ตอนที่ 18 ซ่านซ่าน รอพี่กลับมานะ
เพราะคำพูดของโจวซ่านซ่าน ในที่สุดโจวหรูไห่ก็ถอนหายใจออกมาและยอมให้เด็กทั้งสองหมั้นหมายกันหลังจากที่โจวซ่านซ่านสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ในปีหน้าทว่าอย่างไรเสีย เขาก็มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง
หากหมั้นหมายกันแล้ว เสิ่นจ้านตงไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นก่อนจะถึงวันแต่งงานทั้งสองคนจะต้องถอนหมั้นกัน และทั้งชีวิตต่อจากนั้นไม่อนุญาตให้เสิ่นจ้านตงได้พบกับโจวซ่านซ่านอีก
เสิ่นจ่างหลินตอบตกลงเขาเชื่อใจลูกชายของเขา ด้วยนิสัยของลูกชายแล้ว หากตั้งใจทำอะไรหรือจะคบใครแล้วลูกของเขาจริงใจเสมอ
เมื่อตกลงเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว ทั้งสองครอบครัวก็ทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาหากไม่ใช่เพราะเหยียนฮุ่ยคอยขัด ด้วยนิสัยของเสิ่นจ่างหลินแล้ว อาจจะพูดถึงสินสอดอะไรพวกนี้ขึ้นมาก็ได้
เวลาผ่านไป สายตาของเสิ่นจ้านตงที่มีให้โจวซ่านซ่านก็เปลี่ยนไปไม่ใช่สายตาที่สงบและอดกลั้นเหมือนคราวแรก ทว่าเขาในตอนนี้ มีเปลวไฟที่ถูกจุดจากก้นบึ้งของหัวใจส่องสว่างลุกโชนขึ้นมาในแววตา
สายตาของเขาเป็ประกาย มองไปยังโจวซ่านซ่านอย่างอบอุ่น ก่อนจะพูดขึ้น“ซ่านซ่าน พรุ่งนี้พี่ก็กลับไปเรียนแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์พี่จะมาหาใหม่นะเธออยากไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า ลองคิดดูก่อนก็ได้”
โจวซ่านซ่านยิ้มออกมาก่อนพยักหน้า “ค่ะ เดี๋ยวจะคิดดูและจะรอพี่กลับมานะ”
เสิ่นจ่างหลินเห็นแบบนี้แล้วก็พอใจ เขาพยักหน้าน้อยๆ หัวเราะออกมา“เหล่าโจว ดูสิ เด็กๆ เปิดเผยกว่าพวกเราอีก ดี ฉันว่าเื่นี้ถือว่าสำเร็จแล้วละ!”
โจวหรูไห่ตะขิดตะขวงใจ จ้องมองเสิ่นจ่างหลินก่อนจะพูดขึ้น“นายรีบกลับไปเลย! คำพูดแค่นี้ไม่ได้ยืนยันอะไรได้เสียหน่อย ใครจะรู้ล่ะต่อไปลูกของนายอาจจะไปชอบคนอื่นก็ได้!”
เสิ่นจ้านตงหัวเราะ เขามองไปที่โจวซ่านซ่านกล่าวอย่างมีความหมาย “สิ่งสำคัญที่สุดในการเป็ทหารคือความซื่อสัตย์!”
เสิ่นจ่างหลินพึงพอใจกับสิ่งที่ลูกชายพูดเขาตบไหล่เสิ่นจ้านตงก่อนจะพูดว่า “พูดได้ดีนี่!แต่พ่อจะเตือนลูกไว้อย่าง แม้ว่าลูกจะเลือกซ่านซ่าน ก็ต้องปฏิบัติเหมือนเดิมให้เสมอต้นเสมอปลายทั้งชีวิตต้องซื่อสัตย์กับเธอ เข้าใจไหม”
เสิ่นจ้านตงยิ้ม ยืนตัวตรงเหมือนต้นสน เอ่ยออกมาอย่างสุขุม“ซื่อสัตย์ คำสองคำนี้ ผมเข้าใจดี! ลุงโจว โปรดวางใจได้ครับ!”
โจวซ่านซ่านแอบยิ้มออกมา ไม่พูดอะไรเธอเอียงศีรษะมองไปที่เสิ่นจ้านตง สายตามีความหวังเล็กน้อย การมีชีวิตใหม่อีกครั้งการเลือกครั้งนี้ ไม่ผิดพลาดอีกแน่นอน!
“ซ่านซ่าน รอพี่กลับมานะ!”
ก่อนจะไป เสิ่นจ้านตงเดินมาหยุดตรงหน้าโจวซ่านซ่านทิ้งคำพูดไม่กี่คำเอาไว้ บอกลาและให้คำมั่นสัญญา รอพี่นะ!
