พู่กันเนรมิต

บทที่ 44 

ความรู้สึกของครอบครัวเดียวกัน

“เหตุใดจึงดื้อด้านถึงเพียงนี้” เซียวผิงถอนหายใจ และพูดขึ้นว่า "การติดตามผู้อาวุโสใหญ่นั้นดีกว่า เหตุใดเจ้าต้องอุทิศความภักดีให้กับ" ขยะ "พรรค์นั้น

"ไม่...เขาไม่ใช่ขยะ!" ทันใดนั้นเสียงเบาๆ อ่อนแรงก็ดังออกมา

ในสระน้ำสีดำ นอกจากผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่แล้ว ยังคนผู้หนึ่งลืมตาขึ้นและกล่าวอย่างแน่วแน่ว่า "น้องชาย        เซียวหลง เขาไม่ใช่ขยะ อย่างแน่นอน! ข้าเชื่อว่าวันหนึ่ง เขาจะได้รับความแข็งแกร่งกลับคืนมาอีกครั้ง

อาวุโสสามพยักหน้า และหัวเราะกล่าวว่า“ข้าก็คิดเช่นนั้น! พ่อเสือไม่มีทาง มีลูกสุนัข และบุตรชายของเซียวหลิง เป็นคนที่มีพรสวรรค์มาก จนข้าชื่นชมเขา บุตรชายจะออกมาเป็นขยะได้อย่างไร?

ผู้อาวุโสสี่พูดอย่างเย็นชา และพูดด้วยความโกรธ "แม้ว่าเซียวหลง จะถูกทอดทิ้งจริง ๆ ในอนาคตไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้า เซียวซาน เพียงแค่ต้องการช่วยให้เขาเป็นผู้นำตระกูลเซียว ด้วยความเต็มใจ? อย่างไรก็ตาม เซียวฟ่าง, หมาบ้าที่ข่มเหงรังแกผู้นำตระกูล ข้าสาบานว่าจะไม่จงรักภักดีต่อเขาแม้ว่าข้าจะตาย ดวงตาของเซียวผิงหรี่ลงเล็กน้อย และดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่ ชายที่พึ่งฟื้นขึ้นมา

“ มันคือ เซียวฝาน"

"ใช่ ข้าคือปู่ของเจ้า....เซียวฝาน!"

“ ช่างน่าสมเพช” ด้วยการถอนหายใจยาว เซียวผิงดูเหมือนจะรู้สึกลึก ๆ “ ในบรรดาผู้เยาว์ของตระกูลเซียว เจ้าก็เป็นอัจฉริยะเช่นกัน เมื่อปีที่แล้วเมื่อเจ้าอายุเพียง 19 ปี ก็ได้ก้าวเข้าสู่อาณาจักรกงหวู่

และกลายเป็นผู้บัญชาการที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลเซียว อนาคตของเจ้าไร้ขีดจำกัด น่าเสียดายที่เจ้าเลือกติดตามเจ้านายผิด และเจ้าพลาดอนาคตที่ยิ่งใหญ่ไปโดยไร้ประโยชน์ ... "

"ผายลม! เจ้าคิดว่า หากเจ้าติดตามหมาบ้าเซียวฟ่าง เขาคือคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำงั้นหรือ?" เสียงร้องของเซียวฝานแหบแห้ง และด้วยเขาพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของตนเอง เริ่มที่จะก่นด่าและสาปแช่ง

จากนั้นเขาก็พูดเบา ๆ ว่า "นอกจากนี้ ข้าไม่ได้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา เขามักจะปฏิบัติกับข้าเหมือนกับพี่ชายของเขา และข้าก็ปฏิบัติกับเขาเหมือนน้องชายของข้าเสมอมา ดังนั้นแม้ว่าจะเป็นเพียงการปกป้องน้องชาย ข้ายินดีจะสู้กับเจ้า

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าและหัวเราะ ฮ่าฮ่าและกล่าวว่า "ใช่ เซียวหลง เด็กคนนั้นปฏิบัติต่อข้าเหมือนปู่ของเขามาโดยตลอด และข้าไม่อยากเห็นเขาถูกรังแกโดยสุนัขบ้าเซียวฟ่าง!"

ผู้อาวุโสสี่ถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวว่า "ใช่ นายน้อยของเราใจดีมาก เขาถือว่าพวกเราทุกคนเป็นสมาชิกในครอบครัวที่แท้จริง นั่นเป็นเหตุผลว่า เหตุใดพวกเราที่มีจิตใจแน่วแน่ที่จะสนับสนุนเขา น่าเสียดายที่เจ้าไร้จิตสำนึก 

เอาความเมตตาของเขามาเป็นจุดอ่อน ถ้าเขาโหดเหี้ยมกว่านี้ เจ้าคิดว่าพวกเดรัจฉานอย่างเจ้า จะมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้หรือไม่?

"ฮ่าๆ!" เซียวผิงหัวเราะเยาะและกล่าวว่า "ถ้าเจ้าหนูตัวเล็ก ๆ นั้นถือว่าเจ้า เป็นครอบครัวของเขาจริง เหตุใดเขาจึงไม่มาช่วยเจ้าจนถึงตอนนี้?"

เซียวฝานตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า "ข้าเชื่อว่า ตราบใดที่ เซียวหลง ฟื้นคืนความแข็งแกร่งในอดีต เขาก็จะมาช่วยเราอย่างแน่นอน!"

"’งั้นหรือ?" ใบหน้าของเซียวผิงดูแคลน และในที่สุดใบหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความไม่อดทน

"เช่นนั้นพวกเจ้าก็ตายอยู่ในความฝันของตนเองเสียเถอะ" เซียวผิงส่งเสียงครวญครางอย่างเย็นชา และเอ่ยสั่งโดยตรงว่า "สังหารพวกมันกันเถอะ!"

อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วินาทีต่อมา เหล่าผู้คุมทั้งสี่คนที่อยู่ข้างหลังเขา นิ่งงั้นไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ

“ พวกเจ้าหูหนวกหรือ?” เซียวผิงโกรธมาก และหันหน้าไปตำหนิ

แต่ในวินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็แข็งทื่อ เหล่าผู้คุมทั้งสี่คน มีเลือดออกทั้งเจ็ดทวาร ลมหายใจลมขาดสะบั้น

จากนั้นศพของผู้เสียชีวิตทั้ง 4 ศพ ก็ร่วงหล่นบนพื้นอย่างแรงทีละคน ราวใบไม้ร่วง

หัวใจของเซียวผิงสะดุ้งตัวโยน และทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ถอยกลับไป เขามองไปทางประตูคุก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยองและความหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม บนบันไดหิน ไปจนถึงประตูคุกใต้ดิน ไร้ร่องรอยของเงามนุษย์?

"ผู้ใดมันเป็นผู้ใด....ออกมา เซียวผิงคำราม เนื่องจากความกลัว เสียงของเขาโหยหวนเล็กน้อย

เหล่าผู้คุมเหล่านี้ที่ติดตามเขา ล้วนมีการฝึกฝนและความแข็งแกร่งในระดับสูง และอีกด้านหนึ่ง แท้จริงแล้วสามารถสังหารเหล่าผู้คุมทั้งสี่ ได้ในความเงียบ! ความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย จะน่ากลัวเพียงใด?

“ อาวุโสรอง..ออกมาได้แล้วหรือ?” ทันใดนั้นเซียวผิงก็รู้สึกเย็นยะเยือกในหัวใจของเขา“ ผู้อาวุโสรองก้าวไปถึงระดับอาณาจักรหยูคงแล้ว หากเขาหลุดออกมาจริง ข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเขา และข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ร่างกายของเซียวผิงก็สั่นสะท้าน และความสิ้นหวังและความไม่เต็มใจปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ความสงบก่อนหน้านี้ หายไปนานแล้วอย่างไร้ร่องรอย

“ พรึ่บ!” เซียวผิงพาดดาบลงบนคอของเซียวฝานโดยตรง และคำราม: "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้! หาไม่ข้าจะตัดหัวเขาทันที!"

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ

“ เมินคำพูดของข้างั้นหรือ?” เซียวผิงกัดฟัน ทันใดยกดาบขึ้นและเฉือนดาบเข้าไปที่คอของเซียวฝาน จากนั้นเขาก็กรีดร้องอย่างตกใจ“ ไอ้ลูกสุนัข ข้าจะพูดอีกครั้ง ออกมาซะ! ไม่เช่นนั้น ข้าจะเอาดาบตัดหัวเขาจริงๆ”

ในเวลานี้ เซียวฝานและคนอื่น ๆ ก็ค้นพบความผิดปกติในที่สุด

"ฮ่าฮ่าฮ่า มีคนมาช่วยเราจริงหรือ?" ผู้อาวุโสสามหัวเราะ และพูดอย่างมีความสุข“ ในที่สุด สวรรค์ก็มีตา รีบสังหารเซียวผิงซะ! ข้ารอมานานเหลือเกิน

"นั่นสิ อาวุโสสี่อ้าปากและร้องเรียกออกไปที่ด้านนอกประตูคุก" เป็นอาวุโสรองจริงๆหรือ? ถ้าเป็นเจ้า อย่าสนใจเซียวฝานเลย แค่สังหารเซียวผิงก็พอ!ข้าเกลียดมันมานานแล้ว "

ทันใดนั้นใบหน้าของเซียวฝานก็ถูกปกคลุมไปด้วยเส้นสีดำทะมึน และหัวใจของเขาก็ยุ่งเหยิง: ชายชราสองคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่? ไม่สนใจชีวิตข้าเลยหรือ?

วินาทีต่อมา เมื่อเซียวหลงและเหลียนเอ๋อก้าวเข้าไปในประตูคุก และเดินลงบันไดหิน ทุกคนในคุกใต้ดินก็ตกตะลึง

"เจ้า?" ใบหน้าของเซียวผิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง และเขาก็ร้องตะโกน

"เป็นเจ้า?" ผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ ล้วนประหลาดใจมากและอุทาน

“ เซียวฝานหัวเราะ และดูเหมือนจะคาดเดาผลลัพธ์ได้

“ พี่เซียวฝาน!” เหลียนเอ๋ออุทาน และปิดปากของนางทันที เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสังเวชของเซียวฝาน ดวงตาของเหลียนเอ๋อก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและหัวใจแตกสลาย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของเหลียนเอ๋อ เซียวหลงก็ตกตะลึงในตอนแรกและจากนั้นเข้าใจในทันที

"ปรากฏว่า ในใจเหลียนเอ๋อ คนที่นางชอบจริง ๆคือพี่เซียวฝาน" เซียวหลงถอนหายใจเบา ๆ หัวใจของเขาดูเหมือนจะอมเปรี้ยวเล็กน้อย ด้วยความริษยา

จากนั้นเซียวหลงก็โล่งใจ ท้ายที่สุด เขาก็เป็นชายที่มีคู่หมั้นแล้ว เขาจะคิดถึงหญิงคนอื่นได้อย่างไร?

“ โชคดี คนที่เหลียนเอ๋อร์ชอบพอคือ พี่เซียวฝาน” ในที่สุดเซียวหลงก็วางใจได้ แม้ว่าจะเสียใจอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนกับว่า นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด