“ท่านพี่แตงโม ท่านพี่แตงโม” …โทนีอาร์ 1 ใน 7 ผู้กล้าะโหาหัวหน้าทีม
“อะไรจ้ะโทนีอาร์….หาพี่แต่เช้าเลย.. ..คิดถึงพี่สาวสุดสวยใช่มั้ยล่า??”...แตงโมยิ้มทักเด็กหนุ่มจาก้ายอดระเบียงที่สูงกว่าของปรากการเกกูรีลซึ่งเป็ปราการหน้าด่านที่อาณาจักรอาร์นาโทสใช้ตอบโต้ตั้งรับกองทัพใหญ่ของาาปีศาจ
“โธ่..เลิกมองข้าเป็เด็กซะทีครึ่งปีมานี่ท่านพี่ก็ยังไม่เลิกมองข้าเป็เด็ก ข้าสู้ตัวต่อตัวกับแม่ทัพปีศาจได้แล้วนะ”...โทนีอาร์เริ่มงอน
“จ้ะๆแหม พี่ก็แค่เห็นเ้าน่ารักกว่าใครแค่นั้นเอง ทำน้อยใจไปได้”...แตงโมะโลงมายังหน้าโทนีอาร์ยิ้มเอียงคอไปมา
โทวีอาร์เริ่มเขิน
“นี่ๆผู้กล้ารังแกเพื่อนร่วมปาร์ตี้ได้ยังไง เค้ายังเด็กอยู่เลย”...อาเบล 1 ใน 7 ผู้กล้า ที่อายุมากที่สุด เดินมาด้วยผ้าคลุมขนสัตว์ แล้วลูบหัวแตงโม
“หื้อ...ว่าแต่คนอื่นเขา ตัวเองก็ทำเหมือนคนอื่นเป็เด็กเหมือนกันนั่นแหล่ะ”...แตงโมแลบลิ้นใส่อาเบล
“ฮ่าๆๆๆๆ”..อาเบลหัวเราะ
“เดี๋ยวเถอะ พวกเ้า กองทัพขนาดมหึมาของศัตรูมาประชิดแล้วยังจะมามัวเล่นกันอีก แตงโมเ้าคือความหวังของมนุษย์ชาตินะ มาหยอกล้อละม้ายชายตาชายหนุ่มแบบนี้ พวกทหารมาเห็นจะรู้สึกยังไง!!”...เจส 1 ใน 7 ผู้กล้า เป็คนเดียวในกลุ่มที่เสยผมเสมอเวลาออกรบหรือแม้แต่นอนอยู่กับบ้าน เื่โวยวายไม่มีใครเกินเขา
“ทหารมาเห็น ก็...ชื่นใจน่ะสิ”...แตงโมชู 2นิ้วที่แก้มแล้วยิ้มแลบลิ้นให้
ซึ่งเหล่าทหารที่พบเห็นก็กระชุ่มกระชวยจริงๆ
“ชิ..นี่เ้า...หนอย.ย.ย.ย..ย.ย. ไม่รักากิริยาของผู้หญิงเอาซะเลยนะ”...เจสยังโวยวาย
“ทำไมจ้ะ?...หวงเหรอ?”...แตงเดินมาจับปกคอเจสขยับเบาๆ ไปมา
“.....อ...เอ่อ...ม..ไม่ใช่ซะหน่อย...ข้าแค่ห่วงภาพลักษณ์เ้าเท่านั้น”...เจสอึกอักหน้าแดง
“แม่ข้าเคยบอกว่า คนที่คอยโวยวายกับเรา คือคนที่คอยห่วงใย ขอบคุณนะคะ เจส”...แตงโมยิ้มให้เจส
เจสยืนนิ่งหน้าแดงอยู่กับโทนีอาร์
“พอได้แล้ว ขืนเ้ายังล้อเล่นอยู่แบบนี้ เสียงใจเ้าพวกนี้จะยิ่งเต้นดังจนน่ารำคาญ มีวันไหนที่เ้าไม่ยิงสเน่ห์ใส่ผู้ชายมั่งเนี่ย ไม่สิ มีผู้ชายคนไหนทนทานเ้าได้บ้างมั้ย”