กลับเข้ามาภายในบ้าน โจวหรูไห่ยังคงหงุดหงิดอยู่
“ซ่านซ่านทำไมลูกตกปากรับคำง่ายขนาดนี้ ถึงแม้ลูกจะชอบเขา แต่ก็ควรเล่นตัวเสียบ้าง นี่รับปากง่ายเกินไปกลับกันพวกเขาจะไม่เห็นค่า!”
โจวหรูไห่มองลูกสาวสุดที่รักคิดไว้ว่าถ้าอนาคตลูกต้องแต่งงานไปกับผู้ชายคนอื่น คิดอย่างไรก็คงไม่มีความสุขแน่ๆ
เหยียนฮุ่ยกลับมีความเห็นของตัวเองเธอให้โจวซ่านซ่านกับโจวเทารุ่ยกลับเข้าไปในห้อง นั่งลงก่อนจะพูดความคิดเห็นของเธอกับโจวหรูไห่
“วันก่อนฉันไปไหว้พระมาได้ถามผู้าุโมาด้วย เขาบอกว่าซ่านซ่านร่างกายอ่อนแอ ดึงดูดสิ่งไม่ดีเข้ามาได้ง่าย!”
ได้ยินเหยียนฮุ่ยพูดแบบนี้ โจวหรูไห่ก็นึกไปถึงวันที่ลูกร้องไห้อย่างสาหัสเขาค่อยๆ ขมวดคิ้ว “แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”
เหยียนฮุ่ยกระแอมในลำคอ พูดเสียงต่ำ“ฉันเอาดวงวันเกิดของซ่านซ่านกับตงจื่อให้ผู้าุโดูแล้ว เขาบอกว่าตงจื่อดวงแข็ง สามารถป้องกันสิ่งชั่วร้ายพวกนั้นได้ถ้ามีเขาคอยปกป้อง ร่างกายของซ่านซ่านจะค่อยๆ ดีขึ้น”
โจวหรูไห่คิดว่าที่เหยียนฮุ่ยพูดมาก็มีเหตุผล ไม่ต้องพูดถึงบ้านตระกูลเสิ่นเลยเป็ทหารทั้งบ้าน จนถึงตอนนี้เสิ่นจ้านตงก็เข้าโรงเรียนเตรียมทหารแล้วผู้ชายหลายพันคน พลังหยาง[1]คงเข้มข้นมากแน่ๆ
“ถ้าเพื่อลูกของพวกเราอย่างนั้นผมก็ยอมรับ ผมก็แค่...เฮ้อ...” โจวหรูไห่พูดแล้วก็หยุดถอนหายใจออกมายาวๆ
เหยียนฮุ่ยหัวเราะ จับมือโจวหรูไห่เอาไว้ “ฉันรู้น่าคุณทำใจไม่ได้ที่จะต้องยกลูกสาวให้คนอื่น ฉันก็เหมือนกัน พูดตามจริงนะเมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าจะให้ซ่านซ่านกับ...รุ่ยรุ่ย...แต่มาคิดดูอีกที มันไม่ได้!”
โจวหรูไห่ถอนหายใจ “คุณไม่ต้องพูดแล้วผมก็ไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าจะให้เด็กสองคนแต่งงานกัน ทว่าอย่างที่คุณพูดว่าเด็กทั้งสองคนเป็พี่น้องโตมาด้วยกันหากเป็อย่างนั้นพวกเราไม่วุ่นวายแย่หรือ”
เหยียนฮุ่ยขานรับ ‘อือ’ มาหนึ่งคำ “พวกเราอย่าไปคิดเื่พวกนี้ให้ไม่สบายใจเลยแทนที่จะให้ซ่านซ่านมีความรักของตัวเอง อนาคตต้องออกเรือนห่างจากเรา คงจะดีกว่าหากแต่งกับคนใกล้ตัวที่เราก็รู้จักกันมานานอย่างนี้พวกเราก็ยังได้เจอลูกจริงไหม”
คำพูดเหล่านี้ ทำให้โจวหรูไห่ยอมรับได้ขึ้นมาบ้าง ใช่แล้ว แทนที่จะหาผู้ชายที่ไม่รู้จักมักจี่มาแย่งซ่านซ่านไปในอนาคตอย่างไรเป็เสิ่นจ้านตงก็ดีกว่า!
