ตอนที่ 47 – แผนของพันธกร
อัมพรสังเกตเห็นพรรคพวกของตนทุกคนถืออาวุธออกไปจากบ้านของณปภาเพื่อจะต่อสู้กับพวกเอไอกับพวกผู้ใหญ่ในอาณาเขต ขณะที่สัญญาณเตือนข้าศึกบุกดังลั่นไปทั่ว เธอส่ายหน้าออกมา แล้วก็ตัดสินใจเดี๋ยวนั้น “เอาก็ได้วะ!” เธอว่าแล้ววิ่งไปยังห้องเก็บกระเป๋ายังชีพของเธอทันที และหยิบระเบิดไฟกับระเบิดแสงออกมาจากกระเป๋าของเธอ ก่อนที่จะวิ่งไปสมทบกับคนอื่นๆ อัมพรวิ่งลงมาชั้นล่าง ไม่เจอณปภาแล้ว เธอคงหลบในที่หลบภัยของบ้านไปแล้ว อัมพรวิ่งออกจากบ้านของณปภา และไปร่วมกับคนอื่นที่ทางประตูหน้าเข้าออกอาณาเขต
อัมพรวิ่งพลางถือระเบิดมือต่างชนิดมาด้วยสองมือ เมื่อกมลได้ยินเสียงฝีเท้าคนวิ่งมาตามหลัง เธอก็หันขวับไป พอเห็นอัมพร กมลก็ถามอย่างงุนงง ขณะที่ถือปืนลูกซองซึ่งบรรจุกระสุนลูกปรายเต็มอัตรา
“เธอจะลงมาทำอะไร?” กมลถามอัมพร “เข้าไปหลบในบ้านซะ!”
“ฉันเองก็จะสู้ด้วย” อัมพรตัดสินใจบอกออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว ทำเอากมลอึ้งไปเลย ไม่รู้ว่าทำไมอัมพรถึงยอมมาร่วมสงครามด้วย แต่เธอไม่มีเวลามาคิดต่อล้อต่อเถียงแล้ว กมลถามว่าแล้วอาวุธของอัมพรล่ะ? มันไปไหนแล้ว
“กระสุนมันหมดแล้ว เหลือแต่ระเบิดสองอย่างนี่” อัมพรตอบกมลออกมา กมลจึงพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปเล็งปืนลูกซองไปทางประตูบานเลื่อนสีฟ้าเก่าๆ หน้าอาณาเขต พวกของชานนท์จับปืนของตัวเองไว้ เตรียมตัวรับสถานการณ์ ฝ่ายพวกทรัพย์สินทุกคนก็จับอาวุธของตัวเองเอาไว้เหมือนกัน และต่างเล็งไปยังที่เดียวกัน ทรัพย์สินจับปืนลูกซองของตัวเองไว้แน่น แล้วเหงื่อของเขาก็ไหลหยดจากหน้าผากมาถึงคอ เขารู้ดีว่ากระสุนเขาเหลือไม่เท่าไหร่แล้ว
“มันจะบุกมากันแล้ว!!” ผู้สังเกตการณ์บนหอคอยตะโกนเสียงดังลั่น แล้วก็ตะโกนลงมาบอกพวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตกับพวกเด็กทหารม.ปลายด้านล่าง “มากันเต็มเลย มีจานบินมาด้วยครับ!!”
“นี่” ชานนท์ที่ยืนข้างๆ ทรัพย์สินถามเขาขึ้นมา “คราวนี้มีแผนรองรับหรือเปล่า?”
ทรัพย์สินส่ายหน้าอย่างรู้สึกอายเล็กน้อย ชานนท์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะกระชับปืนในมือ แล้วก็พูด “งั้นวันนี้ เราก็ต้องสู้ตายกันแล้วนะ” เขาพูดออกมาแล้วก็เล็งปืนไปทางด้านหน้าประตู พวกผู้ใหญ่หลายๆ คน มีอาวุธหนักติดตัวอยู่ และพร้อมเต็มที่สำหรับการสู้รบ
“มันมากันแล้ว!!” ผู้สังเกตการณ์บนหอคอยร้องดังลั่น ก่อนจะรีบปีนบันไดลงมาเพื่อจะหลบหนี พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตกับพวกทรัพย์สินต่างเตรียมตัวพร้อมแล้วสำหรับสถานการณ์ พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเอไอจำนวนมากวิ่งเข้ามา และทันใดนั้น ประตูบานเลื่อนก็ถูกผลักให้ล้มลงทันที เสียงประตูกระแทกกับพื้นดังปึง! แล้วพวกเอไอต่างก็กรูกันเข้ามาพร้อมกับจานบินถึงสี่ลำ พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตลั่นกระสุนออกไปทันที ฆ่าพวกเอไอที่อยู่แถวหน้าที่วิ่งเข้ามาได้หลายตนเหมือนกัน กลุ่มเด็กทหารม.ปลายต่างก็สาดกระสุนใส่พวกเอไออย่างไม่ยั้งมือ พันธกรหันไปหาปราชญากับปฏิคมที่ถืออาวุธของพวกเอไอที่เคยยึดครองมาได้
“ไอ้คม พี่ปราช! ใช้ปืนเลเซอร์นั่นโจมตีจานบินก่อน!” พันธกรออกคำสั่ง “กำจัดจานบินก่อน อย่าให้มันทำอะไรกับอาณาเขตได้!!”
ปราชญาได้ยินดังนั้น จึงเล็งอาวุธของพวกเอไอที่เป็นปืนยิงเลเซอร์ขึ้นไปบนฟ้า และจัดการยิงกระสุนเลเซอร์ออกมาทันที กระสุนเลเซอร์สีเขียวพุ่งตรงไปยังจานบินอย่างรวดเร็วและแม่นยำก่อนจะกระทบกับจานบินจนระเบิด จานบินลำที่ถูกยิงลุกเป็นไฟและร่วงตกลงมาในลานกว้างแล้วก็เกิดระเบิดซ้ำอีกครั้ง ผู้คนในอาณาเขตที่หลบภยอยู่ในบ้านของตัวเองต่างกรีดร้องอย่างตกใจกลัว ขณะที่ตัวปฏิคมเองก็ทำด้วย เขาเล็งปืนเลเซอร์ไปยังจานบินลำที่สองแล้วก็กดยิงกระสุนเลเซอร์ออกมา และผลก็ออกมาแบบเดียวกัน
จานบินสี่ลำของพวกเอไอถูกกระสุนปืนของพวกเอไอเองสอยจนร่วงลงหมด แต่พวกเอไอที่วิ่งเข้ามาทางประตูหน้าก็ยังคงล้นทะลักเข้ามา จนฝ่ายผู้ใหญ่เริ่มเห็นท่าไม่ดีแล้ว ชานนท์จึงสั่งให้พวกตัวเองกับพวกเด็กทหารม.ปลายถอยทัพไปก่อน ทรัพย์สินหยุดยิงกระสุนปืนลูกซองแล้วก็ถอยทัพตามชานนท์ไป พันธกรเองก็หยุดยิงปืนพกแล้วก็ถอยร่นไปเช่นกัน เขาค่อนข้างจะโล่งใจเล็กน้อยที่จานบินถูกจัดการหมดแล้ว เหลือเพียงแต่พวกด้านล่างเท่านั้น ตอนนั้นเอง เขาก็เห็นอัมพรที่กำลังวิ่งไปถือขวดระเบิดแสงเอาไว้ด้วย พันธกรจึงบอกให้เธอขว้างระเบิดแสงใส่พวกเอไอ เพื่อให้พวกมันหยุดตามมาระยะหนึ่ง
“ว่าไงนะ!?” อัมพรที่ได้ยินเสียงพันธกรตะโกนขึ้นมา เธอก็ถือระเบิดแสงสีน้ำเงินไว้ในมือ พันธกรเลยบอกอีกครั้ง ให้เธอถอดสลักระเบิดแสงแล้วโยนใส่พวกเอไอ ทำให้พวกมันมองไม่เห็นก่อน จะได้มีเวลาถ่วงเอาไว้ได้ อัมพรได้ยินดังนั้น เธอจึงใช้ปากกัดสลักระเบิดแสง ก่อนจะปาไปทางด้านหลังทันที
เกิดแสงวาบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง พวกเอไอที่กำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาถึงกับหยุดวิ่งและเอามือกุมบริเวณดวงตาตัวเอง ดูเหมือนพวกมันจะแสบตา พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตสั่งให้ทุกคนไปหลบหลังกำแพงที่เคยใช้เป็นที่กั้นต่อสู้กับพวกเอไอเมื่อคราวที่แล้ว ก่อนจะเล็งอาวุธแล้วก็จัดการฆ่าพวกเอไอที่ยืนอยู่นิ่งๆ ทันที ศีรษะของพวกมันถูกกระสุนปืนเข้าอย่างแรงจนระเบิด เลือดสีดำไหลพุ่งออกมา แล้วร่างของพวกมันก็ล้มลงกับพื้นก่อนจะละลายกลายเป็นคราบสีดำ
“ได้จังหวะแล้ว!! ฆ่าพวกมันให้หมด!!” ชานนท์ออกคำสั่งให้กับทุกคน เมื่อเห็นว่าพวกเอไอหยุดวิ่งกันเข้ามาแล้ว ทุกคนก็ต่างทำหน้าที่ของตัวเองทันที ทรัพย์สินและภัทรใช้ปืนลูกซองจู่โจมพวกเอไอโดยเล็งยิงบริเวณที่ศีรษะ แต่แล้วทรัพย์สินก็ลั่นไกไม่ออก กระสุนปืนลูกซองเขาหมดเสียแล้ว
“ให้ตายสิ!!” เขารีบวิ่งเข้าไปในบ้านของณปภาเพื่อจะไปเอาระเบิดมือ ปราชญาจะร้องเรียกห้ามแล้วแต่ก็ไม่ทัน พันธกรรีบบอกให้ปราชญากับปฏิคมใช้อาวุธของพวกเอไอที่เคยยึดมาได้ ฆ่าพวกเอไอทันที เพราะมันมีพลังมาก แต่ดูเหมือนพลังงานของมันจะหมดลงเสียแล้ว ปฏิคมกดไกย้ำๆ แต่ก็ไม่มีแสงเลเซอร์ออกมาเสียแล้ว
“ตายห่า! ทำไงดีวะ?” ปฏิคมสบถออกมา วรรณสาเองก็ยิงกระสุนออกไปเพื่อช่วยเหลือทุกคน เกิดลำแสงเลเซอร์พุ่งเข้ามาตรงกำแพงและปะทะจนระเบิด เศษก้อนอิฐก้อนปูนสลายกระเด็นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและเกิดรอยโหว่ที่กำแพง พวกผู้ใหญ่บาดเจ็บเล็กน้อย ขณะที่ปราชญาโดนแรงระเบิดจนเป็นบาดแผลที่แขนขวา
“พี่ปราช!!” วรรณสาร้องออกมาเมื่อเห็นแขนขวาของปราชญาเลือดท่วม วาสุกรีก็ตกใจเช่นกัน ฝ่ายชัชชัย เขาโกรธแค้นพวกเอไอมาก เขายิงกระสุนออกไปอย่างรัวเร็วจนกระสุนปืนหมด
“ปัดโธ่เว้ย!!” ชัชชัยร้องออกมาอย่างรำคาญอาวุธของตัวเอง แล้วเขาก็พยายามบรรจุกระสุนใหม่อย่างรีบเร่ง ตอนนั้นเอง ทรัพย์สินก็กลับมาที่หลังกำแพงพร้อมกับระเบิดมือของเขาด้วยแล้วก็ของคนอื่นด้วย ทรัพย์สินตัดสินใจ ใช้ระเบิดมือสีเขียวถอดสลักออกแล้วรีบปาออกไปทันที ระเบิดกลิ้งบนพื้นประมาณสองวินาทีในที่ที่พวกเอไอยืนอยู่ก่อนจะระเบิดกระจายเป็นวงกว้าง ร่างของพวกเอไอที่อยู่ใกล้ระเบิดถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ส่วนพวกที่อยู่ไกลออกไปหน่อยก็ร่างกระเด็นไปกระทบกับผนังอาณาเขตจนเสียชีวิต ทรัพย์สินเอาระเบิดมือสีเขียวอีกอัน ถอดสลักแล้วปาไปอีกทีเป็นครั้งที่สอง ตรงกลุ่มพวกเอไอ เกิดระเบิดอีกครั้ง พวกเอไอต่างกระเด็นกันไปคนละทิศคนละทางตามแรงระเบิด แล้วก็ล้มตายลง แต่นั่นไม่สามารถหยุดพวกมันได้ พวกมันยังมีอีกหลายร้อยตัวที่หายแสบตาแล้ว แล้วก็กำลังวิ่งเข้ามา ก่อนจะยิงเลเซอร์ใส่พวกของชานนท์ที่หลบด้านหลังกำแพง จนกำแพงแตกสลาย ไม่ได้เป็นที่กั้นอันปลอดภัยของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว
“เฮ้ย! จะทำยังไงดีวะ?” ชานนท์ร้องเสียงหลง พันธกรรีบใช้ความคิดคิดแผนการขึ้นมา แล้วเขาก็คิดออกได้เดี๋ยวนั้นทันที
“กระจายกำลัง!” พันธกรสั่งทุกคน ชานนท์หันขวับมามองเขา
“น้องพูดอะไรนะ?”
“กระจายกำลังครับ!!” พันธกรบอกกับผู้ใหญ่และเพื่อนของเขาทุกคน “ให้พวกเอไอแตกออกเป็นกลุ่มเล็กๆ และไล่ตามพวกเราไปทีละกลุ่ม จากนั้นค่อยโจมตีทีหลัง รีบกระจายกำลังออกเป็นสี่ส่วน เร็วเข้า!”
ชานนท์ทำตามคำสั่งของพันธกรทันที พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตแยกเป็นสองส่วน ขณะที่พวกเด็กทหารม.ปลายก็แยกเป็นสองส่วนเช่นกัน วรรณสาวิ่งตามพันธกรกับปฏิคมมาพร้อมกับทวินนาและกมล ส่วนภัทร ปราชญา วาสุกรี อัมพรและชัชชัย วิ่งไปอีกทาง แล้วก็เป็นไปตามที่พันธกรคาดเอาไว้ พวกเอไอเองก็แบ่งกลุ่มกันเช่นกัน วิ่งไล่ตามพวกเขาที่กระจายกำลังแยกกันออกไป
พวกพันธกรวิ่งมาถึงจุดหนึ่ง เป็นจุดที่เป็นทางเข้าเข้าไปในหมู่บ้านทันที เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเอไอเข้าไปในเขตหมู่บ้านได้เด็ดขาด เขาตะโกนบอกพวกที่เหลือให้หยุดตรงนี้ อย่าให้พวกเอไอเข้าไปในเขตหมู่บ้าน และตั้งหลักเตรียมใช้อาวุธยิง พวกเอไอที่ตอนแรกดูเหมือนจะเยอะ แต่พอแตกกลุ่มออกมาก็กลับเหลือเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น พันธกรยิงกระสุนออกไปทันที โดยเน้นบริเวณศีรษะของพวกเอไอจนศีรษะระเบิดแตก พวกภัทรต่างก็ยิงปืนออกไปเช่นกัน ชัชชัยที่โกรธแค้นพวกเอไอมานานแล้วก็ยิงอย่างไม่ยั้งมือ สังหารพวกเอไอไปเรื่อยๆ จนในที่สุด พวกเอไอก็เริ่มเหลือน้อยลง เหลือไม่ถึงยี่สิบตน พวกมันจึงร่นทัพถอยออกไปจากอาณาเขต
ฝ่ายพวกผู้ใหญ่ต่างร้องไชโยอย่างยินดีที่ศึกครั้งนี้พวกเขาชนะอีกครั้ง พันธกรลดปืนพกของตัวเองลงพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่จะมารวมกับพรรคพวกของเขา ที่ด้านหน้าลานกว้างซึ่งมีจานบินสี่ลำตกลงมาลุกเป็นไฟ ชานนท์รีบติดต่อให้รถดับเพลิงออกมาทันที เพื่อควบคุมเพลิงไม่ให้ขยายไปมากกว่านี้ พันธกรกับคนอื่นๆ วิ่งมาสมทบกับพวกทรัพย์สิน แล้ววรรณสาก็ร้องขึ้นมาเมื่อเห็นปราชญา
“พี่ปราช! แขนพี่!!” วรรณสาร้องออกมาเมื่อเห็นบาดแผลที่แขนของปราชญา เธอรีบวิ่งเข้าไปในบ้านของณปภาทันที ก่อนจะหอบเอากระเป๋าปฐมพยาบาลออกมาจากห้องนอน แล้วก็รีบมาปฐมพยาบาลขั้นต้นให้แก่ปราชญาก่อน เธอใช้ผ้าพันแผลพันเพื่อห้ามเลือดให้ปราชญา ก่อนจะบอกให้เขาไปโรงพยาบาลโดยเร็ว
“ไม่ต้องห่วงพี่มากหรอก มันยังไกลหัวใจอยู่ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก” ปราชญาบอกออกมาทั้งที่เหงื่อเต็มใบหน้า วรรณสาได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า
“อย่าทำเป็นเก่งเลยค่ะ ไปเถอะ” วรรณสาขอร้องให้ภัทรกับชัชชัยพาปราชญาไปส่งโรงพยาบาล แต่วาสุกรีอาสาจะไปส่งเอง แล้ววาสกุรีก็รีบพาปราชญาไปส่งที่โรงพยาบาลไป ชานนท์เข้าไปประกาศทางห้องประกาศข่าวและบอกออกมาว่า พวกเขาชนะแล้ว ให้ออกจากที่หลบภัยมาได้ ณปภาที่หลบอยู่ในห้องใต้ดินได้ยินเสียงชานนท์พูดดังนั้น เธอก็ถึงขั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก
“พวกเด็กๆ พวกนั้นคงร่วมต่อสู้ด้วยสินะ” ณปภาพูดออกมาแล้วก็ยิ้ม “ช่างกล้าหาญเสียจริงๆ”
ที่โรงพยาบาลเดียวในอาณาเขต พวกหมอ นางพยาบาลและบุรุษพยาบาล พอได้ยินว่าศึกสงบแล้ว พวกเขาก็พากันย้ายเตียงคนไข้ออกจากห้องหลบภัยมาไว้ในห้องรวมเช่นเดิม วาสุกรีแบกร่างของปราชญาเข้ามาพร้อมกับอาวุธปืน และรีบบอกให้นางพยาบาลช่วยเหลือเพื่อนเขาหน่อย นางพยาบาลคนหนึ่งเลยรีบพาปราชญาขึ้นเตียงนอนคนไข้ และนำไปรักษาทันที
วาสุกรีถอนหายใจออกมา หลังจากปราชญาถูกนำตัวไปรักษาแล้ว เนื้อตัวเขาเปื้อนไปด้วยเหงื่อและคราบเขม่าควันสีดำทั่วร่างกาย ในตอนนั้นเอง พสุก็เดินเข้ามา และพอเห็นวาสุกรี เขาก็รีบร้องเรียก
“พี่วา!”
“อ้าว? น้องดิน” วาสุกรีหันไปพลางขยับแว่นนิดหน่อย “เป็นไง? ปลอดภัยดีใช่ไหม?”
“ครับ ปลอดภัยดี พอสัญญาณเตือนดัง พวกหมอและพยาบาลก็ขนคนไข้ไปหลบซ่อนในห้องใต้ดินทันที” พสุบอกออกมาแบบนั้น วาสุกรีนิ่งไปห้าวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้ เลยถามพสุออกมา
“แล้วแม่น้องเป็นไงบ้างล่ะ?” วาสุกรีถามพสุออกมา พสุถึงกับก้มหน้าลง ก่อนจะยกมือกุมหน้าผาก วาสุกรีที่เห็นว่าตัวเองถามอะไรผิดพลาดไปแล้ว เขาเลยรีบขอโทษ
“ไม่เป็นไรครับ” พสุกล่าวออกมา “มันเป็นความผิดของผมคนเดียวจริงๆ ผมเป็นคนผิดเอง”
แล้ววาสุกรีก็เห็นบาดแผลที่มือของพสุ พบว่ามือเขาเป็นแผลเป็นรอยแตก จากการที่เขาเอามือต่อยพื้นโรงพยาบาล วาสุกรีไม่รู้ว่าบาดแผลของพสุได้มาอย่างไร? แต่เขาก็รีบบอกให้พสุไปทำแผลเสีย แต่พสุส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” เขาบอกออกมาเสียงเศร้า “เดี๋ยวผมไปหาแม่ก่อน”
แล้วเขาก็เดินจากไป วาสุกรีมองตามแผ่นหลังเขาแล้วก็ถอนหายใจออกมา ขณะนั้นเอง ปัทมาก็รีบวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล และพอเจอวาสุกรี เธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที
“วา!” ปัทมาร้องเรียกชื่อเขา วาสุกรีเลยหันมา พอเห็นเธอ วาสุกรีก็ถามว่าบ้านของเธอปลอดภัยหรือไม่?
