก็อบลินลูกแล้วลูกเล่า
" เฮ้ยไหม้แล้ว ฮาคุโตะ ไฟไหม้ป่าแล้ว " คิมิสุเกะ พูดอย่างร้อนรน
ผมรีบร่ายเวทย์น้ำ " วอเตอร์ ครีเอท " เพื่อดับไฟป่า สงสัยจะใช้เวทย์ไฟในป่านี้ไม่ได้ เพราะมันเต็มไปด้วยไม้แห้ง ผมเปลี่ยนไปใช้เวทย์ สายฟ้าแทน เป็นเวทย์ถนัดของคุณแม่นิโอะ ที่ผมได้เรียนมา " ไลเทิร์นนิ่ง "
พวกก็อบลินมันแปลกๆ เพราะถึงพวกมันจะตายไปมากแล้วด้วยเวทย์ของผมแต่พวกมันก็ไม่ยอมหนี
" คิมิสุเกะ ถ่วงเวลาให้ที ฉันจะใช้เวทย์สายฟ้าระดับสาม จัดการพวกมัน " ผมบอกคิมิสุเกะ
คิมิสุเกะ ขยับดาบเข้าประชิดก็อบลิน โจร แล้วฟันมันจนล้มลงขาดใจตาย
" แปลกนะ ทำไมก็อบลิน โจร กากขนาดนี้ เหมือนมันไม่ใช่ก็อบลินป่า แต่เป็นก็อบลินที่มีคนเลี้ยง "
ถึงจะสงสัยแต่คิมิสุเกะก็ไม่ได้พูดออกมา เขายังคงฟันใส่ก็อบลิน ทหาร ต่อไปจนในที่สุดเวทย์สายฟ้าระดับสามของผมก็ปล่อยพลังออกมาเป็นลำแสงสายฟ้าพุ่งเข้าใส่กลุ่มก็อบลิน พวกมันม่องเท่งทันที ไม่มีตัวไหนที่หลบได้
" ฉันว่ามันแปลกๆนะ คิมิสุเกะ "
" อืม ฉันก็ว่าเหมือนกัน "
" แปลกตรงไหนเหรอคุณนักเดินทาง "
โนริ ทำหน้าไม่ตกใจเลย เหมือนเธอจะรู้อะไร แต่พวกผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน
" ก็อบลินพวกนี้ ไม่หนีเลย แถมยังฝีมือกาก กว่าก็อบลินธรรมดาอีก เธอไม่รู้สึกแปลกใจบ้างเหรอ "
" ก็อบลินมันก็เป็นก็อบลินเหมือนกันไม่เห็นแปลกเลย " โนริพูดแล้วก็หัวเราะออกมา
" จะสงสัยมากเกินไปแล้วนะคุณนักเดินทาง "
" อย่าคิดมากเลยฮาคุโตะ พวกเราคงคิดไปเองที่พวกมันมีฝีมือกากเกินไป "
"มันแปลกอีกอย่างนะ ทำไมถึงไม่มีฮ็อบก็อบลินในฝูงเลย ปกติมันต้องมีจ่าฝูงอย่างน้อย 1ตัว นะ "
ผมกำลังครุ่นคิดสงสัยอยู่ แต่คิมิสุเกะ โดนโนริชวนไปกินข้าวเย็นที่หมู่บ้านแล้ว ผมเลยสลัดความคิดที่สงสัยไป แล้วเดินตาม พวกคิมิสุเกะไป....
เมื่อถึงหมู่บ้าน มินามิ
" ฉันจะแนะนำให้รู้จักกับคุณพ่อนะ มินามิ เคนสุเกะ ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน "
แล้วหัวหน้าหมู่บ้านก็ออกมาต้อนรับพวกเราอย่างอบอุ่น
" ขอต้อนรับ คุณนักเดินทาง คงจะเหนื่อยมากกันสินะ "
" พวกเขาเก่งมากเลยนะคุณพ่อ ระหว่างทางล้มก็อบลินได้ตั้ง 20 ตัว "
" โอ้ว 20 ตัวเลยเหรอ เก่งมากจริงๆนั่นแหละคุณนักเดินทาง"
คิมิสุเกะทำหน้าขวยเขิน กับคำชมของหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนผมยักไหล่งั้นๆ
" พวกท่าน คงจะหิวแล้วสินะ เราจะให้ทางครัวทำอาหารมาให้ทานกัน "
" อาหาร สินะ *-* คิมิสุเกะคิดแล้วก็แอบน้ำลายไหล "
" แต่พวกผมมาตามหาคนนะครับ คงจะมามัวเสียเวลากินอยู่ไม่ได้"
ผมยังคงยืนการ ว่าจะออกไปตามหาคนและถามหัวหน้าหมู่บ้านว่าเห็นคนงานขุดถนน กับพวกทหารหรือไม่
" ไม่เห็นเลย ก็ไม่ใช่ พวกเขาไปที่ดันเจี้ยนกัน ว่ากันว่าเป็นที่เก็บสมบัติของจอมปราชญ์ คายะ แห่งคลาวแลนด์ สมัยก่อนที่แห่งนี้ เคยเป็นส่วนหนึ่งของ มหาอาณาจักรคลาวด์แลนด์ นะนะ " หัวหน้าหมู่บ้านยักไหล่ แล้วทำท่าสนอกสนใจผมมากขึ้น
" คุณจะช่วยนำทางพวกผมได้ไหมครับ "
" ได้สิพรุ่งนี้ จะให้โนริ นำทางให้ แต่คืนนี้ กินอาหารและพักที่นี่ก่อนนะ "
ผมกับคิมิสุเกะ จึงต้องพักที่หมู่บ้านก่อนในคืนนี้
พอถึงยามกลางคืน อาหารก็ได้ถูกยกมา โคมไฟหินเวทย์มนต์ ได้ถูกจุดขึ้นอย่างสว่างไสว พวกชาวบ้านพากันมาต้อนรับเรา โดยมีโนริ คอยเต้นรำ ให้พวกเราดู อย่างสนุกสนาน
อาหารแต่ละจานได้มาเสิร์ฟให้พวกเรากิน คิมิสุเกะกินอย่างเอร็ดอร่อย และขออีกชามไปเรื่อยๆ แต่ผมสงสัยว่ามันเป็นเนื้ออะไร ถึงได้อร่อยขนาดนี้ ไม่เคยกินมาก่อน จึงถามหัวหน้าหมู่บ้าน
" ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน นี่มันเนื้ออะไรกันครับเนี่ย ผมไม่เคยกินมาก่อนเลย "
" เนื้อหมู นะ อย่าคิดมากเลยกินๆไปเหอะ " หัวหน้าหมู่บ้านตอบแบบขอไปที ซึ่งพวกเราก็กินจนหมดจานแล้วจานเล่า
และแล้วราตรีนี้ ก็มาเยือน โนรินำทางพวกเราไปยังที่นอน ในบ้านพักแห่งหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า
" ยามกลางคืน อย่าออกมาเดินเล่น ในหมู่บ้านนะ ไม่งั้นจะถูกยักษ์จับไปกินนะ "
" ในหมู่บ้านมียักษ์ด้วยเหรอผมถาม "
" ไม่มีหรอก ราตรีสวัสดิ์ นะ "
ผมกับคิมิสุเกะ เข้าไปนอนหลับด้วยความเหนื่อยล้า แต่จะว่าไปทำไมถึงง่วงอย่างงี้นะ เหมือน อาหารจะมีการวางยานอนหลับเลย และพวกผมก็เข้าสู่นิทรา ในคืนนั้น
146