โจวซ่านซ่านกับโจวเทารุ่ยกลับมายังห้องของตัวเอง
โจวซ่านซ่านกลับเข้ามาในห้อง ไม่ได้อ่านหนังสือ ทว่านั่งเฉยๆอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอยังขึ้นสีแดงเรื่ออยู่ และยังแดงขึ้นอีกเพราะเธอรู้สึกตื่นเต้น
ฉากนี้ก็เคยเกิดขึ้นในชาติก่อนแต่ผลลัพธ์กลับไม่ได้ออกมาแบบนี้
เธอจำได้ ชาติที่แล้วเธอใน่เวลานี้ได้ตามโหวกุ้ยจือไปจากครอบครัวโจวแล้วเป็เสิ่นจ่างหลินที่ไปรับเธอกลับมาจากโหวกุ้ยจือด้วยตัวเอง
เป็มื้ออาหารแบบเดียวกัน เป็อาหารที่เธอชอบ เพียงแต่ในเวลานั้นตลอดมื้ออาหารเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนลิ้มรสอาหารไม่อร่อยเดิมทีไม่มีความสุขแบบวันนี้ด้วยซ้ำ
แม่ที่ปกติเข้มแข็งเสมอกลับร้องไห้ออกมาหลายครั้งหลายครา พ่อที่ปกติแทบไม่ดื่มเหล้าอย่างโจวหรูไห่ก็ดื่มไปเสียครึ่งขวดและน้ำตาของเธอก็รินไหลไม่หยุดั้แ่เริ่มจนจบมื้ออาหาร
เสิ่นจ่างหลินเอ่ยขอเื่ให้เธอแต่งงานกับเสิ่นจ้านตงเสิ่นจ้านตงเองก็รับปากแล้ว ทว่าเป็เธอ...เป็เธอเองที่ปฏิเสธเสิ่นจ้านตงด้วยตัวเองผลักไสคนดีๆ ออกไป ผลักไสความสุขออกไปด้วยมือของเธอเอง
วันนั้นเธอจากไปด้วยความอึดอัด ทว่าวันนี้เธอเป็คนเริ่มดึงเสิ่นจ้านตงเข้ามาหาเองภายใต้รอยยิ้มที่สงบนิ่งของเธอ จิตใจปั่นป่วนมากเพียงใด มีเพียงเธอที่รู้ดี
ขณะที่โจวเทารุ่ยก็เปิดประตูเข้ามา โจวซ่านซ่านยังชะงักงัน
“โจวซ่านซ่านพี่จะหมั้นกับเสิ่นจ้านตงจริงหรือ พี่เพิ่งอายุเท่าไร พี่รู้จักเขาดีแล้วหรือว่าเขาเป็คนแบบไหนพี่จะรู้ได้หรือว่าต่อไปเขาจะไม่ไปชอบผู้หญิงคนอื่น พี่...พี่อย่าใจร้อนเกินไปสิ!”
พอโจวเทารุ่ยเข้ามา ก็พูดสั่งสอนโจวซ่านซ่านทันทีเห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของโจวซ่านซ่านกับเสิ่นจ้านตง!
โจวซ่านซ่านหันมา ยืนขึ้น และมองไปที่โจวเทารุ่ย “รุ่ยรุ่ย ฉันจำได้ว่านายก็ชอบพี่ตงมาตลอดนี่วันนี้เป็อะไรไป นายไม่พอใจที่ฉันกับเขาจะคบกันหรือ หรือนายมีความคิดเห็นอะไร ก็ลองพูดออกมา”
สีหน้าของโจวเทารุ่ยเปลี่ยนไปทันที
ความคิดเห็นของเขาหรือ เขามีความคิดเห็นอย่างไรกันแน่เขาไม่เคยคิดให้รอบคอบมาก่อน ตัวเองตอนนี้จริงๆ คิดอะไรอยู่กันแน่ รู้เพียงแต่ว่าเขารู้สึกอึดอัด!
พอคิดว่าโจวซ่านซ่านจะจากตัวเองไป และต้องไปอยู่กับเสิ่นจ้านตงต้องกอดกับเสิ่นจ้านตง เขารู้สึกว่าภายในใจมีไฟปริศนากำลังปะทุขึ้นมา
“ไม่รู้ละ ยังไงผมก็คิดว่าตอนนี้พี่ต้องตั้งใจเรียนพี่เคยได้ยินหรือว่ามีนักเรียนมัธยมปลายที่ไหนเขาหมั้นหมายกัน โจวซ่านซ่านพี่ต้องคิดให้ดีนะ!”
เมื่อพูดจบ โจวเทารุ่ยก็เดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าสับสนปล่อยให้โจวซ่านซ่านยืนงุนงง
วันนี้น้องชายคนนี้คงอารมณ์ไม่ค่อยดี แถมยังทำราวกับเสิ่นจ้านตงเป็ศัตรูอย่างไรอย่างนั้นเด็กคนนี้นี่ เป็บ้าอะไรไปแล้วนะ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a
[1] แิของลัทธิเต๋า เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงของทุกสรรพสิ่งมาจากพลังหยินหยางพลังหยินเปรียบได้กับสตรีเพศ ดวงจันทร์ ความเยือกเย็น ส่วนพลังหยางเปรียบได้กับบุรุษเพศดวงอาทิตย์ ความกระตือรือร้น
630
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