“อืม ปลอดภัยดี เป็นเพราะพวกวาแท้ๆ” ปัทมากล่าวอย่างตื้นตันใจ ก่อนจะถาม “แล้วนี่วามาโรงพยาบาล วาบาดเจ็บจากการสู้รบเหรอ?”
“เปล่า เพื่อนวาต่างหากที่บาดเจ็บ วาก็เลยมาส่ง” วาสุกรีบอกออกมา ทำเอาปัทมาถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เฮ้อ โชคดีจัง นึกว่าวาจะบาดเจ็บเสียอีก เลยรีบมาโรงพยาบาลก่อนเลย” ปัทมาบอกจุดประสงค์ของเธอออกมา วาสุกรีได้ยินดังนั้น เขาก็ถามปัทมาขึ้น
“ปัทเป็นห่วงวาเหรอ?”
ปัทมาถึงเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนที่หน้าเธอจะแดงระเรื่อ แล้วเธอก็ตอบคำถามของวาสุกรีออกไป “อ๋อ คือ เอ่อ ก็ต้องเป็นห่วงสิ เราเป็นเพื่อนกันนี่”
“อ๋อ” วาสุกรีเลยพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าปัทมาเป็นห่วงเขามากแค่ไหน? ถึงขนาดวิ่งมายังโรงพยาบาลเพราะคิดว่าเขาอาจจะบาดเจ็บ แต่เขาไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด เธอก็เลยโล่งใจ
ทรัพย์สินเอาระเบิดมือที่เหลือไปเก็บในกระเป๋ายังชีพ ส่วนปืนไร้ประโยชน์ของพวกเอไอ ปฏิคมก็โยนทิ้งไปแล้ว แล้วพันธกรก็เดินเข้ามาพร้อมกับวรรณสา สภาพของทั้งคู่เต็มไปด้วยเหงื่อและคราบสกปรกจากการสู้รบ
“แกเก่งมากนะ เพื่อน” ปฏิคมเอ่ยชมพันธกรขึ้นมา เมื่อเขาเดินเข้ามาภายในห้องนอนของพวกผู้ชาย “ที่คิดแผนนั่นขึ้นมาได้ในสถานการณ์อันตรายแบบนั้น”
“ไม่หรอก” พันธกรปฏิเสธอย่างถ่อมตน “ฉันก็แค่เผลอคิดขึ้นมาได้เท่านั้นแหละ”
“ไม่หรอก พวกเราเป็นหนี้บุญคุณน้องนะ” ทรัพย์สินที่กลับมาจากห้องเก็บกระเป๋ายังชีพบอกออกมา “ถ้าน้องไม่คิดแผนให้พวกเราแยกกันเป็นสี่ส่วน จนไอ้พวกเอไอหน้าโง่นั้นแยกตามมา ป่านนี้ พวกเราอาจจะตายไปแล้วก็ได้”
พันธกรยกมือเกาศีรษะอย่างอายๆ ที่ทรัพย์สินชมเขา วรรณสาเองก็มองพันธกรอย่างชื่นชม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฝ่ายกมลกับอัมพร ทั้งสองคนก็เดินขึ้นมาบนชั้นสอง แต่อัมพรกำลังจะขึ้นไปชั้นสาม แต่กมลกลับเรียกเธอไว้ก่อน
“ไม่มานอนห้องเดียวกันล่ะ?” กมลพูดขึ้น ทำเอาอัมพรหันขวับมาหาอย่างงุนงง
“เธอชวนฉันนอนห้องเดียวกัน?” อัมพรชี้มาที่ตัวเองแล้วก็ชี้ไปยังกมล ฝ่ายกมลก็เลยเดินเข้ามาหาเธอ
“ขอบใจมากที่ช่วยเหลือกัน” กมลเข้ามาหาอัมพรใกล้ๆ แต่ไม่ได้ทำอะไรกัน “แกเองก็เป็นห่วงอาณาเขตนี้เหมือนกันใช่ไหม?”
