“สวัสดีครับท่านยาย นี่คือดวงตาหมาป่าที่ท่าน้า” ใต้ต้นไม้ที่เอนโค้งต้นนั้นเย่เทียนเซี่ยส่งมอบดวงตาหมาป่าทั้ง 10 ดวงให้ถึงมือหญิงชราทันใดนั้นข้างหูของเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จ...แต่ว่ารางวัลของภารกิจที่ถูกเขียนไว้ว่า “ไม่ทราบ” กลับทำให้เย่เทียนเซี่ยเกือบจะสบถด่าออกมา!
“ติ๊ง! ท่านทำภารกิจ ‘คำขอร้องของหญิงชราที่ถูกผนึก’ สำเร็จแล้วรางวัลที่ได้รับ: ค่าประสบการณ์ 10 หน่วย, เหรียญเงิน 1 เหรียญ”
ดวงตาหมาป่าตั้ง 10 ดวงแต่รางวัลภารกิจกลับได้แค่ค่าประสบการณ์ 10 หน่วยกับเหรียญเงินเหรียญเดียว ดวงตาหมาป่า 10 ดวงเอาไปขายที่ร้านค้ายังได้เงินตั้ง 2 เหรียญเงินด้วยซ้ำ! เย่เทียนเซี่ยอยากจะถามหญิงชราสักคำถามจริงๆ ว่า ‘ท่านยาย นี่ท่านยังจะกล้างกอีกเหรอ?’
“ขอบใจมากนะเ้าหนุ่มดวงตาหมาป่าพวกนี้จะต้องมีประโยชน์ต่อข้ามากแน่ๆ เ้าหนุ่มข้ารู้ว่าเ้ามีความกระตือรือร้นและมีความกล้าหาญเ้าจะช่วยข้ารวบรวมดวงตาหมาป่าอีก 100 ดวงได้หรือไม่?” หญิงชราเงยหน้าเหี่ยวแห้งเหมือนเปลือกต้นไม้ขึ้นมาแม้จะออกปากชื่นชมแต่ภายในดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีประกายชื่นชมใดๆมีเพียงความว่างเปล่าเฉยเมยไม่แยแสต่อสิ่งใด
“ติ๊ง! หญิงชราผู้ถูกผนึกได้ขอร้องให้ท่านช่วยรวบรวมดวงตาหมาป่า 100 ดวง
ระดับภารกิจ: ธรรมดา,
จำกัดเวลา: ไม่มี,
รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ”
“ยอมรับ”
คำขอร้องครั้งที่ 2 ของหญิงชรากลับทำให้เย่เทียนเซี่ยรู้สึกโล่งอกชัดเจนแล้วว่านี่คือภารกิจต่อเนื่อง รางวัลของภารกิจต่อเนื่องใน่แรกก็มักจะน้อยนิดจนสามารถเรียกได้ว่ากระจอกเลยละแต่ยิ่งดำเนินภารกิจต่อไปเรื่อยๆ ก็จะยิ่งได้รับรางวัลที่สูงขึ้นถ้าหากเป็ภารกิจต่อเนื่องหลายภารกิจ ต่อไปอาจจะ้าดวงตาหมาป่าถึง 200 ดวงหรือเปล่า? แล้วครั้งต่อไปล่ะ?300 ดวงงั้นเหรอ?
เย่เทียนเซี่ยี้เีพูดให้มากความเขากลับไปยังหุบเขาหมาป่าอีกครั้งเพื่อล่าหมาป่าดุร้ายต่อไปแต่เมื่อก้าวเข้าสู่ดินแดนหมาป่า พวกหมาป่าที่ได้กลิ่นมนุษย์ก็รวมกลุ่มพุ่งเข้ามาแต่หลังจากวาดห้วงเวลาแห่งโชคชะตาออกไปสองครั้งพวกมันก็กลายเป็ศพนอนเกลื่อนพื้น
การโจมตีรุนแรงแค่สองครั้งแต่เป็การโจมตีแบบกลุ่มขยายออกไปเป็บริเวณกว้างกว่าสองเมตรแม้แต่อัตราการโจมตีของกลุ่มผู้เล่นที่กำลังเก็บเลเวล 6 คนและมีเลเวลเฉลี่ยอยู่ที่เลเวล 5 ก็ยังเทียบไม่ติดกับเย่เทียนเซี่ยในเวลานี้ทีละเล็กทีละน้อยเมื่อเวลาผ่านไปสิบกว่านาทีจากหมาป่าดุร้ายที่โจมตีเข้ามาเป็กลุ่มๆ ก็เหลือเพียงหมาป่าที่ะโเข้ามาทีละตัวๆและเมื่อผ่านไปอีกสิบกว่านาทีก็กลายเป็เย่เทียนเซี่ยที่พุ่งเข้าหาหมาป่าดุร้ายที่อยู่ห่างออกไปและเมื่อผ่านไปอีกสิบกว่านาที...