...เซรมี่ 1ใน 7 ผู้กล้า ชายหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็น ซึ่งปกติจะเงียบขรึม แต่เขาเริ่มพูดเยอะแบบนี้ั้แ่แตงโมถูกอันเชิญมาฝึกฝนที่วังหลวง
“ก็...ยังมีอยู่คนหนึ่งนะ ที่ไม่เคยคุยเล่นกับข้าจริงๆ จังๆ เลย”...แตงโมเดินมาใกล้กับเซรมี่แล้วเงยหน้ามองใกล้ๆ
“หึ...”...เซรมี่หันหน้าไปทางอื่น
“เซรมี่ เ้าหัดดีกับแตงโมบ้างสิ เป็อะไรหนักหนา นางก็แค่เป็มนุษย์ที่ร่าเริงที่สุดในโลกแค่นั้นเอง”...องค์ชายรัชทายาทเรเอม อาร์นาโทส 1ใน 7 ผู้กล้า หันมายิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้แตงโม
“เรเอมเข้าใจข้าที่สุด”...แตงโมเดินมากำหมัดชกทาบที่อกเรเอมเบาๆ2 ที
“ก็ยังไม่เท่าเค้าคนนั้นหรอก”...เรเอมยิ้มแต่สายตาห้อยดูเศร้าลงเล็กน้อย
พอพูดถึงคำว่า<เค้าคนนั้น> สีหน้าของแตงโมก็คลายความร่าเริงลงเป็ครุ่นคิด ทุกคนก็หมดความร่าเริงตาม เค้าคนนั้นคือชายที่แตงโมเฝ้าคิดถึงยังที่ที่นางจากมาเมื่อครั้งยังมาถึงใหม่ๆ่เดือนแรกๆ
“ขอโทษนะ ข้าไม่น่าพูดถึงเค้าเลย”...เรเอมจับไหล่แตงโม
“ไม่หรอกค่ะ ข้าไม่เป็ไร ตอนนี้ข้ามีพวกท่านอยู่ร่วมต่อสู้นี่เนาะ เรามาพยามให้เต็มที่กันดีกว่า”...แตงโมเอามือจับมือเรเอมที่ไหล่
“ว่าแต่...อัลทีเรีย...อัลทีเรียล่ะนางหายไปไหน หลังมื้อเช้าพวกเรานัดรวมกันที่จุดนี้นี่...”...เจสโวยวาย
“ถ้านางล่ะก็อยู่ข้างหลังเ้ามาตั้งนานแล้ว”...อาเบลชี้ไปยังหลังเจส
“เฮ้ย!! มาตอนไหนไม่เห็นรู้เลย”...เจสใผละถอยออกมา
อัลทีเรีย 1 ใน 7 ผู้กล้า ผู้ไม่เปิดเผยหน้าตา สวมชุดคลุมตลอดเวลา
“ข้ามาก่อนเ้านานแล้วเอาจริงๆ ข้ามาตรงนี้คนแรกก่อนโทนีอาร์อีก เ้านั่นแหล่ะมาทีหลัง”....นางย้อน
“เอาล่ะ ทุกคน าาปีศาจมาที่ค่ายทัพของมันแล้ว มันบดบี้ขยี้มนุษย์ตามใจมามากพอแล้ว เราจะทำให้มันเสียใจที่ดูถูกพวกเรา”...แตงโมพุดจริงจังกับทุกคนในปาร์ตี้
“พวกเราจะรอดกันจนจบศึกมั้ยนะ?”...โทนีอาร์ถาม
“ไอ้บ้า!! ใครเขาแช่งพวกตัวเองกันก่อนออกศึกกัน มันต้องเติมเชื้อไฟต่อสู้เข้าซี่!!”...เจสะโ
“พวกเราจะแพ้ไม่ได้ แม้ตายก็ต้องชนะ ใครเหลือรอดก็ฝากดูและเื่ที่เหลือด้วย”...อาเบลพูดกับทุกคน
“หึ..มองตามสถานการณ์จริง มันก็ต้องแบบนั้นแหล่ะ”...เซรมี่กอดอกพิงเสาหันมาพูด
“ไม่หรอก พวกเราชนะมาหลายศึกแล้วและศึกนี้เราก็ต้องชนะ พวกเรา....นี่ไม่ได้พูดในฐานะองค์ชายรัชทายาท แต่พูดในฐานะเพื่อน.....อย่าตายนะ!!”...เรเอมพูดกับทุกคน
ทุกคนเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้รู้สึกอบอุ่นใจ
“เรเอมพูดถูก เราจะไม่แพ้ และเราจะกลับมาด้วยกัน กลับมาพร้อมกันทุกคน”....แตงโมยิ้ม
“เฮอะให้ตายสิ มาแบบนี้ก็เครียดไม่ลงกันพอดี”...เจสยิ้มเอานิ้วถูกจมูก
“พวกเราจะปกป้องท่านพี่แตงโมเองครับ ท่านต้องล้มาาปีศาจให้ได้นะ”...โทนีอาร์กำหมัดอย่างเชื่อมั่น
“จ้ะ”...แตงโมกำหมัดชูขึ้น
“ไม่มีใครปกป้องข้ามั่งเหรอ?”...อัลทีเรียถาม
“ฝีมือระดับเ้ายังต้องให้ใครมาปกป้อง แล้วเ้าเป็สายเสริมทักษะ อยู่แนวหลังพวกเราไว้ ข้าไม่ให้เ้าตายหรอก”...อาเบลพูด
“ฝีมือระดับข้า?...แตงโมน่ะ นางเก่งกว่าข้าและเ้าเจสรวมกันอีกนะ ยังได้รับการปกป้องเลย 2มาตราฐานชัดๆ”...อัลทีเรียบ่น
ทุกคนพากันหัวเราะ มีแค่เซรมี่ที่แค่นหัวเราะเบาๆ นิดหน่อย
ข่าวล่าสุดมาถึง ว่าได้จังหวะบุกโจมตีแล้ว ทัพเสริมแถบชายแดนของพวกปีศาจประสบปัญหา เขื่อนกั้นน้ำถูกะเิน้ำท่วมเสบียงการก่อสร้างเสริมทัพรวมทั้งอาหารส่วนใหญ่ที่ใช้ลำเลียงส่งมาได้โดนน้ำพัดพร้อมกองกำลังร่วม2 หมื่น ตอนนี้ทัพของอาร์นาโทส และชาวเวลลานอสที่เหลือที่รวมตัวกันที่นั่นรีบโหมโจมตี แต่ยังหักเอาด่านค่ายของพวกมันมาไม่ได้ เสบียงพวกมันไม่มี ได้แต่ตีสู้แล้วร่นถอย ทัพมนุษย์จึงโหมดีอีกจนใกล้จะแตกแล้ว
“เป็ข่าวดีมาก แล้วแม่ทัพของมันล่ะ?”...เรเอมถามแม่ทัพที่มารายงาน
“ทูลองค์ชาย แม่ทัพพวกมันโดนสังหาร ตามด้วยรองแม่ทัพและนายกองสำคัญ เหลือแค่รองแม่ทัพแค่คนเดียวบัญชาการอยู่ ฟังว่าคนลงมือคือคนเดียวที่ะเิกำแพงเขื่อนเป็คนของจากอาณาจักรเวอร์รากีอุสพระเ้าข้า”
“....ใครกันทำแบบนี้ได้!!!....”
974