“อือ อาณาเขตนี้เหมือนบ้านหลังสุดท้ายของเรา ถ้าไม่มีอาณาเขตนี้ก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน?” อัมพรบอกออกมา ก่อนจะถือระเบิดไฟที่เหลือไว้อย่างเดียวไว้ในมือ ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ้อ! ลืมไป ต้องเอาไปเก็บในห้องเก็บอาวุธก่อน”
“ขอบใจจริงๆ นะ” กมลพูดออกมาจากใจจริง “ฉันก็เข้าใจผิด คิดว่าแกจะทิ้งพวกเราเสียอีก”
“ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?” อัมพรตอบกลับออกมาอย่างจริงใจ “ถึงฉันจะไม่ชอบแก แต่เราก็เป็นเด็กทหารม.ปลายเหมือนกันนะ”
กมลได้ยินดังนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา “ปากจัดเหมือนเคยเลยนะ” แล้วกมลก็หัวเราะออกมา ทำเอาอัมพรหัวเราะไปด้วย ก่อนที่เธอจะขอตัวไปเอาระเบิดไฟเก็บใส่กระเป๋าของเธอก่อน แล้วออกมาหากมล
“คืนนี้ นอนด้วยกันสิ” กมลว่า อัมพรก็พยักหน้า ในตอนนั้นเอง วรรณสาที่แอบยืนมองสองคนคุยกันอยู่ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจที่สองคนนี้คืนดีด้วยกันได้เสียที
หลังจากรถดับเพลิงดับไฟจานบินที่ถูกยิงตกลงมาไปแล้ว ชานนท์ก็สั่งให้พวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตเอาเศษซากไปทิ้งเสีย และเขาก็เข้ามาภายในบ้านของณปภา เมื่อณปภาเห็นชานนท์ ทั้งสองก็เข้าสวมกอดกัน
“นึกว่าคราวนี้จะไม่รอดกันซะแล้ว” ณปภากอดชานนท์เอาไว้ น้ำตาไหลซึมออกมา ชานนท์ถอนตัวจากเธอ แล้วก็บอกออกมา
“เป็นเพราะเด็กทหารม.ปลายกลุ่มนั้นคนเดียวที่ช่วยเหลือพวกเราไว้” ชานนท์บอกอย่างตื้นตันใจจริงๆ “โดยเฉพาะน้องพัน ถ้าเขาไม่บอกกลยุทธ์ออกมา ป่านนี้พวกเราอาจจะแพ้ไปแล้วก็ได้”
“น้องพันเหรอ?” ณปภากล่าวกับชานนท์ “เขาคิดแผนอะไรล่ะ?”
พันธกรอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองอยู่บ้าน ตอนนั้นเอง วาสุกรีก็เดินมาพร้อมกับปัทมา มายังบ้านของณปภา ณปภาที่เห็นปัทมาเดินเข้ามาก็ร้องเรียก
“อ้าว? หนูปัท มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?”
“หนูแค่มาส่งวาน่ะค่ะ” ปัทมาบอกตามจริง ก่อนจะพูดกับวาสุกรี “เป็นเพราะพวกวาแท้ๆ อาณาเขตเราถึงรอดมาได้ ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะ”
“ปัทพูดแบบนี้สามครั้งแล้วนะ” วาสุกรีกล่าวแล้วก็หัวเราะ “ไม่ต้องขอบใจหรอก วาบอกแล้วไงว่าจะปกป้องอาณาเขตนี้ด้วยชีวิตของวาเลย”
“นั่นแหละ ต้องยิ่งขอบคุณเข้าไปใหญ่” ปัทมายิ้มให้วาสุกรี ณปภาที่แอบสังเกตเห็นอะไรได้ เธอก็บอกออกมา
“แหม” ณปภาบอกออกมา “พ่อแม่ของน้องปัทห้ามน้องปัทไม่ใช่เหรอ? ว่าห้ามไม่ให้มีแฟนนอกจากเรียนจบม.หก? แล้วแบบนี้จะฝืนคำสั่งพ่อกับแม่เหรอ?”
ปัทมาถึงกับจ้องหน้าณปภา แล้วเธอก็หน้าแดงขึ้นมา ฝ่ายวาสุกรีที่ไม่รู้อะไร เขาก็ไม่รู้เรื่อง พอดี ในตอนนั้นเอง ปราชญาก็เดินกลับมาพอดี
“อ้าว? ไอ้ปราช?” วาสุกรีเห็นเขาเข้าก็ตกใจ เพราะเขาเลือดออกเยอะมาก นึกว่าจะได้นอนโรงพยาบาลเสียอีก “แกทำแผลแล้วหรือวะ? แล้วทำไมไม่นอนโรงพยาบาล?”
