(จบ) พลิกตำนานสามก๊ก

บทที่ 43 โลติดกับเตียวก๊กประชันฝีปาก

“เอาละ เล่าเจี้ยงมาถึงฮ่อปักแล้ว ต่อไปพวกเจ้าก็ได้เจอเอง”

“เล่าเจี้ยงสามารถโจมตีผู้คนนับแสนคนของโปไฉได้ด้วยคนพันคน ยามนี้กองทัพเรามีถึงสี่หมื่นคน ไยถึงยังโจมตีเตียวก๊กไม่ได้?”

โลติดหยุดเอ่ยถึงผู้บัญชาการหนุ่มเอาไว้ สิ่งสำคัญในตอนนี้คือพวกเขาต้องหารือกันว่าจะโจมตีเตียวก๊ก หัวหน้าโจรโพกผ้าเหลืองอย่างไร

“ท่านแม่ทัพ กองทัพเรามีไม่ถึงหมื่นคนมิใช่หรือ?”

คำถามของขุนพลทำให้โลติดหัวเราะลั่น และพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ผู้กล้าทั้งหมดที่รับสมัครใหม่จากเมืองเงียบกุ๋นมาถึงตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว”

“ครานี้ กองทัพเรามีการเสริมกำลังทหาร ข้าปิดบังทุกคนเอาไว้จนแม้แต่พวกเจ้าก็ไม่รู้ แต่เตียวก๊กนั่นน่าจะรู้ดี”

“หากกลุ่มโพกผ้าเหลืองมาโจมตีเมืองอีกครั้งหน้า คงต้องให้บทเรียนแก่เตียวก๊กนั่นเสียแล้ว!”

“พวกโจรโพกผ้าเหลืองคิดว่ากองทัพเราคนน้อย ไม่กล้าออกรบ คราวหน้าหากพวกมันมาโจมตีเมืองอีก ก็รอให้พวกมันหมดแรง แล้วโจมตีอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว จักต้องคว้าชัยเป็นแน่!”

ในขณะที่โลติดกำลังหารือโจมตีโต้กลับอยู่นั้น ทหารด้านนอกก็เข้ามารายงาน

“รายงานท่านแม่ทัพ หัวหน้าโจรโพกผ้าเหลืองเตียวก๊กนำทัพใหญ่เข้ามาบุกโจมตี ตอนนี้อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบลี้”

“หืม? เตียวก๊กมาเองเลยรึ?”

ดวงตาของโลติดเปล่งประกาย มองไปทางทหารรายงาน

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”

“ดี!”

“ทหารทุกนายฟังคำสั่ง!”

แม่ทัพนายกองเบื้องล่างต่างเงี่ยหูฟัง คำสั่งทางการทหารของโลติดเข้มงวดมาก หากดำเนินการผิดพลาด ต้องถูกจัดการตามกฎทางการทหารแน่

“กองทหารม้า*[1] กับกองทหารม้าเร็ว*[2] เดินทัพอ้อมไปล้อมด้านหลังกลุ่มโพกผ้าเหลืองและรอคำสั่งบัดเดี๋ยวนี้ เมื่อกองทัพใหญ่ออกมาจากเมืองแล้ว ให้ก่อกวนทัพศัตรู”

“จำไว้! พวกเจ้าแค่ต้องถ่วงเวลากองทัพโจรเอาไว้ ห้ามเข้าปะทะ”

“ขอรับ!”

นายกองทั้งสองรับคำสั่งแล้วออกไป

“ทุกครากลุ่มโพกผ้าเหลืองมักจะโจมตีประตูทางทิศตะวันตก กองทหารราบ กองทหารม้านาวา*[3] แลกองธนูเสียงแยกกันไปประจำที่ประตูทางทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศเหนือ ข้าจักนำทัพใหญ่ไปที่ประตูทางทิศตะวันตก”

“ทุกกองต้องผลัดกันเฝ้าเมือง รักษากำลังเอาไว้ รอทัพโพกผ้าเหลืองถอนทัพกลับไป ให้บุกจู่โจมทั้งสี่ประตูพร้อมกัน สร้างความเสียหายแก่ทัพศัตรูให้หนัก”

เสียงของโลติดทั้งดังและทรงพลัง ไม่มีสิ่งใดมาหักล้างได้ง่าย

“ขอรับ!”

ทหารทุกคนขานรับคำสั่ง…

…

ณ ประตูทิศตะวันตก เมืองผิงเซียง 

เตียวก๊กได้นำทัพทหารโพกผ้าเหลืองมาถึงเบื้องหน้ากำแพงเมืองแล้ว ครานี้หัวหน้าโจรโพกผ้าเหลืองนำคนสี่หมื่นคนเข้าโจมตีประตูทิศตะวันตกด้วยตัวเอง

เตียวก๊กก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อย เดินไปยังที่ที่ธนูยิงไม่ถึงพลางตะโกนเสียงดัง

“ข้าคือเตียวก๊กแม่ทัพแห่งสวรรค์ เชิญแม่ทัพโลติดมาพูดคุยกัน!”