บริเวณนั้นก็กลายเป็พื้นที่ว่างเปล่ามองไม่เห็นหมาป่าดุร้ายอีกแม้แต่ตัวเดียวจริงๆ แล้วการจัดการหมาป่าสักตัวไม่ใช่เื่ง่ายแต่หมาป่าพวกนั้นไม่ทันจะตั้งตัวก็ถูกเย่เทียนเซี่ยสังหารไปจนหมด หุบเขาเล็กๆ ที่ไม่ถือว่าเล็กแห่งนี้กลับถูกเย่เทียนเซี่ยกวาดล้างด้วยตัวเพียงคนเดียว
“ติ๊ง! ระดับของท่านเพิ่มขึ้นเป็เลเวล 3, พลังชีวิต +10, พลังเวท +10, ได้รับคะแนนคุณสมบัติอิสระ 5 หน่วย”
ตอนนี้จำนวนดวงตาหมาป่าในกระเป๋าของเย่เทียนเซี่ยมีทั้งหมด 300 กว่าดวง ในที่สุดเย่เทียนเซี่ยก็ออกมาจากหุบเขาหมาป่าอีกครั้งแต่ช่างโชคร้าย...ควรจะพูดว่าคนของกลุ่มพันธมิตรใบไม้สีชาดนั้นช่างโชคร้ายจริงๆ ที่ต้องมาพบกับเขาอีกครั้งหนึ่ง
ตรงหน้าเขายังคงเป็คนกลุ่มเดิมกับก่อนหน้านี้เขตหัวเซี่ยมีเมืองเริ่มต้นทั้งหมดกว่าหนึ่งแสนเมือง แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้คนห้าคนมาอยู่ในเมืองเริ่มต้นเดียวกันท่ามกลางจำนวนผู้เล่นนับแสนในกลุ่มพันธมิตรใบไม่สีชาดใบไม้สีชาดปราการเหล็กปรับสีหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับเย่เที่ยนเซี่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย “เซี่ยเทียน พวกเรารวบรวมเงิน 100 เหรียญทองมาได้แล้ว ข้อตกลงการซื้อขายถือว่าสำเร็จแล้วพวกเรายังจะแถมอาวุธมือคู่ระดับ 3 ให้นายอีกหนึ่งชิ้นและหัวหน้ากลุ่มพันธมิตรใบไม้สีชาดของเรายังจะนับว่านายเป็เพื่อนของเขาอีกด้วย”
100 เหรียญทองเงินจำนวนนี้สำหรับพวกเขาแล้วเหมือนประกาศิต์ เพื่อความรวดเร็วพวกเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนไปเป็จำนวนมากเพื่อที่จะรวบรวมเงิน 100 เหรียญทองให้ได้ภายในระยะเวลาที่สั้นที่สุดหลังจากนั้นพวกเขาก็รีบมุ่งหน้ามาที่นี่และก็เหมือนโชคเข้าข้างทำให้พวกเขาหาเย่เทียนเซี่ยพบภายในเวลาอันรวดเร็ว
“พันธมิตรใบไม้สีชาด พวกนายเก่งมากนักเหรอ?” เย่เทียนเซี่ยยกยิ้ม น้ำเสียงและสีหน้าของเขาไม่ปกปิดเจตนาดูถูกแม้แต่น้อย
สีหน้าของใบไม้สีชาดปราการเหล็กมืดมนลงแต่เขาก็พยายามสงบจิตสงบใจและปล่อยมันไป แล้วพูดออกมาเรียบๆ “พันธมิตรใบไม้สีชาดของพวกเราแม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับพันธมิตรแดนเทพและกิลด์ปีกแห่งท้องฟ้าแต่ก็ไม่ใช่กองกำลังที่คนธรรมดาจะมาดูถูกได้พวกเรามีพี่น้องกว่าแสนคนที่ภักดีและร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันแม้แต่พันธมิตรแดนเทพและกิลด์ปีกแห่งท้องฟ้าพวกเราก็ไม่เคยเกรงกลัวอีกไม่นานพวกเราก็จะทำให้พวกมันจมอยู่ใต้เท้าพวกเรา!”