“ทำแล้วสิวะ” ปราชญาตอบ “ส่วนเรื่องทำไมไม่นอนโรงพยาบาล ไม่อยากนอนว่ะ อยากอยู่บ้านหลังนี้มากกว่า คิดถึงเพื่อนๆ”
วาสุกรีได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แต่ในใจของเขาตอนนี้ ไม่ได้หวาดกลัวพวกเอไออีกต่อไปแล้ว ในเมื่อมีพรรคพวกที่สนับสนุนกันขนาดนี้
“งั้นปัทกลับก่อนละกัน” ปัทมาที่เห็นปราชญาที่มีผ้าพันแผลหุ้มแขนอยู่ก็เลยถาม “เป็นเพื่อนของวาหรือคะ?”
“อ๋อ ใช่ครับ” ปราชญาตอบออกมา แล้วก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ ไม่เหมือนตัวเขาเลย “เนี่ยเหรอ? คนที่ชวนไอ้วาไปบ้านด้วย แถมเลี้ยงข้าวเสียด้วย”
“ไอ้ปราช” วาสุกรียืนเท้าเอว ปราชญาเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาลั่น ทำเอาวาสุกรีหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ ปัทมาเองก็หน้าแดงเช่นกัน
“เข้ามาพักผ่อนเถอะ” วาสุกรีบอกกับปราชญา และหันไปบอกปัทมา “ปัทกลับไปก่อนละกัน แล้วพรุ่งนี้ วาจะไปหาที่บ้านใหม่”
“สัญญาแล้วนะ” ปัทมาพูดขึ้น “อย่าผิดสัญญาล่ะ วา”
“แหม ไม่ผิดหรอก” วาสุกรีว่ายิ้มๆ ปราชญาที่มองวาสุกรีกับปัทมาสลับกันไปมา เขาก็ยิ้มกริ่มออกมา
แล้วพวกของชานนท์ก็เรียกกลุ่มเด็กทหารม.ปลายทั้งหมดไปยังสภากลางหมู่บ้าน ปราชญาที่บาดเจ็บอยู่ก็ต้องมาด้วย ทั้งหมดสงสัยว่าชานนท์จะเรียกพวกเขามาทำไม? แต่เมื่อเข้ามาในห้องประชุมกลางสภา พวกเขาถึงเข้าใจ
“จะแต่งตั้งให้พวกเราเป็นทหารเหมือนกับพวกผู้ใหญ่หรือคะ?” วรรณสาถาม “พวกเรายังเป็นแค่เด็กม.ปลายอยู่เลย”
“นั่นแหละ เด็กม.ปลาย แต่ฝีมือเทียบเท่าทหารเลย” ชานนท์ยิ้มออกมา และขอบคุณพวกเขา “ขอบคุณมากนะที่ช่วยเหลือสู้รบมาด้วยกัน ที่พวกเรารอดมาได้ก็เพราะพวกเธอแท้ๆ”
“ไม่ใช่พวกหรอกครับ” ปฏิคมดันหลังพันธกรให้มายืนข้างหน้าเขา “เป็นเพราะไอ้พันนี่คนเดียว มันคิดแผนออก พวกเราถึงได้รอดตาย”
“เฮ้ย ไม่เอาน่า” พันธกรหันไปบอกปฏิคม ชานนท์กับพวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตก็หัวเราะขึ้นมา ไม่ใช่ขำขันดูถูก แต่แสดงความชื่นชม
“ตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเธอมีหน้าที่และตำแหน่งเท่าเทียมกับพวกเรา” ชานนท์บอกออกมา “พวกเรายินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ ต่อจากนี้ พวกเธอเป็นทหารประจำอาณาเขตแล้วนะ”
ทรัพย์สิน เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา เขาหันไปหาพวกเพื่อนๆ ของเขาที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนๆ กัน แล้วเขาก็บอกออกมา
“พวกเราสัญญาว่าจะปกป้องอาณาเขตนี้ด้วยชีวิต” ทรัพย์สินกล่าวออกมา “รับรอง พวกเราไม่ทอดทิ้งกันไปแน่นอนครับ”
แล้วทรัพย์สินก็ทำท่าเคารพเหมือนพวกทหารทำกัน ชานนท์ก็ทำท่าเคารพด้วย จากนั้น ชานนท์ก็เข้ามาจับมือกับทรัพย์สิน
“ขอบใจมากๆ” ชานนท์พูดออกมา “ต่อแต่นี้ พวกเราก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว”
18K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