โลติดในตอนนี้ได้ตั้งทัพรออยู่ทางประตูทิศตะวันตกแล้ว ครั้นได้ยินศัตรูตะโกนเรียกตัวเอง ก็รู้สึกเหนือความคาดหมาย

เขาเองก็ไม่เคยเจอเตียวก๊ก จึงค่อนข้างอยากรู้หัวหน้านำก่อกบฏผู้นี้นัก

“ข้าคือโลติด รองแม่ทัพแห่งกองทัพเหนือ”

เตียวก๊กกุมมือเคารพแบบขอไปทีให้โลติดที่อยู่บนกำแพงเมือง

“ได้ยินชื่อท่านมานาน วันนี้มีบุญได้พบ โลกผันเปลี่ยน แผ่นดินผลัดมือ ควรจะเป็นของคนมีความสามารถแลคุณธรรม นี่เป็นหลักของแผ่นดิน”

“ใต้หล้าทุกวันนี้วุ่นวาย ฮ่องเต้ไร้ความสามารถ ขุนนางชั่วมีอำนาจ ประชาราษฎร์เดือดร้อนหนัก ปวงประชาอับจนหนทาง หาใช่ข้าเตียวก๊กตั้งมั่นก่อกบฏไม่ เพียงทนให้ผู้คนอยู่บนความทุกข์ยากเหมือนตกนรกทั้งเป็นไม่ไหว”

“นับแต่เกิดเรื่องขึ้น ผู้คนต่างแย่งกันมาเข้าร่วม กองทัพผู้ชอบธรรมแต่ละพื้นที่เพิ่มมากขึ้น นี่คือลิขิตสวรรค์!”

“ท่านแม่ทัพเป็นถึงนักปราชญ์ในใต้หล้า แต่เหตุใดชอบทำอะไรฝืนกฎฟ้าดิน? เคยได้ยินหรือไม่ที่ว่า ‘คล้อยฟ้าดินรุ่ง ขืนฟ้าดินดับ’ อย่าไปฝืนฟ้าดินเลยบ้านเมืองจะอันตราย หวังว่าท่านแม่ทัพจะเห็นประชาราษฎร์เป็นสำคัญ! เข้าร่วมกับข้าแล้วปราบปรามทรราช คืนความเป็นธรรมให้แก่ผู้คน!”

เตียวก๊กพูดจบ ก็มองไปทางโลติดอย่างพึงพอใจ เขามั่นใจว่ารองแม่ทัพผู้มากสติปัญญาไม่มีอะไรมาโต้แย้งตัวเองแน่นอน

ถึงขั้นมีความคาดหวังอยู่ในใจเล็กน้อย หากโลติดแปรพักตร์มาเข้าร่วมตน บางทีอาจจัดการลกเอี๋ยงได้ในคราเดียว!

“ฮ่า ๆ!!!”

โลติดไม่มีการตอบสนองเหมือนอย่างที่เตียวก๊กคาดหวังไว้ เขากลับแหงนหน้าหัวเราะออกมา

“เตียวก๊ก เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าต้องมีความปราดเปรื่อง ถึงมีคนมาติดตามหลายแสนคน แต่ได้เห็นยามนี้ ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าสูงไป”

“โลกผันเปลี่ยน แผ่นดินผลัดมืองั้นหรือ… เจ้าเตียวก๊กนับว่าเป็นคนมีคุณธรรมหรือ? แล้วเหตุใดใต้หล้ายังโกลาหลเล่า? ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของโจรกบฏอย่างเจ้า และความพยายามอันไร้ประโยชน์ที่อยากครองแผ่นดิน!"

“ภัยพิบัติทางธรรมชาติ หาใช่จะเปลี่ยนแปลงได้ด้วยกำลังคน จะโทษแต่องค์ฝ่าบาททั้งหมดได้เยี่ยงไร?”

"พวกเจ้ารู้แค่ชีวิตยากลำบาก กลับไม่รู้ว่าชายแดนนั้นข้นแค้นอยู่ตลอดเวลา ข้าไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน!"

“แม้นชีวิตผู้คนขัดสนข้นแค้น กระนั้นก็ยังอยู่รอด จนกระทั่งพวกเจ้าก่อกบฏ จึงต้องมีผู้บริสุทธิ์กี่คนแล้วที่ติดร่างแหไปด้วย?”