ไม่ใช่ว่าเย่เทียนเซี่ยไม่เคยได้ยินชื่อของพันธมิตรแดนเทพและกิลด์ปีกแห่งท้องฟ้ามาก่อนเขาเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าของใบไม้สีชาดปราการเหล็กแล้วยกมือขึ้น “เอา 100 เหรียญทองนั่นออกมาสิ”
ใบไม้สีชาดปราการเหล็กไม่ขยับเขยื้อนเขาพูดออกไปด้วยใบหน้าเ็า “ของมาเงินไป พวกเราพันธมิตรใบไม้สีชาดจะไม่มีทางให้เงินนายไปก่อนแน่”
“ฉันก็ไม่มีทางให้ของพวกนายเหมือนกัน” เย่เทียนเซี่ยเก็บมือกลับมา หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งมองไปยังพวกเขา “ความน่าเชื่อถือกับท่าทางของพันธมิตรใบไม้สีชาดอย่างพวกนายทำให้ตอนนี้ฉันหมดความอยากจะทำการซื้อขายกับพวกนายแล้วเพราะงั้นส่งเงินมาแล้วไสหัวไปซะ”
การดูถูกและเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจนั้นทำให้สีหน้าสมาชิกทั้งห้าคนของพันธมิตรใบไม้สีชาดมืดครึ้มลงในเกมก่อนๆ ที่ผ่านมาหากพูดชื่อ “พันธมิตรใบไม้สีชาด” ออกมา ใครๆก็ไม่กล้าเสียมารยาททำให้พวกเขาไม่พอใจ บางครั้งยังวิ่งหางจุกตูดหนีไปซะด้วยซ้ำอีกทั้งยังไม่เคยมีใครพูดดูถูกเหยียดหยามได้ถึงขนาดนี้...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อฝ่ายตรงข้ามเป็แค่ผู้เล่นคนเดียวแต่พวกเขามีกันถึงห้าคน
นักรบฝึกหัดยกดาบคู่ในมือขึ้นมาแต่ก็ถูกใบไม้สีชาดปราการเหล็กหยุดเอาไว้เสียก่อนสิ่งที่พวกเขาต้องทำเป็อันดับแรกตอนนี้ก็คือนำอาวุธประหลาดที่เล่ยเฟิงหัวหน้าพันธมิตรใบไม้สีชาดสนใจชิ้นนั้นมาให้ได้ไม่ใช่เวลาจะมาใช้อารมณ์...ถ้าเป็ไปได้พวกเขาก็อยากจะสังหารเย่เทียนเซี่ยแล้วให้เขาดรอปไอเทมออกมาให้หมดแต่การปะทะกันก่อนหน้านั้นภายในเวลาเพียงไม่ถึงสิบวินาทีพวกเขาสี่คนก็ถูกเย่เทียนเซี่ยเพียงคนเดียวจัดการไปจนหมดเพื่อทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากท่านหัวหน้าให้สำเร็จพวกเขาจึงได้แต่เพียงอดทนเข้าไว้
“ได้...” ใบไม้สีชาดปราการเหล็กสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดออกมาช้าๆ “เื่ก่อนหน้านี้ถือเป็ความผิดของพวกเราพวกเราจะให้เหรียญทองกับนายไปก่อน เซี่ยเทียน คิดว่านายคงไม่ทำอะไรโง่ๆ ด้วยการตั้งตัวเป็ศัตรูกับพวกเรากลุ่มพันธมิตรใบไม้สีชาดหรอกนะเพราะถึงแม้ว่านายจะแข็งแกร่งถึงขนาดที่นายคนเดียวสามารถโค่นเราทั้งห้าคนได้แต่เื้ัของพวกเรายังมีพี่น้องพันธมิตรใบไม้สีชาดกว่าแสนคนจะเป็มิตรหรือศัตรู พวกเราเชื่อว่านายคงฉลาดที่จะเลือก”
หลังจากการประนีประนอมคือคำขู่ชุดใหญ่การนำผู้เล่นในกองกำลังใบไม้สีชาดกว่าแสนคนมาข่มขู่แบบนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ชะงัก...แต่เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาขู่ผิดคนเสียแล้วคนบางคนไม่เคยกลัวคำขู่และคำขู่นั้นยังถูกเขาใช้เป็ข้ออ้างที่เหมาะสมที่สุดในการฆ่าคนด้วย
ใบไม้สีชาดปราการเหล็กเดินตรงไปข้างหน้าส่งเงิน 100 เหรียญทองให้เย่เทียนเซี่ยและเมื่อเสียงแจ้งเตือนการซื้อขายสำเร็จดังขึ้นมาข้างหู กระเป๋าของเย่เทียนเซี่ยก็เต็มไปด้วยเหรียญทองสีเหลืองอร่ามในทันทีบนใบหน้าของเย่เทียนเซี่ยมีรอยยิ้มสว่างไสวปรากฏชัดเจนเขาหมุนตัวกลับไปแล้วพูดอย่างสบายๆ “โอเคเงินฉันก็รับมาแล้ว ทีนี้พวกนายก็ไสหัวไปได้แล้ว”