“เตียวก๊ก ตระกูลเตียวเจ้าเคยเสวยสุขกับเงินทองของราชวงศ์ฮั่น ไม่คิดภักดีต่อฝ่าบาทรับใช้ชาติก็ว่าแล้ว กลับริอาจคิดก่อกบฏ ไม่รู้ว่าบรรพบุรุษเจ้าจะรู้สึกเยี่ยงไรเมื่อรู้ว่าตระกูลเตียวมีคนทรยศเช่นเจ้าก่อกวนบ้านเมืองอยู่?”

“แค่ก ๆ ๆ!”

เตียวก๊กถลึงตาจ้องโลติดแทบถลน และโขลกไออย่างรุนแรงด้วยความโกรธ

“โลติด ข้าเคารพท่านในฐานะนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า ท่านกล้าดีเยี่ยงไรมาดูหมิ่นข้าเช่นนี้!”

เห็นเตียวก๊กกระหืดกระหอบ โลติดก็ยิ้มเยาะเย้ย

“เหตุใดข้าต้องรับความเคารพจากโจรกบฏเช่นเจ้า? กลุ่มโพกผ้าเหลืองของเจ้ารู้จักแค่เผา ฆ่า ปล้นสะดมผู้คนเท่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่ากลุ่มโพกผ้าเหลืองในเอ่งช้วนถูกทำลายและมีผู้คนนับแสนตายก็เพราะเจ้า? หากเจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็สลายกองทัพโพกผ้าเหลืองเสีย ปล่อยให้พวกเขากลับไปยังบ้านเกิด และเจ้าฆ่าตัวตายเพื่อขอบคุณใต้หล้าซะ!”

“ไอ้แก่โลติด…”

“หุบปาก!”

โลติดตะโกนเสียงดัง "โจรชั่วไร้ยางอาย มิรู้หรือว่าทุกคนบนโลกนี้ต่างอยากกัดกินเนื้อของเจ้า ยังกล้ามากล่าววาจาปลุกปั่นที่นี่อีก? รีบถอยออกไปเสีย จะฆ่าเจ้าก็กลัวว่าเลือดสกปรกจะเปื้อนดาบล้ำค่าของข้า"

ผู้ฟังกระอักเลือดอย่างรุนแรง พลางกรีดร้องออกมา และตกจากหลังม้า

ขุนพลกลุ่มโพกผ้าเหลืองทุกคนต่างรีบรุดไปข้างหน้า พยุงหัวหน้าขึ้นมา

“เตียวก๊กตายแล้ว!”

เมื่อทหารเฝ้าเมืองบนกำแพงเห็นเตียวก๊กกระอักเลือดหมดสติ ก็ตะโกนเสียงดังทันที

ดวงตาของโลติดพลันสว่างขึ้น ภายในใจอดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนผู้นี้ที่ตะโกนออกมาได้ถูกเวลา

กองทัพโพกผ้าเหลืองกระสับกระส่ายอย่างมาก และเริ่มตื่นตระหนก

“ท่านแม่ทัพ ยามนี้หัวหน้าโจรเตียวก๊กมิรู้เป็นหรือตาย กองทัพโจรตื่นตระหนก นี่เป็นโอกาสที่ดี!”

นายกองหลายคนต่างก็เห็นด้วย และร้องขอคำสั่งให้โจมตีกองทัพโพกผ้าหลืองทันที

โลติดเฝ้าดูปฏิกิริยาของกองทัพโพกผ้าเหลืองอย่างจริงจัง เขาไม่กล้าประมาทเลินเล่อ ด้วยกลัวว่าจะเป็นกลอุบายของ เตียวก๊ก

ความโกลาหลในทัพโพกผ้าเหลืองเห็นได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะทัพหน้า ครั้นได้ยินว่าเตียวก๊กตายแล้ว ก็ทำอะไรไม่ถูก

“เร็วเข้า กองทัพทั้งหมดโจมตี!”

“ต้องแย่งศพของเตียวก๊กมาให้ได้!”

โลติดมีสีหน้าดูกังวล ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเร่งเร้า

ทัพหลังของกองทัพโพกผ้าเหลืองเปลี่ยนมาเป็นทัพหน้า และเริ่มล่าถอยไป

[1] กองทหารม้า เป็นกองทหารม้าที่เข้าจู่โจมกะทันหัน ถือหอกกับดาบ สวมชุดเกราะ มีกำลังประมาณเจ็ดร้อยนาย ส่วน

[2] กองทหารม้าเร็ว เป็นกองทหารม้าเหมือนกัน มีทหารเท่า ๆ กัน แต่ถือธนูโจมตีระยะไกล ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้ในการค้นหา เตือนภัยหรือไล่ตามโจมตี 

[3] กองทหารม้านาวา รับผิดชอบกองทหารม้าที่ประจำการอยู่ที่ฉางสุ่ยและซวนชู ซึ่งทั้งสองเป็นชื่อของแม่น้ำ